Όχι Όλοι οι Άντρες Αλλά Ναι, Όλες οι Γυναίκες

 

22538004_304811406662168_1722117515_n

«Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην έχει βιώσει τον αντρικό σοβινισμό» λέει μια γυναίκα και σπεύδουν δύο θυμωμένοι σοβινιστές να την επιβεβαιώσουν βάζοντάς την στη θέση της.

Γιατί αυτή η απλή φράση δημιουργεί τόσο έντονες αντιδράσεις στους οπαδούς της πατριαρχίας? Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως είναι επειδή το παίρνουν προσωπικά. Πως όταν λέμε ότι ΟΛΕΣ οι γυναίκες έχουν βιώσει σεξισμό, πώς ΟΛΕΣ οι γυναίκες έχουν παρενοχληθεί σεξουαλικά από άντρες αυτοί το ερμηνεύουν ως επίθεση προς όλους τους άντρες. Πέρα όμως από το γεγονός πως αυτό μαθηματικά δεν είναι σωστό (το γεγονός ότι όλες οι γυναίκες έχουν βιώσει τον αντρικό σοβινισμό δεν σημαίνει απαραίτητα πως όλοι οι άντρες είναι σοβινιστές με τον ίδιο τρόπο που το «όλες οι φράουλες είναι φρούτα» δεν σημαίνει πως «όλα τα φρούτα είναι φράουλες») η εμπειρία μας δείχνει πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει στην πράξη. Δείχνει πως δεν έχει καμία σημασία πόσες φορές θα ξεκαθαρίσουμε πως #ΝotAllMen, πως δεν είναι όλοι οι άντρες σεξιστές ή βιαστές ή entitled σκουπίδια που θέλουν οι γυναίκες να το βουλώσουν. Αυτό που ενοχλεί το είδος του σχολιαστή που θα πεταχτεί να κλείσει το στόμα του «τσόκαρου» που μιλάει για την συστημική καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες είναι ακριβώς το γεγονός πως μιλάει γι αυτή. Είναι ακριβώς το γεγονός ότι νιώθει τα δικά του προνόμια να απειλούνται από αυτή τη συζήτηση. Ο άντρας που δεν νιώθει τα συμφέροντά του να ταυτίζονται με αυτά της πατριαρχίας δε θα ξεβολευόταν από μια τέτοια συζήτηση. Θα αναγνώριζε το πρόβλημα και θα κοίταγε τι μπορεί να κάνει ο ίδιος για να το βελτιώσει. Σίγουρα δε θα ένιωθε αρκετά θιγμένος για να μπει στον κόπο να προσπαθήσει να κλείσει την συζήτηση.
Και είναι ειρωνικό πως ο δεύτερος σχολιαστής επικαλείται την μητέρα του χωρίς φυσικά να την έχει ρωτήσει μιλώντας εκ μέρους της, γιατί μέρος της συστημικής βίας που δέχονται οι γυναίκες είναι να προσπαθούν οι άντρες να μιλήσουν εξ ονόματός τους. Δεν είναι τυχαίο φυσικά που επικαλείται την μητέρα του συγκεκριμένα. Αν η μαμά είναι πρότυπο γυναίκας σίγουρα δε θα έχει βιώσει σεξισμό, είτε επειδή είναι πολύ σωστή για να μιλήσει γι αυτόν ξεβολεύοντας τον γιόκα της και ξέρει πότε να κλείνει το στόμα της είτε απλά επειδή στην φαντασία του είναι το είδος της γυναίκας που σε αντίθεση με τα άλλα τα τσόκαρα αξίζει σεβασμό και άρα αποκλείεται να έχει βιώσει τον αντρικό σοβινισμό.
Κάθε συζήτηση για την συστημική καταπίεση και τα βιώματα των ομάδων που ανήκουν σε καταπιεσμένες ομάδες θα προξενεί τέτοιες αντιδράσεις γιατί αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι τίποτα άλλο από μια τακτική με σκοπό να μας κάνει να το βουλώσουμε και να αφήσουμε το σύστημα άθικτο, ακριβώς όπως τους βολεύει. Και γι αυτό χρειαζόμαστε φεμινισμό.
~Hürrfem Sultan

Advertisements

Πώς το #NotAllMen Εκτροχιάζει τη Συζήτηση για την Ανδρική Βία

not all men

Στο σχόλιο αυτό στο χθεσινό ποστ και σε άλλα παρόμοια που μας αφήνουν καθημερινά διακόπτοντας τη συζήτηση σχετικά με τη πατριαρχία, βλέπουμε ΑΚΡΙΒΩΣ πώς το #ΝotAllMen -δηλαδή το επιχείρημα πως δεν είναι όλοι οι άντρες βίαιοι/βιαστές/μισογύνηδες κτλ- λειτουργεί ως εκτροχιασμός της συζήτησης. Ο σχολιαστής στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες γυναίκες καθημερινά αλλά μόνο για να διαχωρίσει τη θέση του από αυτούς τους «κακούς» άντρες και να υπερασπιστεί τους «καλούς» σαν αυτον απο ένα φανταστικό τσουβάλιασμα που δεν έγινε ποτε. Γιατι κανείς δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι ΟΛΟΙ οι άντρες δέρνουν τις γυναίκες τους ή έστω επικροτούν τέτοιες πράξεις.

Για να ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία, σε μια κουλτούρα βιασμού, σε ένα κόσμο όπου χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται καθημερινά από άντρες αρκεί ένα ποσοστό ανδρών που βιάζει και κακοποιεί, ένα ποσοστό που τους δικαιολογεί, ένα ποσοστό που αδιαφορεί και ένα ακόμα ποσοστό που αρκείται στο ότι δεν το κάνουν οι ίδοι ή έστω οι περισσότεροι. Ποτε θα αλλάξει η κοινωνία? Όταν αρχίσουμε να αναζητούμε τις αιτίες της ανδρικής βίας, όταν ΟΛ@ κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα και συνειδητοποίσουμε ότι η ανδρική βία δεν είναι ζήτημα μια μικρής μερίδας ανδρών αποκομμένων από την υπόλοιποι κοινωνία αλλά εκφανση της ίδιας της αρρενωπότητας όπως κατασκευάζεται.Το ότι η αρρενωπότητα συχνά γίνεται τοξική δεν σημαίνει πως ΟΛΟΙ οι άνδρες είναι έτσι. Το NotAllMen λοιπόν εκτροχιαζει τη συζήτηση καταλαμβάνοντας περιττό χώρο ο οποίος θα έπρεπε να αφιερώνεται στην έυρεση λύσης και λέγοντας μας ουσιαστικά οτι η συζήτηση είναι άνευ σημασίας καθώς το πρόβλημα δεν είναι και τόσο μεγάλο.

Να σημειώσουμε εδώ πως ο ισχυρισμός του σχολιαστή ότι αν ήταν εκεί θα του «πάταγε δύο ξανάστροφες να του σπάσει το σαγόνι» δεν είναι κι αυτό παρά μια εκδήλωση τοξικής αρρενωποτητας. Και όχι ότι είμαστε κατά της βίας σε τέτοιες περιπτώσεις -κάθε άλλο- αλλά ο τρόπος που διατυπώνεται σε συνδυασμό με το #NotAllMen δείχνει να υπονοεί πως η λυση στην ανδρική ματσίλα είναι η ανδρική ματσίλα από την αντίθετη πλευρά. Οι γυναίκες όμως δε θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που η σωματική μας ακεραιότητα θα εξαρτάται από άνδρες σωματοφύλακες οι οποίοι θα σπεύδουν να μας προστατεύουν κάθε φορά ή που θα τιμωρούν τους κακοποιητές μας εκ των υστέρων. Θέλουμε να ζούμε σε ένα κόσμο που στους άνδρες να μην τους έρχεται τόσο εύκολο να σηκώνουν το χέρι τους ή να βιάσουν μία γυναικα. Και για να γίνει αυτό δε θα πρέπει να μιλάμε για το ποιός θα έσπαγε το σαγόνι ποιου αλλά για την πατριαρχία και τον φεμινισμό, πράγματα στα οποία ο σχολιαστής και οι όμοι@ του φαίνεται να προσπαθούν να αποφύγουν.

Όταν λοιπόν νιώθεις την ανάγκη να διακόψεις μια φεμινιστική συζήτηση για να μας πεις οτι εσύ δεν είσαι έτσι, θυμίσου οτι ΙΤ’S NOT ABOUT YOU και αντί να μιλήσεις σκάσε και σκέψου πώς θα μπορούσες να βοηθήσεις.

~Hürrfem Sultan

6 Αντιφεμινιστικά Σχόλια σε Κάθε Φεμινιστική Σελίδα

Όταν διαχειρίζεσαι, ή απλά συχνάζεις σε μια φεμινιστική διαδικτυακή σελίδα, γρήγορα βλέπεις πως υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο σχολίων από όσος εναντιώνονται ή απλά δεν έχουν καταλάβει ακόμα την ουσία του φεμινισμού. Τα σχόλια αυτά συχνά αποκαλύπτουν ακριβώς τον λόγο που χρειαζόμαστε φεμινισμό αλλά και το πόσο άβολα νιώθουν ορισμέν@ όταν συζητούνται θέματα που άπτονται της ισότητας των φύλων και της πατριαρχικής καταπίεσης. Ορίστε μερικά από τα πιο συχνά σχόλια τα οποία δεν υπάρχει μέρα που να μην βλέπουμε σε κάποια τους μορφή –μαζί με την απάντηση που τους ταιριάζει.

1. «Πήγαινε πίσω στην κουζίνα σου»/ «Φτιάξε μου ένα σάντουιτς»
Τα σχόλια αυτά αποδεικνύουν πως ο φεμινισμός χτυπάει κάποια μισογυνικό νεύρο ωθώντας τους μισογύνηδες να απαντήσουν στον αντισεξισμό με περισσότερο σεξισμό, μάλλον επειδή νιώθουν ότι θίγονται προσωπικά. Είναι η κραυγή αγωνίας αυτών που αισθάνονται τα προνόμιά τους να απειλούνται και θεωρούν ότι υπενθυμίζοντας μας τη (κατώτερη) θέση μας θα μας κάνουν να σωπάσουμε. Spoiler alert: ΔΕΝ θα σωπάσουμε.
Τέτοια σχόλια επίσης επαληθεύουν τον Νόμο της Lewis σύμφωνα με τον οποίο «τα σχόλια σε κάθε φεμινιστικό άρθρο επιβεβαιώνουν την ανάγκη ύπαρξης του φεμινισμού»
Ενδεδειγμένη απάντηση: Block. Ξέρεις ότι οι σχολιαστές αυτοί είναι χαμένες περιπτώσεις. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται να τους δώσεις είναι βήμα για να εκφράσουν και εδώ τις μισογυνικές απόψεις τους. Έχουν όλο το υπόλοιπο διαδίκτυο γι αυτο.

αντε στην κουζινα σας

2. «Είσαι φεμινίστρια επειδή είσαι χοντρή/αγάμητη/λεσβία»
Το σχόλια αυτά ουσιαστικά αποδέχονται ότι η εγκυρότητα της γνώμης μιας γυναίκας είναι άμεσα εξαρτημένη από το πόσο χρήσιμη είναι η ίδια στους άντρες. Η υποτίμηση μιας γυναίκας στη βάση της εμφάνισης, της σεξουαλικότητάς της και του πόσο επιθυμητή είναι στο άλλο φύλο ουσιαστικά αποτελεί ομολογία των δικών τους σεξιστικών παραδοχών. Πολλές φεμινίστριες νιώθουν την ανάγκη να επισημάνουν την ύπαρξη ελκυστικών ομοϊδεατισσώντους όπως η Beyonce ή η Emma Watson. Το αν μια φεμινίστρια είναι χοντρή/αγάμητη/λεσβία όμως είναι άνευ σημασίας. Το να έχει βιώσει μια γυναίκα χλευασμό και υποτίμηση ακριβώς επειδή είναι χοντρή/αγάμητη/λεσβία είναι ένας πλήρως αποδεκτός λόγος για να καταλάβει την σημασία του φεμινισμού στη ζωή της. Όλες οι φεμινίστριες, είτε “χοντρές” είτε όχι, είτε «αγάμητες» είτε όχι, είτε λεσβίες είτε όχι, θα παλεύουν για το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να μην κρίνεται από αυτά τα χαρακτηριστικά της.
Ενδεδειγμένη απάντηση: Είσαι ο λόγος που χρειαζόμαστε φεμινισμό. Και block.

ξενια

3.«Χάνετε το δίκιο σας με τον τρόπο σας» aka The Tone Argument
Το σχόλιο αυτό αναγνωρίζει πως υπάρχει λόγος ύπαρξης του φεμινισμού αλλά απαιτεί οι φεμινίστριες να προσαρμόσουν τον ύφος τους στο ανδρικό ακροατήριο ώστε να μην τους αποξενώσουν. Το πρόβλημα με την αντίληψη αυτή είναι πως υπονοεί ότι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και η αξιοπρέπεια προς όλους θα πρέπει να προσφέρονται υπό όρους και προϋποθέσεις. Το επιχείρημα αυτό μοιάζει να λέει «ναι, θα πρέπει να έχετε ισότητα αλλά μόνο αν είστε καλά κορίτσια». Η ειρωνεία έγκειται ακριβώς στο γεγονός πως απαιτεί από μια καταπιεσμένη ομάδα να «κερδίσει» τα δικαιώματά της παίζοντας με τους κανόνες που έχουν θέσει οι προνομιούχοι. Οι ισότητα έτσι αντιμετωπίζεται ως ένα αγαθό το οποίο οι προνομιούχοι κατέχουν και θα το παραχωρήσουν στους καταπιεσμένους ως επιβράβευση για την καλή τους συμπεριφορά. Η ισότητα όμως δε θα πρέπει να υπόκειται σε όρους και ούτε θα πρέπει να απαιτεί κανείς από ομάδες που έχουν υποστεί για αιώνες συστημική καταπίεση, στέρηση δικαιωμάτων και καθημερινό εξευτελισμό να είναι ήρεμοι για να τους λάβουν υπόψη τους αυτοί για τους οποίους δεν διακυβεύεται τίποτα. Ο φεμινισμός δεν ζητάει χάρες και οι φεμινίστριες δεν είναι παιδάκια που πρέπει να ζητήσουν με καλό τρόπο από τους γονείς τους να τους πάρουν παγωτό παρόλο που δεν έφαγαν το φαί τους. Ο φεμινισμός απαιτεί την ισότητα και αυτή έχει αργήσει κάτι αιώνες. Είναι φυσικό να γινόμαστε ανυπόμονες.
Ενδεδειγμένη απάντηση: Αν θεωρείς πως ισότητα δεν είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ζήτημα savoir vivre και δημοσίων σχέσεων, τότε είσαι μέρος του προβλήματος.

4. «Δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι» aka #ΝotAllMen
Το πιο ενοχλητικό κομμάτι αυτού του σχολίου είναι πως υπονοεί ότι είπε κάποιος πως όλοι οι άντρες είναι έτσι. Ναι, το ξέρουμε δεν είναι όλοι έτσι. Έχουμε γνωρίσει πραγματικούς άντρες, και ως φεμινίστριες συχνά έχουμε την τύχη να γνωρίσουμε από τα καλύτερα δείγματα τους. Παρολαυτά δεν αλλάζει το γεγονός πως ο σεξισμός είναι τόσο διαδεδομένος ώστε οι περισσότερες γυναίκες να έχουν βιώσει συγκεκριμένες σεξιστικές συμπεριφορές –cat calling, slut shaming, χοντροφοβία, κουλτούρα βιασμού, σεξουαλική βία, υποτίμηση της νοημοσύνης και των ικανοτήτων μας. Δεν έχει λοιπόν σημασία αν το κάνουν όλοι οι άντρες. Σημασία έχει πως είναι τόσο κοινό και συνηθισμένο ώστε να αποτελεί πρόβλημα για εμάς, να το βλέπουμε μπροστά μας στην τηλεόραση, το ίντερνετ, το δρόμο, την οικογένεια μας, τη δουλειά μας. Πως έχουμε μάθει να το περιμένουμε.

not all men

Και αποτελεί πρόβλημα ακριβώς επειδή, μεγαλώνοντας σε μια πατριαρχική κοινωνία, στατιστικά πολλοί άντρες θα υιοθετήσουν τέτοιες αντιλήψεις και πρακτικές. Δεν έχει σημασία αν ΕΣΥ συγκεκριμένα τις κάνεις ή όχι. Ο φεμινισμός δεν είναι μια συζήτηση που αφορά ΕΣΕΝΑ προσωπικά ούτε μια ευκαιρία να αναδείξεις την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου. Άλλωστε, οι άντρες που νιώθουν την ανάγκη να διακόψουν μια συζήτηση που αφορά τα προβλήματα των γυναικών για να βροντοφωνάξουν το πόσο καλοί είναι οι ίδιοι είναι παρατηρημένο πως δεν είναι ποτέ ο τύπος του άντρα που έχει απαλλαχθεί από όλα τα πατριαρχικά κατάλοιπα. Είναι συνήθως άντρες που νιώθουν άβολα από τον φεμινισμό και προτιμούν να εκτροχιάσουν τη συζήτησε σε κάτι που νιώθουν άνετα να μιλάνε: τον εαυτό τους. Η συμπεριφορά αυτή θα ήταν σαν να πήγαινε κάποιος σε μια αντιρατσιστική πορεία για να δηλώσει πως «δεν είναι όλοι οι Έλληνες ρατσιστές». Don’t be that guy.
Ενδεδειγμένη απάντηση: Το ξέρουμε. Σώπα και άκου αυτό που λέμε.

not all men

5. «Και οι άντρες καταπιέζονται» aka What About Men
To What about the Men, ακριβώς όπως και το NotAllMen, είναι, συνειδητά ή υποσυνείδητα, μια τακτική εκτροχιασμού που έχει σκοπό να αποπροσανατολίσει την συζήτηση για τα προβλήματα των γυναικών και να την κάνει γι αυτά των αντρών. Ο φεμινισμός δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι η ζωή των αντρών είναι εύκολη και όλα τους προσφέρονται έτοιμα στο πιάτο. Η ύπαρξη του αντρικού προνομίου δεν τους απαλλάσσει από τις υπόλοιπες μορφές συστημικής καταπίεσης, όπως η ταξική, ούτε από όλων των ειδών τα προσωπικά προβλήματα που μπορούν να προκύψουν. Το ανδρικό προνόμιο όμως σημαίνει πως ορισμένα είδη προβλημάτων δεν τους απασχολούν ακριβώς επειδή είναι άντρες. Ή σημαίνει ότι αντιμετωπίζουν προβλήματα ακριβώς επειδή η πατριαρχία τους επιβάλλει να είναι σκληροί ώστε να διεκδικούν την ανωτερότητά τους ως προς τις γυναίκες. Το να έρχεται λοιπόν κάποιος να μας πληροφορήσει πως και οι άντρες έχουν προβλήματα είναι, για να χρησιμοποιήσω το προηγούμενα παράδειγμα, σαν να πας σε μια αντιρατσιστική πορεία για να πληροφόρησες το κοινό πως και οι Έλληνες έχουν προβλήματα. Don’t be that guy.
Ενδεδειγμένη απάντηση: Δεν μιλάμε γι αυτό τώρα. Σώπα και άκου αυτό που λέμε.

6. «Οι φεμινίστριες μας επιβάλλουν λογοκρισία»/ «Ο φεμινισμός είναι φασισμός»
Το σχόλιο αυτό βασίζεται καταρχάς σε μια παρεξήγηση: Ελευθερία του λόγου σημαίνει ότι δεν μπορείς να διωχθείς νομικά για μία σου άποψη –ελευθερία που βέβαια υπόκειται σε περιορισμούς καθώς για παράδειγμα απαγορεύεται να φωνάξεις «φωτιά» σε ένα κατάμεστο θέατρο αν δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος. Παρολαυτά πολλοί μπερδεύουν το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου με το δικαίωμα να λένε οτιδήποτε χωρίς αντίλογο. Η κριτική από τις φεμινίστριες λοιπόν εκλαμβάνεται ως περιορισμός της ελευθερίας τους να εκφράζονται σεξιστικά χωρίς να τους επικρίνει κανείς. Είναι βέβαια αναμενόμενο όταν έχεις συνηθίσει να εκφέρεις λόγο που καταπιέζει ασθενείς ομάδες και ξαφνικά κάποιος σε κριτικάρει γι αυτές σου τις απόψεις, να αισθάνεσαι περιορισμένος. Αυτό όμως δεν είναι λογοκρισία, είναι ο ήχος που κάνει το προνόμιό σου καθώς θρυμματίζεται. Κάτι ανάλογο παρατηρούμε και με τους ρατσιστές που όταν χαρακτηριστούν ρατσιστές το θεωρούν παρεμπόδιση της ελευθερίας του λόγου.
Ενδεδειγμένη απάντηση: Όχι, εσύ είσαι αυτός που θέλει να λογοκρίνει τις φεμινίστριες στερώντας τους το δικαίωμα να μιλάνε για την καταπίεση των γυναικών και να ασκούν κριτική στην πατριαρχία. Check your privilege.

fouter htapoodis

Not All Men ΟΜΠΒΙΟΥΣΛΙ

 

Not All Men ΟΜΠΒΙΟΥΣΛΙ, but SOME men. Αλλά και γι αυτούς φταίνε οι γυναίκες που τόλμησαν να απαρνηθούν την αγάπη τους και τους έκαναν έτσι σκληρούς και άκαρδους οπότε αυτές είναι οι πραγματικά κακές.

Αυτή η αντίληψη που θεωρεί την απόρριψη κοσμοϊστορικό γεγονός στη ζωή ενός άντρα ενώ εμάς αν θέλει ένας άντρας μόνο να μας πηδήξει είναι Δευτέρα απόγευμα, μήπως δίνει υπερβολική έμφαση στα εύθραυστα αντρικά συναισθήματα -ή μάλλον στον αντρικό εγωισμό? Έχετε ακούσει καποι@ να ισχυρίζεται ότι μια γυναίκα έγινε «σκύλα» επειδή κάποιος την παράτησε? Όχι, οι γυναίκες στο συλλογικό φαντασιακό απλά παθαίνουν κατάθλιψη, κλαίνε στο μαξιλάρι τους, τρώνε σοκολατάκια βλέποντας ρομαντικές κομεντί και περιμένουν το επόμενο άντρα που θα κάνει συγκόλληση στην σπασμένη τους καρδιά. Για τους άντρες γιατί η ερωτική απογοήτευση είναι μια αποδεκτή δικαιολογία να γίνουν κόπανοι λες και τους χρώσταγε κάποια την αγάπη της?

#NotAllMen #Misandry #ManPain

~Hürrfem Sultan

oute kaka paidia