Όταν Πεθαίνουν οι Ομοφοβικοί Παλιότερων Γενιών

αλεφαντος 1

Πώς πρέπει να αντιδρούμε όταν ένας out and proud ομοφοβικός μεγαλύτερης ηλικίας, όπως ο Αλέφαντος, πεθαίνει? Θα πρέπει να του δίνεται άφεση αμαρτιών επειδή ειναι νεκρός και μεγαλύτερης ηλικίας? Έτσι φαίνεται να πιστεύουν πολλοί, ακόμα και του «προοδευτικού» κύκλου. Ήταν μεγάλος, δεν ήξερε καλύτερα, ήταν άλλης γενιάς, έτσι ήταν όλοι τότε. Μονο που το γεγονός οτι η πλειοψηφία των ανθρώπων κάποτε ήταν ομοφοβικοί, ρατσιστές και σεξιστές δεν σημαίνει οτι κανείς δεν ήταν. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναδεικνύουμε την προβληματική όταν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θεωρεί τον σεξισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό φυσιολογικό. Δε θα πρέπει να ξεπλύνουμε τη κουλτούρα των προηγούμενων δεκαετιών ως απλά αθώα, αφελή και γραφική. Αντιθέτως, κάθε φιγούρα ή έργο των προηγούμενων δεκαετιών που θεωρείται ευρέως αποδεκτό, που έχει αποκτήσει φήμη και έχει καθιερωθεί ως «κλασικό» ή «cult» θα πρέπει να κατακρίνεται γι αυτό ακριβώς που ήταν, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε οτι ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία ήταν μια κανονικότητα και έτσι να συνεχίζουμε να θεωρούμε την Δυτική κουλτούρα ως εξ αρχής προοδευτική και ανεκτική. Αν είχε κάνε κάποιος Μουσουλμάνος ιμάμης τις δηλώσεις τους Αλέφαντου για την ομοφυλοφιλία θα είχαμε σπεύσει όλ@ να το θεωρήσουμε ως δείγμα της βάρβαρης κουλτούρας τους. Αλλά όταν τις λέει ενα celebrity του αθλητικού χώρου τις κάνουμε γαργάρα και τις θεωρούμε απλά «γραφικές»

Επιπλέον, αν συγχωρήσουμε τους ομοφοβικούς των παλιότερων γενεών γιατί απλά έτσι ήταν οι περισσότεροι θα πρέπει να συγχωρέσουμε και αυτής της γενιάς, γιατι κι αυτοί τώρα πλειοψηφία είναι. Το «είναι πολύ μικρός, δεν καταλαβαίνει» γίνεται πολύ γρήγορα «είναι πολύ μεγάλος, μην ασχολείσαι» και έτσι διαιωνίζονται κάθε είδους φοβικές απόψεις που επιμένουν εδώ και παρα πολλές γενιές. Ταυτόχρονα σβήνουμε τις εμπειρίες των ατόμων που υπέφεραν από αυτές τις αντιλήψεις -οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, οι μαύροι των παλιότερων γενιών ήταν πραγματικοί άθρωποι και τα βασανά τους δεν ήταν μικρότερα ούτε ο κοινωνικός τους αποκλεισμός λιγότερο σημαντικός επειδή «ε μωρέ, έτσι ήταν τα πράγματα τότε». Ο LGBTQ+ ακτιβισμός όπως και ο φεμινισμός άλλωστε υπάρχουν εδώ και 5 δεκαετίες τουλάχιστον, οι ιδέες αυτές κυκλοφόρησαν ευρέως δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες σήμερα. Υπήρχαν σύμμαχοι που τις αποδέχτηκαν γιατι είχαν περισσότερη ενσυναίσθηση και μπορούσαν να σκεφτούν έξω από το κουτάκι που τους επέβαλε η κοινωνία κι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο. Κάποιοι απλά επέλεξαν να προσκολληθούν στα προνόμιά τους και να μην τον ακολουθήσουν. Υπήρχαν άλλωστε και αυτοί που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ούτε να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλία αλλά δεν το έβρισκαν σκόπιμο να ξερνάνε το μίσος τους από απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που απλά δεν είναι ακτιβιστής και σε αυτόν που κάνει την ομοφοβία του σημαία.

Η επίκληση στο συναίσθημα, ότι θα μπορούσε να είναι δικοί μας συγγενείς, είναι ατυχής γιατί παραβλέπει όλ@ς εμάς που επέλεξαν να ξεκόψουν συγγενείς και πρόσωπα ως τότε αγαπημένα για τις αηδιαστικές απόψεις τους. Ακομα όμως κι αν κλαίγαμε κάποιον θείο, παππού ή πατέρα που ήταν και σεξιστής/ομοφοβικός/ρατσιστής αυτό θα ήταν μια προσωπική υπόθεση που θα οφειλόταν στις προσωπικές σχέσεις και τις αναμνήσεις που θα είχαμε μαζί τους. Οταν θρηνείς μια ημιδιασημότητα που ποτέ δεν γνώρισες από κοντα παρά τις φρικτές απόψεις που είχε εκφέρει το κάνεις επειδή απλά οι απόψεις αυτές ποτέ δεν σε ενόχλησαν πραγματικά ουτε δεν σε έθιξαν προσωπικά και έτσι μπορείς έυκολα να τις παραβλέψεις. Τουλάχιστο σκάσε και άσε όσους έβλαψαν αυτές οι αντιλήψεις να εκφραστούν.

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Σεξισμός ή Μήπως Όχι»

Σεξισμός Η μήπως Όχι

Το άρθρο αυτό ανήκει στην μακρά παράδοση της αρθρογραφίας αντρών που ρίχνουν την εντελώς ουδέτερη και αντικειμενική ματιά τους στον φεμινισμό μόνο και μόνο για να καταλήξουν –χωρίς καμία προκατάληψη φυσικά- ότι δεν είναι αναγκαίος γιατί δεν υπάρχει σεξισμός. Εξυπακούεται πως όπως και  σε ΟΛΑ αυτά τα άρθρα η ίδια επιχειρηματολογία του αρθρογράφου διακατέχεται από σεξισμό. Oh the irony!

Ο συντάκτης ξεκινάει με με ένα ανέκδοτο το οποίο αναρωτιέται ειρωνικά αν είναι σεξιστικό, δείχνοντας πως έχει πλήρη άγνοια πως αποδεικνύει αυτό που ισχυριζόμαστε τόσο καιρό: πως όταν λέμε το ίδιο πράγματα για διαφορετικά φύλα, το νόημα αλλάζει. Το τι είναι σεξιστικό εξαρτάται από το συγκείμενο, επομένως δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάτι δεν είναι σεξιστικό επειδή το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για τους άντρες.

Μετά το αποτυχημένο παράδειγμα, συνεχίζει με την all-time-classic δήλωση πως «δεν είναι δυνατόν να υπάρξει απόλυτη ισότητα γιατί απλούστατα τα δύο φύλα είναι από την φύση τους διαφορετικά». Ο συντάκτης δηλαδή παραδέχεται ότι δεν έχουμε –και μάλιστα δεν θα έπρεπε να έχουμε-ισότητα, αλλά για κάποιο λόγο αρνείται την ύπαρξη του σεξισμού που είναι ακριβώς η απουσία ισότητας. Μάλλον αυτό που έννοεί είναι ότι έχουμε σεξισμό αλλά ο ίδιος τον δικαιολογεί. Μόνο που η ισότητα ουδεμία σχέση έχει με την ομοιότητα. Διαφορετικοί είναι όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους, αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα έπρεπε να είναι ίσοι. Αντιθέτως, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι θα πρέπει το ίδιο το σύστημα να προσαρμόζεται ώστε να τους δίνει ίσες ευκαιρίες. Ο ίδιος χρησιμοποιεί ως παράδειγμα το πώς ο κορονοιός πλήττει περισσότερο τους άντρες. Δεν μας εξηγεί όμως πως αυτό είναι σχετικό με την συζήτηση περί ισότητας. Ο ιός πλήττει περισσότερο και τους μαύρους. Το ίδιο και ο διαβήτης. Ο καρκίνος του δέρματος αντιθέτως πλήττει περισσότερο τους λευκούς. Θέλει να μας πει ο ποιητής ότι δε θα έπρεπε να υπάρχει φυλετική ισότητα? Επίσης πως γίνεται κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τους άντρες αυτό να εκλαμβάνεται ως σημάδι της αντρικής ανωτερότητας αλλά κάθε φορά που μια βιολογική διαφορά ευνοεί τις γυναίκες (πχ ότι αυτές ζουν περισσότερο ή πεθαίνουν σπανιότερα από τον κορονοιό) αυτή ποτέ να μην ερμηνεύεται υπέρ τους αλλά αντιθέτως να γίνεται αφορμή για σεξιστικά αστεία τύπου «ούτε ο ιός δεν τις θέλει»; Μήπως τελικά οι βιολογικές διαφορές δεν έχουν καμία σημασία παρά μόνο στο πώς ερμηνεύονται πάντα εις βάρος του καταπιεσμένου για να εδραιώσουν το σύστημα καταπίεσης;

Στην συνέχεια ο συντάκτης θρηνεί τον τέλος του ρομαντισμού στις σχέσεις που έχει επιφέρει ο φεμινισμός. Αλήθεια που στηρίζεται αυτή η παρατήρηση; Έχει κάνει σχέση με πολλές φεμινίστριες; Ή έχει ρωτήσει απλά άντρες που οι φεμινίστριες έχουν απορρίψει επειδή δεν καταγοητεύτηκαν από το άνοιγμα μιας πόρτας ή το τράβηγμα μιας καρέκλας; Ο ρομαντισμός είναι πολλά περισσότερα από άδειες, συμβολικές κινήσεις. Είναι άλλο πράγμα ο «ιπποτισμός» που συνδέεται με συγκεκριμένους έμφυλους ρόλους και άλλο ο ρομαντισμός, και ο τελευταίος, όπως θα μπορούσαν να διαβεβαιώσουν χιλιάδες φεμινίστριες, δεν έχει χαθεί. Εδώ γίνεται και η καθιερωμένη αναφορά στο ζωικό βασίλειο όπου, όπως ισχυρίζεται ο συγγραφέας, «το αρσενικό κάνει τα πάντα για να προσελκύσει το θηλυκό». Φυσικά με τον όρο «ζωικό βασίλειο» εννοείται σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα «και τα 5 ζώα που ταιριάζουν στο παράδειγμα που έχω στο μυαλό μου». Σε κάθε περίπτωση δεν μας ενοχλεί να κάνει ο άντρας τα πάντα για να μας προσελκύσει, ας ανοίγει και ουρά παγονιού με γκλίτερ και παγιέτες στην πλατεία Συντάγματος αν γουστάρει, μας ενοχλεί η καταπάτηση των ορίων μας. Άλλο προσελκύω και άλλο καταδιώκω σαν αρπακτικό.

Με το παραπάνω ζέσταμα μπαίνουμε στην ζώνη του λυκόφωτος όπου το να έχουμε Γενική Γραμματεία Ισότητας Φύλων «τονίζει την έλλειψη και δεν την εξαλείφει». Φαντάζομαι με το ίδιο σκεπτικό η Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας παρουσιάζει τους πολίτες ως θύματα που χρειάζονται προστασία αντί για ανεξάρτητα, δυναμικά υποκείμενα και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τονίζει την ανάγκη υπεράσπισης δημιουργώντας την εικόνα μιας ευάλωτης χώρας χωρίς αυτοπεποίθηση.

Ο συντάκτης παραθέτει έπειτα ειρωνικά μια σειρά από πράγματα που θα έπρεπε επίσης να αποσυρθούν αν ακολουθήσουμε εις πέρας την φεμινιστική λογική σύμφωνα με την οποία αποσύρθηκε το σποτάκι της Πολιτικής Προστασίας. Μόνο που στην προσπάθεια του να γίνει υποτίθεται υπερβολικός αναδεικνύει εν αγνοία του πραγματικά σεξιστικά μοτίβα. Σύμφωνα με τον ίδιο λοιπόν θα έπρεπε ακόμα να καταργηθεί:

το μυστήριο του γάμου γιατί ο Απόστολος Παύλος προτρέπει «η δε γυνή να φοβάται τον άντρα».
Εδώ ο mansplainer μας εξηγεί πως αυτό στην πραγματικότητα σημαίνει να τον σέβεται, δεν μας εξηγεί βέβαια γιατί μόνο η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άντρα. Φυσικά το μυστήριο του γάμου δεν είναι απαραίτητο να καταργηθεί για όποι@ πιστεύει, σίγουρα όμως η επιλογή της συγκεκριμένης φράσης για την τελετή ανάμεσα σε τόσες των Ιερών Κειμένων δεν είναι τυχαία και χωρίς αμφιβολία θα μπορούσε να καταργηθεί χωρίς να καταρρεύσει ο θεσμός της οικογένειας. Εναλλακτικά μπορούν όλο και περισσότερα νέα άτομα να συνεχίσουν να απομακρύνονται από την Εκκλησία λόγω του εξόφθαλμου σεξισμού της.

Η Ομήρου Ιλιάδα και Οδύσσεια γιατί παρουσιάζουν την Ελένη ως χαζογκόμενα που προκαλεί πολέμους, πλάσματα γένους θηλυκού να βασανίζουν τον Οδυσσέα, και την Πηνελόπη ως τρόπαιο στους μνηστήρες.
Φυσικά καμία φεμινίστρια δε θα απαιτούσε να αποσυρθεί ένα κλασικό κείμενο που αναπόφευκτα διακατέχεται από μισογυνισμό καθώς γράφτηκε σε μια εποχή που οι γυναίκες δεν θεωρούνταν καν άνθρωποι. Θα ήταν όμως όντως πάρα πολύ χρήσιμο τα κείμενα αυτά να εξετάζονταν όχι μόνο ως λογοτεχνικά αριστουργήματα αλλά ως πηγή σεξιστικών αρχετύπων. Η λεγόμενη «δυτική παράδοση» αντί να παρουσιάζεται ως το απαύγασμα του πολιτισμού καλό θα ήταν να κριτικάρεται για τον σεξισμό, τον ρατσισμό και όλες τις προκαταλήψεις που την διακατέχουν χωρίς να αμφισβητείται απαραίτητα η λογοτεχνική της αξία.

Η Αγκάθα Κρίστι, γιατί ο χαρακτήρας του Πουαρώ δήλωσε πως δεν σκοπεύει να παντρευτεί παρουσιάζοντας της γυναίκες ως αιμοσταγείς συζυγοκτόνους.
Και πάλι, κάθε κείμενο θα πρέπει να εξετάζεται κριτικά, το να πετάς πρωτοκλασάτα συγγραφικά ονόματα προσπαθώντας να μας φοβίσεις για το τι άλλο πια θα υποστεί κριτική από τις υστερικές φεμινίστριες είναι ένα κόλπο που έχει ήδη παλιώσει. ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι υπεράνω κριτικής, ούτε καν έργα γυναικών. Ούτε καν κείμενα φεμινιστριών.

Ανδρικά και γυναικεία περιοδικά, γιατί και τα δύο χρησιμοποιούν τις γυναίκες για να πουλήσουν και αυτό καταπατά την ισότητα αφού οι άντρες δεν προβάλλονται εξίσου.
Μα φυσικά και η χρήση των γυναικών ως διακοσμητικό, ως αντικείμενο προορισμένο για να προσελκύει τα βλέμματα και να αυξάνει της πωλήσεις και η ακραία σεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος έχει τις ρίζες της στο σεξισμό. Οι γυναίκες θεωρούνται το ωραίο φύλο μόνο επειδή ωραίο θεωρείται αυτό που αρέσει στους άντρες.

Τα άρθρα
Εδώ ο συγγραφέας δείχνει και πάλι την αδυναμία του να καταλάβει ότι η διαφορά δεν είναι από μόνη της σεξιστική. Χλευάζοντας την χρήση ουδέτερης ως προς το φύλο γλώσσας στα δημόσια έγγραφα σε μία χώρα που δε θυμάται και βαριόταν και να ψάξει παρόλο που γράφει υποτίθεται σοβαρό άρθρο, προσποιείται πως το να μην χρησιμοποιείται το αρσενικό ως το οικουμενικό υποκείμενο ή να μην προσπαθεί να καπελώσει άτομα που αυτοπροσδιορίζονται εκτός του έμφυλου διπόλου σημαίνει ότι απαιτούμε την κατάργηση του ίδιου του φύλου.

Τέλος ο συγγραφέας κλείνει κατονομάζοντας για άλλη μια φορά ένα αγνοία του, την ρίζα του σεξισμού θεωρώντας πως καταδεικνύει την απουσία του από την κοινωνία: «και μόνο για την μητρότητα της γυναίκας πρέπει να της αποδίδουμε τον απαιτούμενο σεβασμό. Είναι μια απασχόληση 24×7 χωρίς άδεια, χωρίς υπερωρίες με συνεχή εγρήγορση για την φροντίδα του παιδιού. Πού είναι η ισότητα; Όσο και να ανυψωθεί ο άντρας δε θα μπορεί να φτάσει ποτέ το συγκλονιστικό θαύμα να δημιουργείς ζωή». Μόνο που εδώ ΑΚΡΙΒΩΣ τοποθετείται το πρόβλημα. Για την βαριά δουλειά της μητρότητας δεν θέλουμε ούτε τον σεβασμό ούτε τον έπαινο του κάθε μισογυνικού σκουπιδιού. Θέλουμε τις άδειες, τις πληρωμένες υπερωρίες και την βοήθεια που μας αξίζει, και που νομίζουν ότι μπορούν να αντικαταστήσουν με παντελώς άχρηστα σε εμάς εγκώμια και γλυκανάλατες δηλώσεις περί «θαύματος της ζωής» προσπαθώντας να το παρουσιάσουν ως αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικείας φύσης. Πατριαρχία είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό, το να προσπαθείς να πληρώσεις μια εργασία πλήρους ωραρίου με ανοίγματα πόρτας, ύμνους προς την μητρότητα και ένα μπουκέτο λουλούδια την Ημέρα της Μητέρας. Οι μεγαλόστομες δηλώσεις δεν θα στρέψουν τα μάτια μας μακριά από το ζήτημα της απλήρωτης γυναικείας εργασίας, nice try.

Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

Αναπόφευκτος δεν Ήταν Ούτε ο Thanos

mporeite na forate o,ti thelete

Τι εννοούν οι σεξιστές όταν λένε οτι μπορούμε να φοράμε ότι θέλουμε, όχι σαν τίποτα μουσουλμάνες στην Μέση Ανατολή; Εννοούν οτι μπορούμε να φοράμε ότι θέλουμε με τίμημα την γελοιποίηση, τον χλευασμό, και τον στιγματισμό. Εννοούν ότι έχουμε το δικαίωμα αλλά θα τιμωρηθούμε γι αυτό, θα έχουμε λιγότερες ευκαιρίες να μας πάρουν στα σοβαρά στον εργασιακο χώρο, και αν βιαστούμε θα μας πούν ότι πηγαίναμε γυρεύοντας. Συγκεκριμένα εννοούν οτι μπορούμε να ντυθούμε όπως θέλουμε και αυτοί οι ίδιοι θα αναλάβουν να μας γελοιοποιήσουν, να μας στιγματίσουν και να μας υποβάλουν στην κουλτούρα του βιασμού γιατί τάχα αυτό ειναι «αναπόφευκτο».
 
Αναπόφευκτος βλήματα δεν είναι ούτε καν ο Thanos. H πατριαρχία, το slut shaming και τα προτυπα ομορφιάς είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα και είναι πολύ ειρωνικό που διαιωνίζονται εσκεμμένα από τους ίδιους που τάχα μας συμβουλεύουν για το καλό μας, δικαιολογόντας τον μισογυνισμο της κοινωνίας με τον δικό τους μισογυνισμό επειδή τον θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό. Οι γυναίκες ΔΕΝ μπορούν να ντυθούν όπως θέλουν αλλά η ιδέα οτι μπορεί και να το κάνουν εξοργίζει τα μισογυνικά σκουπίδια που σπεύδουν συνεχώς να επιβάλλουν την πατριαρχική τάξη ενημερώνοντας μας για τις συνέπειες, δημιουργώντας ακριβώς αυτό το περιβάλλον που δε μας επιτρέπει να ντυθούμε όπως θέλουμε.
 
Ολα αυτά συνυπάρχουν βέβαια με την αντίληψη ότι δεν χρειαζόμαστε φεμινισμό, οι γυναίκες έχουν την απόλυτη ελευθερία επιλογής και τα ίδια δικαιώματα με τους άντρες -παρόλο που οι άντρες δεν χρειάζεται να φορούν έξτρα ρούχα ή ύφασμα για να μην γελοιοποιούνται ή να μην στιγματίζονται. Πολύ βολικά βέβαια τέτοιες κοινωνικές και πολιτισμικές ποινές αγνοούνται από μισογύνηδες και αντιφεμινιστές που επιμένουν ότι αυτές είναι «αναπόφευκτες».

Το Νεοφιλελεύθερο Gaslighting

δημιουργια ξανα

Η ανάρτηση του νεοφιλελεύθερου κόμματος για την ημέρα της γυναίκας δεν είναι απλά η επιτομή του πατροναρίσματος, είναι και η συμπύκνωση της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής: ένα αέναο gaslighting στις καταπιεσμένες ομάδες μέχρι να ασπαστούν το κυρίαρχο δόγμα ότι η ισότητα έχει ήδη επιτευχθεί και ότι οποιαδήποτε αντίσταση ή διεκδίκηση δικαιωμάτων αποτελεί απλά «ρατσισμό από την αντίστροφη». O στιγματισμός των καταπιεσμένων ομάδων που τολμούν να αντιδράσουν και να καταδείξουν το αυτονόητο είναι απαραίτητος ώστε το ίδιο το θύμα να νιώθει ένοχα που τολμά να υποστηρίζει οτι ειναι θύμα -στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν άλλωστε, όπου δεν αναγνωρίζεται κανενός είδους συστημική καταπίεση, το να είσαι θύμα είναι δικό σου λάθος και η ευθύνη πέφτει σε σένα -πώς τόλμησες να είσαι τόσο αδύναμ@ που να αφήσεις να σε εκμεταλλευτούν?

Δε θα μας έκανε καμία εντύπωση αν βλέπαμε παρόμοια ανάρτηση από το συγκεκριμένο κόμμα και την Εργατική Πρωτομαγιά, όπου θα υποστήριζε ότι τέτοια μέρα είναι ρατσισμός από την αντιστροφή -δηλαδή ρατσισμός κατά των αφεντικών. Αλήθεια, την Παγκόσμια Ημέρα του Άντρα τι ανάρτηση να έκανε?

Οι Γυναίκες δεν Είναι Τρελές

ολες οι γυναικες είναι μουρλες

 

To ανεβάζω όχι τόσο για την μπανάλ κοινοτοπία «όλες οι γυναίκες είναι μουρλές» που λέγεται τάχα ειρωνικά όσο για την προθυμία -αν όχι τον ενθουσιασμό- με την οποία σπεύδουν οι γυναίκες να αποδεχτούν τον χαρακτηρισμό. Οι γυναίκες ως τρελές είναι βαθιά εντυπωμένη στην πατριαρχική κουλτούρα εδώ και αιώνες, καθώς οι άντρες ήταν αυτοί που είχαν το μονοπώλιο της λογικής και του ορθού λόγου ενώ οι γυναικες παρακινούνταν τάχα από το συναίσθημα. Ο όρος «υστερία’ άλλωστε αναφέρεται στην γυναικεία μήτρα και είναι ένας κατεξοχήν έμφυλος ρόλος που παραπέμπει στον γυναικείο παραλογισμό και την υπερβολική αντίδραση.

O ζήλος με τον οποίο οι ίδιες οι γυναικες έχουν μάθει να αποδέχονται τον ορισμό, σχεδόν ως μια χαριτωμένη ιδιότητα, είναι η εσωτερίκευση της αντρικής οπτικής. Είναι ο λόγος που όπως εξηγεί ο συγγραφέας Yashar Ali, στο viral κείμενό του «Ένα Μήνυμα στις Γυναίκες από έναν Άντρα: Δεν Είστε ‘Τρελές'»* οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπής στον συναισθηματικό χειρισμό και στην τακτική του gaslighting, Όπως το θέτει «Είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγήσεις συναισθηματικά κάποια που έχει προετοιμαστεί από την κοινωνία να το αποδεχτεί».

Η αποδοχή του χαρακτηρισμού «τρελές» από τις ίδιες τις γυναικες σημαίνει ότι οι ίδιες ειναι πιο εύκολο να αμφισβητήσουν την πραγματικότητά τους αλλά και πιο εύκολο για την κοινωνία να απορρίψει την δική τους μαρτυρία Οι φεμινίστριες απαξιώνονται συνεχώς ως τρελές που φαντάζονται πράγματα, οι γυναικείς ιστορίες για περιστατικά σεξισμού θεωρούνται υπερβολές και ακόμα και οι μαρτυρίες τους σε περιπτώσεις σεξουαλικής παρενόχλησης ή βιασμού απορρίπτονται ως εκκεντρικότητες ή προσπάθεια να κερδίσουν την προσοχή. Οι γυναίκες θεωρούνται έτσι γενικά πιο αναξιόπιστες επειδη είναι «τρελές» αλλά είναι κι αυτές που πιο συχνά αμφισβητούν τον εαυτό τους και την πραγματικότητά τους αποδεχόμενες ευκολότερα αυτό που τους λέει ένας άντρας ως πιο «αντικειμενική» εκδοχή. «Ναι αλλά μας αγαπάτε» προσπαθεί να επιβεβαιώσει η σχολιάστρια γιατί έχουμε μάθει να αποδεχόμαστε την ίδια αγάπη που δείχνουν οι άνθρωποι στις γάτες τους ακόμα κι όταν αυτές επιτίθενται σε αόρατα τέρατα.

Οι γυναίκες ζώντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον είναι πιο εύκολο να αγκαλιάσουν τον προσδιορισμό της «Τρελής» ως ένα τάχα πικάντικο χαρακτηριστικό τους παρά να τον πολεμήσουν -η αντίστασή τους άλλωστε θα γίνει πάλι αφορμή για να χαρακτηριστούν τρελές. Θα πρέπει όμως να καταλάβουν ότι έτσι δημιουργούν έναν κόσμο που οι άντρες είναι το μέτρο της αλήθειας και αυτό αργά ή γρήγορα αυτό θα τους γυρίσει boomerang.

*https://naieisaimisogynis.com/2015/12/22/den-eiste-treles-2/

Η Συστημική Βία δεν Είναι μια Συνωμοσία

αναρχικλοουν

Μ’αρέσει που όταν οι φεμινίστριες μιλάνε για πατριαρχία οι αντιφεμινιστές προσπαθούν να εκτροχιάσουν τη συζήτηση λες και μιλάμε για κάποια μυστική συνωμοσία. Η συστημική βία είναι το αντίθετο της συνωμοσίας, δεν προκύπτει από από κάποιο σκοτεινό κέντρο αποφάσεων, προκύπτει αβίαστα από την ίδια τη δομή του συστήματος. Η πατριαρχία δεν κρύβεται σε κάποια στοά, είναι ολοφάνερα παντού γύρω μας, στις διαφημίσεις, στην τηλεόραση, στην θρησκεία, στα memes, τα ανέκδοτα, στις παροιμίες, τις διδαχές, τον διαφορετικό τρόπο που ανατρέφονται οι γιοι από τις κόρες, στην ίδια τη γλώσσα

Αν η Τοπαλούδη ήταν απλά ‘ατυχη’ θα πρεπει καποιο μισογυνικό σκουπίδι να μας εξηγήσει γιατί οι γυναίκες συμβαίνει να είναι σταθερά 90% πιο «ατυχες» από τους άντρες όσον αφορά το βιασμό αλλά και πολύ πιο «άτυχες» οταν δολοφονούνται από πρώην, νυν ή υποψήφιους γκόμενους. Τόση γκαντεμιά πια έπεσε στο φύλο μας τις τελευταίες χιλιάδες χρόνια? Και για κάποιο λόγο αυτή είναι η «λογική» ερμηνεία παρόλο που μαθηματικά δεν βγαίνει?

Οι Βιαστές δεν Είναι Κασερόπιτες

κασεροπιτα.jpg

 

Αυτό είναι το είδος των εξυπνακισμών που σκαρφίζονται διάφοροι μισογύνηδες ενάντια στον φεμινιστικό αγώνα εξάλειψης της κουλτούρας του βιασμού. Οι μισογύνηδες καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια να μας πείσουν οτι ο βιασμός ειναι ένα ΑΤΥΧΗΜΑ όπως το να πνιγείς με μια κασερόπιτα. Εδώ η κασεροπιτα, ένα παθητικό αντικείμενο συγκρίνεται με έναν βιαστή που παιρνει συνειδητά την απόφαση να βιάσει. Θα έλεγε κάποιος κιόλας ότι μάλλον το πρόβλημα το έχει αυτός που έφαγε λαίμαργα και απρόσεκτα την κασερόπιτα και αν πρόσεχε λίγο δε θα πνιγόταν. Αλλα εν πάση περιπτώσει τώρα που πνίγηκε ή τώρα που η γυναίκα βιάστηκε το πρόβλημα είναι η ΦΟΒΙΑ που δεν προσπαθούν να ξεπεράσουν. Η πραγματικότητα του βιασμού δηλαδή μετατρέπεται σε έναν παράλογο, ανορθολογικό γυναικείο φόβο που οφείλεται σε μια αναποδία και όχι σε ένα πολύ υπαρκτό φαινόμενο που απορρέει απο την ίδια την κοινωνία.

Ο βιασμός βέβαια δεν είναι ατύχημα και σε αντίθεση με τις κασερόπιτες οι βιαστές δεν είναι παθητικα αντικείμενα αλλά άντρες (κυρίως) που ακολουθούν υπερβολικά κυριολεκτικά μάλλον την πατριαρχική λογική. Δεν φταίνε ΟΛΕΣ οι κασερόπιτες, φταίνε όμως ΟΛΟΙ οι βιαστές. Εδώ οι μισογύνηδες προσπαθούν εσκεμμένα να μπερδέψουν την ευθύνη της κοινωνίας που παράγει βιαστές και την ευθύνη των βιαστών με την ευθύνη ΟΛΩΝ των αντρών. Το «Ο βιαστής είσαι εσύ» παρερμηνεύεται ηθελημένα ως «ολοι οι άντρες είναι βιαστές» όπως έχουμε δει σε αυτή τη σελίδα το «Ναι, Είσαι Μισογύνης» να μεταφράζεται από όσους έχουν την μύγα ως «Ολοι οι άντρες ειναι μισογύνηδες». Αυτή είναι μια υπολογισμένη τακτική φίμωσης κάθε λόγου περί συστημικής καταπίεσης και κουλτούρας. Δεν βλέπουμε κανέναν να γίνεται defensive όταν υπάρχει οργανωμένη καμπάνια ενάντια στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ γιατί αναγνωρίζουμε οτι αυτό ειναι ένα πρόβλημα που αφορά ολους μας και που ολοι λίγο πολύ μπορούν να το διαπράξουν. Όταν όμως το πρόβλημα έχει φύλο γιατί αφορά κυρίως τις γυναικες και διαπράττεται κυρίως από άντρες ξαφνικά κάθε προσπάθεια πάταξης σημαίνει οτι ΟΛΟΙ είναι ένοχοι σαν τις καημένες τις κασερόπιτες?

H Γυναίκα ως Ποσόστωση

η γυναικα ως ποσόστωση

Είναι πολύ χαριτωμένη η προσπάθεια μερικών αντρών να μας πατρονάρουν πληροφορώντας μας οτι κάτι καταφανώς μισογυνικό δεν ειναι μωρε αν το καλοσκεφτούμε -μετά από μια λοβοτομη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένας ΑΝΤΡΑΣ προσπαθεί να μας πεισει οτι το γεγονός οτι η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει ελάχιστες γυναίκες δεν ειναι απαραίτητα μισογυνικό. Ακόμα χειρότερα, το πάει και λίγο παραπέρα: ισχυρίζεται οτι το γεγονός οτι γενικά η πολιτική ως χώρος ειναι ανδροκρατούμενος δεν οφείλεται απαραίτητα σε διακρίσεις αλλά στον τρόπο που οι άντρες αλλά και οι γυνάικες αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο. SPOILER ALERT: O τρόπος που και τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο ΕΙΝΑΙ από μόνος του μια διάκριση. Το γεγονός οτι την αντίληψη αυτή την εσωτερικεύουν και οι ίδιες οι γυναίκες που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τους λέει ότι είναι καλές μόνο για την κουζίνα είναι ακριβώς αποτέλεσμα διακρίσεων και όχι απόδειξη της ακαταλληλότητάς τους για την πολιτική.

Ο συντάκτης ισχυρίζεται ακόμα οτι είναι «άστοχο να καθόμαστε και να μετράμε πόσες γυναίκες μπαίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση, και ακολούθως να βγάζουμε συμπεράσματα για το πόσο συντηρητική ή οπισθοδρομική είναι». Ναι μωρε, ΤΥΧΑΙΝΕΙ οσο πιο συντηρητική ειναι μια κυβέρηση ή μία κοινωνία τόσο λιγότερο να εμπιστεύεται γυναικες σε θέσεις ευθύνης. Είναι μια ΣΎΜΠΤΩΣΗ και μην προσπαθήσετε να βγάλετε κάποιον στατιστικό συσχετισμο -εδώ η «αντρική», μαθηματική, ορθολογική σκέψη παει περίπατο και ξαφνικα τα νούμερα σταματούν να έχουν σημασία. Σύμπωση ειναι που περισσότερες γυναικες ασχολούνται με την πολιτική με τους Δημοκρατικούς παρά με τους Ρεπουμπλικάνους, με την Αριστερά παρά με την Δεξιά? Σύμπτωση ειναι που ισχύει το ίδιο και για τους μαύρους και τους μετανάστες? Τους ομφοφυλοφιλους? Κι αν όλα είναι όντως θέμα προσόντων -όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης- τι λέει τελικά για έναν πολιτικό χώρο το οτι δεν καταφέρνει να προσελκύσει περισσότερες γυναίκες με προσόντα? Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή οι γυναίκες τα πάνε καλύτερα από τους άντρες στην ακαδημαική ζωή, πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν γυναίκες με προσόντα? Μήπως επειδή το να είσαι άντρας είναι τελικά από μόνο του προσόν?

Φυσικά το πατρονάρισμα περιλαμβάνει παντα ενα ψευτικο ενδιαφέρον για τις γυναικες: Μα άμα σας περιλαμβάνουμε στην πολιτική βάσει ποσοστώσεων πώς θα γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ και πιο άξιες. Μα το όλο νόημα της πατριαρχίας είναι ακριβώς αυτό: οι άντρες δεν ηταν ΠΟΤΕ πιο άξιοι από τις γυναίκες, μας εξουσίαζαν ακριβώς μέσω του αποκλεισμού των γυναικών απο τον δημόσιο χώρο όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις για αυτές χωρίς αυτες. Και αυτό είτε το θέλουμε είτε όχι λειτουργεί κυκλικα: οσο δεν βλέπουμε γυναίκες σε συγκεκριμένες θέσεις, τόσο οι γυνάικες δεν έχουν τα κατάλληλα πρότυπα για να αναπτύξουν ανάλογες φιλοδοξίες.Όσο οι γυναίκες κοιτάνε γύρω τους και δεν βλέπουν γυναίκες πιλότους, γυναίκες πρυτάνεις, γυναίκες προέδρους, γυναίκες στο ΙΤ τόσο λιγότερο θα θεωρούν οτι είναι και οι ίδιες κατάλληλες για τέτοιες θεσεις. Πώς θα βγούμε λοιπόν από τον φαύλο αυτό κύκλο αν όχι παίρνοντας μέτρα ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να ασχοληθούν με συγκεκριμένους τομείς που μέχρι τώρα θεωρούνταν ακατάλληλες? Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα ισχυει για για τις θετικές δράσεις ώστε να μπουν περισσότεροι Αφρο-αμερικάνοι στα πανεπιστήμια. Έχοντας για αιώνες αποκλειστεί από τον ακαδημαικό χώρο, πόσους αιώνες θα περιμένουμε ακόμα για να αποτινάξει η κοινωνία τις προκαταλήψεις αλλά και τους δομικούς ακόμα περιορισμούς που τους κρατάει εκτός πανεπιστημίων?

Το δε επιχείρημα της «αξιοκρατίας» αποκρύπτει βεβαια πολυ βολικά ότι ουδέποτε ούτως ή αλλως υπήρχε στην πολιτική αξιοκρατία. Η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου κυβερνούν οι πιο προνομιούχοι και που συντηρει το υπάρχον σύστημα προνομίων. Γι αυτό άλλωστε οι γυναίκες που προέρχονται απο πολιτικές δυναστείες βρίσκουν ευκολότερα θέση στην πολιτική, και όχι επειδή η πολιτική που ρέει στο αίμα τους έχει υπερκεράσει την διάθεση να μείνουν στην κουζίνα που πηγάζει απο το γυναικείο DNA τους.

«Θέλω να με κυβερνήσει ο ικανός, δεν με ενδιαφέρει το φύλο του» μας λέει ο συντάκτης. Με λίγα λόγια: οι γυναίκες απλά τυχαίνει να είναι ανίκανες. Αλλά προς Θεού, αυτό δεν είναι σεξισμός.

Μα τι Θέλουν Τελικά οι Άντρες

57155536_668932973536763_2594373277161881600_n

Αναφορικά με ΟΛΑ αυτά τα memes τύπου «τι νομίζουν οι γυναίκες οτι θέλουν οι άντρες και τι θελουν πραγματικα» τα οποία αναπαράγουν την ιδέα οτι υπάρχουν μόνο δύο είδη γυναικών:

Καταρχας ΚΑΜΙΑ μας δε νομίζει οτι αυτό που οι άντρες θελουν ειναι οι γυναίκες της πάνω φωτογραφίας. Το ατελείωτο slut shaming και ο εξευτελισμός που υφίστανται οι γυναικες τέτοιου είδους φωτογραφιών από αλλους άντρες μας το χει κάνει ξεκάθαρο .

Δεύτερον, ούτε τη γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας θέλουν οι άντρες γενικότερα. Οι γυναίκες στην επιστήμη υποτιμούνται αδιάκοπα ειδικά όταν δεν είναι αρκετά γαμήσιμες -ενώ όταν είναι όλοι σχολιάζουν τα μπούτια τους και τα βυζιά τους αντί για τα επιτεύγματά τους. Η απλά υποτιμούν τα επιτεύγματά τους επειδή δεν αντέχουν στην ιδέα οτι οι γυναίκες μπαινουν σε «αντρικά» χωράφια.

Συγκεκριμένα, η γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας, η Katie Bouman, η οποία συνεισέφερε στον αλγόριθμο που συντέλεσε στην πρώτη φωτογραφία μαύρης τρύπας, δέχθηκε αμέτρητες on-line επιθέσεις και απειλές από θυμωμένους άντρες που δε μπορούσα να δεχτούν οτι η φωτογραφία της και το όνομά της έγιναν viral. Της επιτέθηκαν με τη δικαιολογία ότι κλέβει την δόξα αντρών που συνεισέφεραν το ίδιο ή και περισσότερο. Δεν έχει σημασία που στο κάτω κάτω η ίδια δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι αυτή ήταν υπεύθυνη για τον αλγόριθμο, δεν έχει σημασία που η ιδια είπε ότι ηταν ομαδική προσπαθεια. Αυτό δεν εμπόδισε την οργή των σχολιαστών που την χαρακτήρισταν ως «bitch,” “the black hole c*nt” ή απλα ως «η τρύπα».*

Οπότε πριν βιαστείτε να το παίξετε ψαγμένοι και ποιοτικοί λέγοντας πως οι άντρες θέλουν τις σοβαρές επιστημόνισσες αντιπαραβάλλοντάς τις με τις τύπισσες της πρώτης, υπονοώντας ότι εμείς έχουμε παρεξηγήσει τα γούστα σας και τσάμπα βγάζουμε σέξι selfies, χαλαρώστε λίγο. Δε μας πείθετε.

Και στο κάτω κάτω, δε ρώτησε καμία τι θέλουν οι άντρες. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, οι γυναίκες δεν βγάζουν σεξι selfies ούτε παίρνουν πτυχία στο MIT για να τους αρέσουν.

*http://www.wehuntedthemammoth.com/2019/04/12/black-hole-of-misogyny-reddit-trolls-just-cant-stop-attacking-dr-katie-bouman-for-her-crime-of-doing-nothing-wrong/?fbclid=IwAR0Awb8Z1I7b0MyADvTsW4RxkqffYqG5uQ_4zSW9XX6PRvD2fp482Qfi2xA