Το Άλλοθι της Σάτιρας

Eλληνες μπαμπάδες.png

Από τις σκουπιδοσελίδες όπως το Έλληνες Μπαμπάδες του Φέισμπουκμέχρι τα αριστερά «είδωλα» όπως ο Πανούσης, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά: φεμινίστριες ασκούν κριτική σε μισογυνικά σκουπίδια. Μισογυνικά σκουπίδια θίγονται προσωπικά και σπεύουν να υπερασπιστούν τον δικαίωμα στον μισογυνισμό τους χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι τη δήθεν «σάτιρα» και την επικληση στον Αριστοφάνη νομίζοντας πως το αστειάκι τους συντάραξε το σύστημα απο τα θεμέλια. Η λέξη «σάτιρα» -όπως και η λέξη «χιουμορ» που ήδη έχουμε αναλύσει- δεν είναι απλά ένα free pass που μπορεί να δείχνει κάποιος στην Αστυνομία της Πολιτικής Ορθότητας- η ύπαρξη της οποίας υπάρχει μόνο στη φαντασία του- κάθε φορά που απλά επαναλαμβάνει ένα παλιό και κουραστικό πια κλισέ. Η άκριτη αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων δε θεωρείται ούτε ανατρεπτική ουτε επαναστατική, όπως θα έπρεπε η σάτιρα να είναι.Για να θεωρηθεί κάτι σάτιρα θα πρέπει να γίνεται σε τέτοιο context και με τέτοιο τρόπο που να υπονοεί και να προκαλεί την κριτική των κακώς κειμένων.

Όπως το θέτει η Judith Butler:
«Η παρωδία δεν είναι από μόνη της ανατρεπτική. Χρειάζεται να υπάρχει ένας τρόπος ώστε να κατανοούμε τι κάνει ορισμένα ήδη παρωδιακής επανάληψης ρηξικέλευθη πράξη, αληθινά ταραχώδη, και ποιες επαναλήψεις εξημερώνονται και ξαναμπαίνουν σε κυκλοφορία ως όργανα πολιτισμικής ηγεμονίας[…] Η παρωδιακή υποκατάσταση, στην πραγματικότητα το ίδιο το γέλιο της παρωδίας, εξαρτάται από ένα πλαίσιο και μία υποδοχή εντός των οποίων μπορούν να αναπτυχθούν ανατρεπτικές συγχύσεις. (Butler 1990:180)

Οταν λοιπόν κάτι καταφανώς σεξιστικό ή ομοφοβικό ή ρατσιστικό αναπαράγεται αυτούσιο, με μια δόση υπερβολής ή υποτιθέμενης ειρωνείας δεν ειναι «σάτιρα» ούτε διαφέρει σε τίποτα από τον απλό, παραδοσιακό μισογυνισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό .Δεν κάνει κανενός είδους κριτική σε αυτο που αναπαράγεται, απλά το χρησιμοποιεί προκλητικά ακριβώς επειδή το θεωρεί αθώο.Και οι αντιδράσεις προς αυτό το επιβεβαιώνουν -καμία «κριτική» δεν εκφράστηκε στο στερεότυπο του μπαμπά που διδάσκει την ισχύ του male gaze. Η ίδια η απάντηση του διαχειριστή της σελιδας άλλωστε αποδεικνύει οτι ο ίδιος ενστερνίζεται βαθιά εδραιωμένες μισογυνικές παραδοχες και χρησιμοποιεί κλασικά μισογυνικά επιχειρήματα ανάγοντας πολιτισμικές κατασκευές… στη ζουγκλα. Καμία σάτιρα λοιπόν εδώ. Απλός «χίπστερ» σεξισμούλης ανθρώπων που νομίζουν οτι ειναι πολύ πιο προοδευτικοί από τις μαμάδες που ανταλλάζουν συνταγές για ξεμάτιασμα.

Advertisements

Cat Calling και Κομπλιμέντα με το Ζόρι

cat calling.png

Το cat calling έχει εδώ και δεκαετίες αναχθεί σε μία έφυλη διαμάχη που δεν αφορά τόσο το τι συνιστά «κομπλιμέντο» και τι όχι. Αφορά το δικαίωμα των αντρών να ελέγχουν το δημόσιο χώρο τον οποίον εκλαμβάνουν ως κατεξοχήν αντρικό χώρο με κάποιες γυναίκες απλά να κινούνται μέσα σε αυτόν. Εκεί βασικά καταλήγει όλη αυτή η συζήτηση για το τι είναι ευχάριστο και τι όχι για μια γυναίκα: στο δικαίωμα των αντρών να καθορίζουν και να επιβάλουν το τι θα ακούμε και στο πώς θα αντιδρούμε στον τρόπο που μας απευθύνονται κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι μας. Η διαμάχη πάει χοντρικά ως εξής:

Γυναίκες: Δε μας αρέσει να κοιτάνε τον κώλο μας και να μας εξηγούν τι θα ήθελαν να κάνουν στο σώμα μας.
Άντρες (#ΝοtAllMen): Σας αρέσει, είναι κομπλιμέντο
Γυναίκες: Ummm, όχι, δεν το εκλαμβάνουμε ως κομπλιμέντο, το εκλαμβάνουμε ως ενόχληση
Άντρες (Όχι όλοι καλέ): Να το εκλάβετε όπως σας λέμε. Αλλά χεστήκαμε κιόλας αν σας ενοχλεί, πρόβλημά σας.

Ένα κομπλιμέντο έχει σκοπό να κάνει τον άλλο άτομο να αισθανθεί όμορφα. Η πεισματική προσκόλληση πολλών αντρών στο πως θα ΈΠΡΕΠΕ υποτίθεται να μας κάνει να αισθανόμαστε και όχι στο πώς όντως μας κάνει δείχνει ακριβώς ότι τα δικά μας αισθήματα δεν έχουν καμία σημασία σε όλη αυτή τη διαδικασία. Αυτό που στην πραγματικότητα αφορούν αυτά τα σχόλια είναι η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ επιθυμία και η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ σεξουαλικότητα. Όλη αυτή η υπεράσπιση που ακολουθεί σε αυτό το ποστ είναι στην πραγματικότητα η εμμονική άρνησή τους να αποδεχτούν ότι η ζωή των γυναικών δεν περιστρέφεται γύρω από το αν θέλουν να μας γαμήσουν. Και γι αυτό η αντίδραση πολλών αντρών όταν αντιδρούμε και απορρίπτουμε τα σχόλια αυτά μπορεί να γίνει από αγενής μέχρι βίαιη. Γιατί στην πραγματικότητα απορρίπτουμε το προνόμιό τους να μας ετεροκαθορίζουν. Γι αυτό και το «Τι κωλάρα είναι αυτή» με το «Αντε γαμήσου μωρή καριόλα» απέχουν ακριβώς ένα «άντε παράτα μας» δρόμο. Γιατί δεν είχε ποτέ σκοπό να κάνει εμάς να νιώσουμε καλά με το σώμα μας. Είχε σκοπό να κάνει αυτούς να νιώσουν καλά με το δικαίωμά τους να το εξετάζουν, να το σχολιάζουν, να το αξιολογούν.

~HürrFem Sultan

Το «Έμπαινα» Δεν Είναι Κομπλιμέντο

28471211_357377914738850_1873868147908411392_o (1).png

Η εξομολόγηση αυτή είναι ένα εξαιρετικό δείγμα gaslighting που προσπαθεί απελπισμένα να μας πείσει ότι η μείωσή μας σε σεξουαλικά αντικείμενα προς ικανοποίηση των αντρών είναι κομπλιμέντο. Η απόπειρα αυτή θυμίζει την παρόμοια προσπάθεια να μας πείσουν ότι τα σφυρίγματα στο δρόμο και το cat calling σημαίνουν κι αυτά ότι «σκέφτονται με ιδιαίτερα θετικό τόνο να συνευρεθούν μαζί μας» κι αυτό εμείς οφείλουμε να το εκλάβουμε ως καλό.

Φυσικά η καταδικασμένη σε αποτυχία αυτή προσπάθεια gaslighting αγνοεί εσκεμμένα πως στο πατριαρχικό πλαίσιο η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν υπάρχει αυτόνομα αλλά μόνο σε συνάρτηση με την αντρική την οποία και οφείλει να υπηρετεί και να ικανοποιεί. Το «έμπαινα», εκφράζει τον ελάχιστο βαθμό σεξουαλικής αλληλεπίδρασης, την αντρική διείσδυση, και σε καμία περίπτωση δεν υπονοεί την γυναικεία ικανοποίηση ή απόλαυση. Το «έμπαινα» σημαίνει απλά ότι κάποιος θα ήταν διατεθειμένος να βάλει το πέος του μέσα μας αλλά χωρίς πολλά πολλά γιατί -όπως φανερώνει και η έκφραση «για τον πούτσο»- το πέος τους προορίζεται ακόμα και για τις κατώτερες μορφές ύπαρξης, χωρίς να υπονοεί κάποιου είδους εκτίμηση ή έστω ενδιαφέροντος γι αυτές.

Σε έναν κόσμο που η πατριαρχία δεν χάνει ευκαιρία να μας υπενθυμίζει να μην παίρνουν τα μυαλά μας αέρα όταν κάποιος εκφράζει το σεξουαλικό ενδιαφέρον του για εμάς, καθώς δεν είμαστε παρά άδειες τρύπες, σκουπίδια που θα πετάξει ο κάθε «σαβουρογάμης» αφού μας χρησιμοποιήσει, προσπαθούν ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να μας πείσουν να μην αντιδρούμε σε αυτά τα σχόλια γιατί δήθεν είναι θετικά, ακόμα και ρομαντικά. Και μετά διπλά αυτά μηνύματα όχι μόνο μας μειώνουν και μας εξευτελίζουν συνεχώς αλλά μας βγάζουν και τρελές που δεν κολακευόμαστε από τη συνεχή, μη συναινετική αντικειμενοποίηση μας σε ένα κόσμο που η γυναικεία σεξουαλικότητα και επιθυμία δαιμονοποιείται και υποβάλλεται σε αδιάκοπο slut shaming.

~HurrFem Sultan

Πώς να Κάνετε την Κοπέλα σας να Σταματήσει Να Γκρινιάζει

γκρινια

 

Η γυναικεία γκρίνια είναι ένα τεράστιο πατριαχικό κλισέ που μοναδικό λογο ύπαρξης έχει να κάνει τις γυναίκες να το βουλώνουν. Η μέθοδος αυτή απιοσιωπησης υπονοεί ότι οι γυναίκες είναι γκρινιάρες απο τη φύση τους και άρα οι αμφιβολίες, οι προβληματισμοί και οι ενστάσεις που εκφράζουν δεν έχουν βάση, είναι απλά ηχορύπανση που προκαλείται από την έμφυτη ανάγκη τους να παραπονιούνται και να σπάνε τα νεύρα των αντρών. Για το λόγο αυτό ως λύση δεν προτείνεται να τις ακούνε, να συζητάνε μαζί τους και να ενδιαφερονται για όσα τις απασχολούν, αντιθέτως προτεινονται γρήγορες λύσεις οπως «δώσε της σοκολάτες» καθώς αυτό επιπλέον υπονοεί πως η γκρίνια πηγάζει από ορμονικούς παράγοντες.

Ο μύθος αυτός λειτουργεί και ως μια εξαιρετική βάση για το gaslighting καθως έτσι οι άντρες έχουν την δυνατότητα να απαξιώνουν τις ανησυχιες των γυναικών ως «γκρινια» κάνοντας και τις ίδιες να νιώθουν φορτικές και ενίοτε υπερβολικές ή τρελές αμφισβητώντας κι αυτές τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι να μαθαίνουν μόνες τους να καταπιέζουν τις σκέψεις τους και να παραμένουν σιωπηλές καθώς καμία δε θελει να χαρακτηριστεί ως εκείνη η γκρινιάρα γκόμενα που δεν σταματάει ποτέ να παραπονιέται. Το αποτέλεσμα ειναι να νομίζουν και οι ίδιες πως οι ανησυχίες τους δεν αξίζει να ληφθουν στα σοβαρά υπόψη.

~Hürrfem Sultan

Δεν είναι Όλοι οι Άντρες Ηλίθιοι

Xαρακτηριστικό παράδειγμα «χιούμορ» που ενώ υποτίθεται θίγει τους άνδρες στην ουσία είναι μισογυνικό. Σύμφωνα με την αναπαράσταση του γάμου ως σκλαβιά για τους άνδρες και μέσο ολοκλήρωσης για τις γυναίκες, οι πρώτοι δε θα μπορούσε να είναι παρά ηλίθιοι οταν όντως παντρεύονται υποβάλλοντας υποτίθεται τον εαυτό τους στο βασανιστήριο της μονογαμίας και της μόνιμης γυναικείας γκρίνιας. Πίσω από την ηλιθιότητά τους βέβαια υποννοείται πάντα μία καπάτσα γυναίκα που επιστρατεύοντας την γυναικεία της πονηριά είτε τους «τύλιξε» είτε τους πίεσε.

Με τον τρόπο αυτό ο γάμος, ο οποίος εξακολουθεί να προτείνεται σχεδόν αποκλειστικά με αντρική πρωτοβουλία, παρουσιάζεται ως κάτι για το οποίο οι γυναίκες θα πρέπει να νιώθουν ένοχες αφού στην ουσία κορόιδεψαν έναν άντρα ώστε να στερηθεί την προσωπική του ελευθερια ενώ οι ίδιες βγαίνουν κερδισμένες. Εσωτερικεύοντας αυτή την ιδέα, οι γυναίκες γινονται πιο επιρρεπείς στο gashlighting, την χειραγώγηση και την υποταγή στις επιθυμίες του άντρα καθώς καλούνται να δείχνουν συνεχώς την ευγνωμοσύνη τους που ο ηλίθιος παραμένει παντρεμένος μαζί τους.

~Hürrfem Sultan

photo 10.5.2017

O Μύθος της «Τρελής Πρώην»

crazy ex

Το στερεότυπο της «τρελής πρώην» είναι αγαπημένος πατριαρχικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ένας ανυποψίαστος άντρας «εμπλεξε» με μία γυναίκα που αποδειχτηκε ότι ειναι τρέλη και χωρίς κανένα λόγο του έκανε τη ζωή κολαση. Φυσικά όλα τα φύλα έχουν την τάση να αποδίδουν το βάρος μιας αποτυχημένης σχέσης στ@ν σύντροφό τους, όπως και με το gaslighting ομως η πατριαρχια αποτελεί πρόσφορο έδαφος ώστε οι γυναίκες να χαρακτηρίζονται ευκολότερα «τρελές», «υστερικές», και «παράλογες».

Με τον τρόπο αυτό η δική τους πλευρά αποσιωπάται εντελώς και ο άντρας μετατρέπεται σε άλλο ένα αθώο θύμα της γυναικείας κακίας/ανορθολογικότητας/ ζήλειας/ ανισορροπίας. Οι άντρες έτσι δεν χρειάζεται να κάνουν την αυτοκριτική τους, η πρώην τους ήταν απλά «τρελή» και όλες της οι αντιδράσεις ήρθαν από το πουθενά. Η ευκολία με την οποία κάτι τέτοιο γίνεται συνήθως πιστευτό δείχνει ακριβώς το πώς οι φωνές των γυναικών πνίγονται πάντα υπό το βάρος της πατριαρχίας, με τους αιώνες διαιώνισης του μύθου περί γυναικείας «υστερίας, αλλά και το πώς αυτές είναι ευκολότερο να ψυχιατρικοποιηθούν και να στιγματιστούν.

Το σεξιστικο στοιχείο του στερεοτύπου της «τρελής πρώην» που εδώ χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ένα επαγγελματία μαχητή, γίνεται πιο φανερό όταν αναλογιστούμε ότι το χειρότερο που κάνει συνήθως μία πρώην είναι σκηνές. Αντιθέτως, οι άντρες είναι αυτοί που διαπράττουν το μεγαλύτερο ποσοστό της έμφυλης βίας ή αν θέλετε, ακόμα και τον δολοφονιών των πρώην τους, είτε από ζήλεια είτε επειδή αυτές θέλησαν να τους αφήσουν, και παρολαυτά κανείς δε μιλάει για «τρελό πρωην». Με την αποδοχή του όρου της «τρελής πρώην» λοιπόν μοιάζει σαν η κοινωνία ως σύνολο να παίρνει την πλευρά του άνδρα σε κάθε ενδεχόμενο χωρισμό, σαν όλες οι σχέσεις να είναι ιδωμένες από την ανδρική σκοπιά.

~Hürrfem Sultan
-Mihrimah

To Πατριαρχικό Gaslighting για την Ισότητα

πασχαλιατεικο

Γιατι κυκλοφορεί αυτό το ανέκδοτο σε μια εποχή που οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα από ποτέ? Γιατί το «αστείο» αυτό ειναι μέρος του πατριαρχικού gaslighting που από τη μία λατρεύει να μας υπενθυμίζει την κατώτερη θέση μας και να υπονοεί οτι ανήκουμε στην κουζίνα και απο την άλλη να αρνείται την ύπαρξη της έμφυλης ανισότητας και την ανάγκη του φεμινισμού. H πατριαρχία δεν θέλει τόσο να πιστεύουμε πως ειμαστε πραγματικα ίσες με τους άντρες, όσο θέλει να έχουμε αίσθηση της κατωτερότητάς μας και απλά να μη μπορούμε να αντιδράσουμε γιατι τότε θα θεωρηθούμε «υστερικές» που φαντάζονται πράγματα.

~Hürrfem Sultan