H Γυναίκα ως Ποσόστωση

η γυναικα ως ποσόστωση

Είναι πολύ χαριτωμένη η προσπάθεια μερικών αντρών να μας πατρονάρουν πληροφορώντας μας οτι κάτι καταφανώς μισογυνικό δεν ειναι μωρε αν το καλοσκεφτούμε -μετά από μια λοβοτομη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση ένας ΑΝΤΡΑΣ προσπαθεί να μας πεισει οτι το γεγονός οτι η νέα κυβέρνηση περιλαμβάνει ελάχιστες γυναίκες δεν ειναι απαραίτητα μισογυνικό. Ακόμα χειρότερα, το πάει και λίγο παραπέρα: ισχυρίζεται οτι το γεγονός οτι γενικά η πολιτική ως χώρος ειναι ανδροκρατούμενος δεν οφείλεται απαραίτητα σε διακρίσεις αλλά στον τρόπο που οι άντρες αλλά και οι γυνάικες αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο. SPOILER ALERT: O τρόπος που και τα δύο φύλα αντιλαμβάνονται την παρουσία των γυναικών στον δημόσιο χώρο ΕΙΝΑΙ από μόνος του μια διάκριση. Το γεγονός οτι την αντίληψη αυτή την εσωτερικεύουν και οι ίδιες οι γυναίκες που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο που τους λέει ότι είναι καλές μόνο για την κουζίνα είναι ακριβώς αποτέλεσμα διακρίσεων και όχι απόδειξη της ακαταλληλότητάς τους για την πολιτική.

Ο συντάκτης ισχυρίζεται ακόμα οτι είναι «άστοχο να καθόμαστε και να μετράμε πόσες γυναίκες μπαίνουν στην εκάστοτε κυβέρνηση, και ακολούθως να βγάζουμε συμπεράσματα για το πόσο συντηρητική ή οπισθοδρομική είναι». Ναι μωρε, ΤΥΧΑΙΝΕΙ οσο πιο συντηρητική ειναι μια κυβέρηση ή μία κοινωνία τόσο λιγότερο να εμπιστεύεται γυναικες σε θέσεις ευθύνης. Είναι μια ΣΎΜΠΤΩΣΗ και μην προσπαθήσετε να βγάλετε κάποιον στατιστικό συσχετισμο -εδώ η «αντρική», μαθηματική, ορθολογική σκέψη παει περίπατο και ξαφνικα τα νούμερα σταματούν να έχουν σημασία. Σύμπωση ειναι που περισσότερες γυναικες ασχολούνται με την πολιτική με τους Δημοκρατικούς παρά με τους Ρεπουμπλικάνους, με την Αριστερά παρά με την Δεξιά? Σύμπτωση ειναι που ισχύει το ίδιο και για τους μαύρους και τους μετανάστες? Τους ομφοφυλοφιλους? Κι αν όλα είναι όντως θέμα προσόντων -όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης- τι λέει τελικά για έναν πολιτικό χώρο το οτι δεν καταφέρνει να προσελκύσει περισσότερες γυναίκες με προσόντα? Σε έναν κόσμο που αυτή τη στιγμή οι γυναίκες τα πάνε καλύτερα από τους άντρες στην ακαδημαική ζωή, πόσο δύσκολο είναι να βρεθούν γυναίκες με προσόντα? Μήπως επειδή το να είσαι άντρας είναι τελικά από μόνο του προσόν?

Φυσικά το πατρονάρισμα περιλαμβάνει παντα ενα ψευτικο ενδιαφέρον για τις γυναικες: Μα άμα σας περιλαμβάνουμε στην πολιτική βάσει ποσοστώσεων πώς θα γίνετε ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ και πιο άξιες. Μα το όλο νόημα της πατριαρχίας είναι ακριβώς αυτό: οι άντρες δεν ηταν ΠΟΤΕ πιο άξιοι από τις γυναίκες, μας εξουσίαζαν ακριβώς μέσω του αποκλεισμού των γυναικών απο τον δημόσιο χώρο όπου λαμβάνονταν οι αποφάσεις για αυτές χωρίς αυτες. Και αυτό είτε το θέλουμε είτε όχι λειτουργεί κυκλικα: οσο δεν βλέπουμε γυναίκες σε συγκεκριμένες θέσεις, τόσο οι γυνάικες δεν έχουν τα κατάλληλα πρότυπα για να αναπτύξουν ανάλογες φιλοδοξίες.Όσο οι γυναίκες κοιτάνε γύρω τους και δεν βλέπουν γυναίκες πιλότους, γυναίκες πρυτάνεις, γυναίκες προέδρους, γυναίκες στο ΙΤ τόσο λιγότερο θα θεωρούν οτι είναι και οι ίδιες κατάλληλες για τέτοιες θεσεις. Πώς θα βγούμε λοιπόν από τον φαύλο αυτό κύκλο αν όχι παίρνοντας μέτρα ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να ασχοληθούν με συγκεκριμένους τομείς που μέχρι τώρα θεωρούνταν ακατάλληλες? Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα ισχυει για για τις θετικές δράσεις ώστε να μπουν περισσότεροι Αφρο-αμερικάνοι στα πανεπιστήμια. Έχοντας για αιώνες αποκλειστεί από τον ακαδημαικό χώρο, πόσους αιώνες θα περιμένουμε ακόμα για να αποτινάξει η κοινωνία τις προκαταλήψεις αλλά και τους δομικούς ακόμα περιορισμούς που τους κρατάει εκτός πανεπιστημίων?

Το δε επιχείρημα της «αξιοκρατίας» αποκρύπτει βεβαια πολυ βολικά ότι ουδέποτε ούτως ή αλλως υπήρχε στην πολιτική αξιοκρατία. Η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου κυβερνούν οι πιο προνομιούχοι και που συντηρει το υπάρχον σύστημα προνομίων. Γι αυτό άλλωστε οι γυναίκες που προέρχονται απο πολιτικές δυναστείες βρίσκουν ευκολότερα θέση στην πολιτική, και όχι επειδή η πολιτική που ρέει στο αίμα τους έχει υπερκεράσει την διάθεση να μείνουν στην κουζίνα που πηγάζει απο το γυναικείο DNA τους.

«Θέλω να με κυβερνήσει ο ικανός, δεν με ενδιαφέρει το φύλο του» μας λέει ο συντάκτης. Με λίγα λόγια: οι γυναίκες απλά τυχαίνει να είναι ανίκανες. Αλλά προς Θεού, αυτό δεν είναι σεξισμός.

Μα τι Θέλουν Τελικά οι Άντρες

57155536_668932973536763_2594373277161881600_n

Αναφορικά με ΟΛΑ αυτά τα memes τύπου «τι νομίζουν οι γυναίκες οτι θέλουν οι άντρες και τι θελουν πραγματικα» τα οποία αναπαράγουν την ιδέα οτι υπάρχουν μόνο δύο είδη γυναικών:

Καταρχας ΚΑΜΙΑ μας δε νομίζει οτι αυτό που οι άντρες θελουν ειναι οι γυναίκες της πάνω φωτογραφίας. Το ατελείωτο slut shaming και ο εξευτελισμός που υφίστανται οι γυναικες τέτοιου είδους φωτογραφιών από αλλους άντρες μας το χει κάνει ξεκάθαρο .

Δεύτερον, ούτε τη γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας θέλουν οι άντρες γενικότερα. Οι γυναίκες στην επιστήμη υποτιμούνται αδιάκοπα ειδικά όταν δεν είναι αρκετά γαμήσιμες -ενώ όταν είναι όλοι σχολιάζουν τα μπούτια τους και τα βυζιά τους αντί για τα επιτεύγματά τους. Η απλά υποτιμούν τα επιτεύγματά τους επειδή δεν αντέχουν στην ιδέα οτι οι γυναίκες μπαινουν σε «αντρικά» χωράφια.

Συγκεκριμένα, η γυναίκα της δεύτερης φωτογραφίας, η Katie Bouman, η οποία συνεισέφερε στον αλγόριθμο που συντέλεσε στην πρώτη φωτογραφία μαύρης τρύπας, δέχθηκε αμέτρητες on-line επιθέσεις και απειλές από θυμωμένους άντρες που δε μπορούσα να δεχτούν οτι η φωτογραφία της και το όνομά της έγιναν viral. Της επιτέθηκαν με τη δικαιολογία ότι κλέβει την δόξα αντρών που συνεισέφεραν το ίδιο ή και περισσότερο. Δεν έχει σημασία που στο κάτω κάτω η ίδια δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι αυτή ήταν υπεύθυνη για τον αλγόριθμο, δεν έχει σημασία που η ιδια είπε ότι ηταν ομαδική προσπαθεια. Αυτό δεν εμπόδισε την οργή των σχολιαστών που την χαρακτήρισταν ως «bitch,” “the black hole c*nt” ή απλα ως «η τρύπα».*

Οπότε πριν βιαστείτε να το παίξετε ψαγμένοι και ποιοτικοί λέγοντας πως οι άντρες θέλουν τις σοβαρές επιστημόνισσες αντιπαραβάλλοντάς τις με τις τύπισσες της πρώτης, υπονοώντας ότι εμείς έχουμε παρεξηγήσει τα γούστα σας και τσάμπα βγάζουμε σέξι selfies, χαλαρώστε λίγο. Δε μας πείθετε.

Και στο κάτω κάτω, δε ρώτησε καμία τι θέλουν οι άντρες. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, οι γυναίκες δεν βγάζουν σεξι selfies ούτε παίρνουν πτυχία στο MIT για να τους αρέσουν.

*http://www.wehuntedthemammoth.com/2019/04/12/black-hole-of-misogyny-reddit-trolls-just-cant-stop-attacking-dr-katie-bouman-for-her-crime-of-doing-nothing-wrong/?fbclid=IwAR0Awb8Z1I7b0MyADvTsW4RxkqffYqG5uQ_4zSW9XX6PRvD2fp482Qfi2xA

Όταν Είσαι Μισογύνης για τον Μισογυνισμό σου θα Μιλάμε

56201188_415285312605717_5540025551437168640_n.png

Ο Μάνος ειναι ένας από αυτούς τους συμπολίτες μας που απαιτει οι γυναίκες να ΚΡΥΒΟΥΝ τα μπούτια τους για να μη μιλάει για τα μπούτια τους. Ιδανικά δε θα είχαν καν μπούτια αλλά αφού εχουν κι αυτό για καποιο λόγο αποτελεί είδηση θα έπρεπε τουλαχιστον να τα κανουν crop out απο την φώτο ή έστω να φοράνε κάτι πιο φαρδύ και μακρύ για να καμουφλάρουν τα μπούτια τους και να αφήνουν να εννοηθεί οτι μπορει να έχουν και ουρά γοργόνας. Αλλιώς τα μπουτια είναι εκεί και ειναι ΑΔΥΝΑΤΟ να μη μιλάμε γι αυτα.

Ο Μάνος είναι υποκριτής όχι μόνο γιατι προσποιειται οτι οι γυναίκες κατά βάθος δείχνουν τα μπουτια τους μόνο και μόνο για να τα δει αυτός και να μιλήσει για τα μπούτια τους αλλά και επειδή κάνει πως δεν ξέρει πως όταν είσαι γυναίκα θα μιλάνε για τα μπούτια σου ακομα και αν γίνεις αστροναύτης. Ο Μάνος θα είναι από αυτούς του συμπολίτες μας που κάνουν σαν ξελιγωμένοι όταν βλέπουν γυναικεία μέρη του σώματος που παρόλο που τα εχει σχεδόν το 100% των γυναικών θεωρούν οτι υπάρχουν μόνο για να καβλώνουν οι άντρες, αλλά θα απαιτουν να μη γίνεται κουβέντα για το πόσο λιγούρια ειναι.

Κυκλοθυμική σαν Γυναίκα

κυκλοθυμική.jpg

Παραφράζοντας ελαφρώς ένα tweet που κυκλοφορεί «Αν πιστεύεις ότι οι γυναίκες είναι κυκλοθυμικές δεν έχεις δει ποτέ άντρες να πηγαίνουν από το “είσαι πολύ όμορφη” στο “άντε μωρή πατσαβούρα” ή “σιγά τη γκόμενα” στα δευτερόλεπτα που απαιτούνται για να απορρίψεις το κέρασμά τους».

Τι εξυπηρετεί όμως ο μύθος πως οι γυναίκες είναι κυκλοθυμικές? Όπως και ο μύθος πως αυτές είναι τρελές/ υστερικές/ αναποφάσιστες/μυστήριες/ δεν ξέρουν τι θέλουν καλλιεργεί ένα γενικότερο κλίμα απαξίωσης των γυναικών που τις καθιστά πιο ευάλωτες στο gaslighting απο τους άντρες και θέτει ένα πλαίσιο εντός του οποίου οι επιθυμίες και οι προβληματισμοί τους δεν χρειάζεται να εξεταστούν στα σοβαρά, ούτε χρειάζεται να υπάρξει διάλογος αφού έτσι κι αλλιώς πηγάζουν από την εγγενή αστάθειά τους. Γιατί να ρωτήσεις την κοπέλα σου τι έχει αφού πιθανότατα ούτε η ίδια δεν ξέρει και έτσι κι αλλιώς θα της περάσει σε λίγο -she’s just in one of those moods πάλι. Και φυσικά αφού οι γυναίκες δεν είναι συναισθηματικά σταθερές πώς να τις εμπιστευτείς για σοβαρές δουλειές και για ηγετικές θέσεις -αυτές απαιτούν την ισορροπία και συνέπεια που μόνο οι άντρες επιδεικνύουν. Για να μην αναφέρουμε καν τις κατηγορίες για βιασμό -είναι φως φανάρι ότι έκαναν σεξ συναινετικά απλά μετά άλλαξαν γνώμη. Κλασικές γυναίκες 

Το Άλλοθι της Σάτιρας

Eλληνες μπαμπάδες.png

Από τις σκουπιδοσελίδες όπως το Έλληνες Μπαμπάδες του Φέισμπουκμέχρι τα αριστερά «είδωλα» όπως ο Πανούσης, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά: φεμινίστριες ασκούν κριτική σε μισογυνικά σκουπίδια. Μισογυνικά σκουπίδια θίγονται προσωπικά και σπεύουν να υπερασπιστούν τον δικαίωμα στον μισογυνισμό τους χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι τη δήθεν «σάτιρα» και την επικληση στον Αριστοφάνη νομίζοντας πως το αστειάκι τους συντάραξε το σύστημα απο τα θεμέλια. Η λέξη «σάτιρα» -όπως και η λέξη «χιουμορ» που ήδη έχουμε αναλύσει- δεν είναι απλά ένα free pass που μπορεί να δείχνει κάποιος στην Αστυνομία της Πολιτικής Ορθότητας- η ύπαρξη της οποίας υπάρχει μόνο στη φαντασία του- κάθε φορά που απλά επαναλαμβάνει ένα παλιό και κουραστικό πια κλισέ. Η άκριτη αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων δε θεωρείται ούτε ανατρεπτική ουτε επαναστατική, όπως θα έπρεπε η σάτιρα να είναι.Για να θεωρηθεί κάτι σάτιρα θα πρέπει να γίνεται σε τέτοιο context και με τέτοιο τρόπο που να υπονοεί και να προκαλεί την κριτική των κακώς κειμένων.

Όπως το θέτει η Judith Butler:
«Η παρωδία δεν είναι από μόνη της ανατρεπτική. Χρειάζεται να υπάρχει ένας τρόπος ώστε να κατανοούμε τι κάνει ορισμένα ήδη παρωδιακής επανάληψης ρηξικέλευθη πράξη, αληθινά ταραχώδη, και ποιες επαναλήψεις εξημερώνονται και ξαναμπαίνουν σε κυκλοφορία ως όργανα πολιτισμικής ηγεμονίας[…] Η παρωδιακή υποκατάσταση, στην πραγματικότητα το ίδιο το γέλιο της παρωδίας, εξαρτάται από ένα πλαίσιο και μία υποδοχή εντός των οποίων μπορούν να αναπτυχθούν ανατρεπτικές συγχύσεις. (Butler 1990:180)

Οταν λοιπόν κάτι καταφανώς σεξιστικό ή ομοφοβικό ή ρατσιστικό αναπαράγεται αυτούσιο, με μια δόση υπερβολής ή υποτιθέμενης ειρωνείας δεν ειναι «σάτιρα» ούτε διαφέρει σε τίποτα από τον απλό, παραδοσιακό μισογυνισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό .Δεν κάνει κανενός είδους κριτική σε αυτο που αναπαράγεται, απλά το χρησιμοποιεί προκλητικά ακριβώς επειδή το θεωρεί αθώο.Και οι αντιδράσεις προς αυτό το επιβεβαιώνουν -καμία «κριτική» δεν εκφράστηκε στο στερεότυπο του μπαμπά που διδάσκει την ισχύ του male gaze. Η ίδια η απάντηση του διαχειριστή της σελιδας άλλωστε αποδεικνύει οτι ο ίδιος ενστερνίζεται βαθιά εδραιωμένες μισογυνικές παραδοχες και χρησιμοποιεί κλασικά μισογυνικά επιχειρήματα ανάγοντας πολιτισμικές κατασκευές… στη ζουγκλα. Καμία σάτιρα λοιπόν εδώ. Απλός «χίπστερ» σεξισμούλης ανθρώπων που νομίζουν οτι ειναι πολύ πιο προοδευτικοί από τις μαμάδες που ανταλλάζουν συνταγές για ξεμάτιασμα.

Cat Calling και Κομπλιμέντα με το Ζόρι

cat calling.png

Το cat calling έχει εδώ και δεκαετίες αναχθεί σε μία έφυλη διαμάχη που δεν αφορά τόσο το τι συνιστά «κομπλιμέντο» και τι όχι. Αφορά το δικαίωμα των αντρών να ελέγχουν το δημόσιο χώρο τον οποίον εκλαμβάνουν ως κατεξοχήν αντρικό χώρο με κάποιες γυναίκες απλά να κινούνται μέσα σε αυτόν. Εκεί βασικά καταλήγει όλη αυτή η συζήτηση για το τι είναι ευχάριστο και τι όχι για μια γυναίκα: στο δικαίωμα των αντρών να καθορίζουν και να επιβάλουν το τι θα ακούμε και στο πώς θα αντιδρούμε στον τρόπο που μας απευθύνονται κάθε φορά που βγαίνουμε από το σπίτι μας. Η διαμάχη πάει χοντρικά ως εξής:

Γυναίκες: Δε μας αρέσει να κοιτάνε τον κώλο μας και να μας εξηγούν τι θα ήθελαν να κάνουν στο σώμα μας.
Άντρες (#ΝοtAllMen): Σας αρέσει, είναι κομπλιμέντο
Γυναίκες: Ummm, όχι, δεν το εκλαμβάνουμε ως κομπλιμέντο, το εκλαμβάνουμε ως ενόχληση
Άντρες (Όχι όλοι καλέ): Να το εκλάβετε όπως σας λέμε. Αλλά χεστήκαμε κιόλας αν σας ενοχλεί, πρόβλημά σας.

Ένα κομπλιμέντο έχει σκοπό να κάνει τον άλλο άτομο να αισθανθεί όμορφα. Η πεισματική προσκόλληση πολλών αντρών στο πως θα ΈΠΡΕΠΕ υποτίθεται να μας κάνει να αισθανόμαστε και όχι στο πώς όντως μας κάνει δείχνει ακριβώς ότι τα δικά μας αισθήματα δεν έχουν καμία σημασία σε όλη αυτή τη διαδικασία. Αυτό που στην πραγματικότητα αφορούν αυτά τα σχόλια είναι η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ επιθυμία και η ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ σεξουαλικότητα. Όλη αυτή η υπεράσπιση που ακολουθεί σε αυτό το ποστ είναι στην πραγματικότητα η εμμονική άρνησή τους να αποδεχτούν ότι η ζωή των γυναικών δεν περιστρέφεται γύρω από το αν θέλουν να μας γαμήσουν. Και γι αυτό η αντίδραση πολλών αντρών όταν αντιδρούμε και απορρίπτουμε τα σχόλια αυτά μπορεί να γίνει από αγενής μέχρι βίαιη. Γιατί στην πραγματικότητα απορρίπτουμε το προνόμιό τους να μας ετεροκαθορίζουν. Γι αυτό και το «Τι κωλάρα είναι αυτή» με το «Αντε γαμήσου μωρή καριόλα» απέχουν ακριβώς ένα «άντε παράτα μας» δρόμο. Γιατί δεν είχε ποτέ σκοπό να κάνει εμάς να νιώσουμε καλά με το σώμα μας. Είχε σκοπό να κάνει αυτούς να νιώσουν καλά με το δικαίωμά τους να το εξετάζουν, να το σχολιάζουν, να το αξιολογούν.

~HürrFem Sultan