Το ΝΕΟ στάτους του χθεσινού μισογύνη που λατρέψαμε και απ’ ότι φαίνεται δεν θα γλιτώσει το ειδικό αφιέρωμα σήμερα, δεν έχει να προσφέρει κανένα πρωτότυπο εργαλείο στη σεξιστική ρητορική. Είναι ένα πολύ τετριμμένο αναμάσημα, που δημιουργεί βέβαια μέσα στην ανακύκλωση του θέματος τη γραφική απόλαυση στο συγγραφέα και σε καποι@ς αναγνώστ@ς, ότι έγραψαν κάτι πρωτοτυπο, ενώ είναι μέσα στην κοινοτοπία -όπως η ιδέα ότι η κουλτούρα του βιασμού είναι καλή αν περιορίζεται σε ένα μίνιμουμ κοσμιότητας, το μέτρο της οποιας βέβαια θα το ορίσουν οι εκάστοτε σεξιστές, άρα το θύμα ό,τι και να κάνει θα κατηγορηθεί.
Στο κείμενο το slut-shaming πάει χέρι-χέρι με το prude-shaming στη βάση το διπόλου madona/whore (η ανικανότητα ενός άνδρα να δει με σεβασμό την γυναίκα για την οποία αισθάνεται σεξουαλική έλξη). Απ’ τη μία οποιαδήποτε συγκράτηση της ανδρικής επιθετικότητας αναπαρίσταται ως σεμνοτυφία, απ’ την άλλη το γυναικείο σώμα υστερικοποιείται ως υπερ-σεξουαλικό και τόσο η γυμνότητα του όσο και η συνειδητή σεξουαλικοποίηση του πρέπει να τιμωρούνται με ανεπιθύμητη ερωτική πρόταση, δηλαδή με παρενόχληση. Η γυναίκα κατηγορείται όταν εκφράζει τα ναι και τα όχι της εξαρχής ως πουριτανή/σεμνότυφη ή ως π@υτάνα και είναι εκ των προτέρων ένοχη γι’ αυτές τις κατηγορίες.
Ταυτόχρονα έχουμε μια αφήγηση σύμφωνα με το κομμάτι του σεξουαλικού λόγου που η ίδια η πατριαρχία παράγει υποτιμημένα ως χυδαίο/πρόστυχο, να γίνεται ο τόπος παραγωγής αλήθειας του σεξ. Σε αυτό το αντι-ηγεμονιστικό σεξιστικό αφήγημα η αρρενωπότητα ταυτίζεται με την εξεγερμένη φύση που καταπιέζεται από μια πολιτισμική απαγόρευση -την αστική υποκρισία που προβάλλεται στις γυναίκες.
Να πω τέλος στα πλαίσια του δικαιωματικού discourse ότι το πέσιμο απ’ όποι@δήποτε είναι προνόμιο και όχι δικαίωμα. Αυτό δε σημαίνει ότι είναι προβληματικό το πέσιμο καθαυτό, αλλά ότι όποι@ το επιτελεί αναλαμβάνει την ευθύνη να το κάνει με τρόπο που ο δέκτ@ να νιώσει ασφάλεια και εμπιστοσύνη ώστε να’ ναι φλερτ και όχι παρενόχληση. Αντίθετα η αποδοχή ή άρνηση από οποι@δήποτε είναι δικαίωμα. Αντίστοιχα η αυτοδιάθεση του σώματος και της εικόνας οποι@δήποτε είναι δικαιωμα του όπως και η αποδοχή ή όχι οποι@δήποτε σχολίων γι’ αυτό. Δεν υπάρχει κάποια ουσιοκρατική διάκριση ανάμεσα στο θεωρούμενο χυδαίο και το ρομαντικό, κάθε άτομο ορίζει ποια λόγια του αρέσει να ακούει, το «μωράκι μου» η «το αγάπη μου» δίχως συναίνεση μπορεί να ‘ναι κακοποιητικό, κι αν είναι γλοιώδες μπορεί να γίνει αντιληπτό ως χυδαίο με την πλέον απωθτική/αρνητική σημασία της λέξης. «το πουστ@ρα μου» με συναίνεση μπορεί να ‘ναι όμορφο και ερωτικό, και ταυτόχρονα ρομαντικό και χυδαίο. Σαφέστατα στα πεσίματα αρρενωπών απέναντι σε θηλυκά υποκείμενα υπάρχει δυναμική εξουσίας που απαιτεί αυξημένη ευθύνη απ’ τα αρρενωπά υποκείμενα ιδίως αν είναι ή περνάνε ως cis άνρες.
#Bye_Hariton
-Ανώμαλη Επιθυμία
Ναι, Είσαι Μισογύνης 