Αγνοώντας το γεγονός ότι ο σχολιαστής προσποιείται ότι μόνο οι γυναίκες χαρακτηρίζουν τις άλλες γυναίκες εύκολες, εδώ βλέπουμε μία πολύ κοινή γραμμή υπεράσπισης του slut shaming. Σύμφωνα με αυτή, οι γυναίκες ως πιο «εγκρατείς» φέρουν την ευθύνη της διασφάλισης της ηθικής όσον αφορά το σεξ καθώς οι άντρες, ως «Άμυαλοι» που «σκέφτονται μόνο με το κάτω κεφάλι» δεν μπορούν να σκεφτούν λογικά.

Από τη μία δηλαδή οι γυναίκες παρουσιάζονται ως πιο συνετές και ψύχραιμες, είτε από τη φύση τους μην έχοντας τόσο έντονες ορμές, είτε επειδή είναι ηθικά ανώτερες και από την άλλη οι άντρες παρουσιαζονται ως άλογοι, κάτι βέβαια που, πολύ ύποπτα, ισχύει μόνο στην περίπτωση του σεξ, καθώς σε όλες τις άλλες περιπτώσεις είναι στους άντρες που υποτίθεται οτι επικρατεί η ορθολογικότητα ενώ στις γυναίκες το συναίσθημα. Κι ενώ αυτό μας πλασάρεται ως κομπλιμέντο -«να, κοιτάξτε πόσο ανώτερες και αγνές σας θεωρούμε και πόσο αδύναμοι παραδεχόμαστε εμείς ότι ειμαστε»- στην ουσία δεν είναι παρά μια δικαιολογία για να μας φορτώνουν την ενοχή και την ευθύνη του σεξ, αφαιρώντας την από τους άντρες. Η πατριαρχία δηλαδή μας χρήζει με το ζόρι φύλακες της ηθικής των αντρών χωρίς να έχουμε ζητήσει ποτέ τέτοιο ρόλο ωστε να μπορεί να μας κατηγορεί κάθε φορά που δεν ανταποκρινόμαστε σε αυτό το πρότυπο.

O φεμινισμός έχει αποτύχει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη γι αυτό από το γεγονός πως έχει κουράσει τον Βασίλη, που θεωρεί ότι το να γεννιέσαι άντρας συνοδεύεται με προνόμια. Ξέρεις ότι ένα κίνημα έχει αποτύχει όταν απειλεί το status quo και πατάει πάνω στον κάλο όσων φοβούνται μη χάσουν την θέση τους στην κορυφή της ιεραρχίας.

Επίσης προσέξτε την κυκλική λογική: το να πας με μία γυναίκα είναι πιο άξιο γιατί είναι πιο δύσκολο ακριβώς επειδή η γυναικεία σεξουαλικότητα έχει στιγματιστεί τόσο που αυτές πρέπει να το σκέφτονται διπλά και τριπλά πριν κοιμηθούν με έναν άντρα -σε αντίθεση με τους άντρες που ενθαρρύνονται να μη λένε ποτέ όχι στις σεξουαλικές εμπειρίες. Δηλαδή πρώτα περιορίζουμε και καταπιέζουμε τις γυναίκες σεξουαλικά για μερικές χιλιάδες χρόνια, απλά επειδή δεν γεννήθηκαν άντρες, και μετά, αφού τις έχουμε κάνει εσκεμμένα να ντρέπονται για την σεξουαλικότητά τους, αποφαινόμαστε πως το να «ρίχνεις» μια γυναίκα είναι ανώτερο επειδή είναι πιο δύσκολο. Δηλαδή fuck logic.

Δεν είναι τυχαίο ότι τίποτα δεν φέρνει τους σεξιστές πιο πολύ στα όριά τους από την διεκδίκηση των γυναικών να κάνουν σεξ επί ίσοις όροις με αυτούς. Είναι από τα τελευταία εναπομείναντα οχυρά της πατριαρχίας. Θα το ρίξουμε κι αυτό.

~Hürrfem Sultan

Καταρχάς, ας επαινέσουμε τον σχολιαστή για την ειλικρίνειά του, αφού παραδέχεται πως η γυναίκα θα χαρακτηριστεί πουτάνα για το ίδιο πράγμα που θα κάνει και ο ίδιος και σε οποιαδήποτε σεξουαλική δραστηριότητα κι αν αυτή εμπλακεί.
Αυτό που δεν μπορεί να αντιληφθεί όμως είναι ότι η κοπέλα δεν αρνήθηκε να κάνει σεξ μαζί του απαραίτητα για να μην την πει «πουτάνα» -αν και θα ήταν απόλυτα κατανοητό να έχει εσωτερικεύσει μια γυναίκα τις διάφορες μορφές slut shaming. Σε αντίθεση με τους άντρες για τους οποίους το διεισδυτικό σεξ ειναι αυτοσκοπός, η γυναίκα απολαμβάνει πολλά διαφορετικά πράγματα και δεν είναι όλα τους για όλους και για όλες τις ώρες. Εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, ανάμεσά στους οποίους η διάθεσή της, οι ορέξεις της και τι θα της βγάλει ο καθένας. Η γυναίκα λοιπόν μπορεί να θέλει να της κάνεις στοματικό σεξ, ή να θέλει να σου κάνει χωρίς να παιχτεί διείσδυση, ή αντίστροφα να θέλει να κάνετε PIV σεξ χωρίς να συνοδευτεί από στοματικό σεξ ή ένας σωρό άλλους συνδυασμούς που το μυαλό του μέσου μισογύνη αδυνατεί να συλλάβει -εξ ου και το ανάλογο παράπονο «η κοπέλα μου δεν μου κάνει στοματικό». Αρκεί να θυμάστε πως δεν περιστρέφονται όλα γύρω από την π**τσα σας και το τι θέλετε εσείς από εμας. Και πως το «αφού έτσι κι αλλιώς θα σε πω πουτ@να» δεν είναι για καμία μας καλός λόγος να κάνουμε σεξ.

Για εδώ θα παραθέσω πάλι ένα σχετικό απόσπασμα του Μπουρντιε από την Ανδρική Κυριαρχία που επεκτείνει το ζήτημα λίγο παραπέρα μιλώντας γενικότερα για τις διαφορετικές προσδοκίες και αναπαραστάσεις που αφορούν το σεξ.

«Μια πολιτική κοινωνιολογία της σεξουαλικής πράξης θα αποκάλυπτε ότι, όπως συμβαίνει πάντοτε σε μια σχέση κυριαρχίας, οι πρακτικές και οι αναπαραστάσεις των δύο φύλων δεν ειναι καθόλου συμμετρικές. Οχι μονο επειδή τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν, ακόμη και στις σημερινές κοινωνίες της Ευρώπης και της Αμερικής, πολύ διαφορετικές απόψεις σχετικά με την ερωτική σχέση, που οι άνδρες τις περισσότερες φορές τη σκέφτονται στη λογική της κατάκτησης (κυρίως στις συζητήσεις μεταξύ φιλων, που αφήνουν αρκετό χώρο στη καυχησιολογία γύρω από τις κατακτήσεις τους), αλλά και επειδή η ίδια η σεξουαλική πράξη γίνεται αντιληπτή από τους άνδρες σαν μια μορφή κυριαρχιας, ιδιοποίησης, «κατοχής». Εξ ου και η απόκλιση μεταξύ πιθανών προσδοκιών αντρών και γυναικών στον τομέα της σεξουαλικότητας[…]. Σε αντίθεση με τις γυναίκες, που είναι κοινωνικά προετοιμασμένες να ζήσουν τη σεξουαλικότητα ως μια εμπειρία ιδιωτική και ιδιαιτέρως φορτισμένη από συναίσθημα, η οποία δεν συμπεριλαμβάνει υποχρεωτικά τη διείσδυση αλλά μπορεί να περικλείει ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων (ομιλία, άγγιγμα, χάδι, αγκαλιά κτλ), τα αγόρια έχουν την τάση να «κατακερματίζουν» τη σεξουαλικότητα, την οποία αντιλαμβάνονται ως μια επιθετική και κυρίως σωματική πράξη κατάκτησης, προσανατολισμενη στη διείσδυση και τον οργασμό.

Και παρόλο που, σε αυτό το σημείο,όπως και σε άλλα, οι παραλλαγές επηρεάζονται προφανώς πολύ απο την κοινωνική θέση, την ηλικία -και τις προηγούμενες εμπειρίες-, μπορούμε να συμπεράνουμε από μια σειρά συνεντεύξεων ότι πρακτικές φαινομενικά συμμετρικές (όπως η πεολειχία και η αιδοιολειχία) τείνουν να ενδύονται πολύ διαφορετικές σημασίες για τους άντρες (που τείνουν να τις βλέπουν ως πράξεις κυριαρχίας, μέσω της υποταγής ή της ηδονής που λαμβάνουν) από ό,τι για τις γυναίκες. Η ανδρική ηδονή είναι, αφενός, ηδονή της γυναικείας ηδονής, της ικανότητάς τους να κάνουν τη γυναίκα να φτάσει σε οργασμό. Έτσι, η Catherine Mac Kinnon έχει το δίχως άλλο δίκιο όταν βλέπει την «προσποίηση του οργασμού» (faking orgasm) ένα υποδειγματικό τεκμήριο της εξουσίας που έχει ο άντρας να προσαρμόζει τη διάδραση μεταξύ των φύλων στη θεώρηση των ανδρών, οι οποίοι περιμένουν από το γυναικείο οργασμό μια απόδειξη τους ανδρισμού τους και την ηδονή που εξασφαλίζεται από αυτή την υπέρτατη μορφή υποταγής.»

~Hürrfem Sultan

«Single και ευτυχισμένες γυναίκες», μια φράση που αποτελεί τον απόλυτο εφιάλτη της πατριαρχικής κοινωνίας μας η οποια θεωρεί πως αν η ζωή μιας γυναίκας δεν περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση ενός άντρα αυτοί μπορεί να καταστούν περιττοί και να χάσουν την εξουσία τους πάνω μας. Στην πατριαρχία δεν αρκεί να αγαπάμε τους άντρες, πρέπει και να τους χρειαζόμαστε στο σημείο που να μη μπορούμε να υπάρξουμε ευτυχισμένες χωρίς αυτούς, έχει λοιπόν κατασκευάσει το παραμύθι του γάμου και της οικογένειας ως τον απόλυτο πεπρωμενο μιας γυναίκας, ως τον απόλυτο στόχο ζωής τον οποίο αν δεν καταφέρουμε να εκπληρώσουμε είμαστε αποτυχημένες -ενώ αν δε θέλουμε καν να τον εκπληρώσουμε είμαστε απλά διαταραγμένες.

Και όσο κλονίζεται αυτός ο μύθος, τόσο φρικάρουν οι μισογυνηδούληδες που σπεύδουν να μας πληροφορήσουν πως αν τολμήσουμε να είμαστε καλά και εκτός σχέσης, τότε αυτόματα θα καταστούμε δια παντός μη επιθυμητές στα μάτια τους. Μόνο που όσο πιο πολύ προσπαθούν να μας επιβάλλουν τις σεξιστικές, μικροαστικές αντιλήψεις τους, τόσο πιο πολύ θα προτιμάμε την single ζωή από τους ίδιους.

~Hürrfem Sultan

Δύο άντρες, με σχέσεις που φαίνονται κατα τ’άλλα ικανοποιητικές, αφήνουν τον αριθμό των σεξουαλικών συντρόφων της συντρόφου τους να αλλάξει την άποψή τους γι αυτές ως ανθρώπους. Η ερμηνεία που προσφέρει ο ένας άντρας είναι ότι ο «μεγάλος» αριθμός ερωτικών παρτενέρ ομολογεί ότι αυτή «ατυχησε» πολλές φορές. υπονοεί δηλαδή πως σκοπός της κάθε γυναίκας είναι να βρει τον Έναν και παντοτινό της σύντροφο και αν αυτό δεν πετύχει με τις πρώτες προσπάθειες είτε αυτή ειναι προβληματική είτε, ακόμα χειρότερα, δεν ήταν ποτέ αυτός ο στόχος της. Ο άλλος παραδέχεται ότι το ζήτημα είναι το αίσθημα κατωτεροτητας το οποίο όμως δεν είναι άσχετο με το φύλο. Ένας άντρας επιβάλλεται να έχει περισσότερες σεξουαλικές (και όχι μονο) εμπειρίες από την σύντροφό του, ενώ αντιθέτως μια γυναίκα είναι δύσκολο να φανταστούμε οτι θα ένιωθε μειονεκτικά απέναντι στον σύντροφό της για τον ίδιο λόγο.