H κατασκευή της γυναίκας ως το υποκείμενο αυτό που είναι αποκλειστικα υπεύθυνο για το νοικοκυριό ξεκινά από πολύ  νωρίς, από την παιδική ήδη ηλικία όταν τα κοριτσάκια καλούνται να βοηθάνε την μαμά την ώρα που τα αγοράκια παίζουν. Εδώ γνωστός ψυχολόγος συμβουλεύει στην τηλεόραση τους γονείς κατά τη διάρκεια της κοινωνικής απομόνωσης να αφήνουν τα παιδιά να παίζουν ενώ ξεχωρίζει τα κορίτσια παρατηρώντας ότι αυτά μπορούν να αρχίσουν να βοηθάνε στις δουλειές του σπιτιού. Ετσι οι γυναίκες συνηθίζουν την εικόνα των ίδιων να πλένουν τα πιάτα ενώ οι άντρες αράζουν με αποτέλεσμα σε μεγαλύτερες ηλικίες να είναι αυτές που θα κάνουν τις περισσότερες δουλειές στο δικό τους νοικοκυριό ακομα και αν συγκατοικούν με έναν άντρα. Η εκπαίδευση τους από μικρές θα τις οδηγήσει στο να μην αμφισβητούν αυτή την αδικία.

Ο Γιώργος δε βλέπει κάτι λάθος με αυτό. Το θεωρεί έναν αποδεκτό καταμερισμό εργασίας. Ο καθένας τα δικά του, δηλαδή οι άντρες σπουδές και δουλειά, αποκτώντας γνώσεις, χρήματα και εξουσία, και οι γυναίκες στο σπίτι να τους υπηρετούν τσάμπα. Ο Γιώργος όπως πολλοί άντρες πήγε από το σπίτι της μάνας του στο δικό του σπίτι με την κοπέλα του και έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του, θα το κάνει πάντα μια γυναίκα γι αυτόν. Δεν θεωρεί ότι το νοικοκυριό είναι μια βασική ανθρώπινη δεξιότητα, θα είναι μονο αν μείνει μόνος του, στην οποία περίπτωση το πιθανότερο είναι να πνιγεί στην βρόμα μέχρι να βρει την επόμενη γυναικα που θα καθαρίζει γι αυτόν –ίσως μάλιστα να βιαστεί να την βρεί επειδή το έλειψαν τα φρεσκοπλυμένα σεντόνια και το σπιτικό φαγητό.

Κι ακόμα και αν η γυναικα του σπουδαζει και δουλεύει κι η ίδια, η δική του ανικανότητα και απροθυμία θα την οδηγούν στο να αναλαμβάνει εκείνη τις δουλειές ή εναλλακτικά να του αναθέτει κάθε μερα εργασίες και να τον εκπαιδεύει σε βασικές δουλειές ξοδεύοντας πάλι τον δικό της χρόνο και την δική της υπομονή και συχνά να καταλήγει στο «άστο, θα το κάνω εγώ». Και κάπως έτσι οι γυναικες καταλήγουν να έχουν λιγότερο χρόνο για τον εαυτό τους προς όφελος των αντρών που μπορούν να αφιερώνουν αυτή την περίσσια χρόνου στην δική τους δουλειά, χτίζοντας την δική τους καριέρα και την δική τους περιουσία.

H ιδέα πως οι γυναίκες αξίζουν βία όταν «πρήζουν» τον σύντροφό τους έχει τόσο φυσικοποιηθεί που έχει γίνει αποδεκτή και από τις ίδιες τις γυναίκες. Βλέπουμε συχνά γυναίκες που νιώθουν ενοχές επειδή «προκάλεσαν» έναν άντρα αντιμιλώντας του ή «γκρινιάζοντας» ή βλέπουμε γυναίκες σαν την Πένυ που θα νομίζουν ότι τυχαίνει να είναι ζωντανές επειδή ήταν προσεκτικές και ήξεραν να συγκρατούν την γλώσσα τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που θεωρείται αυτονόητο είναι ότι οι γυναίκες είναι το φύλο που ενοχλεί, γκρινιάζει, πρήζει και οι άντρες αυτοί που αναπόφευκτα θα χειροδικήσουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Εχει φροντίσει πρώτα η κοινωνία φυσικά να μας κορέσει με αστειάκια και εικόνες για ενοχλητικές, φλύαρες, γκρινιάρες γυναίκες παρουσιάζοντάς τις με τέτοιον τρόπο μέσα από την αντρική ματιά που η σφαλιάρα να έρχεται ως λύτρωση για τον κακόμοιρο τον άντρα που αναγκάζεται να τις ανέχεται. Η «γκρίνια» ή η «μουρμούρα» θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο χαρακτηριστικό άλλωστε, σπάνια βλέπουμε τις έννοιες να χρησιμοποιουνται αναφορικά με άντρες.
Η Πένυ από δω είναι από τις γυναίκες με εσωτερικευμένο μισογυνισμό που έχουν αναλάβει την τήρηση της πατριαρχικής τάξης διδάσκοντας στις άλλες γυναίκες τους κανόνες της σωστής θηλυκότητας, προτρέποντάς της να το βουλώνουν και να το ρίχνουν στο νοικοκυριό για να παραμείνουν ζωντανές. Και έτσι, αντι να προστατέψει τις γυναικες όπως υποκρίνεται, απλά ξεπλένει τους άντρες που ασκούν βία προσφέροντας τους το τέλειο πατριαρχικό άλλοθι: η γυναίκα τους «επρηζε» και γι αυτό της αξίζει θάνατος, ή έστω μια σφαλιάρα.