Ο μύθος πως οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα, δύσκολα να τα κατανοήσει κανείς, βασίζεται και διαιωνίζει την ιδέα οτι είμαστε παράλογες και πολύπλοκες οπότε δεν έχει νόημα καν να προσπαθήσει να μας καταλαβει κανείς -λειτουργώντας έτσι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Με τον τρόπο οι άντρες μπορούν απλά να αδιαφορούν για τις αντιδράσεις μας βάζοντας τις στο πλαίσιο της πολυπλοκότητάς μας ενω ταυτόχρονα καθιστά ευκολότερο το gaslightng και την συναισθηματική χειραγώγηση

Η δυσκολία τους να μας καταλάβουν βέβαια οφείλεται στο οτι λόγω της προνομιακής τους θέσης στην κοινωνία δεν χρειαστηκε ποτέ να δουν τα πράγματα μεσα από τα μάτια και της εμπειρίες των γυναικών, οποτε η δική τους οπτική θεωρούταν πάντα η «κανονική» και φυσιολογική. Ταυτόχρονα, για οποιαδήποτε σύγκρουση με ή απόκλιση από τις αντρικές θέσεις, μπορεί να κατηγορηθεί το φύλο μας χωρίς να εξεταστεί η κατά περίπτωση διαφωνία.

Το αγαπημένο μου μισογυνικό επιχείρημα «είμαστε διαφορετικοί άρα δεν μπορουμε να είμαστε ίσοι», το οποίο μπερδεύει την ισότητα με την ομοιότητα και την ανισότητα με τη διαφορά και υπονοεί πως για να αξίζουμε ισότητα πρέπει να γίνουμε όλ@ σαν τους άντρες. Κάτι που εξηγεί το γιατί η πατριαρχία έχει επενδύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια σε μία διαδικασία διαφοροποίησης των δύο φύλων μεγαλώνοντας κάθε κοριτσάκι και κάθε αγοράκι διαφορετικά από τη μέρα που γεννιούνται με σκοπό να μας πείσει πως είμαστε θεμελιωδώς διαφορετικοί και πως μόνο το ένα φύλο αξίζει να βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας.

Αν πάντως, όπως άλλωστε υποστηρίζει και ο κομπάρσος από δω, «ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός», γιατί δίνουμε μόνο σημασία στις διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών, και όχι μεταξύ των ίδιων των αντρών? Μήπως ο ημι-celebrity υπονοεί πως ούτε οι άντρες είναι μεταξύ τους ίσοι? Κάτι τέτοιο φυσικά ανογει το δρόμο για άλλου είδους ρατσιστικές παραδοχές καθώς κάθε διαφορά, βιολογική ή πολιτισμική, μπορεί να ερμηνευτεί σε όρους ανωτερότητας και κατωτερότητας από κάθε είδους φασίστες.

Ο συνεντευξιαζόμενος, που μάλλον δεν ρώτησε τον δημοσιοσχετίστα του πριν ανοίξει το στόμα του, βρήκε χαριτωμένο να κοτσάρει και το κλασικό κλισέ «οι άντρες είμαστε παιδιά» που παραδόξως, αντί να σημαίνει πως οι γυναίκες θα πρέπει να θεωρούνται ανώτερες, χρησιμοποιείται πάντα ως δικαιολογία ώστε οι άντρες να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να απορροφούν ένα τεράστιο απόθεμα ενέργειας και χρόνου από τις γυναίκες που πρέπει να το παίξουν μαμάδες τους φροντίζοντάς τους.

YΓ: Όσον αφορά το ψευτο-δίλημμα «Ισότητα ή Διαφορά» το οποία παίζεται επιδέξια στα χέρια της πατριαρχίας, μπορείτε να διαβάσετε το εξαιρετικο paper της Joan Scot «Aποδομώντας το Δίλημμα ‘Ισότητα ή Διαφορά’, ή, αλλιώς, η χρησιμότητα της μεταδομιστικής θεωρίας για τον φεμινισμό».

Κάνε κλικ για να αποκτήσεις πρόσβαση deconstructing-equality-versus-difference-or-the-uses-of-poststructuralist-theory-for-feminism.pdf

~Hürrfem Sultan

Μαλάκα υπάρχουν άντρες που νομίζουν ότι αποζητάμε τον βασισμένο σε μισογυνικές αντιλήψεις περί savoir vivre και κανονιστικής θηλυκότητα σεβασμό τους. Απίστευτο!

Παιδιά όχι, τον δικό σας σεβασμό τον έχουμε χεσμένο.

~Hürrfem Sultan

Αντιμνημονιακός, αριστερός σεξισμούλης, γιατί προφανώς και μετά την Επανάσταση, τις δουλειές του σπιτιού πάλι οι γυναίκες θα τις κάνουν.
#ματσοσοσιαλισμός #brocialism #manarchism

http://sjwiki.org/wiki/Brocialism/el

~Hürrfem Sultan

Η Lipton νιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει πως το τσάι της κυκλοφορεί και σε ανδρικό άρωμα (γιατί είναι γνωστό πως ο ιδρώτας τον αντρών μετά από μια σκληρή προπόνηση μυρίζει περγαμόντο?) σε περίπτωση που οι άνδρες ανησυχούσαν πως το τσάι μπορεί να οδηγήσει στην εκθήλυνση τους, την απώλεια του ανδρισμού τους και την συρρίκνωση των όρχεών τους -ξέρετε, επειδή το τσάι δημιουργεί συνειρμούς γυναικοπαρέας που πίνει τσάι από πορσελάνινο σερβίτσιο με ζωγραφιστά μπουμπουκακια πάνω.
Η τακτική του gendered marketing, δηλαδή του λανσαρίσματος προϊόντων που απευθύνονται αποκλειστικά στο γυναικείο ή αποκλειστικά στο ανδρικό κοινό, δείχνει πως τα αγαθά αποκτούν εντελώς αυθαίρετα έμφυλη χροιά αλλά και πως ο εύθραυστος ανδρισμός των ανδρών βρίσκεται σε κίνδυνο από την κατανάλωση «γυναικείων» προϊόντων έτσι ώστε να πρέπει να τους πείσουμε ότι μπορούν να αγοράσουν κάτι και να εξακολουθούν να είναι οι Άντρακλες που οφείλουν να είναι.

Ορίστε και δύο λίστες που αποδεικνύουν πόσο γελοία γενικευμένο είναι αυτό το φαινόμενο. Μία με προϊόντα που προωθούνται στους άντρες χωρίς να αμφισβητούν τον ανδρισμό τους (όπως μπατονέτες και σαπούνι) και μία με προϊόντα που αποκτούν έμφυλη διάσταση χωρίς κανένα απολύτως λόγο (όπως στυλό και γιαούρτι).

http://www.buzzfeed.com/lukebailey/masculinity-is-strong-and-powerful#.pcVWomN4P

http://www.buzzfeed.com/erinchack/pointlessly-gendered-products

~Hürrfem Sultan

Η μέρα ενός άντρα σε σύγκριση με την μέρα μιας γυναίκας, γιατί οι γυναικες ειναι υπερβολικα ευαίσθητες, ανισόρροπες, ευμετάβλητες και ευσυγκίνητες ενώ οι άντρες είναι πάντα τόσο cool, ήρεμοι, ψύχραιμοι, και υπερανω. Οι γυναίκες άλλωστε είναι γνωστό ότι ειναι emotional, βόμβες συναισθημάτων έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή ενώ οι άντρες έχουν πάντα τον έλεγχο των συναισθημάτων τους. Εκτός αν μια γυναίκα τους απορρίψει. Ή κάποιος αργήσει να ξεκινήσει όταν το φανάρι ανάψει πράσινο. Ή κάποιος βρίσει την ομάδα τους/αμφισβητήσει τον ανδρισμό τους/πετάξει κάποιο υπονοούμενο για την μάνα τους. Εκεί πολλοί άντρες δεν έχουν αυτό το υπεροπτικο χαμογελο του emoji, έτσι δεν είναι?

Οι άντρες φυσικά νιώθουν ακριβώς τα ίδια συναισθήματα με τις γυναίκες, είναι αλήθεια όμως πως η πατριαρχία τους έχει μάθει να μην τα εκδηλωνουν. Αυτά που τους έχει μάθει πως επιτρέπεται ή και επιβάλλεται να εκδηλώνουν είναι συναισθήματα όπως η οργή, o θυμος, η αγανάκτιση, τα νεύρα, . Οι άντρες δεν επιτρέπεται να κλαψουν για να εκδηλώσουν αυτά που νιώθουν, μπορούν όμως να γίνουν επιθετικοί, τσαμπουκάδες, μπορούν να πλακωθουν, να ουρλιάξουν στον οδηγό που τους προσπέρασε, μπορούν να πλακώσουν στο ξύλο την κοπέλα τους που τους αντιμίλησε ή να σκοτώσουν την πρώην τους που τους απάτησε. Όλα αυτά είναι συναισθήματα, όλα αυτά είναι διαφορετικές ψυχικές καταστάσεις που όμως δεν έχουμε μάθει να τις χαρακτηρίζουμε ως «συναισθήματα» γιατί αυτά ειναι αποκλειστικότητα των γυναικών. Γιατί για την πατριαρχία οι άντρες δεν νιώθουν, οι άντρες μόνο δρουν λες και είναι ρομπότ.

~Hürrfem Sultan

Και σαν να μην έφτανε που η γυναίκα αναμένεται ακόμα να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να αναλάβει τόσο την περιποίηση του συζύγου όσο και την ανατροφή των παιδιών -συχνά ταυτόχρονα με την καριέρα της ή εις βάρος της- ο γάμος παρουσιάζεται και ως κάτι όπου ο άνδρας είναι το απόλυτο θύμα. Σαν κάτι το οποίο υπομένει και υφίσταται, κάτι στο οποίο υποκύπτει μετά από τις πιέσεις της γυναίκας η οποία θα είναι πολύ τυχερή αν τελικά αυτός υποχωρήσει και δεχθεί να την κάνει σύζυγό του. Τώρα το γιατί οι άνδρες, που υποτίθεται είναι πιο δυναμικοί και αποφασιστικοί από τις γυναίκες, υποκύπτουν στις πιέσεις τους χωρίς κανένα κέρδος, ένας θεός το ξέρει αλλά η θυματοποίησή τους αυτή είναι ανάλογη με το πόσο σατανικές και «καπάτσες» παρουσιαζόμαστε εμείς.