Ένας Ενάρετος Άντρας™ που Χαίρεται με τις Γυναικοκτονίες

angelinos

Πέρα αυτούς που συγκαλύπτουν τον μισογυνισμό τους πίσω από την αλληλεγγύη τους για τους κακοποιητές, ειναι κι αυτοί που ευθέως πανηγυρίζουν για τις γυναικοκτονίες και τις κακοποιήσεις γυναικών υιοθετώντας τη συνήθη ρητορική του victim blaming: φταίνε πρωτίστως αυτές που κανουν τις λάθος επιλογές αντρών! Αν είχαν κάνει μια σωστή έρευνα αγοράς πρώτα στο σουπερ μάρκετ αντρών θα είχαν διαλέξει τα Καλά Παιδιά™ σαν τον Angelino για παράδειγμα, που ξερνά την χαιρεκακία τους για τον θάνατο κάθε γυναίκας που δεν διάλεξε τον ίδιο. Ας είχαν διαβάσει τα reviews των προηγούμενων πελατών στο φινάλε, έτσι στα τυφλά τον αγόρασαν?

Ο συντάκτης του ποστ δεν κάνει ιδιαίτερο κόπο να κρύψει ότι αυτό ειναι άλλη μια μισογυνική παράκρουση, άλλο ένα Nice Guy™ meltdown, καθώς η γλώσσα που χρησιμοποιεί δείχνει ξεκάθαρα οτι θεωρεί τον θάνατο ως δίκαιη τιμωρία για την σεξουαλικότητα των γυναικών: «τσ@@λεες» και «σπερμ@τοδ@χεία» είναι λέξεις που φυσικά κανένας «ενάρετος άντρας» δεν χρησιμοποιεί, είναι λέξεις που χρησιμοποιούν αποκλειστικά τα μισογυνικά μπάζα που στριφογυρνάνε στο κρεβάτι τους στην ιδέα οτι οι γυναικες κάνουν σεξ που δεν έιναι με αυτούς, βυθιζόμενοι όλο και πιο βαθιά στο μίσος και την μιζέρια.

Δεν υπάρχουν Καλά Παιδιά™ και «ενάρετοι άντρες» γιατί αυτές είναι φράσεις που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά από σεξιστικά απόβλητα.Υπάρχουν καλοί άνθρωποι και κανένας καλός άνθρωπος δεν θεωρεί οτι οι γυναικες του χρωστάνε σεξ επειδη δεν μπήκε φυλακή ή επειδή δεν έχει (οπως νομίζει ο ίδιος) ψυχολογικά προβλήματα. Και btw, όχι, το να έχει μπει ο άλλος φυλακή δεν είναι απαραίτητα σημάδι οτι θα σου συμπεριφερθεί άσχημα, εκτός αν έχει φυλακιστεί συγκεκριμένα για κακοποίηση γυναικών. Η φυλακή δεν έιναι απαραιτητα δείγμα χαρακτήρα, μπορεί κάλλιστα να είναι δείγμα περιθωριοποίησης. Δείγμα χαρακτήρα είναι να δημοσιεύεις τους σιχαμερούς μισογυνικους εμετούς σου. Στο φινάλε, ο τελευταίος γυναικοκτόνος όχι απλά δεν ήταν φυλακοβιος, ήταν αστυνομικός, ξέρετε, ο αντίθετος πόλος όταν παίζουμε «κλέφτες και αστυνόμους». Ένας άνθρωπος που η κοινωνία θεωρούσε τόσο «ενάρετο» και ισορροπημένο που του έδωσε όπλο αλλά για κάποιο λόγο η γυναίκα που έκανε παιδιά μαζί του έπρεπε να ειχε μαντέψει ότι θα της προκύψει κακοποιητής.

Αλλα ούτε την γυναίκα που θα επιλέξει έναν άντρα σαν τον Angelino θα κρίνουμε όταν θα μπλέξει μαζί του, για τον απλό λόγο ότι είναι η πατριαρχία που μας έχει μάθει να παραβλέπουμε τα καμπανάκια που χτυπάνε και να τα ερμηνεύουμε ως δείγματα «ενάρετου άντρα» που απλά έχει αγανακτήσει με τις γυναικες από την πολλή του αρετή. Γιατι ως κοινωνία έχουμε μάθει να μισούμε τις γυναικες και πάντα να δικαιολογούμε τους άντρες, κι ΑΥΤΟ ειναι το πρόβλημα.

 

Ο Γυναικοκτόνος δεν Άξιζε Ποτέ την Επιμέλεια

gynaikoktonia

Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα τώρα και για παντα -γιατί θα ξανασυμβεί: όταν ένας άντρας διαπράττει δύο δολοφονίες εν ψυχρώ, το μονο που αποδεικνύει είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ότι καλά έκανε η γυναίκα που δεν τον ήθελε κοντά στα παιδιά της γιατί δεν άξιζε ποτέ καμία επιμέλεια και στην καλύτερη θα έπρεπε να τα βλέπει σε φωτογραφία. Σε πείσμα του μισογυνικού στερεότυπου της μέγαιρας που χωρίζει τον άντρα και δήθεν του στερεί εκδικητικά τα παιδιά, τέτοιες περιπτώσεις (και δεν είναι λίγες) απλά αποδεικνύουν οτι οι γυναικες τις περισσότερες φορές προσπαθούν απλά να προστατέψουν τα παιδιά τους από επικίνδυνους και κακοποιητικούς τύπους -που πιθανώς θεωρούν οτι είναι καλοί μπαμπάδες γιατί έσπαγαν στο ξύλο μονο την σύζυγο και όχι τα παιδιά,αν δεν τα πλάκωναν κι αυτά δηλαδή. Σκατά λοιπόν σε όσους σπεύδουν να υπερασπιστούν τον δολοφόνο και νομίζουν οτι οι γυναικοκτόνοι είναι τάχα κάτι ευαισθητούληδες που δεν μπορουσαν να διαχειριστούν τον χωρισμό και τάχα τους κινεί η υπερβολική αγάπη προς τα παιδιά τους ενώ στην πραγματικότητα απλά τους οπλίζει το χέρι η τοξική αρρενωπότητα, ο εγωισμός και η ανάγκη τους να ελέγχουν και να εξουσιάζουν άλλους ανθρώπους.

Όταν το Αστείο Είναι ότι οι Άντρες Μισούνε τις Συζύγους τους

karantina

Ένα άλλο είδος αστείου που διαδίδεται με ρυθμούς ιού αυτές τις μέρες, είναι εκείνο σύμφωνα με το οποίο η καραντίνα θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε βία κατά των γυναικών, ξέρετε, επειδή είναι τόσο ανυπόφορες και εκνευριστικές που ο μόνος τρόπος να τις αντέξεις είναι είτε να περνάς τον περισσότερο χρόνο σου χωριστά ή να βρίσκεις διαρκώς περισπασμούς για να τις αγνοείς. Ή έμφυλη βία έτσι παρουσιάζεται ως κάτι όχι μόνο φυσικό αλλά και αστείο την ίδια ώρα που οι γυναίκες σε συνθήκες κοινωνικής απομόνωσης ειναι όντως πιο ευάλωτες στην έμφυλη βία όπως προειδοποιούν σχετικοί οργανισμοί. Όλα τα αστεία περι γυναικείας γκρίνιας αποκρυσταλλώνονται έτσι σε μια ζοφερή πραγματικότητα την οποία διάφορα σκουπίδια έχουν το θράσος να γελοιοποιούν επειδή οι ίδιοι δεν είδαν ποτέ τον γάμο τους ως ισότιμο ούτε ως πηγή οικογενειακής ευτυχίας αλλά μια ευκαιρία να αποκτήσουν μια δωρεάν καθαρίστρια την οποία θα περάσουν την μίζερη ζωή τους μισώντας και υποτιμώντας.

Μία Συνειδητή Διαδικασία Εκφοβισμού

ο βιασμος χρειαζεται
Εδώ βλέπουμε την κουλτούρα του βιασμού στην πιο ατόφια μορφή της , τον βιασμό δηλαδή καθαρά ως πράξη τιμωρητική, ως πειθάρχηση των γυναικών, απογυμνωμένη από κάθε υπόνοια απόλαυσης και σεξουαλικής όρμής εκ μέρους του άντρα. Ο βιασμός ως «μία συνειδητή διαδικασία εκφοβισμού με την οποίο όλοι οι άντρες διατηρούν όλες τις γυναίκες σε μία κατάσταση φόβου», όπως το έθεσε η Susan Brownmiller στο βιβλίο της Against Our Will: Men, Women and Rape. Όχι κάτι που διαπράττουν όλοι οι άντρες φυσικά, αλλά μια στρατηγική που εφαρμόζεται συλλογικά εναντίον των γυναικών προς όφελος συλλογικα αντρών που έτσι διατηρούν την εξουσία τους πάνω τους. Ο συντάκτης καλεί τους άντρες να βιάσουν για ένα συγκεκριμένο σκοπό: την επικράτηση του αντρικού φύλου.
 
Ο βιασμός, όπως παραδέχεται και ο συντάκτης, δεν έχει εδώ καμία σχέση με την επιθυμία ή την κάβλα, είναι μία υπολογισμένη τακτική, άρρηκτα συνδεδεμένη με την βία, που θα βάλει στη «θέση τους» τις απείθαρχες γυναίκες, αυτές δηλαδή που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, να βγάλουν γλώσσα, να δείξουν τσαμπουκά, να αψηφήσουν την ανωτερότητα του άντρα. Οι γυναίκες αυτές έτσι παιρνουν αυτό που τους αξίζει, γιατί αν ήξεραν την θέση τους δε θα αναγκαζόταν κανείς να την βιάσει. Το ξέραμε πάντα ότι ο βιασμός προορίζεται γι αυτές τις γυναίκες, αυτές που δεν ξέρουν την θέση τους, αυτές που δεν μένουν σπίτι τους, που δεν ντύνονται σεμνά, που τολμούν να φλερτάρουν και να προκαλούν τους άντρες, αυτές που τους λένε όχι όταν ξέρουν οτι αυτοί τις ποθούν, αυτές που πίνουν, που παίρνουν ναρκωτικά, που κάνουν σεξεργασια, που έχουν άντρες φίλους, που δεν είναι αρκετά συνετές και προσεκτικές. Οταν λέμε ότι μια γυναικα πήγαινε γυρεύοντας ουσιαστικά υπονοούμε ακριβώς αυτό, οτί έλαβε την τιμωρία που της άξιζε για την καταπάτηση των κανόνων που άρρητα επιβάλλονται στο φύλο της. Οι κανόνες αυτοί συμπυκνώνονται γενικά στην υποταγή στους όρους που τους θέτουν οι άντρες.

Ο Μύθος ότι οι Γυναίκες Αντέχουν τον Πόνο

women will pierce

Τα δυο αυτά ποστ αφού παρουσιάσουν τις γυναίκες ως ανθεκτικές στον πόνο καταλήγουν ότι είναι υποκριτικό να προσποιούνται ότι νιώθουν πόνο στο σεξ. Είτε ο πόνος είναι ψεύτικος, κάποιο νάζι της στιγμής, είτε απλά υπερβάλλουν. Ο κόλπος τους μπορεί να αντέξει πολύ χειρότερα -όπως η γέννα-ενώ οι ίδιες δείχνουν είτε να απολαμβάνουν τον πόνο σε άλλες περιπτώσεις είτε να τον αντέχουν με ευκολία -άρα γιατί όχι και για χάρη των αντρών? Τα επιχειρήματα αυτά είναι μια έμμεση προτροπή οι άντρες να μην παίρνουν τον πόνο των γυναικών πάνω στο σεξ στα σοβαρά. Τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό άραγε όταν ήδη οι γυναικες θεωρούν οτι το να υπομένουν τον πόνο όσο πιο αγόγγυστα γίνεται τις κάνει καλές στο σεξ? Πόσα «μη σταμάτα» και «με πονάς» να αγνοούν οι άντρες που βλέπουν τις γυναίκες ως υπερφυσικά πλάσματα που αντέχουν τον πόνο?

Aς αναλογιστούμε ότι πολλές έρευνες* δείχνουν ότι οι λευκοί εκλαμβάνουν τους μαύρους ως πλάσματα με σχεδον υπερφυσικές δυνάμεις που αντέχουν τον πόνο και είναι περισσότερο «σκληρόπετσοι». Αυτό όμως δεν είναι κομπλιμέντο, είναι απλά ένας τρόπος που οι μαύροι απο-ανθρωποποιούνται με αποτέλεσμα να δικαιολογείται η άσκηση περισσότερης βίας πάνω τους ή να λαμβάνεται ο πόνος τους λιγότερο στα σοβαρά ακόμα και απο τους γιατρούς. Με παρόμοιο τρόπο ο μύθος πως οι γυναίκες είναι γενικότερα περισσότερο ανθεκτικές στον πόνο και οι συγκρίσεις που κυκλοφορούν ανάμεσα στον πόνο της γέννας και στον πόνο της κλωτσιάς στα γεννητικά όργανα των αντρών δεν βοηθάει απαραίτητα στην εξύψωση των γυνανικών αλλά στην κατασκευή τους ως υπερφυσικά πλάσματα που μπορούν να υπομείνουν τα πάντα.

*https://slate.com/…/whites-see-blacks-as-superhuman-strengt…

Όταν Μαθαίνουμε στις Κόρες μας Αντί να Μαθαίνουμε στους Γιους Μας

μαθε 2 σε 1

Σε ένα screenshot ό,τι πάει στραβά με τον τρόπο που προσπαθεί η κοινωνία τάχα να καταπολεμήσει την έμφυλη βία: Να μάθουμε στα κορίτσια να μην ανέχονται τη βία ενώ μαθαίνουμε στα αγόρια ότι αν τους βγάλει γλώσσα η γυναίκα της αξίζουν μία δυο σφαλιάρες. Να μάθουμε στις γυναίκες να μην συγχωρούν αλλά και ταυτόχρονα ότι αυτές είναι που πρέπει να ζητήσουν την συγχώρεση που έκαναν τον άντρα να παραφερθεί με την αυθάδειά τους. Για άλλη μια φορά το βάρος πέφτει στις γυναίκες που επιλέγουν να μην φύγουν και όχι στους άντρες που μπορούν μέχρι και να τις δολοφονήσουν.

Πού είναι οι καμπάνιες για να μάθουμε στα αγόρια ότι οι γυναίκες δεν είναι ιδιοκτησία τους, ότι δεν είνα οικιακές συσκευές που όταν δεν επιτελούν την λειτουργία τους τους χώνουμε μια κλωτσιά πάνω στα νεύρα μας, ότι οι γυναίκες δεν είναι σάκος του μποξ και δεν έχουν υποχρέωση να ακροβατούν γύρω από τα νεύρα τους «κρατώντας τη γλώσσα τους»? Οι μητέρες σαν αυτές που απαντούν όπως στο screenshot μεγαλώνουν τους αυριανούς γυναικοκτόνους και κακοποιητές και πολύ τραγικά συχνά μεγαλώνουν και τις κόρες που θα νομίζουν οτι η βία που δέχονται είναι από δικό τους λαθος.

Γιατί δεν Φεύγουν οι Γυναίκες

διαχειρίστρια Ελευθερία Μερκουλιδη

Aν θέλετε να εξηγείτε με ένα μόνο screenshot τι είναι το victim blaming σε όσους δεν ξέρουν μπορείτε να τους δείχνετε αυτή την ανάρτηση όπου η διαχειρίστρια έμαθε για την γυναικοκτονία στην Κρήτη και αυτό για το οποίο αναρωτιέται δεν είναι γιατί οι άντρες σκοτώνουν τις γυναικες (αυτό μαλλον της φαίνεται φυσικο) αλλά γιατί οι γυναίκες δεν φεύγουν.

«Γιατί να υπάρχουν αδύναμες γυναίκες στις μέρες μας;» Θα ναι Ελευθερία μου που δεν είχαν τύχει να διαβάσουν τα εμπνευστικά στατους σου, μαζί με μια ντουζίνα inspirational quotes να βρουν τη δύναμη μέσα τους και να μαθουν ότι όταν θελουν κατι πολύ όλο το συμπαν συνωμοτεί. Η ξερω γω, έτσι που το θέτεις θα ναι στην φύση μας. Μήπως αυτο είναι τελικα, αφού οι γυναικες ακομα δολοφονούνται το 2019 την ώρα που ο παγκόσμιος πολιτισμός μας έδωσε την Wonder Woman ΚΑΙ την Captain Marvel, μήπως τελικά τα θέλει ο οργανισμός μας και γουστάρουμε βία και υποταγή? Μήπως αν τόσες γυναικες ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να είναι υποχείρια παει τελικά κάτι στραβά με τις γυναικες?

Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις της διαχειρίστριας είναι εύκολο να απαντηθούν για οποιον θέλει όντως να καταλάβει και όχι να περιαυτολογήσει για το ποσο δυναμική και ανεξάρτητη είναι η ίδια και το πόσο καλύτερα θα είχε διαχειριστεί την κατάσταση. Τι φοβούνται οι γυναικες? Ξέρω γω, ΟΤΙ ΘΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΟΥΝ?! Με την ύστερη γνώση, δεν τις λες και παράλογες ε? Γιατι δεν καταγγέλουν? Πολύ συχνά το κάνουν και τα αποτελέσματα είναι ίδια. Γιατί δεν φεύγουν? Πολύ συχνά το κάνουν και είναι τότε που οι περισσότερες δολοφονούνται όπως είδαμε και την χρονιά που πέρασε.

Και γιατί δεν είναι δυναμικές και ανεξάρτητες που να μην τα σηκώνουν αυτά όπως μας προστάζει το νέο πρότυπο της Δυναμικής Γυναίκας™? Kαταρχάς γιατί δεν είναι υποχρεωτικό να είμαστε ολες δυναμικές και διεκδικητικές προσωπικότητες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Το να κατηγορείς την προσωπικότητα κάποιας για το ότι δολοφονήθηκε είναι σαν να υπονοείς ότι στους αδύναμους και τους άτολμους αξίζει να δολοφονηθούν. Δεν βλέπω τους μη δυναμικούς και χωρίς αυτοπεποθηση άντρες να δολοφονούνται μαζικά από τις συντρόφους τους.

Δεύτερον, περιμένουμε από τις γυναικες να είναι «ανεξάρτητες» την στιγμή που η δομή της κοινωνίας τους επιβάλλει την οικονομική εξάρτηση από τους άντρες εφόσον αυτές θυσιάζουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά, πληρώνονται λιγότερο, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Τι είδους ανεξαρτησία περιμένουμε όταν η επιβίωσή η δική τους και των παιδιών τους εξαρτάται από τον σύντροφό τους και αν πάρουν την απόφαση να φύγουν μπορεί να βρεθουν στο δρόμο ή να παλευουν να συντηρηθουν με ένα πενιχρό επίδομα?

Τριτον ζητάμε από τις γυναίκες να είναι δυναμικές σε έναν κόσμο που φροντίζει να τις κοινωνικοποιήσει ακριβώς έτσι ώστε να μην απειλούν τους άντρες, να μην είναι υπερβολικά διεκδικητικές γιατι τους «ευνουχίζουν», να χαμογελάνε, να είναι ευχάριστες, να μην ειναι «bitches», «bossy» και «υστερικές», σε μια κοινωνία που όταν οι φεμινίστριες διεκδικούν και δεν σηκώνουν πολλά πολλά τις λένε αγάμητες που θα πεθάνουν μόνες τους. Ζητάμε από τις γυναίκες να γίνουν δυναμικές σε έναν κόσμο που τους συντρίβει την αυτοπεποίθηση από τότε που γεννιούνται με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους, διδάσκοντάς τους ότι οι ίδιες δεν είναι καν ολοκληρωμένοι άνθρωποι, είναι καλές μόνο για ένα γαμήσι και θα θεωρούνται αποτυχημένες αν δεν βρουν έναν άντρα να τις αγαπήσει και να τις τιμήσει με έναν γάμο. Απαιτούμε να καταγγείλουν την βία του συντρόφου τους την ίδια στιγμή που τους ψιθυρίζουμε «ε μωρέ, έτσι είναι οι άντρες, βίαιοι από τη φύση τους, από αγάπη τα κάνει, αν δε σε αγαπούσε δε θα ζήλευε» και όταν φεύγουν τις κατηγορούμε ότι «διέλυσαν την οικογένειά τους».

Η πατριαρχική πραγματικότητα δεν χωράει ρητορικές ερωτήσεις και όποι@ τις κάνει κλείνοντας τα μάτια σε αυτήν το μόνο που καταφέρνει είναι να δικαιολογήσει την βία εναντίον μας. Μπράβο σου αν σε αυτόν τον κόσμο εσύ κατάφερες να γίνει δυναμική και ανεξάρτητη, αντί να θεωρείς όμως ότι εσένα γι αυτό σου αξίζει να ζείς, μήπως να χρησιμοποιήσεις το προνομιό σου για να μιλήσεις για την συστημική βια που δολοφόνησε χιλιάδες άλλες?

Τι Μπορεί να Έκανε μια Γυναίκα για να Φτάσει έναν Άντρα σε Αυτό το Σημείο

βόλος

Η βία κατά των γυναικών είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα θεωρείται εξαρχής πιο ένοχο από τον θύτη. Το σχόλιο αυτό το βλέπουμε πάρα πολύ συχνά κάτω από τέτοιες ειδήσεις και δεν χρειάζεται περισσότερες εξηγήσεις. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί τι μπορεί η γυναίκα να έκανε για να τον «φτασει σε αυτο το σημείο» βασισμένος σε πολιτισμικά σενάρια που έχει φροντίσει η πατριαρχία να καταγραφούν στη συνείδησή μας μέσα από αστειάκια, ανεκδοτάκια, memes, σειρές, ταινίες και δήθεν χιουμοριστικά άρθρα. Μήπως του γκρίνιαζε ασταμάτητα καθώς οι γυναίκες είναι αφόρητα γκρινιάρες? Μήπως τον έκανε να ζηλέψει καθώς οι γυναικες είναι άπιστες και π@@τ@νες όπως όλοι γνωρίζουμε? Ή μήπως του έκανε σκηνές ζηλοτυπίας, γιατί ξέρετε τώρα πόσο παθολογικά ζηλιάρες και ανασφαλείς είναι οι γυναίκες. Η πατριαρχία πρώτα κατασκευάζει τις γυναικες ως μια συνεχεί πηγή ενόχλησης και άγχους για τον άντρα και μετά μας αφήνει να υποθέσουμε μόνοι μας τους λόγους για τους οποίους άξιζε το ξύλο που έφαγε. Αλλά το ότι το άξιζε είναι το μόνο σίγουρο.

Οι Άντρες, η Μπέσα και η Έμφυλη Βία

panos primis

 

Μια γερή δόση τοξικής αρρενωπότητας και ρητορικής μίσους που όχι μόνο εξυμνεί την αντρική βία ενάντια στις γυναίκες αλλά την ΕΝΘΑΡΡΥΝΕΙ κιόλας ως σημάδι ενός ένδοξου παρελθόντος. Οι άντρες ήταν πραγματικοί Αντρες όταν σκότωναν γυναίκες για την «πουτ@νι@» τους και εδώ βλέπουμε άλλη μια φορά το πώς το slut shaming δεν είναι απλά «γνώμη» αλλά συνδέεται άμεσα με την κακοποίηση και την δολοφονία των γυναικών: οι πουτ@νες και οι μοιχαλίδες αξίζουν ΘΑΝΑΤΟ -για τους μοιχούς ούτε λέξη.

Βλέπουμε ακόμα να αναπαράγεται το γνωστό αξιακό σύστημα της πατριαρχίας με το δίπολο άντρας vs γυναίκα, αρχίδια vs μο@νι και (straight) άντρας vs ομοφυλόφιλος (διατυπωμένο με την γνωστή ομοφοβική βρισιά) με τον άντρα πάντα να ταυτίζεται με την μπέσα, την ντομπροσύνη και την τιμιότητα, αξίες που υπονοείται οτι στερούνται οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι
(να τα βλέπουν αυτά όσ@ χρησιμοποιούν ακόμα την λέξη «π@@στι@» ως συνώνυμη της δολιότητας και της πονηριάς αναπαράγοντας ακριβώς αυτό το αξιακό σύστημα)

Αγαπητοί αντιφεμινιστές, δεν ξέρουμε αν θα κατουρήσουμε στους δικούς σας τάφους γιατί ακούγεται λίγο κοπιαστικό, κατουράμε όμως ήδη νοερά τις απόψεις σας.