Δύο σχόλια και δύο άρθρα (το ένα εκ των οποίων του αγαπητού Αβραμίδη) με μία από τις παλιότερες πατριαρχικές συμβουλές: η γυναίκα πρέπει να το παίζει χαζή.

Η προτροπή αυτή (που υποτίθεται γίνεται για το καλό μας) καταρχήν υπονοεί πως οι άντρες έχουν εσωτερικεύσει τόσο πολύ την ψευδαίσθηση της ανωτερότητάς τους που κάθε υπενθύμιση ότι αυτό μπορεί να μην είναι αλήθεια απειλεί το εύθραυστο εγώ τους. Η ιδεά αυτή περι ευνουχισμού των αντρών από τις έξυπνες γυναίκες δεν κολακεύει ιδιαίτερα το φύλο τους γιατί αποδέχεται έμμεσα πως αυτοί ειναι ανασφαλείς και κομπλεξικοί και βλέπουν τις συντροφικές σχέσεις τους σαν σχέσεις εξουσίας.

Σε δεύτερο επίπεδο, η συμβουλή αυτή υπονοεί πως το κύριο μέλημα της γυναίκας είναι να κάνει τους άντρες να αισθάνονται άνετα ακόμα και αν αυτή πρέπει να αποκρύψει την πραγματική της προσωπικότητα και να προσποιηθεί κάτι που δεν είναι. Το παιχνίδι αυτό υποτίθεται θα την βοηθήσει να κερδίσει την εύνοια των αντρών, που αλλιώς θα απομακρύνονταν, δεν μας λέει όμως τι νόημα έχει η εύνοια των αντρών που τη θέλουν ακριβώς επειδή τη θεωρούν κατώτερη.

Η λογική αυτη ειναι κλασική περίπτωση του πώς η κοινωνία ζητάει συνεχώς από τις γυναίκες να γίνουν αυτό που θέλουν οι άντρες υποβάλλοντας τον εαυτό τους αδιάκοπα στην αντρική ματιά με μόνη ανταμοιβή την επιδοκιμασία και την αποδοχή τους. Η γυναίκα έτσι μαθαίνει να βλέπει τον εαυτό της μέσα από τα μάτια των αντρών και να αποζητά την έγκρισή τους προσαρμοζόμενη συνεχώς στις απαιτήσεις τους. Αυτό δεν ειναι δείγμα εξυπνάδας, αυτό ειναι δείγμα καταπίεσης.

~Hürrfem Sultan

We read this article so that you don’t have to

Ο Ντέιβιντ Αβραμίδης αποφάσισε μία μέρα να σταθεί κι αυτός με την πένα του, στην ουρα με τα ατελείωτα dos and dont’s άρθρα, που απευθύνονται σε μας τις γυναίκες.

Ο Δαυίδ ήξερε ήδη πως θα χαρακτηριστεί απο κάποιες γυναίκες μισογύνης. Παρολαυτά προθυμοποιήθηκε να τσαλακώσει την εικόνα του αντισεξιστή-φεμινιστή για το καλό μας. Γιατί το καλό μας δεν το ξέρουμε εμείς αλλά αυτος. Εντελώς τυχαία βέβαια, αυτό συμβαδίζει με το τι θεωρεί εκείνος καλαίσθητο (στο συγκεκριμενο topic είναι αλλωστε ειδικός).
Ακολουθούν λοιπόν μαθήματα αισθητικής, από τον πνευματικό ποιμένα όλων των λούμπεν νεοελληνων καγκουρων, που ενσαρκώνουν τα γνωστα στερεότυπα του τζεντλεμαν, του μάγκα, του αληθινού αρσενικού, του ιππότη και ότι άλλο θες.

Σύμφωνα με τη λίστα του Δαυίδ, μεγαλύτερο προσον για μία γυναίκα, θεωρείται ο ερωτισμός της και η ανθρώπινη πλευρά της δεν θα πρεπε να τον παραγκωνίζει. Θα ήταν επομένως συνετό να βάλει σε δεύτερη μοίρα την εκδήλωση του ενθουσιασμού και των βιολογικών της αναγκών, την υπεράσπιση του εαυτού της, την ελευθερία έκφρασης, την αυτοδιάθεση του σώματος της, το να τρώει όπως θέλει και να κάθεται όπως αυτή νιώθει άνετα, ώστε να καταφέρει να φανεί ερωτική στα μάτια των ανδρών! Κάτι που αυτονόητα επιδιώκει σύμφωνα με το άρθρο(αν δεν τα ακολουθήσουμε όλα αυτά, μπορεί να μας θεωρήσει γλοιώδεις μέχρι και ο Ντέιβιντ Αβραμίδης).

Είναι άξιον λόγου, πως σχεδόν σε όλα του τα παραδείγματα, ο Δαυίδ αναφέρει συμπεριφορές που θεωρεί »ανδρικές». Μη βρίζετε σαν νταλικέρηδες, μην φτύνετε σαν ποδοσφαιριστές, μην χειρονομείτε σαν ταξιτζήδες παλαιάς κοπής (όχι αυτούς τους μοντέρνους), μην κάθεστε σαν λιμενεργάτες. Αποδέχεται δηλαδή τις συμπεριφορές αυτές κατ’ αποκλειστικότητα από τους άνδρες, για να μας υπενθυμίσει πως δεν μπορούμε να τις οικειοποιηθούμε. φυσικά στο τέλος θα χρησιμοποιήσει το γνωστό επιχείρημα που θέλει και εκείνους να »κάνουν αντι-ερωτικές ενέργειες» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) ακριβώς για να καταστρώσει με άνεση το μεγάλο του ΑΛΛΑ.

Ο Δαυίδ κάνει ένα βασικό λάθος. Νομίζει ότι οι ανθρώπινες συμπεριφορές διαχωρίζονται σε ανδρικές ή γυναικείες. Αυτός ο λαικός φιλόσοφος της αγάπης και συγγραφέας του βιβλίου »όλα για την αγάπη», φαίνεται να αγνοεί πως η κάθετη διχοτόμηση ανάμεσα στα φύλα είναι κοινωνική κατασκευή, η οποία οδηγεί σε σχεσεις ανισότητας. Φαίνεται επίσης από το αποφαντικό του υφάκι, πως αγνοεί ότι οι έμφυλες αυτές ανισότητες, καθώς είναι κοινωνικά προσδιορισμένες, ως τέτοιες μπορούν να αναιρεθούν. Το στερεότυπο που θέλει τις γυναίκες εύθραυστες ευγενικές και γυρτά άνθη, είναι ρόλοι που μας αναθετονται για να ενισχύσουν την εικόνα του άνδρα που θα τις φροντίσει, θα τις περισώσει και εν τέλει θα κυριαρχήσει εις βάρος τους.

Η συγγραφική του οκνηρία αφήνει όλα όσα ισχυρίζεται ατεκμηρίωτα, με την ασφάλεια πως εκφραζει την κυρίαρχη άποψη. Και ετσι είναι.
Κύριε Ντέιβιντ Αβραμίδη αυτά που γράφετε δεν είναι καινούρια. Είναι η γνωστή εξεταστική ματιά ανδρών σαν κι εσάς, απέναντι στη συμπεριφορά και την εμφανιση μας, που χρόνια τώρα δίνει θέματα σε φυλλάδες, ψηφιακές και μη. Το τελευταίο που μας απασχολεί είναι αν θεωρούμαστε αντιερωτικές από δημαγωγούς της πεντάρας, που νομίζουν πως ασκούν κοινωνική επιρροή.

*Μiol de Guerra*

Σε πρώτη φάση, βλέπουμε άρθρο από site που συνηθίζει να αναρτά ανάλαφρα θέματα γύρω από τις υπέρμετρες διαφορές των φύλων, να αναπαριστά τη γυναίκα ως το κέντρο του σπιτιού, εκείνη που έχει αναλάβει το κυριότερο μέρος της ανατροφής των παιδιών και είναι συνεπώς επιφορτισμένη με τη σοβαρότητα που απαιτεί ο ρόλος της. Ο μπαμπάς από την άλλη έχει αναλάβει το ρόλο του διασκεδαστή, είναι πιο ευχάριστος και με πολλή περισσότερη φαντασία. Το χιούμορ και κατ’ επέκταση η νοητική ευελιξία που αυτό αντανακλά δε φαίνεται να χαρακτηρίζουν μία γυναίκα, πόσο μάλλον αν αυτή είναι μητέρα! Μέσα από αυτή την οπτική, παίρνει μάλιστα και εύσημα για το αίσθημα ευθύνης που επιδεικνύει.
Μέρος δεύτερο. Αναστατωμένος φαν της σελίδας, δεν φαίνεται να συγχωρεί αυτή την άνιση κατανομή των αρετών, που τον παρουσιαζουν ως αφελή και απλοικό. Βρίσκει άρθρο που επισημαίνει πόσο κακές μανες υπάρχουν εκεί έξω, πόσες πραγματικές μάγισσες, έτσι ώστε να μας ξεμπροστιάσει, άλλα και να μας υπενθυμίσει πως θα είναι εκεί, κάθε φορά που θα ξεφεύγουμε απο τα αυστηρά όρια των καθηκόντων της μητρότητας. Το εν λόγω άρθρο προέρχεται από το ίδιο site βέβαια, το μόνο έγκυρο μέρος για να αντλήσει κανείς πληροφοριες για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Ο ένας παραλογισμός βρίσκει πάτημα στον άλλον κι εμείς δεν ξέρουμε από που να πρωτοξετυλίξουμε το κουβάρι.
*Μiol de guerra*

Ο αφορισμός αυτός δεν είναι απλά ένα πιο περίτεχνο «back to the kitchen» που έχει σκοπό να υπενθυμίσει σε όλες τις γυναίκες πού πραγματικά ανήκουν αλλά υπονοεί επιπλέον πως οι κοινωνικό-πολιτικές αναλύσεις είναι καθαρά αντρική υπόθεση. Αν μια γυναίκα μπει στα χωράφια των αντρών και ασχοληθεί με «αντρικές δουλειές» μάλλον έχει χάσει την θηλυκότητά της και έχει ξεχάσει τον αληθινό της ρόλο -αυτό της νοικοκυράς. Κάπου στο βάθος υποβόσκει και η κατηγορία πως ίσως η ενασχόλησή μας με τέτοιες έννοιες να προσπαθεί να καλύψει τις ελλείψεις μας ως νοικοκυρές, ότι είναι το άλλοθί μας για να μην μαγειρεύουμε -γιατί μια γυναίκα χρειάζεται μια δικαιολογία για να απαρνηθεί αυτό το καθήκον της, μια δικαιολογία που μπορούν να της το προσφέρουν τέτοιες «προοδευτικές» και «περίπλοκες» έννοιες.

Το να προσπαθείς βέβαια να μειώσεις τέτοιες γυναίκες λέγοντάς ότι δεν ξέρουν να μαγειρεύουν είναι σαν να προσπαθείς να προσβάλεις έναν άθεο λέγοντας του ότι θα πάει στην κόλαση. Δεν μπορείς καν να μας θίξεις φίλε μου.

~Hürrfem Sultan

Ο σχολιαστής παρά το εξεζητημένο ύφος του αδυνατεί να αντιληφθεί την κυκλικότητα του επιχειρήματός του: οι γυναίκες είναι «από τη φύση» τους τρυφερές και αδύναμες -μόνο που αν ξεφύγουν από τους ρόλους αυτούς θα πρέπει «να μάθουν να κλωσάν τα αυγά τους». Επομένως, μάλλον δεν είναι από τη φύση τους έτσι αλλά, η συμπεριφορά τους ειναι κοινωνικά μαθημένη μέσω του μαθήματος αυτού που τους δίνεται όταν δεν ανταποκρίνονται στα θεωρούμενα ως χαρακτηριστικά του φύλου τους. Επιπλέον οι ρόλοι που έχουν ανατεθεί στον άντρα -όπως πχ ο ρόλος τους ως πολιτικοί ηγέτες- δεν επιτελείται με το τσουτσουνάκι τους -ούτε φυσικά οι ρόλοι που ανατέθηκαν στα δύο φύλα ήταν ποτέ ισότιμοι.