Ολόκληρη η ακροδεξιά διαστροφή σε ένα meme. Ωστόσο το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο ακροδεξιός μισογυνικός λόγος φαίνεται να έχει έναν σημαντικό βαθμό αυτοστοχαστικότητας, όσον αφορά τη διαδικασία πίσω από το πώς η (φασιστική) φαντασίωση δομείται γύρω από το αντικείμενο της επιθυμίας. Φαίνεται δηλαδή εδώ η ακροδεξιά να έχει επίγνωση ότι αυτό που ονομάζει ο Λακάν αντικείμενο μικρό α (το φευγαλέο αντικείμενο του πόθου που όσο το πλησιάζεις απομακρύνεται/εξαφανίζεται, η απόκτησή του οποίου ταυτίζεται με απόλαυση χωρίς όρια, και το οποίο βρίσκεται στον πυρήνα του ρατσιστικού, μισογυνικού, ομοφοβικού ακροδεξιού λόγου), ταυτόχρονα είναι και αυτό που προκαλεί την αποστροφή, μετατρεπόμενο σε αυτό που ονομάζει η Κριστεβα ‘αποκείμενο’ για τον φασίστα, όταν ο τελευταίος έρθει πολύ κοντά του (και διαπιστώσει ότι και αυτό βρομάει, ιδρώνει, γερνάει, μπορεί να μην είναι εθνικά ‘καθαρό’, μπορεί να είναι και αυτό υποκείμενο επιθυμίας, και μάλιστα να επιθυμεί άλλους άνδρες, ή, ακόμα χειρότερα για τον φασίστα/ακροδεξιό/εθνικιστή, και άλλες γυναίκες, ή μη Έλληνες/ίδες, κλπ. —βλ. την αριστερή πλευρά του meme).

Η φαντασίωση της αλύτρωτης Πόλης βάζει και πάλι την απαραίτητη απόσταση ανάμεσα στο επιθυμούν υποκείμενο και στο αντικείμενο της επιθυμίας, έτσι ώστε η επιθυμία να διατηρηθεί (η εκπλήρωσή της πάντα αναβάλλεται για το μέλλον), και για να μην καταρρεύσει η φαντασίωση. Το αντικείμενο μικρό α (εδώ η Κωνσταντινούπολη, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε) βρίσκεται τόσο κοντά ώστε να διεγείρει την επιθυμία, και ταυτόχρονα τόσο μακριά για να τη διαιωνίσει. Όσο το αντικείμενο του πόθου διατηρείται σε αυτή την απόσταση ασφαλείας, τυλίγεται με πέπλο μυστηρίου, γίνεται θέμα εξιδανικευτικών, μυθικών και μυθοποιητικών αναπαραστάσεων και ρομαντικοποιημένων αφηγήσεων. Όσο το υποκείμενο δεν επισκέπτεται την ‘πραγματική’ Κωνσταντινούπολη, με κίνδυνο να εισβάλλει μέσω των αισθήσεων (απούσες στο meme, το οποίο περιορίζεται στην οπτική διάσταση, που είναι φυσικά πολύ κρίσιμη) κάθε στιγμή το Πραγματικό (το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή βρώμικων δρόμων, ή για τους φασίστες, τη μορφή δρόμων με μη λευκούς/Μουσουλμάνους κατοίκους, με ζητιάνους, με ξένες γυναίκες τις οποίες απολαμβάνουν ξένοι άντρες, κ.ό.κ.) προκαλώντας την κατάρρευση της φαντασίωσης, όλα είναι (περίπου) ‘οκ’.

Το φασιστικό υποκείμενο αποκαλύπτεται εδώ ως νευρωτικό/υστερικό υποκείμενο, και το συγκεκριμένο meme είναι ταυτόχρονα γελοίο, εξοργιστικό, αλλά και πολύτιμο, γιατί μάς προσφέρει την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ασυνείδητη βάση του φαινομένου του εθνικισμού.

-Herculine

Άνοιξε στην Ευρώπη ο πρώτος οίκος ανοχής με (γυναίκες) sex dolls. Το άρθρο που κοινοποιούμε από κάτω αναρωτιέται (ετεροκανονικά) αν το να ‘πάει’ κάποιος άνδρας με κάποια από αυτές θεωρείται απιστία. Ένα άλλο ερώτημα θα ήταν κατά πόσον συμβάλλουν στην αντικειμενοποίηση των ‘πραγματικών’ γυναικών. Όμως αυτό για μένα θα ήταν το πιο προφανές. Ένα ίσως πιο ενδιαφέρον ερώτημα που θα έθεταν φεμινισμοί όπως αυτός της Donna Haraway είναι εάν, με δεδομένο ότι οι υπερ-ρεαλιστικές αυτές κούκλες και η τεχνολογία που τις παράγει εξελίσσονται διαρκώς, σε σημείο που θεωρητικά, το όριο μεταξύ μηχανής και ανθρώπου σύντομα θα είναι δυσδιάκριτο, θα έχει νόημα να μιλήσουμε αργά ή γρήγορα για πατριαρχική καταπίεση στην οποία υπόκεινται τα θηλυκά ρομπότ, και για εκμετάλλευσή τους από την καπιταλιστική πατριαρχία.

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν κατά του Τραμπ και υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων, τι σημασία όμως έχουν τα δικαιώματα γυναικών που δεν θα πήδαγε ένας τυχαίος οπαδός του Τραμπ -ο τελευταίος άλλωστε παντρεύτηκε ένα μοντέλο, κάτι που αποδεικνύει την αξία του στα μάτια τέτοιων σκουπιδιών.
Όταν η αξία μιας γυναίκας κρίνεται μόνο από την χρησιμότητά της ως σεξουαλικο αντικείμενο, o καλύτερος τρόπος να αγνοήσεις ένα κίνημα είναι το κατασκευάσεις ως ένα πληθος unfuckable με τα πατριαρχικά κριτήρια γυναικών. Kαι αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που ΟΛΕΣ οι γυνάικες χρειάζονται τον φεμινισμό.

~HürrFem Sultan