Δικαιολογώντας έναν Βιαστή

future rapist.png

 

Tόσο ισχυρή είναι η κουλτούρα του βιασμού που η κοινωνία θα προσπαθήσει να δικαιολογήσει ακόμα και τον πιο θρασύ και αηδιαστικό βιαστή με κλασικά σεξιστικά επιχειρήματα.

Καταρχάς ας ξεκινήσουμε από τις υποθέσεις «ΘΑ της είπε, ΘΑ του είπε κτλ», σενάριο που συνοψίζεται στη κλασική πεποίθηση πως «πρόκειται περί παρεξήγησης» ή «έ, κάτι θα έκανε κι αυτή και θα το προκάλεσε», λες και δεν έχει ξανασυμβεί στα χρονικά ένας άντρας να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί μια αναίσθητη από το μεθύσι γυναίκα (ας θυμηθούμε και την περίπτωση του Steubenville όπου οι βιαστές μιας κοπέλας κυκλοφόρησαν και φωτογραφίες από την κακοποίηση της ενώ αυτή ήταν αναίσθητη)

Σε δεύτερο επίπεδο βλέπουμε μια προσπάθεια να δικαιολογηθεί ο βιαστής στη βάση ότι ήταν μεθυσμένος. Φυσικά το να είσαι μεθυσμένος δεν δικαιολογεί κανένα έγκλημα. Δεν μπορείς να ισχυριστείς στο δικαστήριο «χτύπησα δύο πεζούς με το αυτοκίνητό μου αλλά ήμουν μεθυσμένος οπότε φανείτε ελαστικοί» ούτε «μαχαίρωσα ένα περαστικό αλλά συγχωρέστε με, ήμουν μεθυσμένος». Η μέθη άντε να δικαιολογήσει ότι ξέρασες στο αμάξι του κολλητού σου, όχι ότι βίασες μια ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ κοπέλα.

Να λοιπόν ποια είναι η διαφορά: ή μία μέθυσε και λιποθύμησε στο δρόμο χωρίς να βλάψει κανέναν πέρα από τον εαυτό της. Ο Brock -αν υποθέσουμε ότι ήταν μεθυσμένος καθώς το δικαστήριο βρήκε ότι έλεγε ψεματα σχετικά με την «απειρία» του με το αλκοολ- θεώρησε δικαίωμά του να παραβιάσει το σώμα μιας κοπέλας που ούτε μπορούσε να συναινέσει ούτε είχε ιδέα τη συνέβαινε.

Και όχι, η ζωή του δεν τελείωσε με ΜΟΛΙΣ 3 μήνες στη φυλακή, θα συνεχιστεί κανονικά χάρη στην υποστήριξη και την ανοχή σκουπιδιών σαν αυτό που έγραψε αυτή την εξομολόγηση αλλά και αυτές και αυτούς που έκαναν like. Η ίδια η γελοιότητα της ποινής άλλωστε οφείλεται ακριβώς στην απόδοση μεγαλύτερης αξίας στη ζωή του θύτη από αυτή του θύματος.

~Hürrfem Sultan

Αντρικό Προνόμιο και Θεωρίες Συνωμοσίας

rape

Aντρικό προνόμιο ειναι να θεωρείς πως τα δικά σου αισθήματα είναι πιο σημαντικά από την ασφάλεια των γυναικών και να σκέφτεσαι το πώς ένα τόσο σοβαρό φαινόμενο όσο αυτο της έμφυλης σεξουαλικής βίας θα επηρεάσει τη δική ΣΟΥ ζωή.
Κι αυτό είναι επίσης ένα συχνό αντιφεμινιστικό μοτίβο όπου άντρες τάσσονται κατά του φεμινισμού γιατί απλά η συζήτηση για το βιασμό τους κάνει να αισθάνονται άβολα οπότε σπεύδουν να πουν «δεν είναι όλοι οι άντρες έτσι», γιατί φυσικά το ενδεχόμενο εμείς να αλλάζουμε πεζοδρόμιο είναι πιο σοβαρό από το ενδεχόμενο εμείς να βιαστούμε πηγαίνοντας στη δουλειά ή το σπίτι μας. Το γεγονος δηλαδή ότι εμείς ζούμε υπό το συνεχή φόβο του βιασμού it’s still about THEM, λες και τα πάντα περιστρέφονται γύρω από το πώς θα τους κοιτάξει η άγνωστη στο πεζοδρόμιο και το αν θα βρουν γκόμενα ξέρω γω. Και στον μικόκοσμο τους, τα προβλήματά μας δεν είναι αληθινά, έχουν απλά να κάνουνε με τα μεγάλα συμφέροντα.

Ο Βιασμός ως Λύση Ανάγκης

RAPE22

 

Κουλτούρα του βιασμού είναι όταν ο βιασμός θεωρείται «λύση ανάγκης» για την οποία φταίνε οι γυναίκες που δεν «εκατσαν» στον βιαστή οικειοθελώς και όταν η αντικειμενοποίηση της γυναίκας έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που υπάρχουν άντρες οι οποιοι θεωρουν πως αν έχεις λεφτά την αγοράζεις ενώ αν είσαι φτωχός απλα τη βιάζεις -μικρή η διαφορά όταν η γυναίκα θεωρείται αντικείμενο. Κι εδώ φαίνεται το πώς ολη αυτή η ρητορική «οι γυναίκες γουστάρουν μόνο τους άντρες με λεφτά» χρησιμοποιείται για να μας απαξιώσει και να δικαιολογήσει κάθε είδους βία και μισος εναντίον μας.

~Hürrfem Sultan

Σεξισμός και Ηλιθιότητα

(screenshot απο σχόλιο στο προηγούμενο ποστ για την κουλτούρα του βιασμού)

Το να λες ότι δεν φταίει ο βιαστής αλλά το ντυσιμο των γυναικών είναι σεξισμός. Ηλιθιότητα είναι να βλέπεις μια διαδεδομένη ρητορική που βλάπτει συλλογικά μια ομάδα του πληθυσμού και να μη μπορείς να αντιληφθείς οτι είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο, μια λογική που ενσταλάζεται από την ίδια την κοινωνία και όχι μεμονωμένη περίπτωση που απορρέει από κάποια υποτιθέμενη χαμηλή νοημοσύνη.

Κάθε φορά που αναλύουμε ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα σεξισμού -κάτι που έχουμε ακούσει και δει χιλιάδες φορές στη ζωή μας- εμφανίζεται κάποιος να πει «δεν ειναι σεξιστής αυτός, απλά μαλάκας» ή «δεν είναι κοινωνίκό πρόβλημα αυτό, είναι προσωπικό». Αυτή είναι μια τακτική απομόνωσης ενός φαινομένου έτσι ώστε να απο-πολιτικοποιηθεί και να φαίνεται ότι δεν υπάρχει λόγος να αντιμετωπιστεί συλλογικά από ένα κίνημα. Η στάση αυτή ειναι εξισου ηλίθια με το να ισχυρίζεσαι ότι αυτοί που έχουν πρόβλημα με τους μετανάστες δεν είναι ρατσιστές αλλά απλά «ηλίθιοι». Δεν νομιζω ότι χρειάζεται να είσαι κοινωνιολόγος για να δεις ότι δεν είναι ατομικό το πρόβλημα. Αρκεί να μην είσαι ηλίθιος.
Σταματήστε να κλείνεται τα μάτια και να προσποιείστε ότι δεν υπάρχει συστημική καταπίεση γιατί τότε γίνεστε μέρος της καταπίεσης αυτής.

~Hürrfem Sultan

Τρανσφοβία και Κουλτούρα του Βιασμού

Το γεγονός ότι τόσ@ πολλ@ αναγνώστ@ς όχι απλά αστειεύονται αλλά και θεωρούν πώς μία τρανς γυναίκα αποκλείεται να μην ήθελε να βιαστεί, συμπέρασμα που βγάζουν απλά και μόνο απο το γεγονος ότι ειναι τρανς, δείχνει το πόσο επικρατούσα είναι η κουλτούρα του βιασμού αλλά και το πόση λίγη αξία αποδίδει η κοινωνία στη ζωή των τρανς ατόμων. Η τρανσφοβία που δημιουργεί μια καρικατούρα των τρανς ατόμων και πολλών αυθαίρετων και αηδιαστικών παραδοχών για την σεξουαλικότητά τους συνδυάζεται με τον μισογυνισμό για το αποτέλεσμα που βλέπετε στα σχόλια.

~Hürrfem Sultan

Ο Θέμος, η Κουλτούρα του Βιασμού και οι Αντιφεμινιστές ηλίθιοι

θέμος

Kαι επιστρέφουμε στο αιώνιο ερώτημα: είναι όντως οι αντιφεμινιστές τόσο ηλίθιοι, ή το παίζουν? Γιατί βλέπω πως η κριτική προς τον φεμινισμό προέρχεται από άτομα που αδυνατούν να κατανοήσουν ακόμα και τους πιο απλές και βασικές έννοιες, όπως βλέπουμε συχνά με την κουλτούρα του βιασμού.

Για να το διευκρινίσουμε: ο Θέμος ΔΕΝ μίλησε για «κουλτούρα του βιασμού». Ο Θέμος μίλησε για DNA. To DNA είναι το ακριβώς αντίθετο της κουλτούρας. Ο Θέμος μίλησε ακόμα για «σεξουαλικά πεινασμένους», διαιωνίζοντας έτσι ο ίδιος έναν μύθο της κουλτούρας του βιασμού που θέλει το βιασμό να οφείλεται σε κάποιου είδους κοινωνικά κατασκευασμένη «σεξουαλική πείνα». Κουλτούρα του βιασμού αντίθετα σημαίνει πως η σεξουαλική βία κατά των γυναικών, όπως και οι υπόλοιπες μορφές έμφυλης βίας, οφείλεται στις ίδιες τις πατριαρχικές δομές και όχι στις υποτιθέμενες φυσικές ορμές των αντρών. Ο Θέμος απλά χρησιμοποίησε την απειλή του βιασμού για να δικαιολογήσει τις δικές του θέσεις όπως είδαμε πρόσφατα πως κάνουν και άλλοι ρατσιστές. Η κουλτούρα του βιασμού άλλωστε θέλει τον βιασμό να αποδίδεται πάντα στους Άλλους (τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους, τους «ψυχοπαθείς») και ποτέ στους «δικούς μας» άντρες.

Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό πάω να κάνω ένα μπάνιο και να τριφτώ καλά με χλωρίνη γιατί αναγκάστηκα και είδα βίντεο με το Θέμο.

~Hürrfem Sultan

Οι Γυναίκες ΔΕΝ Είναι Τυρόπιτες. Τρομερό?

rape culture.jpg

Aυτό το σχόλιο στη χθεσινή ανάρτηση για την κουλτούρα του βιασμού είναι άλλο ένα επιχείρημα υποστήριξης βιαστών που έχει σκοπό να μας φέρει σε αμηχανία: Με τη καρδιά θα καταδικάζαμε έναν άστεγο που κλέβει μια ζουμερή τυρόπιτα? Με τι καρδιά -σύμφωνα με την αναλογία που επιχειρεί- θα καταδικάζαμε έναν στερημένο άντρα που βίασε μια ελκυστική γυναίκα? Η βιτρίνα εδώ φαντάζομαι θα υπονοεί ότι το ελαφρύ ντύσιμό μας, μας καθιστά προς έκθεση. Ας δούμε λίγο γιατί η αναλογία είναι όχι μόνο για κλάματα αλλά και μισογυνική από μόνη της

1. Οι γυναίκες δεν είναι τυρόπιτες. Οι γυναίκες δεν είναι ούτε τυρόπιτες, ούτε μπριζόλες, ούτε λαχταριστά επιδόρπια με σιρόπι καραμέλας. Οι γυναίκες δεν είναι γενικότερα αντικείμενα, έχουν δικά τους συναισθήματα και αυτοδιάθεση και δεν υπάρχουν ούτε κατασκευάστηκαν για να ικανοποιούν τις ανάγκες κάποιου άλλου γιατί -σε αντίθεση με τις τυρόπιτες- έχουν ανάγκες οι ίδιες. Το ότι σε κάθε τέτοια ηλίθια αναλογία η γυναίκα συγκρίνεται με ένα αντικείμενο -τυρόπιτα, αμάξι, ξεκλείδωτο σπίτι- δείχνει ακριβώς τα επίπεδα αντικειμενοποίησης της γυναίκας από την πατριαρχία που της αφαιρεί κάθε τι ανθρώπινο

2. Ο άστεγος, ο άνεργος, ο πεινασμένος αν δεν μπορεί να εξασφαλίσει το φαγητό του, θα πεθάνει. Δεν κλέβει τη τυρόπιτα γιατί του γυάλισε, την κλέβει για να επιβιώσει. Αντιθέτως, ποτέ κανείς στην ιστορία δεν πέθανε επειδή δεν έκανε σεξ.

3. Ο άστεγος, ο άνεργος, ο φτωχός, ο πεινασμένος που κλέβει διαπράττει ένα έγκλημα από μία θέση μειονεκτική. Αντιθέτως, ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που διαπράττεται από θέση προνομίου. Ο βιαστής είναι σε θέση ισχύος σε σχέση με το θύμα. Ο βιασμός είναι ένα έγκλημα που διαπράττεται κατά συντριπτική πλειοψηφία από άντρες σε γυναίκες γιατί οι άντρες έχουν σε συστημικό επίπεδο εξουσία έναντι των γυναικών. Για τον ίδιο λόγο συχνά θύματα είναι ανήλικα παιδιά ή υφιστάμενοι του θύτη. Δεν είναι τυχαίο πως στις σπάνιες περιπτώσεις γυναίκας θύτριας, πολύ συχνά αυτή είναι δασκάλα, δηλαδή έχει μια σχέση εξουσίας σε σχέση με το θύμα.

Το να συγκρίνεις έναν άνθρωπο που ηθικά έχει δικαώμα να εξασφαλίσει τα προς το ζην -τα οποία ο καπιταλισμός και η ατομική ιδιοκτησία του στέρησαν- με έναν βιαστή, είναι σαν να υπονοείς πως οι άντρες έχουν κάποιου είδους δικαίωμα στο σεξ. Και όντως, το male entitlement, η αντίληψη πως οι άντρες δικαιούνται το σεξ, τα σώματα των γυναικών, την ικανοποίηση των σεξουαλικών επιθυμιών τους σε βάρος μας, είναι η βάση της κουλτούρας του βιασμού. ΚΑΜΙΑ κατανόηση προς τους βιαστές.

~Hürrfem Sultan

Δικαστές και Κουλτούρα του Βιασμού

δικαστής

Μα αφού δεν υπάρχει κουλτούρα του βιασμού, ο βιασμός είναι παράνομος και τιμωρείται από το νόμο! Τι, όχι?

Αυτή η είδηση αποδεικνύει πως όχι μόνο υπάρχει κουλτούρα του βιασμού, αλλά και ότι αυτή δεν αφορά ένα μικρό περιθωριακό κομμάτι της κοινωνίας, διεισδύει σε όλο το φάσμα της επηρεάζοντας την αντίληψη ακόμα και των δικαστών και άρα τον τρόπο που η δικαιοσύνη αντιμετωπίζει τα σεξουαλικά εγκλήματα. Κι αυτό εξηγεί εν μέρει τα υψηλά ποσοστά ατιμωρησίας των βιαστών και τα χαμηλά ποσοστά καταγγελίας των θυμάτων.

~Hürrfem Sultan

Ο Ρομαντισμός του Βιασμού

Άλλο ένα δήθεν «αστειάκι» που αναπαράγει έναν επικίνδυνο μύθο της κουλτούρας του βιασμού: ότι ο βιασμός είναι κάποιου είδους κοπλιμέντο για το θύμα γιατί υποδηλώνει το ασυγκράτητο πάθος κάποιου γι αυτ@, αντί για την αδυναμία του θύτη να δει το θύμα ως άνθρωπο και όχι απλά ως μία «καριόλα» -όπως ρομαντικά μας βλέπει και ο σχολιαστής. Τα υψηλά ποσοστά ατιμωρησίας του συγκεκριμένου εγκλήματος πάντως, ακριβώς λόγω της κουλτούρας του βιασμού, σημαίνουν ότι οι βιαστές έτσι κι αλλιώς δεν «ρισκάρουν» και πάρα πολλά.
Μέσα στα 25 likes πιθανότατα περιλαμβάνεται και κάποιος υποψήφιος βιαστής.

~Hürrfem Sultan

rape culture n

Οι Μάγκες και οι Βιαστές δεν Υπάρχουν πια

rape culture f

 

Τι είναι χειρότερο από ένα συνδυασμό rape ‘joke’ και slut shaming? To σχόλιο της κυρίας από κάτω που τερματίζει την κουλτούρα του βιασμού υπονοώντας πως οι βιαστές είναι υπό εξαφάνιση -μάλλον όντας κι αυτοί ένα είδος «μάγκα»- και ότι ο βιασμός είναι για μερικές η μόνη ευκαιρία για σεξ. Τόση κουλτούρα του βιασμού σε τόσες λίγες γραμμές είναι ακριβώς ο λόγος που οι βιαστές ΔΕΝ είναι υπό εξαφάνιση αλλά παράγονται συνεχώς μέσα από αυτό το είδος λόγου που κανονικοποιεί τον βιασμό παρουσιάζοντάς τον ως κάτι ελαφρύ, αθώο, ακίνδυνο, αστείο έως και κάτι που πολλές γυναίκες στην πραγματικότητα θέλουν.

~Hürrfem Sultan