
Η Π@@τσα και το Νόημα της Ζωής


«Oι 4 φάσεις του γάμου», μία αφήγηση γνωστή από εκατοντάδες ταινίες, σειρές και ανέκδοτα, σύμφωνα με την οποία αν η γυναίκα αποτύχει να παραμείνει αδύνατη και θελκτική για χάρη του άντρα της, στο τέλος αυτός θα την παρατήσει. Εξέλιξη που σύμφωνα με το σκίτσο φαίνεται να είναι και ο μόνος τρόπος να ξεκουνηθεί από τον καναπε, οπότε το λες και happy ending.
Τέτοιες αφηγήσεις πάντως λειτουργούν ως υπόρρητη απειλή για τις γυναίκες προειδοποιώντας τους πως αν δεν καταφέρουν να ικανοποιούν σεξουαλικά τον άντρα φροντίζοντας ταυτόχρονα και το νοικοκυριό, στο τέλος θα τον χάσουν από κάποια πιο αδύνατη, σέξι και προκομμένη. Οι παραστάσεις αυτές βάζουν πίεση στις γυναίκες να προσαρμόζονται στις επιθυμίες του άντρα τους και να προσαρμόζονται στα πρότυπα ομορφιάς σαν να αποτελεί αυτό τη συνταγή του «πετυχημένου γάμου», ο οποίος πάντα εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο του «πώς να κρατήσεις έναν άντρα» -γιατί τον άντρα οφείλουμε να τον κρατάμε μη μας φύγει, αφού έτσι κι αλλιώς μας παντρεύτηκε απρόθυμα και μόνο επειδή είχαμε ωραίο κώλο -και για όσο αυτός κρατήσει.
Το σενάριο πάντως δεν αφήνει περιθώρια για ανατροπές, όπως πχ να είναι ο άντρας αυτός που θα παχύνει μετά το γάμο, γιατί όλοι ξέρουμε πως οι άντρες δεν παχαίνουν ποτέ ή, εν πάση περιπτώσει, αυτό δεν μετράει για εμάς τις γυναίκες που είμαστε εγκεφαλικά πλάσματα.
~Hürrfem Sultan

«Eίναι δουλειά ενός άντρα να σέβεται τις γυναίκες, αλλά είναι δουλειά μιας γυναίκας να του δώσει κάτι να σέβεται»
Κλασική υπεράσπιση μισογυνισμού, σύμφωνα με την οποία ο σεβασμός είναι κάτι που κερδίζεται, αλλά ΜΟΝΟ αν είσαι γυναίκα. Αν είσαι άντρας αξίζεις σεβασμό by default, απλά και μόνο επειδή είσαι άντρας και υπάρχεις. Αν είσαι γυναίκα όμως, τότε είσαι ένοχη μέχρι αποδείξεως του εναντίου, θα πρέπει να αποδείξεις ότι αξίζεις τον σεβασμό. Και φυσικά όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό: να προσαρμόζεσαι σε ολες τις πατριαρχικές επιταγές, ιδίως σχετiκά με την σεξουαλικότητα σου, γιατί κάθε παρεκτροπή αποτελεί την αφορμή που χρειαζόταν ένας μισογύνης για να μη σε σεβαστεί.
Είναι δουλειά των ανθρώπων να σέβονται τους άλλους ανθρώπους. Δεν είναι δουλειά των γυναικών να συμπεριφέρονται συνεχώς σαν η αξία τους να είναι υπό αμφισβήτηση. Στο φινάλε, μη μας σέβεστε, χεστήκαμε. Ούτε εμείς σεβόμαστε τους μισογύνηδες.
~Hürrfem Sultan


O εξομολογούμενος μας καλεί με συνωμοτικό ύφος να παραδεχθούμε το ένοχο μυστικό: ότι γουστάρουμε το σεξ. Τώρα αν και δεν τίθεται θέμα ποιο φύλο το γουστάρει περισσότερο, αυτό εξαρτάται και από το άτομο, ποτέ καμία γυναίκα δεν είπε ότι ΔΕΝ γουστάρουμε το σεξ. Αυτός ειναι ένας μύθος εξ ολοκλήρου κατασκευασμένος από την πατριαρχία σε μια προσπάθεια να ελέγξει τη σεξουαλικότητά μας και να μας καταστήσει υπεύθυνες για την ηθική τάξη. Κι επειδή αυτόν τον μύθο τον καταπίνουν αμάσητο κυρίως οι άντρες, όταν ανακαλύπτουν ότι μπορεί κι εμείς να γουστάρουμε το σεξ σοκάρονται τόσο που δυσκολεύονται να το χωνέψουν -και να μας «συγχωρήσουν».
Στη συνέχεια ένας σχολιαστής, όπως γίνεται πάντα σε τέτοιου είδους «εξομολογήσεις», βρίσκει την ευκαιρία να βγάλει το δικό του άχτι και τα δικά του απωθημένα σχετικά με τις γυναίκες, χωρίς να έχει απαραίτητα σχέση με το θέμα της ανάρτησης. Έτσι, αφού υπονοήσει πως το «γουστάρω το σεξ» έχει σχέση με το «είμαι λιγούρης» -λες και δεν γίνεται να γουστάρεις το σεξ χωρίς να βλέπεις μια γυναίκα σαν φαγητό και να συμπεριφέρεσαι σαν πεινασμένος- και αφού εξισώσει το «γουστάρω το σεξ» με το «πουτάνα» στην περίπτωση των γυναικών, περνάει στο γνωστό αγαπημένο θέμα των κερασμένων ποτών. Το οποία καμία σχέση δεν έχει με το κατά πόσο εμείς γουστάρουμε το σεξ -έχει να κάνει όμως με το πώς βλέπουν αυτοί το σεξ ως μια ανταλλαγή και πως χρησιμοποιούν τα ποτά για να έχουν πρόσβαση σε αυτό που εμείς υποτίθεται δεν γουστάρουμε.
~Hürrfem Sultan

O φόβος της απιστίας μπορεί να κατατρέχει εξίσου και τα δύο φύλα. Σε αντίθεση όμως με τους άντρες, που υποτίθεται απαντάνε τ@ς συντρόφους τους επειδή είναι στη «φύση» τους, οι γυναίκες θεωρείται ότι το κάνουν απλά επειδή παρασέρνονται, επειδή δεν έχουν το σθένος να αντισταθούν στις διεκδικήσεις άλλων αντρών. Οι γυναίκες έτσι τοποθετούνται ως παθητικά αντικείμενα της αντρικής επιθυμίας, όπως δηλώνει άλλωστε και το ρήμα «παίρνω». Οι γυναίκες, ελλείψει ανεξάρτητης σεξουαλικής επιθυμίας, γίνονται έρμαια της επιθυμίας των αντρών. Η γυναικεία απιστία εξαρτάται όχι από την επιλογή της και τον πόθο της για έναν άλλον άντρα ή από την έλλειψη ειλικρίνιας, αλλά απλά από την εσωτερική της αδυναμία της και τον ναρκισσισμό της. Γι αυτό η απιστία τους είναι μια στατιστική βεβαιότητα που δικαιολογεί την μόνιμη καχυποψία των αντρών που δικαίως πιστεύουν ότι κρύβουμε μια «πουτάνα» μέσα μας -σε αντίθεση με τη δική τους απιστία που είναι πιο αθώα γιατί δήθεν είναι καθαρά σωματική και δεν έχει να κάνει με τον χαρακτήρα τους ή τα συναισθήματά τους. Αυτό είναι ένα από τα πολλά σχήματα που δημιουργούν μία κουλτούρα η οποία δικαιολογεί την αντρική απιστία και καταδικάζει την γυναικεία.
~Hürrfem Sultan

Καταρχάς ας αγνοήσουμε για λίγο πως ο σχολιαστής κατά πάσα πιθανότητα προβάλλει τις δικές τους φαντασιώσεις για γυναίκες που ανταγωνίζονται για τα μάτια του παλεύοντας να κοιλιούνται στη λάσπη φορώντας λευκά ημιδιάφανα μπλουζάκια. Ας δεχθούμε πως, έστω, υπάρχει γυναικείος ανταγωνισμός όπως άλλωστε υπάρχει αντρικός ανταγωνισμός -μόνο που εμείς συνήθως δεν πλακωνόμαστε στο ξύλο. ΚΑΙ ΠΑΛΙ αυτό δε θα έκανε το φθόνο των γυναικών για άλλες γυναίκες τον «ισχυρότερο μισογυνισμό». Ο ισχυρότερος μισογυνισμός είναι αυτός που οδηγεί στην κακοποίησή, τον βιασμο και συχνα τη δολοφονία γυναικών. Και οι μορφές αυτές, όσο και αν αυτο σας κάνει να αισθάνεστε άβολα, στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν προέρχονται από τη γυναικεία ζήλεια και τον γυναικείο ανταγωνισμό αλλά από την ανισότητα των φύλων και την αντικειμενοποίηση των γυναικών από τους άντρες.
Οπότε σταματήστε να χρησιμοποιείτε τη υποτιθέμενη ζήλια μας ως αντιπερισπασμό για τον δικό σας μισογυνισμό. Οι γυναικεία αλληλεγγύη ήταν και παραμένει ισχυρή ως όπλο ενάντια στην πατριαρχία και ακριβώς γι αυτό το πατριαρχικό φαντασιακό ανέκαθεν προσπαθούσε να την αποδυναμώσει. O μύθος των mean girls έχει μακρά ιστορία, και όχι τυχαία
(δείτε και εδώ http://www.smh.com.au/…/the-myth-that-women-secretly-hate-o…)
~Hürrfem Sultan

«Single και ευτυχισμένες γυναίκες», μια φράση που αποτελεί τον απόλυτο εφιάλτη της πατριαρχικής κοινωνίας μας η οποια θεωρεί πως αν η ζωή μιας γυναίκας δεν περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση ενός άντρα αυτοί μπορεί να καταστούν περιττοί και να χάσουν την εξουσία τους πάνω μας. Στην πατριαρχία δεν αρκεί να αγαπάμε τους άντρες, πρέπει και να τους χρειαζόμαστε στο σημείο που να μη μπορούμε να υπάρξουμε ευτυχισμένες χωρίς αυτούς, έχει λοιπόν κατασκευάσει το παραμύθι του γάμου και της οικογένειας ως τον απόλυτο πεπρωμενο μιας γυναίκας, ως τον απόλυτο στόχο ζωής τον οποίο αν δεν καταφέρουμε να εκπληρώσουμε είμαστε αποτυχημένες -ενώ αν δε θέλουμε καν να τον εκπληρώσουμε είμαστε απλά διαταραγμένες.
Και όσο κλονίζεται αυτός ο μύθος, τόσο φρικάρουν οι μισογυνηδούληδες που σπεύδουν να μας πληροφορήσουν πως αν τολμήσουμε να είμαστε καλά και εκτός σχέσης, τότε αυτόματα θα καταστούμε δια παντός μη επιθυμητές στα μάτια τους. Μόνο που όσο πιο πολύ προσπαθούν να μας επιβάλλουν τις σεξιστικές, μικροαστικές αντιλήψεις τους, τόσο πιο πολύ θα προτιμάμε την single ζωή από τους ίδιους.
~Hürrfem Sultan

Αχ αυτή η μυθική, εξωτική Μέση Ανατολή, με τις τόσο καταπιεσμένες γυναίκες σε αντίθεση με τις καλοζωισμένες και καλομαθημένες ΔυτικΙές. Τι βολικό σημείο αναφοράς που είναι για τους αντιφεμινιστές όλου του «αναπτυγμένου» κόσμου. Τι όμορφα που χρησιμεύει για να μας πουνε, λίγο πιο ευγενικά,»και πολλή ελευθερία σας δώσαμε, σκάστε τώρα μη σας τη πάρουμε πίσω και καταντήσετε σαν αυτές με την μπούργκα»
Περίεργο όμως, δεν ακούω πολλούς να χρησιμοποιούν τους «Μεσανατολίτες» (γιατί τα αποικιοκρατικά κατάλοιπα μας κάνουν να σκεφτόμαστε την Μ.Ανατολή ως ενιαία και ομοιογενή) που εκτελούνται δημόσια από τζιχαντιστές να χρησιμοποιούνται ως επιχείρημα για να το βουλώσουν οι Έλληνες που «κλαίγονται» για την κρίση, την μείωση των συντάξεων και του βασικού μισθού, την αύξηση των φόρων και την ανεργία. Είναι σχεδόν σαν η καταπίεση που συμβαίνει σε μια μακρινή χώρα να μην είναι το μέτρο σύγκρισης οταν μιλάμε για τα προβλήματα των λευκών, ετεροφυλόφιλων, cis αντρών. Θα έλεγε κανείς, ότι μοιάζει σαν οι λευκοί, ετεροφυλοφιλοι, cis άντρες να θεωρούν τον εαυτό τους υπεύθυνο να καθορίσουν τα αποδεκτά όρια καταπίεσης εκ μέρους όλων μας και να αποφανθούν για το πoια παράπονα είναι έγκυρα -μόνο αυτά που αφορούν τους ίδιους.
Η πατριαρχία παίρνει διαφορετική μορφή σε κάθε χώρα, σε κάθε πολιτισμό, σε κάθε context, κι εμείς τις καταπολεμάμε όλες. Όσο προσπαθεί να μας πείτε ότι πρέπει να το βουλώσουμε γιατί «υπάρχουν και χειρότερα», τοσο πιο ξεκάθαρο κάνετε ότι απλά θέλετε να είστε… λίγο πιο ίσοι από εμάς.
~Hürrfem Sultan
Eδώ βλέπουμε έναν αρνητή της κουλτούρας του βιασμού να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: τον βλάκα. Πολλοί αντιφεμινιστές κάνουν τους βλάκες προκειμένου να διακόψουν τις συζητήσεις που έχουν ανοίξει οι φεμινίστριες -αν και διόλου δεν το αποκλείουμε να είναι κιόλας.
Ο Κωνσταντίνος ξεκινάει από μια λανθασμένη έννοια της «κουλτούρας» υπονοώντας ότι κουλτούρα είναι κάτι που το μοιράζονται όλοι χωρίς καμία αμφισβήτηση ή απόκλιση. Στην πραγματικότητα καμία κουλτούρα δεν είναι ομοιογενής. Το ότι η Ορθοδοξία είναι μέρος της ελληνικής κουλτούρας δε σημαίνει ότι όλοι οι Έλληνες είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, σημαίνει ότι θεωρείται αναμενόμενο και φυσικό από μια σημαντική μερίδα του πληθυσμού πχ να διδάσκονται θρησκευτικά στο σχολείο. Κουλτούρα του βιασμού λοιπόν δε σημαίνει ότι όλοι οι άντρες θεωρούν το βιασμό μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας, σημαίνει ότι υπάρχουν διάχυτες όλες αυτές οι ρητές ή άρρητες υποθέσεις, πεποιθήσεις αντιλήψεις που δικαιολογούν τον θύτη, ρίχνουν το φταίξιμο στο θύμα, οδηγούν στο κουκούλωμα του βιασμού και αποτρέπουν την καταγγελία του και γενικότερα το θεωρούν ως μέρος της ζωής που δεν μπορεί να αλλάξει.
Σε δεύτερο επίπεδο ο Κωνσταντίνος ισχυρίζεται πως ο βιασμός δε θεωρείται κάτι το αποδεκτό. Αυτό είναι αλήθεια στο βαθμό που στο συλλογικό φαντασιακό ως βιασμός νοείται μόνο ο άγνωστος κακοποιός που θα πεταχτεί με την κουκούλα μέσα από τους θάμνους και θα επιτεθεί σε μια παντελώς άγνωστη γυναίκα που δεν έχει κάνει τίποτα για να προκαλέσει μια τέτοια επίθεση. Όσον αφορά τους βιασμούς στο πλαίσιο σχέσεων, γάμων, γνωριμιών, ραντεβού κτλ -που αποτελούν περίπου το 80% των βιασμών- η κυρίαρχη κουλτούρα δεν φαίνεται τόσο αποφασισμένη να τους καταδικάσει αλλά βρίσκει πάντα δικαιολογίες ή συχνά δεν τα θεωρεί καν βιασμούς.
Το σημαντικότερο όμως είναι πως μιλώντας για ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ του βιασμού, οι φεμινίστριες θεωρούμε τον βιασμό ως ένα πολιτισμικό φαινόμενο που απορρέει από την πατριαρχία και τις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των φύλων και όχι κάτι που ενυπάρχει στη ΦΥΣΗ των αντρών. Βλέπετε, είναι οι φεμινίστριες που θεωρούν τους άντρες ανθρώπους και όχι ζώα ή όντα με ελαττωματική φύση την οποία πρέπει να αποδεχόμαστε και να δικαιολογούμε. Οι φεμινίστριες δε θεωρούν ότι κάθε άντρας κρύβει μέσα του έναν βιαστή τον οποίο πρέπει συνεχώς να συγκρατεί ούτε ότι ο τραγικά μεγάλος αριθμός βιαστών σημαίνει ότι οι άντρες είναι γεννημένοι επικίνδυνοι εγκληματίες. Οι φεμινίστριες θεωρούν ότι οι άντρες, μεγαλώνοντας σε μια πατριαρχική κουλτούρα που ευνοεί την αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος και εξαίρει το πρότυπο του μάτσο, γαμιά άντρα, οδηγούνται συχνά στο να θεωρούν το σεξ δικαίωμά τους και το βιασμό κομμάτι του ανδρισμού τους.
Κουλτούρα του βιασμού σημαίνει επίσης πως οι φεμινίστριες ΔΕΝ θεωρούν το βιασμό ως κάτι που διαπράττεται από ψυχικά αρρώστους, καθώς κάτι τέτοιο πρώτον είναι στιγματιστικό για τους ψυχικά αρρώστους και δεύτερον απομονώνει το πρόβλημα αποσπώντας το από το κοινωνικό του πλαίσιο -με τρόπο παρόμοιο που το να περιγράφουμε τους Χρυσαυγίτες ως «ψυχοπαθείς» αδυνατεί να δει τον ρατσισμό ως μέρος των αναπαραστάσεων και των παραδοχών που το σύστημα ενσταλάζει σε ολ@ς μας με κάποι@ς να τις εσωτερικεύουν περισσότερο και άλλ@ς λιγότερο.
Όταν λοιπόν μιλάμε για την κουλτούρα του βιασμού στην ουσία λέμε πως ο βιασμός δεν είναι κάτι φυσικό, αναμενόμενο, και αναπόφευκτο αλλά κάτι που μπορεί να καταπολεμηθεί αλλάζοντας τις δομές και τον τρόπο σκέψης της κοινωνίας.
~Hürrfem Sultan