Αυτή είναι η εικόνα αυτοθυματοποιησης που προωθούν οι ίδιοι οι άντρες προσπαθώντας να μας πείσουν ότι το να μας βλέπουν ως ένα κινούμενο μουνί το οποίο αξίζει να κυνηγήσουν μας δίνει κάποιο είδος ελέγχου στη ζωή τους και άρα αποκλείεται να είμαστε εμείς το καταπιεσμένο φύλο -ΑΥΤΟΙ είναι.

Το είδος αυτό κλάψας που περιστρέφεται γύρω από την «εξουσία» της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο αποκρύπτει όχι μόνο το πόσο απατηλή είναι αυτή η εξουσία αφού τα αντικείμενα είναι πάντα εναλλάξιμα και αναλώσιμα αλλά επίσης και το πώς αυτή ή υποτιθέμενη εξουσία στην ουσία στρέφεται εναντίον μας όταν συνεχώς υπονοείται ότι αν είσαι γυναίκα αυτός είναι και ο μόνος τρόπος επιτυχίας και επαγγελματικής ανέλιξης. Ταυτόχρονα ο μυθικός αυτός «έλεγχος» των γυναικών επί των αντρών συγκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η αντρική σεξουαλικότητα είναι ετσι κατασκευασμένη στην πατριαρχία που να οδηγεί στην σεξουαλική βία και την κακοποίηση, φαινόμενα που δείχνουν ξεκάθαρα ποιος έχει τον πραγματικό έλεγχο επί των σεξουαλικών σχέσεων

Ωπα γιατί μπερδεύτηκα! Τελικά οι γυναίκες κομπλιμεντάρουν δύσκολα η μία την άλλη ή υπερβολικά? Είναι ανταγωνιστικές και επιθετικές μεταξύ τους ή φουσκώνουν η μία τα μυαλά της άλλης με αβάσιμες κολακείες και ανυποστατα θετικά σχόλια εκεί που μόνο οι άντρες θα έπρεπε να κρίνουν την εμφάνισή τους?

Μα και τα δύο ταυτόχρονα, οι δύο αφηγήσεις συνυπάρχουν και έχουμε δει πολλαπλα posts που μας κατηγορούν και για τα δυο. Δεν έχει σημασία άλλωστε η αντίφαση, σημασία έχει στην πατριαρχία η γυναικεία φιλία να απαξιώνεται συνεχώς και οι ίδιες οι γυναίκες να μειώνονται σε καρικατούρες που ό,τι κάνουν είναι ενοχλητικό, γελοίο, ψεύτικο και πάντα κατώτερο από αυτό που κάνουν οι άντρες.

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

To Τι λες τώρα;, η σελίδα με τους 1 εκατομμύριο followers, από τους οποίους όσοι δεν είναι bots εχουν σίγουρα υποστεί λοβοτομή, συνεχίζει απρόσκοπτο το πατρονάρισμά του, ένα πατρονάρισμα που οπως και ο φασισμός του είναι ίσως πιο διακριτικά και γι αυτό πιο επικίνδυνά από αυτά πχ του lady-ism.

Στο νέο άρθρο του μας εξηγεί τα 10 χαρακτηριστικά μιας έξυπνης γυναίκας. Δεν χρειάζεται να διαβάσουμε το περιεχόμενο για να συμπεράνουμε ότι ειναι σεξιστικό. Το καταλαβαίνουμε ήδη από τον τίτλο. Τα χαρακτηριστικά της έξυπνης γυναίκας δεν είναι διαφορετικά από αυτά του άντρα. Δεν χρειάζονται ξεχωριστό αφιέρωμα. Οι γυναίκες ΔΕΝ είναι έξυπνες με διαφορετικό τρόπο από τους άντρες. Αυτός είναι ένας επικίνδυνος πατριαρχικός μύθος που διαμορφώθηκε από το γεγονός πως οι γυναίκες, όντας για χιλιάδες χρόνια μια καταπιεσμένη ομάδα, όφειλαν να ελίσσονται και να χρησιμοποιούν τις περιορισμένες εξουσίες τους για να επιβιώσουν στον πατριαρχικό τους κόσμο. Αυτό όμως δεν είναι η «γυναικεία» εξυπνάδα, είναι το ένστικτο επιβίωσης (και η αντίσταση) του καταπιεσμένου.

Τώρα που οι γυναικες απέκτησαν περισσότερα δικαιώματα, η εξυπνάδα των γυναικών απέκτησε ένα αρνητικό πρόσημο, έγινε πιο απειλητική για τους άντρες. Γι αυτό η λαϊκή σοφία και ντουζίνες τέτοιων άρθρων προσπαθούν να δαμάσουν την εξυπνάδα αυτή, να την θέσουν στην υπηρεσία των ανδρών ή απλά να μας πείσουν οτι είναι εξυπνάδα… να κρύβουμε την εξυπνάδα μας.
«Ο άντρας είναι το κεφάλι και η γυναίκα ο λαιμός» λένε, προσπαθωντας να μας πείσουν οτι η καπάτσα γυναίκα (άλλη μια λέξη που προσπαθεί να περιγράψει την γυναικεία εξυπνάδα) δρα στα παρασκήνια.

Όπως κάθε καλό πατρονάρισμα, το κυρίως μήνυμα κρύβεται πίσω από σωρεία κολακειών και ρομαντισμού. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά είναι απλά σημεία που θα επιδείκνυε κάθε έξυπνος άνθρωπος (πχ «εξυπνη είναι η γυναίκα που είναι πολύπλευρη» ,»η έξυπνη γυναίκα έχει χιουμορ»»), έχουν σκοπό να χαιδέψουν την αναγνώστρια κάνοντας την να ταυτιστει με την έξυπνη γυναίκα που περιγράφουν. Και κάπου εκεί, τσουπ, πετάνε ύπουλα και την πρωτοκαθεδρία του άντρα. Είναι εξυπνάδα λοιπόν να δίνεις τον πρώτο λόγο στον άντρα. Προσέξτε, το θέμα δεν είναι οτι καμία φορά πρέπει να δίνεις τον πρώτο λόγο σε κάποιον πιο σχετικό και έμπειρο από σένα. Ο πρώτος λόγος εδώ δινεται με βάση το φύλο γιατι στην ουσία τα άρθρα αυτά είναι εγχειρίδια σχέσεων και οδηγίες του πώς να γίνουμε περιζήτητες νύφες. Καμία δικαιολογία δεν προσφέρεται γι αυτο πέρα από λίγο ακόμα πατρονάρισμα: «δεν έχεις να αποδείξεις κάτι» μας συμβουλεύουν, λες και η μόνη καλή δικαιολογία να μη δώσεις τον πρώτο λόγο σε κάποιον άλλον είναι επειδή ήθελες κάτι να αποδείξεις.

Τόσες χιλιάδες χρόνια τον πρώτο λόγο τον είχε ο άντρας γιατί η γυναίκα δεν είχε καν φωνή. Τώρα που απέκτησε φωνή δεν πρέπει να την χρησιμοποιεί, πρέπει πάλι να αφήσει τον άντρα να μιλάει γιατί τάχα δεν εχει κάτι να αποδείξει. Απλά αυτή τη φορά θα το κάνουμε με τη θέληση μας, γιατί τάχα είμαστε ‘εξυπνες’ και το ξέρουμε. Και αυτός ειναι άλλος ένας τρόπος με τον οποίο η πατριαρχία μας ζητάει να υποταχθούμε οικειοθελώς με το καρότο, τώρα που έχει απολέσει ως επί το πλείστον το μαστίγιο

We Read This Article so That You Don’t Have to: «Ξέρεις τι δεν καταλαβαίνω με σας τις νέες, σήμερα; Το γιατί παραπονιέστε;»

Το Τι λες τώρα;, η φασιστοσελίδα με το ποπ προσωπείο, αφιέρωσε ένα άρθρο που αν το αποδομήσεις το βασικό μήνυμα είναι «δε φτάνει που σου πήρανε πλυντήριο μωρή, θες και φεμινισμό!».

Το κείμενο αυτό βέβαια -που αν ήταν φιλτρο στο instagram θα ήταν το sepia με έξτρα γρατζουνιές- είναι μία υποτιθέμενη αναπόληση κάποιας γιαγιάς όπως όμως θα την περιέγραφε ένας σύγχρονος άντρας που πάσχει από έντονο Golden Age Syndrome. Η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος είναι τόσο έντονη που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ο συγγραφέας το έγραψε υπό το φως ενός κεριού με μελάνι και πένα, από αυτές με το φτερό, και το έστειλε στον εκδότη του με το ταχυδρομείο. Για να το κάνει πιο πειστικό χρησιμοποιεί λέξεις όπως το «ντυστί», «γκιουμι» που δεν έχω ιδέα τι σημαίνουν, αναδύουν όμως μια έντονη μυρωδιά εποχής που δεν είχαν ντους στο σπίτι και γι αυτό και δε θέλω να μαθω.

Το άρθρο βέβαια χρησιμοποιεί και fancy λεξιλόγιο όπως και άψογη γραμματική -το είδος που μια γιαγιά που μεγαλωσε στο χωριό έτσι οπως περιγράφει και που σίγουρα ποτέ δεν θα είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό δε θα κατείχε δυστυχώς ποτε. Και γι αυτό είναι σημαντικό να τονίσουμε πως οι φωνές των γυναικών αυτών (όπως και των γυναικών όλων των προηγουμενων εποχών)έχουν χαθεί στην ιστορία και δε δε θα ακουστούν ποτέ. Θα είναι πάντα μέρος της αφήγησης πιο προνομιούχων και μορφωμένων αντρών που θα κάνουν τις δικές τους προβολάρες και θα τις βλέπουν μέσα από τα δικά τους μάτια.

Τελοσπαντων μέσα απο την περιγραφή της φανταστικής καθημερινής ρουτίνας μιας γυναίκας της προ-προηγουμενης γενιάς (και βάλε) ο συγγραφέας θέλει να μας πει οτι οι γυναικες τότε καναν πολλά περισσότερα και δεν παραπονιόντουσαν,τα έκαναν χαρωπά και με την ενέργεια τριων red bull μόνο για την ηθική ικανοποίηση της φάσης, ενώ εμείς οι ακαμάτρες, τεμπέλες, αχαΐρευτες που ούτε ένα αυγό δε θα μπορούμε να βράσουμε στον αντρούλη μας έχουμε και το θράσος να παραπονιόμαστε για ολη τη φασίνα που προφανώς το άρθρο θεωρεί γυναικείο καθήκον. Το άρθρο δεν μιλάει για τους άντρες που παραπονιούνται για το 10ωρο στο γραφείο όπου πιάνεται ο σβέρκος τους να κοιτάνε την οθόνη του υπολογιστή ενώ την παλια εποχη οι άντρες εσκαβαν ολη μερα το χωράφι γιατι το θέμα ΔΕΝ είναι τα καλά της τεχνολογία. Το θέμα είναι το πόσο αχάριστες είναι οι σύγχρονες γυναίκες.

~HürrFem Sultan

Nα καθησυχάσουμε τον κύριο που ανησυχεί για την υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια πληροφορώντας τον πως παιδεραστία και βιασμοί παιδιών από γονείς υπάρχει και στην παραδοσιακή, ελληνική, ορθόδοξη οικογένεια και πως μάλιστα το γεγονός πως παραμένει περιβεβλημένη με αυτή την επίφαση ιερότητας είναι ακριβώς το περιβάλλον μέσα στο οποίο η κακοποίηση αυτή ευδοκιμεί. Να τον ενημερώσουμε επίσης πως οι βιασμοί ανηλίκων πέρα από προϊόν σχέσεων εξουσίας μεταξύ γονέων και παιδιών ειναι και προϊόν πατριαρχικής εξουσίας και τοξικής αρρενωπότητας, του είδους δλδ αρρενωπότητας που τόσο πολύ ανιτίθεται στην ομοφυλοφιλία. Τέλος να του επιστήσουμε την προσοχή στο γεγονός πως ΚΑΝΕΝΑ παιδί ούτως ή άλλως δεν ερωτάται για το είδος της οικογένειας στο οποίο θα μεγαλώσει γιατί ίσως τότε να επέλεγε να μη μεγαλώσει σε τοξικές οικογένειες μισογυνικών και ομοφοβικών σκουπιδιών.

Οι γυναίκες είναι κι αυτές άνθρωποι, απλά λιγότερο εξελιγμένοι. Είναι άνθρωποι β’ κατηγορίας, που υπάρχουν ως συμπλήρωμα στη βασική κατηγορία, την οποία αποτελούν οι άντρες. Δείτε το σαν ένα extension στο chrome -δουλεύει και χωρίς αυτό, αλλά οκ, έχει κι αυτό τη χρησιμότητά του.

Με την έλευση του Διαφωτισμού η Επιστήμη ήρθε να αντικαταστήσει τη θρησκευτική αντίληψη ως το ιδεολογικό υπόβαθρο που δικαιολογεί και ταυτόχρονα επιβάλλει στη γυναίκα το ρόλο της ως «βοηθού» του άντρα, η οποία φτιάχτηκε μετά από αυτόν για να του κάνει λίγη παρέα -και κάνα παιδί. Η Επιστήμη πήρε το ρόλο που είχε πριν η θρησκεία, αφήνοντας τις κοινωνικές δομές σχεδόν αμετάβλητες. Επιπλέον, ενώ η καταπίεση των γυναικών είχε ως αποτέλεσμα να μη διαπρέπουν στους τομείς που οι άντρες θεωρούν σημαντικούς, αυτή τους η »αποτυχία» χρησιμοποιήθηκε ως ένδειξη της κατωτερότητα τους μέσα από το είδος της κυκλικής λογικής που χρησιμοποιεί συχνά η πατριαρχία.

Η ιδέα του «πιό εξελιγμένου» -που τη συναντάμε συχνά και στον φυλετικό ρατσισμό- είναι ένα πολύ διαδεδομένο discourse, βασισμένο στην εξελικτική θεωρία. Ή μάλλον βασισμένο σε μία λανθασμένη κατανόησή της. Βλέπετε, στην εξελικτική θεωρία δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο εξελιγμένος. Κάθε είδος προσαρμόζεται στο εκάστοτε φυσικό του περιβάλλον. Το να έχεις λέπια δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι μία γονιδιακή μετάλλαξη που σε βοηθάει να επιβιώσεις στο νερό, όταν αυτό είναι το περιβάλλον σου. Το λευκό δέρμα δεν είναι περισσότερη ή λιγότερη εξέλιξη. Είναι η γονιδιακή μετάλλαξη που ταιριάζει σε περιβάλλοντα στα οποία οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν λιγότερη έκθεση στον ήλιο. Δεν υπάρχουν σε αυτό το πλαίσιο λιγότερο ή περισσότερο εξελιγμένα είδη ή φυλές. Η θεωρία του Δαρβίνου δε μιλάει για επιβίωση του »ισχυρότερου» ή του «καλύτερου», μιλάει για επιβίωση του καλύτερα προσαρμοσμένου (survival of the fittest).

Επιπλέον, το κυνήγι στα ανθρώπινα όντα έχει να κάνει περισσότερο με το πώς είναι οργανωμένες οι κοινωνίες, παρά με κάποιο φυσικό ένστικτο. Δεν υπάρχει κάτι στις γυναίκες που να τις εμποδίζει να κυνηγήσουν. Το κυνήγι βασίζεται σε εργαλεία που εφηύρε ο άνθρωπος και στη συλλογική προσπάθεια, κι όχι στη φυσική δύναμη ή το «ένστικτο». Αν ήταν θέμα φυσικής/σωματικής δύναμης, οι γεροδεμένες γυναίκες θα επιτρεπόταν να κυνηγήσουν στη θέση των πιο αδύναμων αντρών. Οι άντρες κυνηγούσαν όχι επειδή είχαν καλύτερα ή καταλληλότερα ένστικτα, αλλά εξαιτίας του έμφυλου καταμερισμού εργασίας. Ο μύθος του ανθρώπου -ή μάλλον άντρα- κυνηγού με το δολοφονικό ένστικτο δεν είναι παρά μιά θεωρία που αμφισβητείται από τη σύγχρονή ανθρωπολογία.

Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι στο κυνήγι που να το κάνει πιο σημαντικό από τις »γυναικείες» εργασίες. Οι γυναίκες ως τροφοσυλλέκτες ήταν εξίσου σημαντική πηγή τροφής της ομάδας. Η αξιολόγηση του κυνηγιού ως «ανώτερου» από τη γυναικεία εργασία οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι το επιτελούσαν οι άντρες. Και ό,τι κάνουν οι άντρες θεωρείται πάντα ανώτερο και καλύτερο *εξαιτίας* της πατριαρχίας -και όχι το αντίστροφο, δεν έχουμε δηλαδή πατριαρχία επειδή ό,τι κάνουν οι άντρες είναι καλύτερο και ανώτερο.

Φυσικά, από τότε που οι άνθρωποι έγιναν γεωργοί και κτηνοτρόφοι, η αξία του κυνηγιού σχεδόν εξαφανίστηκε στις περισσότερες ανθρώπινες κοινωνίες. Επομένως, η επίκληση της «εξέλιξης» ενώ το ίδιο το ανθρώπινο περιβάλλον έχει πιά αλλάξει (και ενώ συνεχίζει να αλλάζει), δεν είναι παρά μιά τεράστια ανοησία, μιά δικαιολόγηση της πατριαρχίας στο όνομα κάποιων υποτιθέμενων «ενστίκτων», τα οποία, στα πλαίσια της παρούσας μορφής που έχει πλέον η ανθρώπινη κοινωνία, δεν θα είχαν ούτως η άλλως καμία χρησιμότητα. Δεν είναι το ένστικτο του κυνηγιού που κάνει κάποιον καλύτερο ηγέτη ή πολιτικό, είναι η ικανότητά του να αξιολογεί καταστάσεις με πολλαπλές παραμέτρους και να δρα αναλόγως. Αυτή δεν είναι ικανότητα που χωράει σε ένα γονίδιο -και σίγουρα όχι σε ένα γονίδιο που υπάρχει (και καλά) μόνο στο χρωμόσωμα Y ή στο περίπου 0.3% των γονιδιακών διαφορών των φύλων.

Όλα αυτά σημαίνουν πως η επίκληση της «εξέλιξης» δεν είναι παρά μία δικαιολογία που καλείται να κουκουλώσει την απλή πραγματικότητα: Πως όταν μία ομάδα ανθρώπων καταπιέζει μία άλλη, αυτό δε σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι η ομάδα των καταπιεστών είναι «ανώτερη», όσο κι αν θέλει να το πιστεύει.

~HurrFem Sultan

Πηγές:

Κάνε κλικ για να αποκτήσεις πρόσβαση sussman.pdf

https://harpers.org/arch…/…/06/shooting-down-man-the-hunter/
http://genetics.thetech.org/ask/ask38

H σημερινή μέρα, έχοντας άρρητα αναγορευθεί Διεθνής Μέρα Πατροναρίσματος των Γυναικών, προσφέρει ιδιαιτέρως γόνιμο έδαφος για τέτοιου είδους χαριτωμένα τσιτάτα που δήθεν εξαίρουν τις γυναίκες ενώ δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να τις χειραγωγούν. «Οι γυναίκες είναι χαζές που προσποιούνται ότι είναι ίσες με τους άντρες όταν στην πραγματικότητα είναι πολύ ανώτερες και πάντα ήταν» είπε κάποτε ένας άντρας κι εμείς αναμένεται να χασκογελάσουμε κάτι δεκαετίες μετά γιατί όντως, σαν την γυναικεία εξυπνάδα δεν έχει, amiriteladies? Τι τους θέλουμε τους φεμινισμούς και τις ιστορίες μωρέ, αφού ήμασταν ανέκαθεν εξυπνότερες και αφήνουμε τους άντρες να πιστεύουν το αντίθετο και να κάνουν όλη τη δουλειά -αν δεν είναι αυτό εξυπνάδα τότε τι είναι?

Ο συγγραφέας βέβαια διευκρίνισε λίγο καλύτερα τι εννοεί με την υποτιθέμενη «ανωτερότητα». Είναι να εξυπηρετεί τα αντρικά συμφέροντα προσφέροντας πολλαπλάσια από όσα της δίνονται ως μάνα, νοικοκυρά και σύζυγος που καλύπτει τις συναισθηματικές ανάγκες του άντρα της κάνοντας όλο το emotional labor. Η πατριαρχία ήταν ανέκαθεν καλή στο να μας παινεύει γι αυτή μας την χρησιμότητα στους άντρες με αυτόν τον συγκαταβατικό καλοπροαίρετο σεξισμό που μας κάνει να νιώθουμε οτι μας εκτιμούν ενώ στην πραγματικότητα απλά μας δείχνουν τη θέση μας.

~HurrFem Sultan