Φέτος, τη Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών, το διαδίκτυο κατακλύστηκε άλλη μια φορά από αστεία για την έμφυλη βία, ανθρώπους που αρνούνται να αναγνωρίσουν το πρόβλημα και φυσικά το κλασικό victim blaming, οι κατηγορίες που στρέφονται ενάντια στο θύμα αρνούμενες ακόμα και την ιδιότητα του θύματος.

Η συγκεκριμένη σχολιάστρια καταρχάς καταδικάζει τις γυναίκες που υφίστανται τη βία παρουσιάζοντας το σαν επιλογή τους και αγνοώντας όλους αυτούς του παράγοντες που σε μια πατριαρχική κοινωνία κανονικοποιούν την ανδρική βία και αναγκάζουν τις γυναίκες να την υποστούν ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο, ακόμα και ως εκδήλωση αγάπης.

Σε δεύτερη φάση, ως γνήσιο δείγμα δυναμικής αντιφεμινίστριας™*, προσφέρει τον εαυτό της ως παράδειγμα προς έμπνευση προς όλες τις γυναίκες που υφίστανται καταπίεση. «Εγώ δεν βίωσα ποτέ καταπίεση, γιατί δεν μπορείτε να είστε σαν εμένα?!» φαίνεται να αναφωνεί η δυναμική αντιφεμινίστιρα με τον φιλελεύθερο πατέρα που αντί να θεωρήσει τον εαυτό της τυχερό που μεγάλωσε έτσι χρησιμοποιεί το προνόμιο της ακριβώς για να απορρίψει το βίωμα τον λιγότερο τυχερών.

Για άλλη μια φορά, η Παγκόσμια Μέρα κατά της Βίας κατά των Γυναικών έγινε αφορμή για να αναδειχτεί η σκατοψυχιά της πατριαρχικής μας κοινωνίας.

*https://naieisaimisogynis.com/2016/06/27/i-dynamiki-antifeministria/

~Hürrfem Sultan

Η κανονικοποίηση της βίας κατά των γυναικών απαιτεί να καλλιεργηθεί η ιδέα οτι η βία είναι κάτι που οι γυναίκες από τη μία γουστάρουν και από την άλλη αξίζουν. Τα memes αυτού του είδους γίνονται το σύγχρονο μέσο για να αναπαραχθεί η «λαϊκή σοφία» σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες κατά βάθος γουστάρουν το ξύλο και την επιβολή, ότι περιμένουν έναν άντρα να τις «στρωσει» αλλά και ότι η φύση τους ως καριόλες (κάθε γυναίκα είναι εν δυνάμει καριόλα) τη δικαιολογεί. Τα memes και τα likes σε αυτά είναι τόσο αθώα όσο και οι ιδέες που μεταφέρουν

~Hürrfem Sultan

Έμφυλη βία
Αν κάθεσαι και τρως ξύλο χωρίς να μιλάς: καλά να πάθεις, μάλλον γουστάρεις κακοποίηση
Αν φας ξύλο και μιλήσεις: σκάσε, τώρα το θυμήθηκες;Τοσο καιρο δεν μίλαγες, τώρα το κάνεις για να του φας λεφτά.
Αν φας ξύλο, πας να φύγεις και σε δολοφονήσει: καλά να πάθεις, γιατί δεν έφευγες τόσο καιρό;

Φεμινίστριες: Αυτό ειναι ένα παράδειγμα του πώς ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου η Βία Κατα των Γυναικών είναι τοσο κανονικοποιημενη που είτε ρητά δικαιολογείται είτε φαντάζει αστεία

Αντιφεμινιστής1: Πωπω πώς κάνετε έτσι, ένα αστείο είναι, δεν έχετε χιούμορ, σε λίγο δε θα μπορούμε να γελάσουμε και με τα αστεία για την Αννούλα/τα νεκρά μωρά/τον Τοτό, η σάτιρα δεν έχει όρια, αυτό είναι λογκρισία. ΦΑΣΙΣΜΟΣ!

Αντιφεμινιστής2: Να, αλλά για τα μοντελα που στέλνουν άντρες στο νοσοκομείο με κρανιοεγκεφαλική κάκωση, τέσσερις σπονδύλους σπασμένους και κάταγμα στη λεκάνη ΔΕ ΛΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΙΣΑΝΔΡΕΣ ΦΕΜΙΝΑΖΙ!

Για άλλη μια φορά το victim blaming αποπροσανατολίζει την συζήτηση η οποία θα έπρεπε να επικεντρώνεται γύρω από το ζήτημα της έμφυλης βίας. Αντ’αυτού, περιστρέφεται γύρω από τις επιλογές των γυναικών που προφανώς τους ψαχνουν επιμελώς και τους βρίσκουν τέτοιους γκόμενους γιατί είτε κατα βάθος γουστάρουν την κακοποίηση είτε είναι ηλίθιες -και άρα μάλλον την αξίζουν. Αν η κοπέλα καθόταν μαζί του σε μία κακοποιητική σχέση, όλοι θα αναρωτιόνταν «μα γιατί δε φεύγει», τώρα που έφυγε και την σκότωσε γι αυτό, αναρωτιούνται «μα πού τον βρήκε». Δεν τους πιάνουμε πουθενά, όση βία και να αντιμετωπίζουν, η κοινωνία θα αναρωτιέται  πάντα τι έκαναν ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ λάθος.

Οι γυναίκες μπορεί να κάνουν σχέσεις με βίαιους και κακοποιητικούς άντρες γιατί η πατριαρχική κοινωνία τους έχει μάθει πως τέτοια συμπεριφορά μπορεί να είναι ένδειξη αγάπης -έστω παθολογικής- ή εν πάση περιπτώσει κομμάτι της αντρικής φύσης που πρέπει να ανεχτούν. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι γιατί υπάρχουν τόσοι βίαιοι και κακοποιητικοί άντρες που ξυλοκοπούν και δολοφονούν τις γυναίκες όταν αυτές δεν υποτάσσονται ή όταν τους απορρίψουν με κάποιο τρόπο. Όχι, δεν είναι όλοι οι άντρες, δεν είναι καν οι περισσότεροι. Είναι όμως πολλοί και τους βλέπουμε στις ειδήσεις μόνο όταν είναι πολύ αργά. Και καθώς ως φεμινίστριες ΔΕΝ πιστεύουμε πως οι άντρες είναι εκ φύσεως πιο βίαιοι ή γενικότερα πιο ελαττωματικοί από τις γυναίκες, θεωρούμε πως το φαινομενο αυτό έχει κάτι να κάνει με την πατριαρχία και το male entitlement που τους εμφυσά, κάνοντάς τους να βλέπουν τις γυναίκες ως αντικείμενα πάνω στα οποία έχουν δικαιώματα.
Ας επικεντρωθεί λοιπόν για μια φορά η συζήτηση γύρω από αυτό.

βλ. επίσης: Why Men Kill Women Is Not a Mystery http://www.slate.com/blogs/xx_factor/2015/08/10/eight_people_dead_in_houston_domestic_homicide_it_s_a_tragedy_but_not_a.html

~Hürrfem Sultan

Χθές ήταν η Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και ο Auguste Corteau έκανε αυτή την υπέροχη ανάρτηση που ρίχνει μια νοερή ματιά μέσα στο μυαλό μιας γυναίκας που μένει σε μια κακοποιητική σχέση. Το status αυτό, όπως δυστυχώς ήταν αναμενόμενο, ακολουθήθηκε από αρκετά σχόλια σαν το παρακάτω που αποτελούν τυπικότατη περίπτωση victim blaming. To victim blaming, το να κατηγορείς δηλαδή ένα θύμα για το έγκλημα που έχει υποστεί, είναι πολύ συνηθισμένο σε εγκλήματα που αφορούν ως επι το πλείστον γυναίκες, όπως ο βιασμός και η έμφυλη βία. Στην περίπτωση της έμφυλης βίας περιλαμβάνει, εκτός από την αντίληψη ότι το θύμα κάτι έκανε και την προκάλεσε, και την αντίληψη ότι φταίει η ίδια αφού δεν φεύγει.

Ένα πολύ συνηθισμένο αντιφεμινιστικό επιχείρημα ειναι πως η συζήτηση για τον σεξισμό αντιμετωπίζει τις γυναίκες σαν θύματα και άρα ενισχύει την ανισότητα των φύλων -που διαφορετικά, αν την αγνοούσαμε αρκετά, θα βαριόταν και θα εξαφανιζόταν μόνη της.

Η αντίληψη αυτή αδυνατεί να συλλάβει την έννοια της συστημικής καταπιέσης, όπου τα μεμονωμένα άτομα μπορούν πάντα να ειναι δυναμικά και μαχητικά αλλά σε κοινωνικό επίπεδο καταπιεσμένα. Η αντιφεμινιστική αυτή τακτικη προσπαθει να ανάγει το θέμα σε προσωπικό και να ντροπιάσει τις γυναίκες υπονοώντας οτι το να παραδέχεσαι ότι είσαι θύμα ειναι κάτι κακό για το οποίο πρέπει να νιώθουν ενοχές(η ντροπή και οι ενοχές που νίωθουν πολλά θύματα βιασμού άλλωστε εξαιτίας της αντιμετώπισής τους από την κοινωνία είναι και ο βασικός λογος που δεν τον καταγγέλουν). Φυσικά, το να παραδεχθείς οτι είσαι θύμα κοινωνικής καταπίεσης δεν είναι ντροπή, είναι απαραίτητο βήμα προς την επίτευξη κάθε είδους κοινωνικής αλλαγής μέσω κοινωνικών αγώνων.

Το να λες οτι ο κάθε άνθρωπος έχει στόμα και μπορεί να πει όχι στο σεξ αγνοει την ασυμμετρία εξουσίας μεταξύ αντρών και γυναικών καθώς και όλη αυτή την πίεση και τη δομική βία που υφίστανται οι γυναίκες σχετικά με το σεξ -βία που οφείλεται στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους που ολοι λίγο πολύ εσωτερικεύουμε. Το όχι της γυναίκας δεν υπήρξε ποτέ αρκετό για να εμποδίσει το βιασμό και την σεξουαλική κακοποίηση ή παρενόχληση -πολύ περισσότερο όταν οι γυναίκες δεν ξέρουν καν πως έχου το δικαίωμα να πουν αυτό το όχι.

Γενικότερα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη πως ενώ οι γυναίκες ανεκαθεν αντιστέκονταν στην πατριαρχία σημειώνοντας ατομικές νίκες, ο φεμινισμός θα είναι αναγκαίος μέχρι η ισότητα να επιευχθεί σε κοινωνικό επίπεδο -όπως και οι μετανάστες, τα LGBT άτομα, οι εργάτες και κάθε καταπιεσμένη ομάδα έχουν ανάγκη από συλλογικά κινήματα προς υπεράσπιση των συλλογικών τους δικαιωμάτων, ανεξάρτητα απο το ποσο ικανά ή δυνατά ειναι σε ατομικό επίπεδο.

~Hürrfem Sultan

Εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στα μέσα ένα μισογύνικο film noir, με την υπόθεση μιας γυναίκας που όπως πρόσφατα αποκαλύφθηκε, πυροβόλησε και σκότωσε τον σύζυγο της.

Φυσικά μιας και η δράστις είναι γυναίκα δεν έχουμε να κάνουμε με ένα »εγκλήμα πάθους» όπως συνηθίζονται να αποκαλούνται από τα μίντια οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους, αλλά με μία γυναίκα αράχνη που επιστρατεύοντας τα πιο ύπουλα μέσα κατάφερε να φάει το καημένο το παλικάρι.

Στα ψιλά γράμματα των άρθρων, διαβάζουμε ότι η συγκριμένη γυναίκα υπήρξε θύμα ενδοοικογενειακής βίας και πως ο σύζυγος της, ο οποίος την ζήλευε παθολογικά αποπειράθηκε να τη σκοτώσει με το ίδιο όπλο.
Αρθρα παντελώς αποπροσανατολισμένα από τις πραγματικές αιτίες, που αγνοούν πως τις περισσότερες φορές τέτοια περιστατικά συνδέονται με την πρότερη κακοποιητική συμπεριφορά του συζυγου, οδηγούν στην απανθρωποποίηση της δράστριας, κλείνοντας τα μάτια στην ιστορια της.

Αυτό που προέχει έιναι να προσφέρθει θέαμα σε ένα κοινό, που ήδη στήνει στα σχόλια λαικά δικαστήρια. Το μίσος που ξεχύνεται δεν έχει να κάνει με την πράξη του φόνου. Αυτό που τους ενοχλεί είναι που μια γυναίκα δεν σεβάστηκε το θεσμό της οικογένειας και που έβλαψε έναν άνδρα άξιο με καλή δουλειά και ένα υπολογίσιμο κοινωνικό στάτους.
*Miοl de Guerra*

victim blaming 101 ή πώς να κατηγορήσετε τις γυναίκες για την γυναικεια κακοποίηση

• Είναι κακό να χτυπάει ένας άντρας μια γυναίκα αλλα ειναι ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ μια γυναικα να κάθεται να τρώει ξυλο.
• Είναι κακό να χτυπάς μία γυναίκα αλλα what about teh menz?. Και οι αντρες καταπιέζονται ψυχολογικά από τις γυναίκες (και αυτό εμμέσως δικαιολογεί την βία που τελικά τους ασκούν). Με λίγα λογια αν δεν πρήζαμε τους αντρες τοσο πολύ δε θα τρώγαμε ξύλο, εμείς φταιμε που τους προκαλούμε.
  Και με αυτή τη κυκλική λογική η γυναίκα φταίει που τρώει ξυλο επειδη προκαλεσε αλλα ταυτοχρονα φταίει και που δεν σηκώνεται να φύγει παρολο που δεν εχει λογο να φύγει γιατι αυτή φταιει που εφαγε ξυλο.
  Kαταλάβατε?

~Hürrfem Sultan