Monthly Archives: Απρίλιος 2019

Όταν Ένας Άντρας Βιάζεται από Γυναίκα

Posted on by

0

55674584_310096303022627_3140328203906711552_n

Εδώ βλέπουμε ακριβώς τη σοβαρότητα με την οποία η πατριαρχία αντιμετωπίζει τον βιασμό αντρών από γυναίκες από το ίδιο ακριβώς κοινό που όταν μιλάμε για την έμφυλη σεξουαλική βία έρχεται να μας πει «ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ». Η σοβαρότητα φαίνεται βέβαια και από το ίδιο το ειδησεογραφικό site που συνοδεύει την είδηση με την εικόνα δύο αιθέριων υπάρξεων σε spring break βγαλμένων από αντρική φαντασίωση. Φυσικά αν θύτριες ήταν τίποτα «χοντρές» και «άσχημες» το discourse θα άλλαζε και όλοι θα λυπόντουσαν τον καημένο τον άντρα -πιθανότατα το αστείο θα ήταν πως αυτός έπεσε θύμα φεμινιστριών.

Οι άντρες βιάζονται. Συνήθως από άλλους άντρες και πολύ σπανιότερα από γυναίκες ακριβώς γιατί η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν ενθαρρύνεται να είναι επιθετική και βίαιη ούτε να αντικειμενοποιεί τους άντρες στο βαθμό που η συναίνεσή τους να είναι περιττή. Και όταν οι άντρες βιάζονται από γυναίκες μετατρέπονται σε αστείο ακριβώς γιατί οι άντρες υποτίθεται είναι πάντα πρόθυμοι για σεξ, γιατί η ίδια η έννοια της αρρενωπότητας δομείται γύρω από την υποτιθέμενη αυτή διαρκή σεξουαλική επιθυμία. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τα μισογυνικά σκουπίδια -απο τα οποία ειναι γεμάτο το συγκεκριμένο γκρουπ- να χρησιμοποιούν αυτές τις περιπτώσεις ως το άλλοθι για την στάση τους απέναντι στην έμφυλη βία.

 

Γυναίκα χωρίς Άντρα, Ψάρι χωρίς Ποδήλατο

Posted on by

2

φεμινιστρια χωρίς αντρα

Fun fact: Ο φεμινισμός ως κίνημα δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή οι γυναίκες κάποια στιγμή συνειδητοποίησαν οτι μπορούν και χωρίς άντρες. Ή μάλλον για την ακρίβεια επειδή ήθελαν να ξεφορτωθούν από τις ζωές τους το είδος αυτό άντρα που παράγει η πατριαρχία. Γι αυτό και από τα γνωστότερα φεμινιστικά «ρητά» είναι «γυναίκα χωρίς άντρα, ψάρι χωρίς ποδήλατο».

Αντιθέτως ήταν οι άντρες αυτοί που έχτιζαν τις κοινωνίες επί χιλιετίες έτσι ώστε οι γυναίκες να είναι οικονομικά εξαρτημένες απο αυτούς. Το ότι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς άντρα οφείλεται στην ίδια την πατριαρχία που φρόντισε η επιβιωσή τους να εξαρτάται από έναν άντρα προστάτη -είτε ως πατέρα είτε ως σύζυγο.

Και τώρα που αρχίζει να αλλάζει αυτό -μετά απο αγώνες των ίδιων των γυνακών- μαντέψτε ποιος ζοριζεται. Μαντέψτε ποιος κάθεται και κλαίγεται που οι γυναίκες δεν τους δίνουν πια σημασία, που δεν απαντάνε στα μηνύματά τους, που δεν είναι πια «σοβαρες» και δε θελουν πλέον να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Μάντεψε ποιοι δημιουργησαν ένα ολόκληρο κίνημα βασισμένο στην ιδέα οτι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ, χρόνο, προσοχή και κλαψουρίζουν όλη μέρα για τις χυλόπιτες που τρώνε. Spoiler alert: όχι οι φεμινίστριες.

Αν οι φεμινίστριες δεν μπορούσαν χωρίς άντρα θα παρέμεναν κι αυτές παραδοσιακές. Αυτό που οι φεμινίστριες διεκδικούν δεν είναι οι άντρες να ασχολούνται περισσότερο μαζί μας, αλλά μάλλον λιγότερο -να σταματήσουν να μας κακοποιούν, να μας παρενοχλούν, να μας αντικειμενοποιούν και να προσπαθουν να ελέχουν τις ζωές μας. Είναι οι άντρες αυτοι που δημιουργούν κινήματα όπως οι incels και προβαίνουν σε δολοφονικές επιθεσεις διεκδικόντας περισσότερο έλεγχο πάνω στις γυναίκες.

Αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι ειναι οι άντρες που δεν μπορούν χωρίς γυναίκα. Σημαίνει περισσότερο ότι πολλοί άντρες δε μπορούν χωρίς κάποια πάνω στην οποία μπορούν να ασκούν εξουσία. Οτι δε μπορούν χωρίς κάποια να τους καθαρίζει, να τους πλένει, να τους ικανοποιεί τις σεξουαλικές ανάγκες χωρίς αυτοί να ενδιαφέρονται για τις δικές της, να τους γεννά παιδιά τα οποία θα μεγαλώνει η ίδια αλλά θα έχουν το όνομα τους.

Είναι οι «παραδοσιακοί» άντρες που δε μπορούν χωρίς την γυναίκα που τους υποσχέθηκε η πατριαρχία. Οι γυναίκες μια χαρά μπορουν να τα καταφέρουν και χωρίς αυτούς. Μόνο που τώρα, με την άνοδο του φεμινισμού παγκοσμίως, δεν υπάρχουν αρκετές «παραδοσιακές» γυναίκες για όλους. Άρα μάλλον οι άντρες θα πρέπει να αρχίζουν να προσαρμόζονται

Το Θιγμένο Φύλο του Tinder

Posted on by

0

post apocalyptic wasteland.png

Εδώ βλέπουμε δύο σχολιαστές να σιγοντάρουν την χυδαία συμπεριφορά του τύπου στην προηγούμενη ανάρτηση. Κι ενώ το ένα σχόλιο είναι κλαψιάρικο και το άλλο επιθετικό, έχουν ως κοινό παρονομαστή αυτό που ήδη αναλύσαμε: την τάση πολλών αντρών σήμερα να εκλαμβάνουν την ελευθερία μιας γυναίκας πάνω στο σώμα της και τον χρόνο της ως μια μορφή καταπίεσης προς τους ίδιους. Το να μην απαντάς σε κάποιον καθιστά τους άντρες θύματα, ενώ το να επιλέγεις με ποιον θα βγεις και θα πηδηχτείς αποτελεί μια μορφή «ελέγχου» πάνω στους άντρες σύμφωνα με τον δεύτερο σχολιαστή. Αυτή ειναι η μόνη εξουσία που μας αναγνωρίζουν: να θέλουν να μας πηδήξουν κι εμείς να λέμε όχι.

Eίναι επίσης ενδιαφέρον πώς στα πλαίσια της ρητορικής αυτής ο σωστός τρόπος να χρησιμοποιείς τα social media είναι μόνο οταν ανταποκρίνεσαι στις επιθυμίες των αντρών. Ακουμε συχνά να λένε αγανακτησμένοι «τι με έκανες αποδοχή/follow/like αν είναι να μην απαντάς» λες και τα social media έχουν μια ρήτρα σύμφωνα με την οποία δεσμευτήκαμε να δίνουμε ευκαιρίες σε όποιον στέλνει ενα «hey» ακόμα και αν νυστάξαμε/βαρεθήκαμε/αλλάξαμε γνώμη γιατι τον είδαμε σε φωτογραφία και ξυρισμένο.

Ταυτόχρονα ΌΛΑ ανεξαιρέτως τα social media χαρακτηρίζονται από αυτο το είδος άντρα ως «κρεαταγορες» εκτός αν τα έχεις αποκλειστικά για να ποστάρεις inspirational quotes ή όλα τα ψαγμένα βιβλία που διάβασες με φόντο τον καφε σου/την εξοχή/άντε και το κομοδίνο σου (φυσικά όχι τα μπουτια σου, διάβασμα και μπούτια είναι αλληλοαποκλειόμενα). Και αφού οι γυναίκες συμμετέχουν εθελοντικά σε «κρεαταγορές» ποστάροντας selfies, χαζεύοντας selfies αντρών ή ψάχνοντας για ένα ραντεβού, τότε δικαιολογείται να τους συμπεριφέρονται και «ως κρέατα» προς κατανάλωση. Αν είσαι γυναικα στα social media, you can’t win. Αν ήθελες σεβασμό να μην είχες ίντερνετ.

Καμία έκπληξη δεν αποτελεί οτι το male entitlement και το slut shaming καταλήγουν να απωθούν σήμερα τις γυναίκες (φεμινίστριες και μη) που δεν έχουν καμία πια όρεξη και καμία ανάγκη να ανέχονται αυτές τις μαλακίες. Και όσο οι γυναίκες δείχνουν οτι μπορουν και χωρίς τους άντρες που δεν προσαρμόζονται στις νέες πραγματικότητες, τόσο αυτοί αντί να ασκήσουν την αυτοκριτική τους κατηγορούν τις γυναίκες που δεν τους δίνουν σημασια, Και κάπως έτσι καταλήγουμε σε κινήματα όπως τον incels που βασίζονται αποκλειστικά στην αντίληψη ότι οι γυναίκες τους χρωστούσαν από κάπου σεξ, προσοχή και φροντίδα.

Γιατί Χρειαζόμαστε Παγκόσμια Ημέρα Μονογονεϊκών Οικογενειών

Posted on by

0

single moms

Kι ενώ στην χθεσινή ανάρτηση μας κατηγορούσαν ότι αργούμε να κάνουμε παιδιά γιατί περιμένουμε τον ιδανικό σύντροφο, σε αυτή μας κατηγορούν ότι κάνουμε παιδιά με το πρώτο τυχόντα, απόδειξη ότι οι γυναίκες θα κατηγορηθούν όπως και αν χρησιμοποιούν (ή δεν χρησιμοποιούν) τις αναπαραγωγικές τους ικανότητες εκτός αν ταιριάξουν στα πάρα πολύ στενά πατριαρχικά πλαίσια.

Πρώτον υπάρχουν πολλοί λόγοι που μπορεί να είναι μια γυναίκα single μητέρα. Μπορεί να ήθελε να κάνει ένα παιδί αλλά να μην είχε βρει ακόμα τον σωστό σύντροφο και να αποφάσισε να το κάνει μόνη της, μπορεί να έκανε πίσω ο πατέρας του παιδιού όταν ήταν αργά ενώ είχε πει ότι θα την στηρίξει, μπορεί απλά να χώρισε όπως συμβαίνει σε πάρα πολλές ανθρώπινες σχέσεις και δεν είχε καμία υποχρέωση να μείνει με τον πατέρα του παιδιού της. Ακόμα και αν έμεινε έγκυος από ατύχημα και αρνήθηκε να κάνει έκτρωση για θρησκευτικούς λόγους αυτό είναι δικαίωμα της, δεν έχει υποχρέωση καμία γυναίκα να κάνει έκτρωση επειδή δεν τσεκάρει όλα τα αποδεκτά κριτήρια μητρότητας. Το να ξεχωρίζεις βέβαια αυτό από όλα τα πιθανά σενάρια με μόνο εναλλακτικό ένα τραγικό θάνατο δείχνει πόσο απελπισμένα είναι τα μισογυνικά σκουπίδια να κάνουν slut shaming στις γυναίκες κατηγορώντας τις για εγκυμοσύνες που οι άντρες ποτέ δεν κατηγορούνται -οι δε πατεράδες που μεγαλώνουν μόνοι τους παιδιά θεωρούνται ήρωες.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οι γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους ένα παιδί αξίζουν σεβασμό αλλά και υποστήριξη γιατί επιτελούν μία δύσκολη εργασία που έχει αξία για ΟΛΗ την κοινωνία. Η χαρά της μητρότητας μπορεί να είναι ικανοποιητική για την ίδια αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε κοινωνία βασίζεται στην αναπαραγωγή των μελών της -από το φτηνό εργατικό δυναμικό μέχρι τις συντάξεις που πρέπει να πληρωθούν και την φροντίδα των ηλικιωμένων. Κι αυτός ΑΚΡΙΒΩΣ είναι ο λόγος που ασκείται τόση πίεση στης γυναίκες να γίνουν μητέρες, αυτός είναι και ο λόγος που υπήρχαν ανέκαθεν περιορισμοί στις εκτρώσεις -τους οποίους οι φεμινίστριες αγωνίστηκαν να καταργήσουν, αυτός είναι ο λόγος που προσπαθούν συνέχεια να μας τρομάξουν με προπαγάνδα περί «δημογραφικού προβλήματος» και «υπογεννητικότητας». Η κοινωνία έχει ανάγκη την λειτουργία αυτή που φέρει εις πέρας το cis γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα.

Κι επειδή η αναπαραγωγή αυτή δεν είναι μόνο η 9μηνη εγκυμοσύνη με την οποία επιφορτίζονται οι (cis) γυναίκες (ή τρανς άντρες) αλλά και η ανατροφή των παιδιών που κοστίζει πολλά σε χρόνο, χρήμα και ενέργεια, οι μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά δεν αξίζουν μόνο μια συμβολική Παγκόσμια Μέρα αλλά και την χρηματική υποστήριξη του κράτους και του πατέρα τους. Η πατριαρχία όμως δε μας θέλει μόνο αναπαραγωγικές μηχανές, μας θέλει και τσάμπα αναπαραγωγικές μηχανές μετακυλώντας το κόστος πάνω μας.