Moυ λέει η κομμώτριά μου τις προάλλες, επειδή συζητάμε για τις γυναικοκτονίες και το θέμα της έμφυλης βίας έτσι κάπως επιφανειακά, «φοβάμαι με όλα αυτά που διαβάζω, δεν ξέρω τι να πω στην κόρη μου». Και μετά συμπληρώνει «βέβαια η κόρη μου ειναι σαν εμένα, πολύ δυναμική, κι εμένα ο άντρας μου δεν μου έχει υψώσει ούτε τον τόνο της φωνής τους, δεν νομίζω οτι θα της συνέβαινε ποτέ κάτι τέτοιο».

Και σκέφτομαι πόσες γυναίκες μεγαλώνουμε σε αυτό το πνεύμα, ότι εμείς είμαστε δυναμικές, ότι σεβόμαστε τον εαυτό μας και γι αυτό εμάς ποτέ δε θα μας χτυπήσει, κακοποιήσει, εξευτελίσει, παραβιάσει ένας άντρας γιατί αυτό είναι πάντα κάτι που συμβαίνει στις Άλλες, αυτές τις αδύναμες κακομοίρες που δεν είχαν μάνες/γιαγιάδες/θείες δυναμικές σαν τις δικές μας, που μεγάλωσαν σε προβληματικές οικογένειες και ανήκουν γενικά σε μια άλλη κατηγορία. Και γι αυτό οταν μας συμβαίνει η ντροπή είναι τόσο μεγάλη, η ταπείνωση τόσο βαθιά και το σοκ τόσο τεράστιο που δεν ξέρουμε πού να στραφούμε, σε ποιον να μιλήσουμε, δεν ξέρουμε πώς να αντιδράσουμε, μουδιάζουμε και έτσι πολλές βυθιζόμαστε στην σιωπή και την άρνηση γιατί αδυνατούμε να δεχτούμε ότι είμαστε κι εμείς από εκείνες, τις Άλλες, επειδή ουσιαστικά δενείχαμε πραγματικά υπολογίσει ότι αυτό μπορεί να είναι ένα σενάριο που θα συμβεί σε εμάς.

Δεν ξέρω τι να προτεινω αλλά ξέρω ότι η ταύτιση του φεμινισμού με την δυναμική γυναίκα που εμπνέει σεβασμό με την προσωπικότητά της είναι απλά μια διαστρέβλωση που εύκολα γυρνάει εναντίον μας και καταλήγει σε victim blaming.

To ζήτημα της διαρροής προσωπικών βίντεο πάει πολύ πιο βαθιά από τους άντρες που τα διαρρέουν και την τιμωρία τους. Στην ουσία πάει στην καρδιά της πατριαρχίας, στην κατασκευή της γυναικείας σεξουαλικότητας ως υποδεέστερης, στην κατασκευή της γυναίκας ως σεξουαλικού αντικειμένου και όχι υποκειμένου.

Οι άντρες και όχι οι γυναίκες είναι αυτοί που συνήθως διαρρέουν προσωπικά βίντεο συντρόφων τους όχι επειδη οι άντρες ειναι χειρότεροι άνθρωποι αλλά αφενός επειδή δεν μπορείς να εξευτελίσεις έναν άντρα με έναν βίντεο όπου επιτελεί τον αρρενωπό ρόλο του γιατί αυτός (σε αντίθεση με το γυναικείο ρόλο) απλά δεν θεωρείται εξευτελιστικός και αφετέρου επειδη υπάρχει μια τεράστια ζήτηση τέτοιων βίντεο από άλλους άντρες που απολαμβάνουν μια τέτοια πράξη παραβίασης.

Μια γυναίκα, όσο απελευθρωμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να αγνοήσει την πραγματικότητα αυτή. Δηλαδή ότι ακόμα κι αν η ίδια δε νιώθει καμία ενοχή ή ντροπή για την σεξουαλική της ζωή, η κοινωνία μπορεί να την τιμωρήσει γι αυτή, στερώντας της για παράδειγμα επαγγελματικές ευκαιρίες στη βάση τέτοιας διαρροής. Και ότι ακόμα και αν δεν έχει βγάλει ποτέ τέτοιο βίντεο,το σώμα της και η σεξουαλικότητά της θα θεωρούνται (σε αντίθεση με την αντρικά) πάντα κάτι ντροπιαστικό. Μπορει να αποφύγει τη δημόσια διαπόμπευση και να θεωρεί τον εαυτό της τυχερότερη, εξυπνότερη ή και ηθικότερη από τις άλλες, δεν μπορεί να αποφύγει όμως να ζει μέσα σε μια μισογυνική κοινωνία όπου η αξία της εξαρτάται απλά από το κατά πόσο συμμορφώνεται με τους πατριαρχικούς κανόνες και την διαφύλαξη της «τιμής» της με τρόπο που δεν περιορίζει τους άντρες. Για τους λόγους αυτούς τέτοια περιστατικά αφορούν ΟΛΕΣ τις γυναίκες και όχι μόνο αυτές που βγάζουν τέτοια βίντεο ή στέλνουν γυμνές φωτογραφίες τους.

Σε μια τέτοια κοινωνία κάποι@ θα σπεύσουν να συμβουλεύσουν τις γυναίκες να αποφεύγουν την λήψη τέτοιων βίντεο για να προστατεύσουν την ιδιωτικότητά τους κάτι που απλά βάζει κάτω από το χαλάκι τόσο την παραβιαστική πράξη του παρτενέρ της όσο και το πιο συστημικό θέμα της υποτίμησης της γυναικείας σεξουαλικότητας. Κάποι@ πάλι, θα σπεύσουν να επιμείνουν στην παραδειγματική τιμωρία των δραστών κάτι όμως που εξακολουθεί να παρακάμπτει το πραγματικό πρόβλημα και που σύντομα θα καταληξει να εστιάζει σε μια ποινική θεώρηση του θέματος με εμάς να ζητάμε αυστηρότερες ποινές και περισσότερη κρατική παρέμβαση.

Φυσικά κρίνεται ως θετικό όταν η ίδια η κοινωνία αυθόρμητα κατακρίνει και τιμωρεί τέτοιες πράξει. Από τη μία όμως το βάρος εξακολουθεί να πέφτει στο θύμα, που θα πρέπει να τις καταγγέλει δίνοντας ακριβώς τη δημοσιότητα που ήθελε να αποφύγει. Από την άλλη, το φεμινιστικό όραμα θα πρεπει να είναι ακόμα πιο ριζοσπαστικό, ειδικά σε έναν κόσμο που η περισσότερη επιτήρηση του διαδικτύου δεν είναι ούτε εύκολη και ίσως να μην είναι πάντα επιθυμητή. Θα πρέπει να είναι ουσιαστική σεξουαλική ελευθερία για τις γυναίκες και μια κοινωνία που θα αντρέφει άντρες που σέβονται τα προσωπικά όρια και την σεξουαλική αυτενέργεια των γυναικών, γνωστών τους και άγνωστων.

Τα «είναι θέμα παιδείας» και τα «όλα ξεκινούν από την οικογένεια», δεν είναι σχόλια κατάλληλα για φεμινιστική σελίδα, είναι στην καλύτερη περίπτωση σχόλια που παπαγαλίζεις για να πιάσεις την βάση στην έκθεση στις Πανελλήνιες.

Αν θες όντως να συνεισφέρεις στην κουβέντα οφείλεις να κατανοήσεις ότι η οικογένεια δεν είναι μια απομονωμένη, στεγανή, ανεξάρτητη μονάδα αλλά μέρος μιας κοινωνίας που επηρεάζει ακόμα και το τι θεωρούμε οικογένεια. Όχι μόνο ένα παιδί δέχεται ασταμάτητα τις επιρροές από θεσμούς εκτός της οικογένειας όπως το σχολείο, το κράτος, την Εκκλησία αλλά και τα ΜΜΕ, τις διαφημίσεις, τη λογοτεχνία, αλλά κα η ίδια η οικογένεια είναι διαμορφωμένη βάσει των ιδανικών της ετεροφυλοφιλίας, του σεξισμού, της θρησκείας κτλ -αρκεί να σκεφτούμε ακόμα και το ποια ζευγάρια επιτρέπεται να δημιουργήσουν οικογένεια in the first place.

Επομένως όχι, δεν ξεκινούν όλα από την οικογένεια καθως αυτή η ίδια να επέρχεται ως ο τελικός σχηματισμός κοινωνικών διεργασιών. Ούτε «είναι όλα θέμα παιδείας» καθώς η δήλωση αυτή είναι γελοία ταυτολογική -τείνει να επαναλαμβάνεται από οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε δεν μοιράζεται τις ίδιες αξίες με τον ίδιο παρακάμπτοντας το ποια τελικά είναι αυτή η σωστή παιδεία και το πώς αποκτάται.

Σταματήστε λοιπόν να ψυχολογικοποιείτε καταστάσεις και να θεωρείτε οτι ο μισογυνισμός (ή ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο μισαναπηρισμός κ.ο.κ. ) είναι οικογενειακή υπόθεση. ΟΛΟΚΛΗΡΗ η κουλτούρα μας μέσα στην οποία διαποτιζόμαστε από την ώρα που γεννιόμαστε είναι μισογυνική!

Γενικα ας ξεφορτωθούμε επιτέλους τα νεοφιλελέ τσιτάτα και την απλοική νεοφιλελέ σκέψη που η μόνη τους αποστολή είναι να μας εμποδίζουν να βλέπουμε την συστημική φύση των κοινωνικών φαινομένουν ώστε να τα αποδίδουμε σε τυχαίους και συγκυριακούς παράγοντες (μία κακή μάνα, ένας απων πατέρας) και ας χρησιμοποιήσουμε λίγο την κοινωνιολογική μας σκέψη.

Με αφορμή το #feminist_rant_3723 κ δεκάδες παρόμοια, καθώς και πολλές άστοχες αντιδράσεις που συνήθως ακολουθούν, θέλω να καταστήσω σαφές το εξής: οι γυναικες ΔΕΝ είναι υποχρεωμένες να αναλαμβάνουν τις δουλειές του σπιτιού όταν ο άντρας αναλαμβάνει τα έξοδα. Δεν προκύπτει από κάπου αυτό. Μπορεί βέβαια να το κάνει από την καλή της την καρδιά αν θέλει, τη βολεύει και το απολαμβάνει​ αλλά δεν μπορεί΄να είναι αξίωση ούτε​ απαίτηση του εν λόγω άντρα και αν διαφαίνεται κάτι τέτοιο είναι τεράστιο red flag, αρχίστε να τρέχετε μακριά!
​
Μπορεί σε μια πρώτη εξέταση να φαίνεται ως μια δίκαιη κατανομή, αλλά θα πρέπει να μας ψυλλιάσει αρχικά το γεγονός ότι εντελώς συμπτωματικά είναι ακριβώς η κατανομή που επέβαλε η πατριαρχία εδώ και αιώνες. Όχι, δεν έχει την υποχρέωση να αναλαμβάνει το νοικοκυριό ούτε αυτός που δεν έχει δουλειά, ούτε αυτός που βγάζει λιγότερο γιατί, μαντέψτε ποιο φύλο συνήθως αντιμετωπίζει μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, χαμηλότερους μισθούς και γενικότερα λιγότερες ευκαιρίες καριέρας. Αν αφήναμε αυτό το φαινομενικά ουδέτερο κριτήριο να κατευθύνει τον καταμερισμό εργασίας τότε πάλι οι γυναίκες θα κατέληγαν​ ως επί το πλείστον να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού. Βάλτε και την διαφορά ηλικίας που υφίσταται συνήθως στις ετερόφυλες σχέσεις και οι άντρες θα προπορεύονται στην συντρπιτική πλειοψηφία των περιπτώσεων​ τόσο στην καριέρα όσο και στο ύψος του μισθού απλά επειδή είχαν περισσότερα χρόνια να φτάσουν εκεί.​
Και όχι ότι υπάρχει κάτι λάθος με το να κάνεις τις δουλειές του σπιτιού αλλά στον καπιταλιστικό μας κόσμο είτε μας αρέσει είτε οχι η αποκλειστική ενασχόληση με αυτές δημιουργεί οικονομική εξάρτηση ακριβώς επειδή η οικιακή εργασία είναι άμισθη. Όχι μόνο αυτό αλλά δημιουργεί και έναν φαύλο κύκλο: ασχολούμενες με τις δουλειές του σπιτιού οι γυναίκες μένουν πίσω στις σπουδές και την καριέρα τους και άρα φαίνεται όλο και πιο εύλογο να είναι αυτές που αναλαμβάνουν αποκλειστικά τις δουλειές του σπιτιού καθώς η αμοιβή τους στην αγορά εργασίας​ δε θα έχει να προσφέρει πολλά στο νοικοκυριό. Ακόμα και η προσδοκία που δημιουργούν τα έμφυλα στερότυπα σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες είναι αυτές που θα ασχολούνται με τις δουλειές του σπιτού και το μεγάλωμα των παιδιών και άρα δε θα είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένες στην καριέρα τους λειτουργεί ως εμπόδιο στις ευκαιρίες καριέρας τους,λειτουργεί δλδ σχεδόν ως αυτοεκπληρουμενη προφητεία.
Αν ακόμα σας κλωτσαει η θέση πως οιγυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να αναλάβουν τις δουλειές οταν ο άντρας αναλαμβάνει τα υπόλοιπα έξοδα, αναλογιστείτε αν θα ακουγόταν εξίσου «δίκαιο» να απαιτεί μια γυναίκα να κάνει ο σύντροφός της τις δουλειές του σπιτιού αν έμεναν​ στο δίκο της​ σπίτι και εκείνη​ κάλυπτε τα έξοδα. Θα τον έλεγαν με την ίδια ευκολία «σπιτωμένο»? Δε θα έλεγαν την γυναίκα καταπιεστική ή ακομα και «ευνουχιστική»? Αν κάποιο απο τους δύο έχει αρκετά χρήματα για να συντηρεί το άλλο, γιατί αυτό οφείλει να έρθει με ανταλλάγματα? Είναι μήπως ο γάμος ή η συγκατοίκηση ένας έμμεσος τρόπος να αγοράζεις φτηνά τις υπηρεσίες του άλλου, καλυμμενος με το πέπλο του ρομαντισμού; 🤔
Ένα ζευγάρι μπορεί βέβαια να αποφασισει να μετακομίσει μαζί στη βάση ενός μεταξύ τους διακανονισμού επειδή το συμφέρει περισσότερο με οικονομικούς όρους . Αλλά ​όπως ειπωθηκε ηδη οι όροι αυτοί είναι πατριαρχίκα προκαθορισμενοι και σε κάθε περίπτωση δεν απορρέει αυτόματα από την συγκατοίκηση πως κάποιος υποχρεούται να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και για τους δυο. Καλό θα είναι λοιπον να σταματήσουμε να προσποιούμαστε οτι αυτή ειναι μια ουδέτερη συνθήκη όταν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι έχει ξεκάθαρο έμφυλο πρόσημο και ότι ο καπιταλισμός στηρίζεται ακριβώς στην πλάτη της άμισθης εργασίας των γυναικών

Όταν ο παππούς μου και αργότερα η γιαγιά μου ήταν στα τελευταία τους, ο πρώτος κατάκοιτος και η δεύτερη με άνοια, την φροντίδα τους ανέλαβαν οι δύο κόρες τους. Ο γιος τους όχι μόνο δεν ασχολήθηκε αλλά έδειχνε εξαιρετική αδιαφορία και συχνά πρωτοφανή σκληρότητα απεναντί τους μην κρύβοντας ότι τον κούραζε και τον ενοχλούσε η κατάστασή τους όποτε αναγκάζονταν να συνυπάρξουν. Όταν από την άλλη πλευρά της οικογένειάς μου η θεία μου ήταν στα τελευταία της ο γιός της την πήρε σπίτι του απρόθυμα, την φροντίδα της όμως ανέλαβε αποκλειστικά η γυναίκα του η οποία την περιέβαλε με αγάπη παρόλο που την γνώριζε ελάχιστα χρόνια ενώ ο ίδιος είπε «περιμένω να πεθάνει για να ανακουφιστώ κι εγώ κι αυτή».

Αυτό εννοούμε με τον όρο «θηλυκοποίηση της φροντίδας», μια πραγματικότητα όπου οι γυναίκες είναι αυτές που κατά κανόνα (κι αυτό σημαίνει όχι αποκλειστικά) αναλαμβάνουν τη φροντίδα τόσο των παιδιών όσο και των ηλικιωμένων γιατί η έμφυλη κοινωνικοποίηση τις κάνει αφενός να το θεωρούν χρέος τους και να κατακρίνονται δυσανάλογα όταν δεν το επιτελούν, και αφετέρου να αναπτύσσουν περισσότερη ενσυναισθησή προς τα ανήμπορα άτομα. Αυτό φυσικά δεν αφορά μόνο το επίπεδο των συναισθημάτων αλλά έχει μια πολύ υλική σημασία για την οικονομία καθώς μέσω της κοινωνικοποίησης αυτής οι γυναίκες επιτελούν ένα είδος άμισθης εργασίας που φυσικοποιείται και παρουσιάζεται ως μέρος της ανιδιοτελούς γυναικείας φύσης τους ενώ αξίζει χιλιάδες ευρώ και αποτελή στυλοβάτη του καπιταλισμού.

Θα έπρεπε να οραματιστούμε μια κοινωνία όπου το κόστος αυτό δεν θα το αναλαμβάνει κάθε μεμονωμένο νοικοκυριό αλλά θα επιμερίζεται στο σύνολο της κοινωνίας μέσω δομών που θα απαλλάσσουν τα μέλη της οικογένειας από το βάρος αυτό -δομών βέβαια που δεν θα βασίζονται πάλι αποκλειστικά σε γυναίκες γιατί κι αυτό είναι μέρος της θηλυκοποίησης της φροντίδας. Θα έπρεπε να απαιτούμε μια κοινωνία όπου οι άνθρωποι δε δημιουργούν οικογένεια, δεν κάνουν παιδιά ούτε διατηρούν επαφές με τοξικούς συγγενείς από φόβο ποιος θα τους γηροκομήσει στο τέλος της ζωής τους. Στη συγκεκριμένη καπιταλιστική και πατριαρχική πραγματικότητα όμως έχει σημασία να αναγνωρίσουμε πως ενώ το βάρος αυτό συχνά είναι όντως δυσβάσταχτο, οι γυναίκες κατά κανόνα το επωμίζονται αγόγγυστα.

Όσοι λοιπόν έσπευσαν να συμπάσχουν και να δικαιολογήσουν τον θύτη στο Πόρτο Χέλι καλά θα κάνουν πρώτα να αναρωτηθούν πόσες δολοφονίες θα είχαμε καθημερινά αν οι γυναίκες αποφάσιζαν να απαλλαχθούν με τον ίδιο τρόπο από το βάρος της φροντίδας τρίτων, να προβληματιστούν για το τι σημαίνει αυτό για τους έμφυλους ρόλους και την έμφυλη κοινωνικοποίηση και το ποιους εν τέλει ωφελεί. Καλό θα είναι επίσης όποιος μας προτρέπει να παντρευτούμε για να μην πεθάνουμε μόνες να αναλογιστεί ότι τίποτα δεν εγγυάται στις γυναίκες ότι ένας άντρας θα τις φροντίσει στην ομολογουμένως στατιστικά σπάνια περίπτωση που η υγεία τους χειροτερεύσει πριν τη δική του -την ίδια ώρα που το αντίστροφο εκλαμβάνεται ως δεδομένο.

Το περιστατικό στο Πόρτο Χέλι δε θα πρέπει να αναλύεται ξεχωριστά από τη συζήτηση για την έλλειψη δομών φροντίδας και την τάξη ούτε όμως θα πρέπει να συζητάται ξέχωρα από τη φεμινιστική συζήτηση περί θηλυκοποίησης της φροντίδας και της έμφυλης κοινωινκοποίησης -πραγματα που άλλωστε οφείλουν να είναι μέρος της ταξικής ανάλυσης αλλά πολύ βολικά παραβλέπονται από συντρόφια που πιστεύουν ότι το έμφυλο ανήκει σε μια ξεχωριστή σφαίρα, αυτή του «απλώς πολιτισμικού».

Πώς θα προφυλαχθούμε από γυναίκες που θα κάνουν συναινετικά σεξ μαζί μας και μετά θα μας κατηγορούν για βιασμό?» αναρωτιούνται άντρες έντρομοι στο ενδεχόμενο μια γυναίκα να έχει όρεξη να μπλέξει με το νόμο και τους «τι-φόραγες» ασυνομικούς, να ξεφτιλιστεί δημόσια ως «π@υτανάκι» και να βρει το παρελθόν της και το ινστα της να γίνεται βορά στην διψασμένη για μισογυνισμό κοινωνία για να τους χαλάσει τη μέρα ή να τους φάει τα 1900 ευρω που έχουν στην τράπεζα.

Θα σας πω εγώ πώς να προφυλαχτείτε. Με τον ίδιο τρόπο που προφυλάσσεστε όταν πηγαίνετε στο σπίτι γνωστών σας από το να σας καταγγείλουν αργότερα ότι τους κλέψατε το καλό τους σερβίτσια και τα χρυσαφικά της γιαγιάς. Οι ψευδείς καταγγελίες για βιασμό σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις είναι όσες οι ψευδείς καταγγελίες για τα υπόλοιπα εγκλήματα οπότε αν δεν χάνετε τον ύπνο σας ότι θα σας κατηγορήσουν ψευδώς για τη διάρρηξη στο σπίτι του γείτονα αλλά για το αν το ραντεβού σας θα σας κατηγορήσει για βιασμό αυτό συμβαίνει είτε επειδη έχετε λερωμένη τη φωλιά σας και εν γνώση σας επιδεικνύετε παραβιαστικές και πιεστικές συμπεριφορές είτε επειδη είστε τόσο μισογυνικά σκουπίδια που έχετε καταπιει αμάσητο το παραμύθι ότι οι γυναικες άλλη δουλειά δεν έχουν από το να σέρνονται για χρόνια σε δικαστήρια από καθαρή κακία ή φανταστικές οικονομικές διεκδικήσεις.

Αν υπάρχουν κάπου τεράστιες πιθανότητες να κατηγορηθείτε ψευδώς για κάτι αυτό είναι αν βρεθείτε καμία Παρασκεύη απόγευμα σε αντιφασιστική πορεία και αφού φάτε ξύλο από τους μπάτσους που προστατεύουν τους φασίστες σας φορτώσουν με φανταστικές κατηγορίες. Αυτό όμως συμβαίνει ακριβώς επειδή υπάρχει μια ασυμμετρία εξουσίας όπου το κράτος και η αστυνομία έχει το καρπούζι έχει και το μαχαίρι και μπορεί να επιβάλει το δικό της αφήγημα. Στην περίπτωση των γυναικών που είναι μια καταπιεσμένη ομάδα θα ήταν ηλίθιο να πιστεύουμε ότι ευνοούνται από την αστική δικαιοσύνη που είναι χτισμένη εξ αρχής εναντίον τους, θα ήταν το ίδιο σαν να πιστεύουμε ότι η καημένη η αστυνομία μας βάλλεται αλύπητα από ψευδείς, κακόβουλες κατηγορίες για αδικαιολόγητη χρήση βίας και αυθαιρεσία. Στην πραγματικότητα ξέρουμε καλά πως, όπως και στην περίπτωση της έμφυλης βίας, είναι απείρως πιθανότερο να διαπράττεται ένα έγκλημα που δεν καταγγείλετε ποτέ ακριβώς λόγω του φόβου μπροστά στον ισχυρό και τον προνομιούχο.

Επειδή όλοι οι αυτόκλητοι υπερασπιστές του ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού που ξεφυτρώνουν σε κάθε thread να ξεράσουν τον μισογυνισμό τους μάλλον δεν είναι κι αυτοί προνομιούχοι εκατομμυριούχοι που δείχνουν την αλληλεγγύη τους στην ελιτ στην οποία ανήκουν, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο? Πώς μπορούμε να ερμηνεύσουμε το ακούραστο έργο χιλιάδων αντρών των 600 ευρώ (κι άμα) που τσακίζονται να υποστηρίξουν μετά μανίας έναν πλούσιο που τάχα θέλουν οι δολοπλόκες γυναίκες να του φάνε τα λεφτά αγνοώντας πως οι πλούσιοι κατά κανόνα είναι αυτοί που γλιτώνουν φτηνά με τις κατηγορίες βιασμού? Είναι αρκετά απλό: ο καπιταλισμός και η πατριαρχία καλλιεργεί σε πολλούς άντρες αυτό το power fantasy, ότι τάχα αν γίνουν κι αυτοί πετυχημένοι και διάσημοι καμία γυναίκα δε θα τους λέει όχι -και άρα ο λόγος που τώρα τους απορρίπτουν είναι οτι ειναι φτωχοί και άσημοι. Πώς μπορεί μια 17χρονη να αρνήθηκε σεξ σε έναν άντρα με το γόητρο που οι ίδιοι φαντασιώνονται κάθε φορά που ρίχνουν μια ματιά στη μίζερη ζωή τους? Αυτό σημαίνει ότι δε θα μπορέσουν ποτέ να υποτάξουν τις γυναίκες, όσο σκληρά κι αν δουλέψουν όπως υπαγορεύει το νεοφιλελεύθερο όνειρο.

Κατά μία έννοια όλα αυτά τα τσιράκια της ελίτ παίρνουν και την φανταστική τους εκδίκηση από τις γυναίκες μπαίνοντας για λίγο, όσο διαρκεί ένα σχολιο στο facebook έστω, στην θέση ενός ισχυρού άντρα που μπορεί να αντιπαραθέσει τον πλούτο του στις κατηγορίες βιασμού. Ταυτόχρονα όμως ποντάρουν και στο γεγονός πώς αν βγάλουν μια ακόμα γυναίκα αναξιόπιστη χρησιμοποιώντας το ταξικό προνόμιο ενός (φερόμενου ως) βιαστή, αυτό θα λειτουργήσει εις βάρος όλων των γυναικών που θα στιγματιστούν συλλογικά ως δολοπλόκες, φαντασιόποληκτες, ψεύτρες και αυτό ίσως διευκολύνει τις δικές τους παραβιαστικές συμπεριφορές διατηρώντας την αξιοπιστία του λόγου και της μαρτυρίας των αντρών έναντι των γυναικών. Κάθε άντρας μπορεί δυνητικά να επωφεληθεί από την συλλογική υποτίμηση και απαξίωση των γυναικών αλλά αυτό γίνεται πάντα συναρτήσει των υπόλοιπων (ταξικών, φυλετικών κτλ) προνομίων του.

Σε κάποια από τα προηγούμενα σχόλια κάνα δυο άντρες, από αυτούς που παρακολουθούν τη σελίδα για να μάθουν και προσπαθούν να συνεισφέρουν θετικά σε αυτή, εξέφρασαν έμμεσα την αντίληψη ότι ίσως οι γυναίκες απορρίπτουν σεξουαλικά τους άντρες γιατί αυτές γουστάρουν λιγότερο το σεξ, πιθανώς για λόγους εξελικτικούς. Αυτή τώρα δεν είναι καμιά καινούρια ιδέα αλλά ήταν λίγο απογοητευτικό που την εξέφρασαν σύμμαχοι και δείχνει το βαθμό που ακόμα και οι πιο καλοπροαίρετοι έχουν απορροφήσει πατριαρχικές κατασκευές και ψευδοεξελιτικτές θεωρίες και τις χρησιμοποιούν ως το πρίσμα για να ερμηνεύσουν τις σχέσεις μεταξύ φύλων.

Ένας από αυτούς μάλλον πρόσθεσε για να μας πείσει ότι οι άντρες σκέφτονται υπερβολικά το σεξ πως «Όταν δεν υπάρχει απλά αυτοικανοποιούμαστε σε συχνότητα που ίσως να σας εκπλήξει». Νομίζω ότι αυτό που με ενόχλησε περισσότερο σε αυτό το σχόλιο ήταν η παντελής άγνοια του ανδρικού προνομίου. Αλήθεια, πόσο ανίδεος για το προνόμιο σου θα πρέπει να είσαι για να θεωρείς ότι η συχνότητα που αυτοικανοποιείσαι ίσως εκπλήξει τις γυναίκες λες και ολόκληρη η κουλτούρα μας δεν περιστρέφεται γύρω από τις αντρικές κάβλες, λες και δεν έχει μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά με teen movies όπου ξαναμμένοι άντρες κάνουν τα πάντα για να πηδήξουν ή προσπαθούν να κουτουπώσουν μηλόπιτες, λες και δεν μας σπαμάρουν ακόμα και εμάς με ροζ διαφημίσεις οι οποίες στοχεύουν στην αυτοικανοποίηση ή την στύση των ανδρών κάθε φορά που πάμε να κατεβάσουμε ένα γαμημένο torrent.

Αγνοώντας παντελώς το βαθμό που η αντρική σεξουαλικότητα εξυμνείται ως μια ασυγκράτητη πηγή ζωτικότητας είναι φυσικό να πιστεύεις ότι η σιωπή γύρω από τη γυναικεία σεξουαλικότητα σημαίνει ότι μάλλον αυτές έχουν γενικότερα χαμηλότερη λίμπιντο. Αν οι γυναίκες γούσταραν το σεξ όσο οι άντρες δε θα μιλούσαν περισσότερο γι αυτό, δε θα κάναν κι αυτές συνεχώς αστεία με το πόσο έπαιζαν το μουνί τους βλέποντας τον τάδε διάσημο ως έφηβες, δε θα υπήρχε μια διαρκής ροή πληροφορίας και memes για το πόσες και ποιες τσόντες βλέπουν, πόσο embarrassing είναι να μπαίνουν οι γονείς τους την ώρα που χαιδεύονται, δε θα έβλεπαν τσόντες παρέα? Είναι άλλωστε και κάτι έρευνες που διαχύει επίμονα η ποπ κουλτούρα, κάτι για το χάσμα της συχνότητας των φορών που σκέφτονται το σεξ οι άντρες και οι γυναίκες μέσα στη μέρα, αν δεν είναι αυτό απόδειξη ότι οι γυναικες δεν έχουν κάβλες τι είναι?

Αλήθεια πως μπορούμε να πείσουμε τους άντρες ότι κι εμείς σκεφτόμαστε το σεξ με συχνότητα και ένταση και ότι το πρόβλημα στις μεταξύ μας σεξουαλικές και όχι μονο σχέσεις δεν είναι η χαμηλή μας λίμπιντο σε σχέση με τη δική τους? Αν τους πει κάποια ότι σκέφτεται το σεξ μόνο μια φορά τη μέρα, που αρχίζει όταν ξυπνάει και τελειώνει όταν κοιμάται, θα τους πείσει? Όχι φυσικά, θα χαρακτηριστεί ως μια εξαίρεση, ως μια ιδιαιτέρως σεξουαλική γυναικά, ως η καυλιάρα που όλοι ονειρεύονται και που σίγουρα δε θα λέει ποτέ όχι στο σεξ και σε καμία φαντασίωσή τους και αυτόματα η δική της σεξουαλική επιθυμία θα περιστραφεί γύρω από το πόσο πολύ εξυπηρετεί τους ίδιους. Σύντομα η δική της επιθυμία θα γίνει ένα χυδαίο αστείο και πολλοί θα υποθέσουν ότι ο λόγος που το λέει είναι ένα ερωτικό κάλεσμα προς αυτούς και ότι η ερωτική της επιθυμία σημαίνει και αυτόματη σεξουαλική διαθεσιμότητα. Γι αυτό και δε θα πει τίποτα. Γι αυτό και οι γυναίκες δε μιλάνε για τη δική τους επιθυμία, γιατί η γυναικεία επιθυμία στην πατριαρχία φετιχοποιείται, δεν παρουσιάζεται ως κάτι «φυσικό» και «βιολογικό» όπως μας πλασάρεται η αντρική, παρουσιάζεται ως κάτι που μπαίνει στην υπηρεσία της αντρικής στο πλαίσιο ενός σεναρίου τσόντας γραμμένης από άντρες για άντρες.

Υπάρχουν λέξεις που παθολογικοποιούν αποκλειστικά την γυναικεία σεξουαλικότητα, όπως «νυμφομανής», «λυσσάρα» και «τσούλα», με αποτέλεσμα απλά να μην υπάρχει χώρος έκφρασης της γυναικείας επιθυμίας που να μην αντιμετωπίζεται ως χυδαία, διαστροφική, βρόμικη. Και το αποτέλεσμα είναι απλά η γυναικεία επιθυμία να αποσιωπάται, τις περισσότερες φορές και από τις ίδιες τις γυναικες, μεταξύ τους ή ακόμα και στον εαυτό τους. Οι γυναικες μπορούν να έχουν εντονότερες κάβλες πριν την περίοδο, κατά τη διάρκεια της περιόδου, όλο το μήνα δε θα νιώσουν όμως εξίσου συχνά την ανάγκη να κάνουν ένα χιουμοριστικό στατους γι αυτό ούτε να ενημερώσουν τη φίλη τους, αυτά τα πράγματα είναι ταμπού (αν και σιγά σιγά σπάνε). Το αποτέλεσμα είναι ούτε οι ίδιες οι γυναικες να μην ξέρουν πως νιώθουν οι υπόλοιπες για το σεξ. Η μόνη πληροφόρηση που έχουμε είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση, και είτε η λιμπιντό μας είναι έντονη είτε πεσμένη, δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης τις περισσότερες φορές. Είναι μια μοναχική υπόθεση σε αντίθεση με τους άντρες που κάνουν bonding με αυτά τα θέματα.

Υπάρχει επίσης το μικρό προβληματάκι ότι η γυναικεία επιθυμία δεν οδηγεί απαραίτητα στο σεξ για λόγους που έχουμε εξηγήσει ότι έχουν να κάνουν με την πατριραχία: το σεξ, όπως το διδάσκει η κουλτούρα του πορνό στους άντρες, δεν είναι απαραίτητο ότι θα οδηγήσει σε οργασμό οπότε συχνά την καταπνίγουμε μόνες μας και προχωράμε παρακάτω χωρίς να κλαφτούμε δημόσια για το πόσο ξαναμμένες παραμένουμε.

Αν λοιπόν είσαι άντρας και νομίζεις ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ βαθμός συχνότητας αυτοικανοποίησης είναι ικανός να εκπλήξει οποιαδήποτε, μάλλον δε θα εκπλαγείς ποτέ από το πόσο συχνά σκέφτονται οι γυναίκες το σεξ γιατί καμία δεν θα έχει όρεξη να στο αναλύσει έτσι βυθισμένος στην προνομιάρα σου που είσαι. Και μάλλον δεν είσαι έτοιμος να καταλάβεις ότι μια όλοκληρη κουλτούρα που έχει χτιστεί με σκοπό να σε διεγείρει την αντρική και παράλληλα να ελέγξει την γυναικεία σεξουαλικότητα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ισχυρισμούς περί «βιολογίας».