H ρητορική που θέλει τον άντρα πιο καταπιεσμένο από τη γυναίκα λόγω της στρατιωτικής θητείας συνυπάρχει με τη ρητορική που θέλει την γυναίκα πολύ άχρηστη και αδύναμη για να πάει στρατο καθως και με τα αστεια που τονίζουν ότι αυτό δεν ταιριάζει με τη γυναικεία φύση και που υπενθυμίζουν ότι ο στρατός δεν αποτελεί το φυσικό της περιβάλλον -που είναι η κουζίνα.
Η διπλή αυτή χρήση της στρατιωτικής θητείας δείχνει το πώς ο στρατός χρησιμοποιείται ως το κατεξοχή διαφοροποιητικό στοιχείο των έμφυλων ρόλων αλλά και πως κατασκευάζει τον άντρα ως ανώτερο αφού στο δικό του ρόλο ως πολεμιστή αποδίδεται ανώτερο πρεστίζ και αξία. Η παρουσία των γυναικών στο στρατό απειλεί αυτό το αίσθημα αντρικής ανωτερότητας γι αυτό και πρέπει να τις βάλουν στη θέση τους -στην κουζίνα- όπως άλλωστε έκαναν και οι άντρες για χιλιάδες χρόνια. Γιατί μη ξεχνάμε πως ήταν οι άντρες που αποφάσισαν ότι ο πόλεμος είναι αποκλειστικά αντρική υπόθεση καθώς ήταν αυτοί που για χιλιάδες χρόνια έπαιρναν τις αποφάσεις.

Σε δύο γραμμές τι εννοεί ο μέσος μισογύνης με το «τα δύο φύλα είναι διαφορετικά». Δεν είναι σεξισμός βρε κουτά, είναι καταμερισμός εργασίας. Απλά τυχαίνει το δικό τους job description να είναι λίγο καλύτερο.

~Hürrfem Sultan

ΑΝΑΛΥΣΑΡΑ με ούτε ένα, ούτε δύο αλλα 37 likes (και 2 shares) που συνοψίζεται ως εξής: κορίτσια φορέστε και κανα lip gloss γιατί θα καταλήξετε serial killers!
Τα λογικά άλματα, η παραπληροφόρηση και η ψυχολογική σύγχυση του σχολιαστή μαρτυρά τον πανικό που προκαλεί η απελευθέρωση από τα αυστηρά έμφυλα δίπολα σε στενόμυαλος προνομιούχους που αδυνατούν να σκεφτούν πέρα από τα κουτάκια που επέβαλε η πατριαρχία. ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ!

ΥΓ: Γατάκια αντιφεμινιστές που μας λέτε ότι εδώ δεν είναι και Μέση Ανατολή, κρατάτε σημειώσεις. Μπορείτε και χειρότερα!

Το αγαπημένο μου μισογυνικό επιχείρημα «είμαστε διαφορετικοί άρα δεν μπορουμε να είμαστε ίσοι», το οποίο μπερδεύει την ισότητα με την ομοιότητα και την ανισότητα με τη διαφορά και υπονοεί πως για να αξίζουμε ισότητα πρέπει να γίνουμε όλ@ σαν τους άντρες. Κάτι που εξηγεί το γιατί η πατριαρχία έχει επενδύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια σε μία διαδικασία διαφοροποίησης των δύο φύλων μεγαλώνοντας κάθε κοριτσάκι και κάθε αγοράκι διαφορετικά από τη μέρα που γεννιούνται με σκοπό να μας πείσει πως είμαστε θεμελιωδώς διαφορετικοί και πως μόνο το ένα φύλο αξίζει να βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας.

Αν πάντως, όπως άλλωστε υποστηρίζει και ο κομπάρσος από δω, «ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός», γιατί δίνουμε μόνο σημασία στις διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών, και όχι μεταξύ των ίδιων των αντρών? Μήπως ο ημι-celebrity υπονοεί πως ούτε οι άντρες είναι μεταξύ τους ίσοι? Κάτι τέτοιο φυσικά ανογει το δρόμο για άλλου είδους ρατσιστικές παραδοχές καθώς κάθε διαφορά, βιολογική ή πολιτισμική, μπορεί να ερμηνευτεί σε όρους ανωτερότητας και κατωτερότητας από κάθε είδους φασίστες.

Ο συνεντευξιαζόμενος, που μάλλον δεν ρώτησε τον δημοσιοσχετίστα του πριν ανοίξει το στόμα του, βρήκε χαριτωμένο να κοτσάρει και το κλασικό κλισέ «οι άντρες είμαστε παιδιά» που παραδόξως, αντί να σημαίνει πως οι γυναίκες θα πρέπει να θεωρούνται ανώτερες, χρησιμοποιείται πάντα ως δικαιολογία ώστε οι άντρες να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να απορροφούν ένα τεράστιο απόθεμα ενέργειας και χρόνου από τις γυναίκες που πρέπει να το παίξουν μαμάδες τους φροντίζοντάς τους.

YΓ: Όσον αφορά το ψευτο-δίλημμα «Ισότητα ή Διαφορά» το οποία παίζεται επιδέξια στα χέρια της πατριαρχίας, μπορείτε να διαβάσετε το εξαιρετικο paper της Joan Scot «Aποδομώντας το Δίλημμα ‘Ισότητα ή Διαφορά’, ή, αλλιώς, η χρησιμότητα της μεταδομιστικής θεωρίας για τον φεμινισμό».

Κάνε κλικ για να αποκτήσεις πρόσβαση deconstructing-equality-versus-difference-or-the-uses-of-poststructuralist-theory-for-feminism.pdf

~Hürrfem Sultan

Μαλάκα υπάρχουν άντρες που νομίζουν ότι αποζητάμε τον βασισμένο σε μισογυνικές αντιλήψεις περί savoir vivre και κανονιστικής θηλυκότητα σεβασμό τους. Απίστευτο!

Παιδιά όχι, τον δικό σας σεβασμό τον έχουμε χεσμένο.

~Hürrfem Sultan

Ήρθε ποτέ καμία φεμινίστρια να σας πει τι να κάνετε στη σχέση σας, πώς να είστε ευτυχισμένες, ποιος να πάρει αγκαλιά ποιον, και τι ρόλους να αναλάβει ο καθένας? Ήρθε ποτέ καμία φεμινίστρια να σας επιβάλλει να ορμήξετε στο αγόρι σας ή να κάνετε ανοιχτή σχέση με το ζόρι? Ή μήπως νομίζεις πως οι φεμινίστριες οι ίδιες δεν κάνουν τίποτα από αυτά που περιγράφεις? Ίσα ίσα, ο φεμινισμός αγωνίζεται για να μπορείς εσύ αυτοβούλως να υιοθετείς τους «παραδοσιακούς» ρόλους χωρίς να θεωρείσαι υποδεέστερη, να μπορείς να κάτσεις σπίτι να μεγαλώσεις το παιδί σου χωρίς να θεωρείσαι «νοικοκυρούλα», «δούλα» και μη παραγωγικό μέλος στην κοινωνία. Ο φεμινισμός σε αναγνωρίζει ως ενήλικο άτομο που μπορεί να αποφασίσει για την εαυτή της. Σε προτρέπει απλά να αναλογιστείς πρώτα κατά πόσο αυτοί οι ρολοι που έχεις αποδεχθεί είναι κοινωνικά επιβεβλημένοι και τι συνέπειες έχει αυτό για σένα και μετά, προς Θεού, κάνε ό,τι σε ευχαριστεί.

Η πατριαρχία ανέκαθεν επένδυε την γυναικεία οικιακή εργασία με τον μανδύα της αγάπης και του έρωτα ώστε να το παρουσιάζει ως κάτι που αυτή προσφέρει από την καρδιά της και άρα δεν απαιτεί ανταπόδοση -σε αντίθεση με την μισθωτή αντρική εργασία που προσφέρεται πάντα επί πληρωμή. Αυτή η αντίληψη επιτρέπει σε διάφορους τύπους να εξαίρουν τις «καραγυναικάρες»* που αναλαμβάνουν όλα τα καθήκοντα του σπιτιού χωρίς να ζητάνε ποτέ τιποτα ως μια αξία που όλες θα πρέπει να ενστερνιστούμε και σε τύπους/ισσες οπως αυτου του ποστ να τις ψέγουν ως ακαμάτρες που στο τέλος θα τις παρατήσουν. Ταυτόχρονα επιτρέπει την κυκλοφορία τέτοιων σλογκαν σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκα κάνει οικειοθελως την υπηρέτρια με μόνη ανταμοιβή ένα ποίημα και λίγο ρομαντισμό και ταυτίζουν την αγάπη με την νοικοκυροσύνη.
Κορίτσια, ΙT’S A TRAP! Δεν είμαστε υποχρεωμένες να δείχνουμε την αγάπη και αφοσίωσή μας με τέτοιου είδους φροντίδες σε εργατοώρες -εκτός βέβαια αν το απολαμβάνουμε πραγματικά. Ούτε έχουμε την νοικοκυροσύνη στο DNA μας, δεν είναι μεταλλαγμένες όσες δεν γουστάρουν να ψήνουν μηλόπιτες και να σιδερώνουν πουκάμισα ως μέσο συναισθηματικής έκφρασης!

Γράφει ο Π. Μπουρντιέ για το θέμα:
«Αυτή η οικιακή εργασία περνά στην ουσία απαρατήρητη, ή αντιμετωπίζεται αρνητικά (με την τελετουργική καταγγελία, παραδείγματος χάρη, της γυναικείας κλίσης προς τη φλυαρία, στο τηλέφωνο κυρίως…) και, όταν επιβάλλεται στο βλέμμα, αποπραγματοποιείται μέσω της μεταβίβασης της στο χώρο της πνευματικότητας, της ηθικής και του «συναισθήματος», που διευκολύνει το μή κερδοσκοπικό και «ανιδιοτελή» χαρακτήρα της.

Το γεγονός ότι η οικιακή εργασία της γυναίκας δεν έχει αντιστοιχία σε χρήμα συντελεί εντέλει στην υποτίμησή της, ακόμα και στα μάτια των ίδιων των γυναικών, σαν αυτός ο χωρίς εμπορική αξία χρόνος να είναι και χωρίς σημασία και να μπορεί να δοθεί χωρίς αντάλλαγμα, και χωρίς όρια, κατ’αρχάς στα μέλη της οικογένειας, και κυρίως στα παιδιά, καθώς επίσης και έξω από την οικογένεια, για εθελοντικά έργα, στην Εκκλησία, σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, ή, όλο και περισσότερο, σε οργανισμούς και κόμματα.»

P. Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία, σελ. 178-179

*https://www.facebook.com/698115536949643/photos/a.698189670275563.1073741828.698115536949643/897121183715743/?type=1&theater