Νταξ, μπορεί να ζούμε υπό το συνεχή φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, ΑΛΛΑ παίρνουμε πιο πολλά likes στα facebook και μπορεί να μας δώσει και κανένας τη σειρά του στην ουρά του σουπερ μάρκετ αν είμαστε τυχερές. Θέλετε κι άλλες αποδείξεις ότι έχουμε μητριαρχία? Όχι, γιατί αν θέλετε, ο τύπος που αναφέρεται στο φύλο μας ως «γκόμενες» θα σας τις δώσει, είναι επιστήμονας ο άνθρωπος.
~Hürrfem Sultan
H ρητορική που θέλει τον άντρα πιο καταπιεσμένο από τη γυναίκα λόγω της στρατιωτικής θητείας συνυπάρχει με τη ρητορική που θέλει την γυναίκα πολύ άχρηστη και αδύναμη για να πάει στρατο καθως και με τα αστεια που τονίζουν ότι αυτό δεν ταιριάζει με τη γυναικεία φύση και που υπενθυμίζουν ότι ο στρατός δεν αποτελεί το φυσικό της περιβάλλον -που είναι η κουζίνα.
Η διπλή αυτή χρήση της στρατιωτικής θητείας δείχνει το πώς ο στρατός χρησιμοποιείται ως το κατεξοχή διαφοροποιητικό στοιχείο των έμφυλων ρόλων αλλά και πως κατασκευάζει τον άντρα ως ανώτερο αφού στο δικό του ρόλο ως πολεμιστή αποδίδεται ανώτερο πρεστίζ και αξία. Η παρουσία των γυναικών στο στρατό απειλεί αυτό το αίσθημα αντρικής ανωτερότητας γι αυτό και πρέπει να τις βάλουν στη θέση τους -στην κουζίνα- όπως άλλωστε έκαναν και οι άντρες για χιλιάδες χρόνια. Γιατί μη ξεχνάμε πως ήταν οι άντρες που αποφάσισαν ότι ο πόλεμος είναι αποκλειστικά αντρική υπόθεση καθώς ήταν αυτοί που για χιλιάδες χρόνια έπαιρναν τις αποφάσεις.
~Hürrfem Sultan
Παρατηρώντας όλα αυτά τα συνεχή σχόλια περί ανώτερων τεχνικών δεξιοτήτων των ανδρών σε τομείς όπως η οδήγηση ή το παρκάρισμα μου έρχεται στο μυαλό το παράδειγμα της συγκεκριμένης κοπέλας. Η Augustine Swapna, μία γυναίκα με ατροφία στα πάνω άκρα, καταφέρνει να δημιουργήσει τους παρακάτω πίνακες μονάχα με τα πόδια της. Ακόμα λοιπόν και αν υποθέσουμε πως οι άνδρες υπερτερούν στους τομείς που προανέφερα -κάτι που φυσικά είναι μία επιστημονικά αβάσιμη ανοησία- δεν υπάρχει εμπόδιο που να μην μπορεί ο άνθρωπος να το ξεπεράσει με την εξάσκηση. Είναι αστείο να λέμε πως μια γυναίκα που έχει παρκάρει κάποιες εκατοντάδες φορές στη ζωή της δεν γίνεται καλύτερη σε αυτό εξαλείφοντας ολοκληρωτικά οποιαδήποτε υποτιθέμενη διαφορά της με τους άνδρες. Είμαι επίσης σίγουρη πως ως αρτιμελής γυναίκα δεν πιάνω μία στον στίβο απέναντι σε μία παραολυμπιονίκισσα.
Τον ισχυρισμό πως το φύλο και η ανατομία μας καθηλώνουν σε έναν συγκεκριμενό βαθμό απόδοσης αξίζει βέβαια να τον δουμε και απο την ανάποδη. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται πως υπάρχουν μεγαλύτερα ποσοστά δυσχρωματοψίας στους άνδρες. Παρολαυτά κανείς δεν αμφισβήτησε την ικανότητα τους να ξεχωρίσουν τα σήματα ασφαλείας, οδήγησης η ακόμα την δεξιοτεχνία τους στον παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο των τεχνών. Η δημιουργία προκαταλήψεων με βάση το φύλο, είναι ακόμη μια προσπάθεια συγκάλυψης των double standards από θέση ισχύος. Τα δεκάδες κορναρίσματα, η επιθετικοτητα και οι παροτρύνσεις να αφήσουμε το τιμόνι και να πλύνουμε κανένα πιατο, είναι οι συμπεριφορές που την επισφραγίζουν και που με θράσος καλούμαστε να αποδεχτούμε ως φυσικό επακόλουθο της υποτιθέμενης μειονεξίας μας.
`Miol Deguerra
Είναι γεγονός πως οι άνδρες, σπεύδουν να μας κατηγορήσουν ως π****νες σε κάθε ευκαιρία.
Αυτό που συνήθως μας καταλογίζουν -από τον τρόπο που θα ντυθούμε μέχρι την επαγγελματική μας ανέλιξη- είναι πως χρησιμοποιούμε το σεξ σαν όπλο. Όσο σκληρα και αν προσπαθήσει μία γυναίκα να κατακτήσει μία καλύτερη θέση στον χώρο εργασίας της, πάντα θα υπάρχει η αμφισβήτηση και η υπόνοια ότι χρησιμοποίησε την σεξουαλικότητα της σαν αντάλλαγμα.
Η αναξιοκρατία βέβαια, υπάρχει στα περισσότερα εργασιακά περιβάλλοντα από την αντίθετη πλευρά, με τους εργοδότες να θεωρούν τους άντρες πιο ικανούς και αξιοπιστους. Ετσι, το αίσθημα που δημιουργείται όταν μια γυναίκα πετυχαίνει επαγγελματικά είναι η δυσπιστία οτι το κατάφερε με τις δικές τις δυνάμεις και η ενόχληση που βρίσκεται εκεί.
Εχει ενδιαφέρον πάντως που στο συγκεκριμένο σκίτσο ο άνδρας στέκεται όρθιος μπροστά στον καθρεφτη, με σιγουριά και κάπως πιο υγιή αυτοεικόνα, ενώ η γυναικα είναι σκυφτή, καθισμένη στην τουαλέτα, σαν να προσπαθεί να αποβάλλει από μέσα της κάτι βρώμικο.
Αποτυπώμένες ίσως και πέρα από τις προθέσεις του καλλιτέχνη,οι προκαταλήψεις για τα φύλα είναι βαθιά ριζωμένες και δουλεύουν ασυνείδητα.
-Miol Deguerra
«το να αγνοείς μια γυναίκα είναι η χειρότερη τιμωρία» λέει ένα παλιό πατριαρχικό γνωμικό που θέλει να κάνει τους άντρες να πιστεύουν ότι σκοπός της ύπαρξής μας είναι να τους τραβήξουμε την προσοχή και να τους κάνουμε να μας θέλουν -χωρίς όμως να έχουμε σκοπό να τους κάτσουμε, έτσι, από καθαρή ματαιοδοξία.
Στο μεταξύ βλέπουμε καθημερινά σε αυτή τη σελιδα πώς σκέφτονται και πως αντιδρούν ορισμένοι άντρες όταν τους αγνοούν οι γυναίκες και με πόση ψυχραιμία και αξιοπρέπεια το αντιμετωπίζουν. Και να μην ξεχνάμε φυσικά και τις γυναίκες που έχουν κυριολεκτικά χάσει τη ζωή τους επειδή τόλμησαν να αγνοήσουν έναν άγνωστο άντρα*.
Επίσης ενώ οι γυναίκες μπορούν να ειναι εξίσου ομοφοβικές με τους άντρες, δεν νομίζω οτι είναι οι γυναίκες οι θύτες των βίαιων ομοφοβικών επιθέσεων στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Προσέξτε και την κωλοτούμπα: όταν οι γυναίκες συνάπτουν φιλίες με γκεί, είναι επειδή ειναι «μόδα» όχι επειδή δεν είναι ομοφοβικές και γουστάρουν την παρέα τους.
*http://mic.com/…/yet-another-woman-has-been-killed-for-turn…
~Hürrfem Sultan
Κλασικό επιχείρημα περί εκθήλυνσης των αντρών από τον φεμινισμό. Τι εννοούν άραγε όταν λένε πως έχουμε κάνει τους άντρες να παρακαλούν για λίγο σεξ? Σε ποιο προ-φεμινιστικό παρελθόν αναφέρονται? Σε αυτό που οι άντρες δεν παρακάλαγαν για το σεξ αλλά το απαιτούσαν ή το έπαιρναν με το ζόρι γιατί οι γυναίκες άνηκαν στους άντρες τους και γενικά δεν είχαν κανένα δικαίωμα επιλογής? Αυτό τους στέρησε ο φεμινισμός?
Η αντιφεμινιστική λύσσα έχει να κάνει ακριβώς με το ότι κάποιοι άντρεςνοσταλγούν το παρελθόν που οι γυναίκες δεν είχαν δικαιώματα και ελευθερίες να τους αρνηθούν, ούτε να τους χωρίσουν όταν δεν ήταν ευχαριστημένες με τον γάμο τους. Για τους αντιφεμινιστές το να ζουν σε μια «φεμινιστική χώρα» που οι γυναίκες έχουν «κατατροπωσει» τους άντρες δε σημαίνει τίποτα άλλο από το να στερούνται οι άντρες τα προνόμια που νομίζουν ότι δικαιωματικά τους άνηκαν. Ο αντιφεμινισμός δεν είναι τίποτα άλλο από την νοσταλγία ενός καταπιεστικού παρελθόντος το οποίο εκλαμβάνεται ως default, ως το σημείο ισορροπίας με κάθε παρέκκλιση να θεωρείται ως διασάλευση της τάξης.
Η ίδια αίσθηση entitlement κάνει κάποιους να νομίζει ότι οι γυναίκες τους παίρνουν τις δουλειές, που προφανώς κανονικά ανήκουν σε αυτούς, γιατί βλέπουν περισσότερες γυναίκες εκτός κουζίνας από όσες θα επιθυμούσαν οι ίδιοι. Την ίδια στιγμή οι γυναίκες σύμφωνα με όλα τα στατιστικά αντιμετωπίζουν υψηλότερα ποσοστά ανεργίας από τους άντρες.
~Hürrfem Sultan
Το άρθρο αυτό είναι μια βαρετή παραλλαγή του κλασικού ερωτήματος που τίθεται από τότε που οι γυναίκες άρχισαν να κερδίζουν δικαιώματα: Ευνουχίζουν οι σημερινές γυναίκες τους άντρες? Για να έχουμε μια εικόνα του τι εννοεί η συντάκτρια, ορίστε μερικά από τα πράγματα που μπορεί να ευνουχίσουν έναν άντρα: να μη δέχεσαι να σε κεράσει, να βγαίνεις μόνη σου με τις φίλες σου, να κυκλοφορείς με πυτζάμες, κότσο και άβαφα νύχια.
Το ερώτημα του αν οι γυναίκες ευνουχίζουν τους άντρες είναι μια παλιά προσπάθεια της πατριαρχίας και των απολογητών της να κάνει τα δικαιώματα των γυναικών να περιστρέφονται γύρω από τους άντρες. Είναι σαν να μας ζητούν, στην πορεία μας προς την ισότητα να σταματάμε σε κάθε στροφή να δούμε αν οι άντρες νιώθουν άνετα με την πρόοδό μας ή θα πρέπει να επιβραδύνουμε και να τους καλοπιάσουμε για να την χωνέψουν λίγο πιο εύκολα. Γιατί η γυναικεία απελευθέρωση από τα δεσμά της πατριαρχίας, is still about men! Νιώθουν οι άντρες βολικά με τον φεμινισμό? Μήπως ευνουχίζονται, μήπως χάνουν την στύση τους, μήπως αδυνατίζει το σπέρμα τους, μήπως σύντομα δε θα θέλουν να κάνουν σεξ μαζί μας και ολόκληρο το ανθρώπινο είδος θα απειληθεί με αφανισμό?!
To ίδιο το ερώτημα του αν οι γυναίκες ευνουχίζουν τους άντρες είναι γελοίο. Τι είναι ο φόβος του ευνουχισμού αν όχι το άγχος των αντρών ότι θα χάσουν το μέλος εκείνο που τους χαρίζει ανωτερότητά απέναντι στις γυναίκες. Αυτές, βλέπετε, δεν είναι δυνατό να ευνουχιστούν γιατί δεν έχουν κάτι τόσο πολύτιμο να χάσουν. Κανείς δεν ανησύχησε ποτέ για το αν οι άντρες «τρομοκρατούν» τις γυναίκες με τον δυναμισμό, την σεξουαλικότητά τους, την ανεξαρτησία τους. Οι γυναίκες είναι προφανώς φτιαγμένες να τα αντέχουν όλα. Οφείλουν να νιώθουν άνετα με την εξουσία να βρίσκεται ολοκληρωτικά τα χέρια των αντρών. Το πρόβλημα είναι όταν κομμάτι αυτής της εξουσίας περνάει στα χέρια των γυναικών. Και όταν αυτές αρχίζουν να έχουν λεφτά να πληρώσουν τα έξοδά τους.
Η απάντηση στο ερώτημα «ευνουχίζουν οι σημερινές γυναίκες τους άντρες» είναι «Γιατί θα πρέπει να μας νοιάζει αυτό?». Γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει η γνώμη αντρών των οποίων η ανδρική ταυτότητα δομείται εξ ολοκλήρου γύρω από την κυριαρχία τους πάνω μας και από απαρχαιωμένους κοινωνικούς ρόλους? Γιατί θα πρέπει να αγχωνόμαστε τόσο να μην πληγώσουμε το εύθραυστο εγώ τους, λες και οι άντρες είναι τίποτα παιδάκια που θα τραυματιστούν ανεπανόρθωτα αν τους πεις πως όχι, δεν μπορούν να φάνε παγωτό πριν το φαί τους? Γιατί θα πρέπει να ακροβατούμε γύρω από τον ανδρικό εγωισμό και να παίζουμε παιχνίδια ώστε να διατηρήσουμε την ψευδαίσθηση τους πως αποτελούμε λεία και πως εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι? Τέτοιους άντρες θέλουμε γύρω μας? Ή μήπως θα πρέπει να απαιτήσουμε από τους άντρες να αποδεχθούν ότι η πατριαρχία διαλύεται σιγά σιγά και ότι ακόμα και όταν τους αγαπάμε μπορούμε να ζήσουμε και χωρίς αυτούς?
~Hürrfem Sultan
Ο μύθος πως οι γυναίκες είναι μυστήρια πλάσματα, δύσκολα να τα κατανοήσει κανείς, βασίζεται και διαιωνίζει την ιδέα οτι είμαστε παράλογες και πολύπλοκες οπότε δεν έχει νόημα καν να προσπαθήσει να μας καταλαβει κανείς -λειτουργώντας έτσι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Με τον τρόπο οι άντρες μπορούν απλά να αδιαφορούν για τις αντιδράσεις μας βάζοντας τις στο πλαίσιο της πολυπλοκότητάς μας ενω ταυτόχρονα καθιστά ευκολότερο το gaslightng και την συναισθηματική χειραγώγηση
Η δυσκολία τους να μας καταλάβουν βέβαια οφείλεται στο οτι λόγω της προνομιακής τους θέσης στην κοινωνία δεν χρειαστηκε ποτέ να δουν τα πράγματα μεσα από τα μάτια και της εμπειρίες των γυναικών, οποτε η δική τους οπτική θεωρούταν πάντα η «κανονική» και φυσιολογική. Ταυτόχρονα, για οποιαδήποτε σύγκρουση με ή απόκλιση από τις αντρικές θέσεις, μπορεί να κατηγορηθεί το φύλο μας χωρίς να εξεταστεί η κατά περίπτωση διαφωνία.
Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο η φυσικοποίηση της έμφυλης διαφοράς, που δήθεν οφείλετε σε κάποιον υποτιθέμενο αντρικό ή γυναικείο εγκέφαλο ή ψυχολογία, αλλά και η περιθωριοποίηση των γυναικών ως λιγότερο ορθολογικών. Η άποψή μας δεν αξίζει να ληφθεί υπόψη γιατί είναι έτσι κι αλλιώς ακατανόητη.
Περισσότερα εδω: http://freethoughtblogs.com/…/…/17/women-are-not-mysterious/
Το αγαπημένο μου μισογυνικό επιχείρημα «είμαστε διαφορετικοί άρα δεν μπορουμε να είμαστε ίσοι», το οποίο μπερδεύει την ισότητα με την ομοιότητα και την ανισότητα με τη διαφορά και υπονοεί πως για να αξίζουμε ισότητα πρέπει να γίνουμε όλ@ σαν τους άντρες. Κάτι που εξηγεί το γιατί η πατριαρχία έχει επενδύσει εδώ και χιλιάδες χρόνια σε μία διαδικασία διαφοροποίησης των δύο φύλων μεγαλώνοντας κάθε κοριτσάκι και κάθε αγοράκι διαφορετικά από τη μέρα που γεννιούνται με σκοπό να μας πείσει πως είμαστε θεμελιωδώς διαφορετικοί και πως μόνο το ένα φύλο αξίζει να βρίσκεται στην κορυφή της ιεραρχίας.
Αν πάντως, όπως άλλωστε υποστηρίζει και ο κομπάρσος από δω, «ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός», γιατί δίνουμε μόνο σημασία στις διαφορές μεταξύ αντρών και γυναικών, και όχι μεταξύ των ίδιων των αντρών? Μήπως ο ημι-celebrity υπονοεί πως ούτε οι άντρες είναι μεταξύ τους ίσοι? Κάτι τέτοιο φυσικά ανογει το δρόμο για άλλου είδους ρατσιστικές παραδοχές καθώς κάθε διαφορά, βιολογική ή πολιτισμική, μπορεί να ερμηνευτεί σε όρους ανωτερότητας και κατωτερότητας από κάθε είδους φασίστες.
Ο συνεντευξιαζόμενος, που μάλλον δεν ρώτησε τον δημοσιοσχετίστα του πριν ανοίξει το στόμα του, βρήκε χαριτωμένο να κοτσάρει και το κλασικό κλισέ «οι άντρες είμαστε παιδιά» που παραδόξως, αντί να σημαίνει πως οι γυναίκες θα πρέπει να θεωρούνται ανώτερες, χρησιμοποιείται πάντα ως δικαιολογία ώστε οι άντρες να μην αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να απορροφούν ένα τεράστιο απόθεμα ενέργειας και χρόνου από τις γυναίκες που πρέπει να το παίξουν μαμάδες τους φροντίζοντάς τους.
YΓ: Όσον αφορά το ψευτο-δίλημμα «Ισότητα ή Διαφορά» το οποία παίζεται επιδέξια στα χέρια της πατριαρχίας, μπορείτε να διαβάσετε το εξαιρετικο paper της Joan Scot «Aποδομώντας το Δίλημμα ‘Ισότητα ή Διαφορά’, ή, αλλιώς, η χρησιμότητα της μεταδομιστικής θεωρίας για τον φεμινισμό».
~Hürrfem Sultan
Oι απολογητές της πατριαρχίας όχι μόνο νοσταλγούν ένα παρελθόν που δεν έχουμε ιδέα αν υπήρξε ποτέ, αλλά παραδέχονται και ανοιχτά πως θα προτιμούσαν να μπορούν να βιάζουν γυναίκες αντί να αλληλεπιδρούν μαζί. Σοβαρά τώρα, γιατί ο βιασμός κάνει κάποιον περισσότερο άντρα? Και γιατί είναι κάτι άξιο θαυμασμού?
Η φυσικοποίηση αυτή του βιασμού ως κάτι που ήταν στην φύση του άντρα αλλά τον καταπίεσε ο νόμος και ο πολιτισμός, είναι η βάση της κουλτούρας του βιασμού που βλέπει τον άντρα ως έναν πάντα εν δυνάμει βίαιο βιαστή που θα προχωρήσει την πράξη αν βρει την κατάλληλη δικαιολογία οι τις κατάλληλες συνθήκες.
Περισσότερα εδώ:
«In other words, the caveman-club-‘er-over-the-head-and-drag-her-by-the-hair narrative is pure mythology. The mythology, nonetheless, affirms the idea that men are naturally coercive and violent by suggesting that our most natural and socially-uncorrupted male selves will engage in this sort of behavior. Rape, that is.
The idea also affirms the teleological idea that society is constantly improving and, therefore, getting closer and closer to ideals like gender equality. If it’s true that “we’re getting better all the time,” then we assume that, whatever things are like now, they must have been worse before. And however things were then, they must have been even worse before that. And so on and so forth until we get all the way back to the clubbing caveman.
Thinking like this may encourage us to stop working to make society better because we assume it will get better anyway (and certainly won’t get worse). Instead of thinking about what things like gender equality and subordination might look like, then, we just assume that equality is, well, what-we-have-now and subordination is what-they-had-then. This makes it less possible to fight against the subordination that exists now by making it difficult to recognize.»
http://thesocietypages.org/socimages/…/08/caveman-courtship/
Ναι, Είσαι Μισογύνης 