Herculine: Το meme αυτό μάς πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά της πολύ επίκαιρης συζήτησης περί πολιτικής ορθότητας. Είναι δόκιμο από φεμινιστικής άποψης να κάνεις fat/body-shame μια γυναίκα, επειδή είναι ναζίστρια; Κι αν ναι, γιατί. Εάν όχι, γιατί επίσης. Η απάντηση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι απλή. Είναι γελοίο να αυτολογοκριθεί κανείς στο δρόμο όταν χτυπιέται με τους φασίστες και να μην πει ‘παλιοπούστη’ ή ‘καργιόλα’ έναν/μια από αυτούς, τη στιγμή που είναι έτοιμοι να τον χαρακώσουν, αυτόν/ήν ή τ@ μετανάστ@ φίλ@ του/της. Ο όλος σκοπός είναι να πληγώσεις τον ναζί (και τη μάτσο, Άρια αρσενικότητά του) με κάθε τρόπο, και σε αυτό τον λόγο (discourse) πολύ δύσκολα χωράει καθωσπρεπισμός και πολιτική ορθότητα (τα δυο σε καμία περίπτωση δεν είναι συνώνυμα/δεν ταυτίζονται). Με αυτόν τον τρόπο όμως αναπαράγει κανείς ομοφοβικά, και γενικότερα πατριαρχικά στερεότυπα, έστω κι αν οι φράσεις χρησιμοποιούνται σε ένα meta- επίπεδο. Όταν ωστόσο κάποι@ είναι σε πιο νηφάλια κατάσταση, και έχει τη διαύγεια (και το safe space) να κάτσει να φτιάξει meme που γίνονται viral, εκεί το πράγμα αλλάζει. Σε ειρωνικό πνεύμα, το συγκεκριμένο meme προσπαθεί να αποδομήσει τη ναζιστική ιδεολογία, χρησιμοποιώντας ωστόσο τα δικά της ‘όπλα’ και τη δική της ρητορική περί ευγονικής, κλπ., και έτσι αναγκαστικά εισέρχεται σε πολύ επικίνδυνο και ασταθές έδαφος, ρισκάροντας, αν όχι εξασφαλίζοντας τη (λιμπεραλ) κριτική περί ableism (εκτός από αυτήν περί fat-shaming, που προανέφερα). Με λίγα λόγια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα εξαρτώνται από το περικείμενο/συγκείμενο (context).

Το συγκεκριμένο meme ωστόσο κάνει και κάτι άλλο. Αναπαράγει πατριαρχικά στερεότυπα σε σχέση με την γυναικεία εμφάνιση, εξαφανίζει αυτά που έχει πει η Συνατσάκη, και την αντικειμενοποιεί, την ανάγει στην εξωτερική της εμφάνιση. Αυτό είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο προβληματικό. Τί θα συνέβαινε δηλαδή εάν η Συνατσάκη είχε την εμφάνιση της Μιχαλολιάκου, και αντιστρόφως; Τί θα άλλαζε σε αυτά που λένε; Και, ακόμα πιο προκλητικά μιλώντας, θα είχε δοθεί βήμα στη Συνατσάκη εάν δεν συμμορφωνόταν με κάποια αυστηρά στάνταρ εμφάνισης και στερεότυπα ομορφιάς τα οποία καθορίζει εξαρχής η ετεροπατριαρχία; Προσωπικά είδα αρκετούς αριστερούς brocialists να την επευφημούν ακριβώς για αυτά που είπε ενώ είναι και τόσο ‘σέξι’, ‘όμορφη’, ‘καλλίπυγος’, και άλλα σιχαμερά και γλοιώδη. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικά ερωτήματα που αξίζει να συζητηθούν.

Kαι τέλος: κατά τη γνώμη μου δεν είναι απλώς ηθικά επιτρεπτό, αλλά είναι ηθική επιταγή να δώσεις μπουνιά σε νεοναζί άντρα. Ισχύει το ίδιο με το να μπορεί να χουφτώσει ένας άντρας την υπάλληλό του μόνο και μόνο επειδή ξέρει ότι είναι νεοναζί; Άραγε σε τέτοια περίπτωση τα φεμινιστικά ‘αναστέλλονται’ χάρη του ‘αντιφασιστικού’ χουφτώματος (λολ); Κάτι τέτοιο φυσικά είναι αδύνατον να το υποστηρίξει ηθικά μια φεμινίστρια/ένας φεμινιστής. Ένας brocialist όμως, ή ένας MRA που δεν πιστεύει ότι υπάρχει γυναικεία καταπίεση και κουλτούρα βιασμού μπορεί κάλλιστα να το δικαιολογήσει.

Hürrfem Sultan: Έχω βρεθεί κι εγώ στην δυσάρεστη θέση να θέλω να βριστώ με έναν μισογύνη ή έναν ρατσιστή και να μη βρίσκω τα κατάλληλα λόγια, να μη μου έρχονται στο μυαλό αρκετά δυνατές λέξεις για να τους προσβάλω σε μία διαδικτυακή ή πραγματική διαμάχη, να μην έχω τα κατάλληλα «όπλα» που να τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Την αμηχανία αυτή κάποια καταδικάζουν ως κενή «πολιτική ορθότητα» καθώς νιώθουν να καταπιέζονται όταν δεν μπορούν να εκφραστούν όπως η πατριαρχία τους δίδαξε. Ας αναλογιστούμε όμως, αξίζει να προσπαθούμε να μειώσουμε μία ναζίστρια; Τι ακριβώς θα πετύχουμε πέρα από μία στιγμιαία ικανοποίηση ; Μήπως θα αλλάξουμε γνώμη στην Ουρανία Μιχαλολιάκου επειδή την αποκαλέσαμε «χοντρή»; Θα γίνει καλύτερος άνθρωπος γιατί βίωσε και η ίδια την πατριαρχική καταπίεση ; Όχι φυσικά, γιατί δε θα χάσει το προνόμιό της απέναντι σε άλλες καταπιεσμένες ομάδες ούτε τον σκατοχαρακτήρα που την έκανε αυτό που είναι. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δώσουμε το μήνυμα σε χιλιάδες μη φασίστριες και φασίστες πως το να είσαι «χοντρός» ή «αγάμητος» είναι κάτι κακό. Και μάλιστα πιο κακό από το να είσαι ναζίστρια. Η βρισιά θα έπρεπε να είναι η λέξη «ναζίστρια» αλλά δυστυχώς η κοινωνία θεωρεί περισσότερο καταδικαστέο να είσαι χοντρή παρά ναζί -και άρα λιγότερο άνθρωπος.

Η επισήμανση πως μία ναζί είναι ασχημότερη από μία αντιρατσίστρια μου θυμίζει την επισήμανση πως ο Κασιδιάρης είναι σκουρόχρωμος ή πως οι Έλληνες δεν είναι καθαρή φυλή. Η ανάδειξη της ειρωνίας δεν αλλάζει κάτι γιατί ο ρατσισμός των χρυσαυγιτών βασίζεται σε μία φαντασίωση που έχουν για τον εαυτό τους ή τους Έλληνες και όχι σε πραγματικά δεδομένα. Το θέμα δεν είναι αν οι Έλληνες είναι καθαρή φυλή ή αν υπάρχουν γενικότερα καθαρές φυλές. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν θα έπρεπε να έχει σημασία γιατί οι καθαρές φυλές δε θα ήταν καλύτερες από τις υπόλοιπες με τον ίδιο τρόπο που οι αδύνατοι άνθρωποι ΔΕΝ είναι καλύτεροι από τους παχύσαρκους, παρά μόνο με τα κριτήρια των ίδιων των προνομιούχων και των καταπιεστών που, όντας εντελώς αυθαίρετα, δεν έχουμε κανένα λόγο να υιοθετούμε κι εμείς. Εκτός φυσικά αν κατά βάθος πιστεύουμε ότι ισχύουν. Και αυτό είναι το διακύβευμα όταν μιλάμε περί «πολιτικής ορθοτητας».

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχει νόημα να αρχίσουμε να απαριθμούμε όλες τις όμορφες (με τα πατριαρχικά standards) διάσημες δηλωμένες φεμινίστριες. Αυτό θα κατέρριπτε υποτίθεται την εντελώς αβάσιμη θεωρία τους αλλά έτσι θα παίζαμε το παιχνίδι τους. Οι «όμορφες» φεμινίστριες άλλωστε με τη δική τους λογικη -οπως την έχουμε δει και αλλου- είναι είτε θύματα της προπαγάνδας των «άσχημων» και «αγάμητων» είτε απλά δηλώνουν φεμινίστριες για να «πουλήσουν» -τι πουλάνε βέβαια σε έναν κόσμο που καταλήγουν να τους επιτεθούν ακριβώς επειδή ειναι φεμινίστριες μόνο αυτοί το ξέρουν.
Σε αυτές τις περιπτώσεις το μόνο που έχει πραγματικά σημασία είναι ότι οι φεμινίστριες παρουσιάζονται ως «χοντρές», «άσχημες» και «θυμωμένες» δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από ολα τα πράγματα που θα έπρεπε να είναι μία σωστή γυναίκα, όπως αυτές οι αντιφεμνίστριες που που παραθέτουν: όμορφες, αδύνατες και προσήνεις.
Κι αυτή η λογική είναι ο λόγος που χρειαζόμαστε φεμινισμό.