Ο Κουφοντίνας και η Θεωρία των Δύο Άκρων

Στην καρδιά κάθε θεωρίας των δύο άκρων περί «αριστερών και δεξιών φασιστών» βρίσκεται η παραδοχή πως η υπάρχουσα κατάσταση, το status quo, είναι μια επιθυμητή ισορροπία ανάμεσα στα δύο εξισου ανεπιθύμητα άκρα την οποία οφείλουμε να αποδεχτούμε και να διαφυλάξουμε. Και ότι η κατάσταση αυτή τάχα απέχει ίσα από τον φασισμό και από κάποια αριστερή ουτοποία λες και το υπάρχον σύστημα δεν έχει στηριχθεί στο ρατσισμό, τον εθνικισμό, την ταξική και την έμφυλη καταπίεση.


Αυτό που δεν κατανοεί όποιος ενστερνίζεται τη θεωρία των δύο άκρων είναι ότι η υπάρχουσα κατάσταση ούτε επιθυμητή ούτε δίκαιη ούτε υγιής είναι. Κρύβει μέσα της ήδη βία και αδικία. Το ότι την δεχόμαστε ως σημείο μηδέν, ως ουδέτερη, ως αυτό που οφείλουμε με κάθε κόστος να διατηρήσουμε είναι μέρος του προβλήματος. Αυτό είναι σαν να πιστεύεις ότι το επιθυμητό σημείο είναι η λίγη ανισοτητα ανάμεσα στην ισότητα και την ακραία ανισότητα, η λίγη αδικία ανάμεσα στην καθόλου αδικία και την πολλή αδικία. Ότι η επιθυμητή κατάσταση είναι να είσαι άρρωστος ανάμεσα στο να είσαι εντελώς υγιής και το να είσαι νεκρός.


Μην σας ξεγελά, δεν είναι η χρήση βίας που δικαιολογεί τη θεωρία των δύο άκρων. Η θεωρία των δύο άκρων δεν εξισώνει μόνο την τάδε τρομοκρατική οργάνωση με την Χρυσή Αυγή. Εξισώνει πχ διαρκώς και τις φεμινίστριες με τους αντιφεμινιστές (και αυτή θα ήταν μια άκυρη σύγκριση ακόμα και στην περίπτωση των σουφραζετών που όντως χρησιμοποίησαν βία). Γιατί αντιλαμβάνεται την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων ως επιθυμητή και άρα θορυβείται από οτιδήποτε την διαταράζει, είτε παλεύοντας για την δικαιοσύνη είτε κάνοντας την αδικία που ενυπάρχει στο σύστημα ιδιαιτέρως προφανή και ακραία. Για τους ισαποστάκηδες τα δύο αυτά είναι απολύτως ανάλογα ακριβώς γιατί αποδέχονται την υπάρχουσα αδικία και ακριβώς επειδή την αποδέχονται δεν είναι οι αμερόληπτες, αντικειμενικές ηθικές πυξίδες που νομίζουν ότι είναι.

Το ότι η θεωρία των δύο άκρων μόνο ουδέτερη δεν είναι φαίνεται και πολύ εύκολα από τους γελοίους συμψηφισμούς που είναι διατεθειμένοι να κάνουν οι οπαδοί της, πχ την εξίσωση ανάμεσα στο να ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα ενός ήδη εδώ και 20 χρόνια κρατούμενου για μεταφορά σε μια φυλακή -αίτημα που συνάδει με τον νόμο που ψηφίστηκε από την ίδια την κυβέρνηση- και την αποφυγή της φυλακής στην οποία έχει καταδικαστεί κρυμμένος πίσω από το προνόμιο να ανήκεις σε μια ελίτ. Στο μυαλό των ισαποστάκηδων όμως ο περιθωριοποιημένος φυλακισμένος που στερείται δικαιωμάτων του είναι ακριβώς το ίδιο με τον κοστουμαρισμένο ευρωβουλευτή που ευνοήθηκε όσο τον έπαιρνε από το υπάρχον σύστημα.


Η διαφορά ανάμεσα σε εμάς και τους ισαποστάκηδες είναι ότι εμείς αναλύουμε κάθε ζήτημα λαμβάνοντας υπόψη τους άξονες της συστημικής εξουσίας, κάτι που οι ισαποστάκηδες τείνουν να παραβλέπουν ακριβώς γιατί θεωρούν ότι η υπάρχουσα κατάσταση δεν επέρχεται ως αποτέλεσμα άσκησης βίας της εξουσίας αλλά ως φυσική και αβίαστη ισορροπία. Και έτσι καταδικάζουν μόνο την βία που δεν προέρχεται απο΄το ίδιο το σύστημα.

Οι οπαδοί της θεωρίας των δύο άκρων θα είναι πάντα πιο κοντά στους φασίστες από ότι στους Αριστερούς ακριβώς επειδή είναι πιο κοντά στην λίγη ακόμα αδικία, ανισότητα και καταπίεση παρά στο να κατανοήσουν και να παραδεχτούν ότι αυτές δεν είναι απαραίτητες και επιθυμητές παρά μόνο από όσους βολεύονται και επωφελούνται.

3 thoughts on “Ο Κουφοντίνας και η Θεωρία των Δύο Άκρων

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s