Ο Μύθος οτι οι γυναίκες έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ

Η μεγαλύτερη παρανόηση που επικρατεί στο μυαλό των μισογύνηδων είναι ότι οι γυναίκες -έτσι, γενικά και αόριστα- απολαμβάνουν την εξαιρετική τύχη να έχουν αμέτρητες ευκαιρίες για σεξ και φλερτ. Αυτό συμβαίνει γιατι στο μυαλό τους ως γυναίκα ορίζουν ΜΟΝΟ την γαμήσιμη γυναικα. Η ίδια η έννοια «γυναίκα» είναι τόσο σεξουαλικοποιημένη που αυτόματα παραπέμπει σε αιθέριες υπάρξεις με στητά βυζιά και σφιχτούς κώλους ή τελοσπάντων σε ένα περίγραμμα γυναίκας που θα «έμπαιναν». Ούτε που μπαίνουν στη διαδικασία να αναλογιστούν τι ευκαιρίες να έχουν οι γυναίκες που δεν πληρούν στο ελαχιστο τα πατριαρχικά κριτήρια ομορφιάς. Είναι σαν να κοιτάς τις αγγελίες στις εφημερίδες και να λες «wow κοίτα εδώ πόσες ευκαιρίες απασχόλησης υπάρχουν, οι άνεργ@ έχουν πάμπολλες επιλογές» και με μία πιο προσεκτική ματιά θα δεις ότι απευθύνονται κυρίως σε 25χρον@ με 3 πτυχια και 10 χρόνια προϋπηρεσίας από προηγούμενες ζωές.

«Μα και τις ‘ασχημες’ κάποιος θα καταδεχτεί να τις πηδήξει αν αυτές ψάχνουν σεξ» θα επιμείνουν κάποια μισογυνικά σκουπίδια που θεωρούν ότι το να ρίχνουν τα (πατριαρχικά) στάνταρ τους οι άντρες είναι μια παραχώρηση για την οποία θα έπρεπε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο point: Εξαιτίας της πατριαρχικής κατασκευής του σεξ, το να θέλει ένας άντρας να σε πηδήξει είναι συνήθως το ισοδύναμο του να σε θέλει μια επιχειρηση για δωρεάν πρακτική να φτιάχνεις καφέδες και να βγάζεις φωτοτυπίες. Αφορά δηλαδή περισσότερο τι έχεις να προσφέρεις εσύ σε αυτή παρα το αντίθετο και δε σου λύνει κάποιο πρακτικό πρόβλημα. Άσε που στην πατριαρχία οι γυναίκες δεν θεωρείται ότι εμπλουτίζουν το βιογραφικό τους με το σεξ αλλά αντιθέτως, χάνουν σε αξία. Επομένως οι μισογύνηδες θεωρούν μεν ότι έχουμε άπειρες προσφορές που όμως αν τις δεχτούμε αυτόματα υποβιβαζόμαστε, με τρόπο που φυσικά δεν ισχύει με τους άντρες. Δώρον άδωρον δηλαδή.

Οι θλιβεροί incels φαντασιώνονται ότι η ζωή τους θα ήταν υπέροχη αν, όπως απεικονίζου με φθόνο τις γυναικες, το inbox τους βομβαρδιζόταν από μηνύματα με προσφορές για σεξ γιατί βλέπουν το σεξ από την αντρική πλευρά ως μια πηγή επιβεβαίωσης της αρρενωπότητάς τους, επιβολής εξουσίας και εγγυημένου οργασμού. Για τις γυναίκες όμως, εξαιτίας της πατριαρχίας και όχι φυσικά της βιολογίας, το φλερτ και το σεξ είναι κάπως διαφορετική υπόθεση.

Η προσέγγιση αντρών που θέλουν κάτι ερωτικό μπορεί να είναι μια ευχάριστη και κολακευτική εμπειρία για τις γυναίκες και να οδηγήσει σε κάτι καλό, δεν το αρνούμαστε αυτό. Εξίσου συχνά όμως μπορεί να γίνει πηγή άγχους, θυμού και φόβου εξαιτίας των παραβιαστικών, προσβλητικών,αντικειμενοποιητικών, ακόμα και απειλητικών συμπεριφορών πολλών αντρών. Ακόμα και όταν αυτές απολαμβάνουν το casual sex και ένα καλό one night stand θα πρέπει να είναι προσεκτικές ώστε να παραμείνουν αν μη τι άλλο ασφαλείς και σε δεύτερη φάση να μείνουν ικανοποιημένες από την ίδια την πράξη και την συμπεριφορά του παρτενέρ τους -καμία δε θέλει να της συμπεριφέρονται με υποτίμηση απλά επειδή ήθελε σκέτο σεξ. Δυστυχώς όμως το σεξ για τις γυναίκες στην πατριαρχία πάει πακέτο με την υποτίμηση κι αυτό είναι κάτι που οι incels εσκεμμένα αγνοούν όταν μιλάνε με φθόνο για την τύχη των γυναικών -δεν το ξεχνάνε βέβαια όταν μιλάνε για τις μίσος τους για τις τσο@λες.

Η εμμονή των incels ότι οι γυναίκες (ή οι στερεοτυπικά όμορφοι άντρες) απολαμβάνουν ένα προνόμιο που οι ίδιοι δεν έχουν -την σεξουαλική αποδοχή- αντιστοιχεί περισσότερο στην κατασκευή κάποιου φανταστικού εχθρού ο οποίος απολαμβάνοντας τις χαρές της ζωής τις στερεί από τους ίδιους. Κι αυτό επειδή βλέπουν το σεξ σαν ένα σπάνιο πόρο στον οποίο πρόσβαση θα έπρεπε να έχουν οι ίδιοι και όχι σαν μέρος των ανθρωπίνων σχέσεων που απλα προκύπτει και δεν το χρωστάει κανείς σε κανέναν. Γι αυτό ακόμα και οι γυναίκες που έχουν την ευκαιρία αλλά δεν κάνουν σεξ κατηγορούνται ως εγωίστριες, σαν να κρατούν έναν αμύθητο θησαυρό κλειδωμένο σε ένα μπαούλο αντί να τον δώσουν σε φιλανθρωπία σε όσους λιμοκτονούν.

Πώς να φλερτάρεις με τουλάχιστον 30 γυναικες σε μόλις 3 ώρες

Οι τακτικές τον Pick-Up Artists (Των υποτιθεμενων ειδικών του φλερτ) είναι καταδικασμένες σε αποτυχία ακριβώς γιατι αντιμετωπίζουν τις γυναικες σαν εναλλάξιμα αντικείμενα και όχι σαν ξεχωριστούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αποτελούν αδιαφοροποίητους «στόχους» και στους οποίους η επικοινωνία οφείλει να προσαρμοστεί. Η ποσοτικοποίηση των στόχων και η μεγιστοποίηση της απόδοσης (30 γυναίκες σε 3 ώρες) έχει μια έντονη εσάνς νεοφιλελευθερισμού. Το ίδιο όμως και η έμφαση στην «αυτοβελτίωση» και την «αυτοπεποίθηση», τα γνωστά σλόγκαν του νεοφιλελευθερισμού και της τοξικής κοελικής «πίστεψε στον εαυτό σου» νοοτροπίας. Σε ένα παιχνίδι με δύο μέρη, είναι άκρως προβληματικό να πιστεύεις ότι η επιτυχία καθορίζεται μόνο κατά πόσο πιστεύει το ένας μέρος στον εαυτό του, παίρνοντας ως δεδομένο ότι οι γυναίκες θα εντυπωσιαστούν από αυτή την μαζικοποιημένη προσέγγιση και θα ανταποκριθούν θετικά.

Στο ακαδημαϊκό άρθρο “From pick-up artists to incels: con(fidence) games, networked misogyny, and the failure of neoliberalism” οι συγγραφείς αναπτύσσουν τη θεωρία ότι η αποτυχία της υπόσχεσης του νεοφιλελευθερισμού πως η «αυτοπεποίθηση» και η «αυτοβελτίωση» θα φέρει εν τέλει την επιτυχία σχετίζεται άμεσα με την μετατροπή πολλών PUA σε Incels, όταν η υποσχόμενη επιτυχία με τις γυναίκες δεν ήρθε ποτε. Πολλοί από τους πρώτους ενώ αρχικά έστρεψαν την οργή για την αποτυχία τους προς στους δασκάλους τους χαρακτηρίζοντάς τους απατεώνες, στη συνέχεια την έστρεψαν προς γυναίκες που τους απορρίπτουν. Είναι χαρακτηριστικό πως το site «Puahate» το οποίο έκλεισε προσωρινά μετά τις δολοφονικές επιθέσεις του πρωην PUA Eliot Rodger επέστρεψε με το όνομα «Sluthate», ακριβώς επειδή εν τέλει είναι οι γυναικες οι οποίες κατηγορούνται για την μη συνεργάσιμη στάση τους στα παιχνίδια των PUA.

Το παραπάνω δεν σημαίνει ότι οι PUA ταυτίζονται με τους Incels. Οι πρώτοι μπορει να κινούνται από μια αίσθηση μοναξιάς και αποτυχίας -αίσθηση όμως που ενισχύει το ίδιο το πολιτισμικό περιβάλλον που επιτάσσει την απόκτηση μιας (όμορφης με τα πατριαρχικα κριτήρια) γυναίκας ως δείκτη status και επιτυχίας και ορίζει την ερωτική σχέση ως επίκεντρο της ζωής. Η φιλοσοφία των PUA όμως εμπεριέχει πάντα έναν υφέρποντα μισογυνισμό, γεμάτο από χειριστικές τακτικές και μισογυνικές ψεδο-εξελικτικές θεωρίες για το τι θέλουν τάχα ΌΛΕΣ οι γυναίκες σα μια ομοιογενής και αδιαφοροποιητγ κατηγορία και έτσι δημιουργούν ένα εύφορο περιβάλλον για την μεταστροφή αυτή. Ένας απογοητευμένος PUA που αποφασίζει να επενδύσει χρόνο και χρήμα στην «αυτοβελτίωση» του με σκοπό να βρει γυναίκα και να νιώσει εκτεθειμένος και ευάλωτος προσεγγίζοντας γυναικες πέρα από το comfort zone του, είναι πολύ εύκολο να στρέψει την οργή του προς αυτές όταν τα «εγγυημένα αποτελέσματα» δεν έρθουν ποτέ.

Γιατί το «Γίνε καλύτερος άνθρωπος για να βρεις κοπέλα» είναι προβληματικό

Διαβάζοντας τα σχόλια στο προχθεσινό ποστ για τους incels παρατήρησα να παίζει πο-λύ το μοτίβο «γίνε καλύτερος άνθρωπος/πήγαινε για ψυχοθεραπεία για να βρεις κοπέ-λα». Αν και καταλαβαίνω την οργή και την αγανάκτηση πίσω από τέτοια σχόλια, κατά τη ταπεινή μου άποψη δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα. Αναπαράγουν από την μία την ιδέα πως η σχέση είναι κάτι που έρχεται ως επιβράβευση όταν κάποιος «δουλέψει τον εαυτό του» και από την άλλη πως η ίδια η αυτοβελτίωση δεν είναι ο στόχος αλλά το μέσο για την απόκτηση μιας «κανονικής» ζωής -αυτής που περιλαμβάνει αναγκαστικά και μια ερωτική σχέση. Υπονοούν από τη μία πως οι γυναίκες επιβραβεύουν την καλοσύνη των αντρών, από την άλλη πως για να είναι κάποιος μόνος του κάτι πάει στραβά με αυτόν, αλλιώς θα έβρισκε κοπέλα. Τι μήνυμα δίνει αυτό σε οσους άντρες και ανθρώπους γενικότερα δυσκολεύονται να βρουν σχέση χωρίς να συντάσσονται με τους incels?

Η σχέση δεν είναι κάτι που εμφανίζεται μαγικά ως επιβράβευση όταν περάσεις το απα-ραίτητο κατώφλι αυτοβελτίωσης, ψυχοθεραπείας και selfwork-αν και πολλές φορές βοηθάει. Οι incels δεν είναι μόνοι τους επειδή είναι αξιοθρήνητοι πικροχολοι μισογύνη-δες τους οποίους το entitlement και η πικρία τους καθιστά απωθητικούς -αν και σίγου-ρα αυτό δε βοηθαει. Το να πιστεύουμε πως το πρόβλημα της απουσίας σχέσης θα λυθεί με τη βελτίωση του χαρακτήρα, αγνοεί τα χιλιάδες (αν όχι εκατομμύρια) κακοποιητικά και χειριστικά σκουπίδια που βρίσκονται σε σχέση. Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία πά-νω στο πως η «αυτοβελτίωση» και η «αυτοαναπτυξη» συνδέονται με ευρυτερα αφηγή-ματα του νεοφιλελευθερισμού, εδώ ας εστιάσουμε στο ότι δεν υπάρχει απαραίτητα γραμμική σχέση ανάμεσα στην βελτίωση του χαρακτήρα και την εξεύρεση συντρόφου. Όπως παραδέχονται και οι ίδιοι οι incels, το να είσαι χειριστικός και να λες ψέματα μπορεί σε βοηθήσει περισσότερα από ένα καλό χαρακτήρα.

Μπορεί βέβαια κάποιο άτομο οποιουδήποτε φύλου οντως να δυσκολεύεται να συνάψει σχέσεις (ακόμα και φιλικές) ή να βρει ερωτικό σύντροφο γιατί είναι πχ εσωστρεφής ή αγχώδης ή ανασφαλής. Δεν είναι δική μας δουλειά να του πούμε να αλλάξει για να βρει σχέση. Και στο φινάλε τι να κάνουμε, δεν γίνεται ούτε χρειάζεται να είναι όλοι εξω-στρεφείς και με αυτοπεποίθηση -δε θα υπονοούσε κι αυτό ένα κανονιστικό πρότυπο, έναν ιδανικό χαρακτήρα? Η λύση άλλωστε δεν είναι να προτρέπουμε κάποι@ να αλλάξει για να βρει σχέση αλλά μάλλον να προωθήσουμε την ιδέα πως η σχέση και το σεξ δεν είναι αναγκαστικά το επίκεντρο της ζωής μας, χωρίς τα οποία δε θα καταφέρουμε ποτέ να ευτυχήσουμε. Τα σχόλια στα οποία αναφέρομαι δεν δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Το πρόβλημα μας με τους incels άλλωστε δεν είναι τα στοιχεία του χαρακτήρα τους που ίσως όντως να τους εμποδιζουν να βρουν σχέση, είναι αυτά που τους ώθησαν να μετέ-τρεψαν την μοναξιά και την απόρριψη που βιώνουν σε μια μόνιμη εκδικητική οργή κα-τά των γυναικών η οποία στην συνέχεια λειτουργεί και ως αυτοεκπληρούμενη προφη-τεία. Αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν ακόμα και αν εν τέλει βρουν κοπέλα. Επιπλέον η μετα-τροπή της μοναξιάς σε μισογυνισμό, δεν οφείλεται ΜΟΝΟ στα ιδιαίτερα ατομικά χαρακτηριστικά τους αλλά συνδυάζεται με ένα ευρύτερο μισογυνικό πολιτισμικό περιβάλλον που καλλιεργεί το entitlement και το μίσος κατά των γυναικών κατασκευάζοντάς τις ως την πηγή των προβλημάτων της κοινωνίας. Δεν είμαι σίγουρη ότι αυτό λύνεται απλά με ατομικές λύσεις όπως η ψυχοθεραπεία.

Όταν το χειρότερο πράγμα που μπορείς να σκεφτείς στην πατριαρχία είναι η απόρριψη από αυτή που γουστάρεις

Όσο οι incels και οι λοιποί μισογύνηδες παλεύουν να αποδείξουν οτι δεν υπάρχει πια πατριαρχία αλλά μητριαρχία τόσο αποδεικνύουν οτι την ώρα που οι γυναίκες κακοποιούνται, παρενοχλούνται, βιάζονται και δολοφονούνται το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να σκεφτούν οι άντρες είναι να μη τους κάθεται η γκόμενα που θελουν. Όλη τους η φιλοσοφία περιστρέφεται ακριβώς γύρω από αυτό το άγχος: το άγχος της απόρριψης από αυτες που θεωρούν οτι τους χρωστούσαν την αποδοχή και η οργή που τους πλημμυρίζει επειδή δεν μπορούν πια να τις εξουσιάζουν.

Ενδεικτικό της πατριαρχίας βέβαια είναι οτι όλα τα χαρκτηριστικά που ο ανώνυμος συντάκτης θεωρεί οτι πρέπει να έχει ένας άντρας (να είναι κυνηγός, γεοροδεμένος, ανεξάρτητος, ευκατάστατος) ειναι σημάδια εξουσίας. Με λίγα λόγια, η πατριαρχία κατασκευάζοντας την έννοια της αρρενωπότητας και όχι της θηλυκότητας γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά ταυτόχρονα εξασφαλίζει την ανώτερη ιεραρχικά θέση των αντρών έναντι των γυναικών. Όταν για παράδειγμα η πατριαρχία δεν περιμένει από εσένα ως γυναίκα να είσαι ανεξάρτητη αλλά εξαρτημένη μπορεί να μη σου ασκεί την ψυχολογική πίεση της επιτυχίας, στην ουσία όμως σε τοποθετεί σε μία θέση υποτέλειας έναντι του άντρα από τον οποίο αναμένεται να εξαρτάσια οικονομικά. Όταν η πατριαρχία αναμένει από τους άντρες και όχι τις γυναίκες να είναι μυώδεις -όχι βέβαια «από τη φύση τους» αλλά ακριβώς μέσω κοπιαστικής εξάσκησης στα γυμναστήρια- στην ουσία κατασκευάει τους άντρες ως το «δυνατό φύλο» και τη γυναίκα ως το αδύναμο φύλο.

Οι μισογύνηδες λοιπόν κλαίγονται ακριβώς για τον μηχανισμό αυτό που εξασφαλίζει την ανδρική κυριαρχία και κλαίγονται επειδη σκάνε που οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα να τους απορρίψουν αγνοώντας φυσικά οτι και αυτές πρέπει να πληρούν μια ατελείωτη λίστα προυποθέσεων για να θεωρούνται επιθυμητες. Μόνο που οταν οι γυναίκες έχουν ταυτόχρονα να ανησχούν και για πολύ σοβαρότερα πράγματα, όπως οι γυναικοκτονίες και η σεξουαλική βία. See Less