Υπάρχουν άνδρες που αν δεν αντικειμενοποιήσουν μια γυναικα κυριολεκτικά χάνουν την στύση τους.

Αντιπαρέρχομαι το «δε μου σηκώθηκε με 6 διαφορετικές γυναίκες γιατί ΑΥΤΕΣ ήταν ξενέρωτες» (την ώρα που το «δεν υπάρχει χημεία» που προτείνει ο αρχικός σχολιαστής ακούγεται ως μια πιο ισορροπημένη ερμηνεία) γιατί δε θέλω να γίνει αυτό το ποστ αφορμή για αστεία περί ανικανότητας των μισογύνηδων καθώς κι αυτά είναι βαθιά πατριαρχικά. Θα εστιάσω στην ηδονη που ανιχνέυω να αντλεί ο Τάσος περιγράφοντας με τόσες διαφορετικά σχήματα («πορνη», κουκλα του σεξ, σκλάβα του άντρα αφέντη) την δική του αντιμετώπιση προς τις γυναικες, παροτρύνοντας έναν άλλο άντρα να δει τις γυναίκες ως αντικείμενα και αποθαρρύνοντας τον απο το να εστιάσει στην δική τους απόλαυση, λες και τα δύο αυτά είναι αλληηλοαποκλειόμενα. Ο Τάσος φαίνεται να αγχώνεται στην ιδέα ότι μπορεί να υπάρχουν άντρες εκεί έξω άντρες που κάνουν τις γυναίκες να περνάνε καλά στο σεξ, λες και αυτό θα κλέψει από την δική του χαρά, οπότε αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει και τον Γιώργο στον δικό του μισογυνισμό. Αν γίνει και ο Γιώργος εξίσου άθλιος στο σεξ, ο Τάσος θα μπορεί να κοιμάται καλύτερα, γιατί δε θα νιώθει ούτε ότι υστερεί, ούτε ότι αυξάνεται το συνολικό ποσο γυναικείας ικανοποίησης στον σύμπαν.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η καταληκτική πρόταση σύμφωνα με την οποία ακόμα και αν δεν εστιάζεις στην απόλαυση των γυναικών αυτές ούτως ή αλλως θα γουστάρουν, συμπέρασμα που εκφράζει μια πατριαρχική αντίφαση: οι άντρες θα πρέπει να βλέπουν τις γυναίκες ως αντικείμενα αλλά τα αντικείμενα αυτά εξακολουθούν να απολαμβάνουν το ¨»ξέσκισμα» γιατί αυτή είναι η φύση της «πόρνης», λέξη η οποία χρησιμοποιείται άλλοτε για να περιγράψει μια γυναικα που υπάρχει για την ικανοποίηση των αντρών και άλλοτε μια έντονα σεξουαλικά γυναίκα που φαίνεται να απολαμβάνει το σεξ πέρα απο το επιτρεπτό όριο. Είναι αυτή μια προσπάθεια του Τάσου και γενικα του μέσου μισογύνη να πείσει τον εαυτό του ότι τελικά δεν είναι τόσο κακός στο σεξ και τελικά η γυναίκα ικανοποιείται ή εκφράζει απλά την υπαρξιακή του αγωνία ότι οι γυναικες περνάνε καλά παρά τις εσκεμμένες προσπάθειές του για το αντίθετο? Παραμένει ανοιχτό σε ερμηνεία.

Oι εμετικές αυτές μισογυνικές απόψεις εκφράζονται σε ελληνική σελίδα που ασπάζεται την ιδεολογία του «black pill», δηλαδή μιας ακραία συνηρητικής, ρατσιστικής και μισογυνικής ιδεολογίας η οποια είναι δημοφιλής ιδιαίτερα ανάμεσα σε incels και άλλες μίζερες υπάρξεις. Ως συνήθως τέτοιες σάπιες θεωρίες ταυτίζονται με την «λογική» καθ΄ξως η πατριαρχία ανέκαθεν επέτρεπε στους άντρες να θεωρούν «ορθολογισμό» και «λογική» οποιαδήποτε ανυπόστατη μπούρδα τους βολεύει να ασπάζονται.

H κατασκευή της γυναίκας ως το υποκείμενο αυτό που είναι αποκλειστικα υπεύθυνο για το νοικοκυριό ξεκινά από πολύ  νωρίς, από την παιδική ήδη ηλικία όταν τα κοριτσάκια καλούνται να βοηθάνε την μαμά την ώρα που τα αγοράκια παίζουν. Εδώ γνωστός ψυχολόγος συμβουλεύει στην τηλεόραση τους γονείς κατά τη διάρκεια της κοινωνικής απομόνωσης να αφήνουν τα παιδιά να παίζουν ενώ ξεχωρίζει τα κορίτσια παρατηρώντας ότι αυτά μπορούν να αρχίσουν να βοηθάνε στις δουλειές του σπιτιού. Ετσι οι γυναίκες συνηθίζουν την εικόνα των ίδιων να πλένουν τα πιάτα ενώ οι άντρες αράζουν με αποτέλεσμα σε μεγαλύτερες ηλικίες να είναι αυτές που θα κάνουν τις περισσότερες δουλειές στο δικό τους νοικοκυριό ακομα και αν συγκατοικούν με έναν άντρα. Η εκπαίδευση τους από μικρές θα τις οδηγήσει στο να μην αμφισβητούν αυτή την αδικία.

Ο Γιώργος δε βλέπει κάτι λάθος με αυτό. Το θεωρεί έναν αποδεκτό καταμερισμό εργασίας. Ο καθένας τα δικά του, δηλαδή οι άντρες σπουδές και δουλειά, αποκτώντας γνώσεις, χρήματα και εξουσία, και οι γυναίκες στο σπίτι να τους υπηρετούν τσάμπα. Ο Γιώργος όπως πολλοί άντρες πήγε από το σπίτι της μάνας του στο δικό του σπίτι με την κοπέλα του και έτσι δεν χρειάστηκε ποτέ να μάθει να φροντίζει τον εαυτό του, θα το κάνει πάντα μια γυναίκα γι αυτόν. Δεν θεωρεί ότι το νοικοκυριό είναι μια βασική ανθρώπινη δεξιότητα, θα είναι μονο αν μείνει μόνος του, στην οποία περίπτωση το πιθανότερο είναι να πνιγεί στην βρόμα μέχρι να βρει την επόμενη γυναικα που θα καθαρίζει γι αυτόν –ίσως μάλιστα να βιαστεί να την βρεί επειδή το έλειψαν τα φρεσκοπλυμένα σεντόνια και το σπιτικό φαγητό.

Κι ακόμα και αν η γυναικα του σπουδαζει και δουλεύει κι η ίδια, η δική του ανικανότητα και απροθυμία θα την οδηγούν στο να αναλαμβάνει εκείνη τις δουλειές ή εναλλακτικά να του αναθέτει κάθε μερα εργασίες και να τον εκπαιδεύει σε βασικές δουλειές ξοδεύοντας πάλι τον δικό της χρόνο και την δική της υπομονή και συχνά να καταλήγει στο «άστο, θα το κάνω εγώ». Και κάπως έτσι οι γυναικες καταλήγουν να έχουν λιγότερο χρόνο για τον εαυτό τους προς όφελος των αντρών που μπορούν να αφιερώνουν αυτή την περίσσια χρόνου στην δική τους δουλειά, χτίζοντας την δική τους καριέρα και την δική τους περιουσία.

H ιδέα πως οι γυναίκες αξίζουν βία όταν «πρήζουν» τον σύντροφό τους έχει τόσο φυσικοποιηθεί που έχει γίνει αποδεκτή και από τις ίδιες τις γυναίκες. Βλέπουμε συχνά γυναίκες που νιώθουν ενοχές επειδή «προκάλεσαν» έναν άντρα αντιμιλώντας του ή «γκρινιάζοντας» ή βλέπουμε γυναίκες σαν την Πένυ που θα νομίζουν ότι τυχαίνει να είναι ζωντανές επειδή ήταν προσεκτικές και ήξεραν να συγκρατούν την γλώσσα τους. Σε κάθε περίπτωση αυτό που θεωρείται αυτονόητο είναι ότι οι γυναίκες είναι το φύλο που ενοχλεί, γκρινιάζει, πρήζει και οι άντρες αυτοί που αναπόφευκτα θα χειροδικήσουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Εχει φροντίσει πρώτα η κοινωνία φυσικά να μας κορέσει με αστειάκια και εικόνες για ενοχλητικές, φλύαρες, γκρινιάρες γυναίκες παρουσιάζοντάς τις με τέτοιον τρόπο μέσα από την αντρική ματιά που η σφαλιάρα να έρχεται ως λύτρωση για τον κακόμοιρο τον άντρα που αναγκάζεται να τις ανέχεται. Η «γκρίνια» ή η «μουρμούρα» θεωρείται σχεδόν αποκλειστικά γυναικείο χαρακτηριστικό άλλωστε, σπάνια βλέπουμε τις έννοιες να χρησιμοποιουνται αναφορικά με άντρες.
Η Πένυ από δω είναι από τις γυναίκες με εσωτερικευμένο μισογυνισμό που έχουν αναλάβει την τήρηση της πατριαρχικής τάξης διδάσκοντας στις άλλες γυναίκες τους κανόνες της σωστής θηλυκότητας, προτρέποντάς της να το βουλώνουν και να το ρίχνουν στο νοικοκυριό για να παραμείνουν ζωντανές. Και έτσι, αντι να προστατέψει τις γυναικες όπως υποκρίνεται, απλά ξεπλένει τους άντρες που ασκούν βία προσφέροντας τους το τέλειο πατριαρχικό άλλοθι: η γυναίκα τους «επρηζε» και γι αυτό της αξίζει θάνατος, ή έστω μια σφαλιάρα.

«Είναι δηλαδή κακό να αγαπάμε την πατρίδα μας;», μας ρωτάνε ενοχλημένοι μερικοί, από αυτούς που ισχυρίζονται ότι είναι πατριώτες, όχι εθνικιστές, λες και έχει τεράστια σημασία αυτή η διάκριση, θιγμένοι όταν τους λέμε φασίστες επειδή βλέπουμε το προφίλ τους τίγκα στην γαλανολευκη και τα je suis Evros.

Δεν είναι κακό να αγαπάς τον τόπο που γεννήθηκες, που μεγάλωσες, όπου ζουν η οικογένειά σου, οι περισσότεροι φίλοι σου και όπου έχεις τις περισσότερες αναμνήσεις. Θα πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι απλά ένας τόπος όπως η γειτονιά μας, το χωριό που περάσαμε τα περισσότερα καλοκαίρια της παιδικής μας ηλικίας με τον παππού μας ή το αγαπημένο μας νησί που κάναμε διακοπάρες με την κοπέλα μας ή τις κολλητές μας. Η Ελλάδα, και κάθε χώρα, είναι μια πολιτική οντότητα. Και ως τέτοια ασκεί εξουσία. Κι ενώ την εξουσία αυτή στην πλειοψηφία των περιπτώσεων μπορει εσύ να την έχεις βιώσει θετικά ως πολίτης του κράτους και άρα προνομιακό μελος της κοινότητας που εκπροσωπεί, για όσους δεν ανήκουν σε αυτή, δεν είναι το ίδιο θετική.

Μπορείς να αγαπάς την Ελλάδα γιατί ως Έλληνας ή Ελληνίδα δεν έχεις κάτι εναντίον της αλλά πολλοί μετανάστες όπως και πολλές μεινότητες με ελληνική υπηκοότητα δεν έχουν την ίδια θετική εμπειρία. Εσύ μπορείς να αγαπάς την χώρα που σου έδωσε δωρεάν εκπαίδευση ή διαβατήριο για να ταξιδεύεις στην Ευρώπη χωρίς βίζα, είναι όμως η ίδια χώρα που συμπεριφέρεται σε Ρομά, σε Έλληνες Μουσουλμάνους και σε Έλληνες Εβραίους αλλά και φυλακισμένους ή εξαρτημένους σαν πολίτες Β’ κατηγορίας. Είναι η ίδια χώρα που συμπεριφέρεται σε μετανάστες και πρόσφυγες σαν σκουπίδια στοιβάζοντάς τους σε κέντρα κράτησης και αντιμετωπίζοντας τους σαν κολλητικό ιό. Η Ελλάδα, όπως και ΚΑΘΕ έθνος, κατασκευάζεται μέσα από αποκλεισμούς και εξαιρέσεις και είναι τουλάχιστον εγωιστικό να ταυτίζεσαι μαζί της απλά επειδή βρέθηκες τυχαία από τη σωστή πλευρά της διάκρισης.

Η ιδέα του έθνους επιπλέον συγκαλύπτει τις πολλαπλές ταξικές και έμφυλες διακρίσεις στο εσωτερικό του προσποιούμενοι ότι έχουμε κοινά συμφέροντα.Έτσι μπορεί να μας καλεί να κάνουμε θυσίες στο όνομα ενός υποτιθέμενου «εθνικού συμφέροντος», χρησιμοποιώντας το για να καταπιέσει ομάδες όπως οι γυναίκες όταν τις αποτρέπει απο την έκτρωση ή οι εργαζόμενοι όταν καλουνται να αποδεχτούν την απώλεια τον εργασιακών τους δικαιωμάτων για το καλό της εθνικής οικονομίας αποκρύπτοντας έτσι ότι δεν έχουμε κοινά συμφέροντα με τα εθνικά μας αφεντικά.

Το να αγαπάς την Ελλάδα ως Έλληνας ή Ελληνίδα είναι σαν να έχεις έναν συγγενή βιαστή και δολοφονο και να λες ότι ειναι πολύ Καλό Παιδί γιατι συμπεριφέρεται καλα σε ΕΣΕΝΑ, και δε σε ενδιαφέρει τι κάνει στους άλλους ή απλά νιώθεις την υποχρέωση να τον στηρίξεις πρόλο που είναι κακοποιητικός και προς εσένα γιατί «το αίμα νερό δεν γίνεται κι άλλα τέτοια γραφικά.