To μεγαλύτερο όπλο της πατριαρχίας είναι πως έχει φυσικοποιηθεί τόσο που παραμένει αόρατη. Έτσι, ακόμα και όταν η έμφυλη βία γίνεται ορατή και δεν περνά απαρατήρητη, αποδίδεται σε οτιδήποτε αλλο: την καραντίνα, τα μέτρα, το τέλος της καραντίνας, τα εμβόλια, τη ζέστη. Ένα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ και ΣΤΑΘΕΡΟ μέσα στους αιώνες κοινωνικό φαινόμενο αποσπάται έτσι κάθε φορά από το ευρύτερο πλαίσιο, κατακερματίζεται και ερμηνεύεται βάσει περιστασιακων παραγόντων παρακάμπτοντας το νήμα που ενώνει όλα αυτά τα εγκλήματα: την πατριαρχική ιδεολογία και την κοινωνικά υποδεέστερη θέση της γυναίκας.

Με τρόπο αρκετά παρόμοιο με αυτόν με τον οποίο ο «καπιταλιστικός ρεαλισμός» παρουσιάζει τον καπιταλισμό ως αναπόφευκτο και δυνατή μονο τη διαχείριση του, οι ίδιες οι γυναικες μαθαίνουν να σκέφτονται την ανδρική βία και την ανδρική κυριαρχία ως κάτι έμφυτο και αναπόφευκτο που απλά παρουσιάζει εξάρσεις και κρίσεις. Δεν τολμούν όμως να φανταστούν καν έναν κόσμο όπου οι άντρες δε θα ασκούσαν έμφυλη βία γιατι απλά δε θα μάθαιναν ότι οι γυναικες είναι πράγματα που τα αποκτάς και όταν πάψουν να έχουν χρησιμότητα για σένα και το εγώ σου τα πετάς

Το άρθρο από Τα Νεα για την ομολογία του γυναικοκτόνου -για το οποιο η εφημερίδα απολογήθηκε κατόπιν αντιδρασεων- φαινεται να απευθύνεται στους άντρες λέγοντας τους «ο γυναικοκτόνος ειναι ένας από εμας». Φαίνεται να κλείνει το μάτι σε όσους έχουν σκεφτεί, απειλήσει ή εχουν οντως κανει χρήση βίας υπονοώντας πως αφου ΟΛΟΙ εχουν κάνει αυτή τη σκεψη το μονο που τους χωρίζει από τουν γυναικοκτόνο ειναι οτι αυτός το πήγε ένα βήμα παραπέρω και το εκανε πράξη.

Φαίνεται ομως να απευθυνεται και στις γυναικες καθησυχάζοντας τις: αν ο συντροφός σου σε έχει απειλήσει με βία δεν είναι κάτι σπάνιο ή άξιο αναφοράς, και ποια από εμας δεν το έχει ακούσει. Είναι κάτι φυσιολογικό και αναμενόμενο, ΟΛΕΣ μας το έχουμε περάσει, δε σημαίνει οτι θα μας σκοτώσουν. Ειναι απλά κατι που οι άντρες λένε πάνω στα νεύρα τους και όχι ένα τεράστιο red flag, ενα προειδοποιητικό σημάδι.

Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στην κανονικοποίηση της έμφυλης βίας και την καταγγελία της. Το να παρουσιάζεις έτσι casually την έμφυλη βία ως καθημερινό φαινόμενο δεν κάνει κάτι ούτε για να την αποδομήσει ουτε για να την καταπολεμήσει. Ίσα ίσα μοιαζεί να λέει «έτσι είναι τα πράγματα». Γενιές και γενιές γυναικών γνώριζαν ότι οι άντρες σηκώνουν το χέρι τους, δεν είναι κάτι καινούριο ούτε φεμινιστικό να κάνεις αυτή την παρατηρηση. Φεμινιστικό θα ήταν να τονίζεις ακριβώς το πόσο άδικο και παράλογο είναι, να λές από τη μία ότι ειναι συχνό αλλά ταυτόχρονα να υποδεικνύεις τους συστημικους λόγους εξαιτίας των οποίων ειναι ειναι, να προσφέρεις μια εναλλακτική εικόνα του κόσμου.

Το να λες στωικά «η ζωή ειναι άδικη» δεν είναι ουτε ριζοσπαστικό ούτε επαναστατικό, αντιθέτως είναι κανονικοποίηση της αδικίας. Οφείλεις είτε να παιρνεις θέση εναντίον της αλλιώς είσαι μέρος του προβλήματος. Και τα mainstream ΜΜΕ ειναι μέρος του προβλήματος.

Στα άρθρα για την γυναικοκτονία στην Φολέγανδρο δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχική κατάσταση του γυναικοκτόνου. Διαβάζουμε σε ένα από αυτά:

«Αστυνομικοί τον περιγράφουν στο ethnos.gr ως άτομο που «βρίσκεται σε απόλυτη σύγχυση. Φαίνεται χαμένος και η επικοινωνία είναι δύσκολη μαζί του». Μάλιστα ο 30χρονος λέει ακατάληπτα πράγματα και οι αρχές προβληματίζονται ιδιαίτερα από το γεγονός πως επαναλαμβάνει τη φράση «ήταν η κακιά η ώρα, η κακιά η ώρα». Τον 30χρονο στη συνέχεια θα δει γιατρός ενώ για το γεγονός θα ειδοποιηθεί και εισαγγελέας.»

Ξεδιπλώνεται δηλαδή το αφήγημα του θύτη που θόλωσε και έκανε το έγκλημα εν θερμώ αλλά τώρα που συνήλθε ειναι συνετριμμένος υπό το βάρος των τύψεων και των ενοχών. Το κείμενο μας καλεί οριακά να συμπάσχουμε μαζί του, να ανησυχύσουμε για την κατάστασή του, να τον δούμε κι αυτόν ως ένα θύμα του ίδιου του εκρηκτικού του ταμπεραμέντου, να αναφωνήσουμε ίσως ότι η χειρότερη τιμωρία ειναι που θα ζήσει την υπόλοιπη ζωή του με την επίγνωση της πράξης του. Μόνο που αυτός θα συνεχίσει να ζει. Το θύμα που ήταν ένας κίνδυνος στον εγωισμό του, που προκάλεσε την εξουσιά του, όχι.

Κι αυτό είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται, είτε ο θύτης παρουσιαστεί μεταμελημένος και «χαμένος» όπως ο συγκεκριμένος, είτε ψύχραιμος και υπολογιστικός όπως ο Μπάμπης. Όποιος και να είναι όμως τα ΜΜΕ και η πατριαρχική κοινωνία φροντίζουν πάντα να μας κάνουν να δούμε τα πράγματα από την πλευρά τους, όχι λόγω καποιου οργανωμένου σχεδίου αλλά επειδή ολόκληρος ο κόσμος είναι χτισμένος γύρω από την αντρική οπτική και όχι αυτή των γυναικών και των θυμάτων πολλά από τα οποία άλλωστε έιναι νεκρά -ούτε βλέπουν πια ούτε μιλάνε. Εμείς ομως ως γυναικες και ως φεμινίστριες μπορούμε να δούμε τον κόσμο από τα μάτια τους γιατί πολλές από εμάς έχουμε βιώσει έστω και στιγμιαία την αίσθηση απειλής και την ενεργοποίηση τους ενστίκτου επιβίωσης που είναι συχνά το τίμημα που πληρώνουμε επειδή απορρίψαμε, ξεμπροστιασαμε, αμφισβητήσαμε, χωρίσαμε, διαφωνήσαμε με έναν άντρα.

Δεν έχει λοιπόν σημασία πώς νιώθει ο θύτης και πώς διαχειρίζεται τις συνέπειες των πράξεών του, σημασία έχει οτι το νήμα που δένει όλα αυτά τα περιστατικά είναι το αντρικό entitlement και η πατριαρχική νοοτροπία που ωθεί τόσους πολλούς να φτάσουν στη βία και τον φόνο απλά επειδή μία γυναίκα εναντιώθηκε στην θέληση και τις επιθυμίες τους.