Mέρος της κουλτούρας του βιασμού είναι η αντίληψη ότι οι πλούσιοι, διάσημοι και ισχυροί άντρες δεν βιάζουν γιατι δεν έχουν «ανάγκη» να βιάσουν. Τα λεφτά η φήμη και η εξουσία τους εξασφαλίζουν όποια γυναίκα θέλουν. Καθώς όμως ο βιασμός είναι ένα έκγλημα που προέρχεται από το entlitlement των αντρών πάνω στο γυναικείο σώμα, η αντίληψη αυτή απλά το κάνει πιο εύκολο ένας πλούσιος, διάσημος και ισχυρός να βιάσει καθώς αυξάνει το αίσθημα ότι το σώμα των γυναικών του ανήκει, ότι απκλείεται κάποια να μην το θέλει, ότι το όχι της δεν σημαίνει όχι ή μπορεί να το κάμψει ακριβώς επειδή έχει την εξουσία να το κάνει.

Σε δεύτερη φάση, η αντίληψη πως οι γυναίκες που καταγγέλουν βιασμό κυνηγάνε απλά καποιου είδους αποζημίωση, σημαίνει ότι οποιαδήποτε γυναίκα κατηγορεί κάποιον πλούσιο άντρα για βιασμό το κάνει ακριβώς επειδή είναι πλούσιος. Κατά συνέπεια οι πλούσιοι άντρες εξαιρούνται αυτόματα από τις κατηγορίες βιασμού από το δικαστήριο της κοινής γνώμης και το ίδιο τροπάρι βλέπουμε ΚΑΘΕ φορά που κάποιος πλούσιος και διάσημος κατηγορείται. Για άλλη μια φορά βλέπουμε οτι για να αντιμετωπιστούν σοβαρά οι κατηγορίες μιας γυναίκας ο «τέλειος θύτης» βιασμού θα πρέπει να έχει κάποια χαρακτηριστικά, όπως φτωχός, μη εμφανίσιμος, ανίσχυρος. Όση περισσότερη φήμη, διασημότητα και χρήματα έχει κάποιος, τόσο πιο εύκολο θα είναι να βιάσει χωρίς καμία συνέπεια.

Η ιδέα οτι το επάγγελμα της σεξεργάτριας είναι χρήσιμο ώστε οι άντρες να μην βιάζουν είναι ένας μύθος της κουλτούρας του βιασμού. Η αντίληψη αυτή υπονοεί οτι οι άντρες έχουν τόσο ασυγκράτητες σεξουαλικές ορμές που αν δεν τις εκτονώσουν θα καταλήξουν στον βιασμό. Παρουσιάζει δηλαδή τον βιασμό ως μέρος της σεξουαλικής επιθυμίας και όχι ως έκφραση της πατριαρχικής εξουσίας. Με τον τρόπο αυτό ομως από τη μία το σεξ για τους άντρες εκλαμβάνεται ως μια πράξη επιβολής και από την άλλη ο βιασμός δικαιολογείται ως βιολογική ανάγκη, παρολο που ξέρουμε πολύ καλά ότι ποτέ κανείς δεν πέθανε από έλλειψη σεξ.

Ταυτόχρονα, η πεποίθηση οτι οι σεξεργάτριες υπάρχουν για να μην βιάζουν οι άντρες καλλιεργεί την αντίληψη οτι αυτές λειτουργούν ως ανάχωμα ανάμεσα στην (σεξουαλική) βία των αντρών και τις υπόλοιπες γυναίκες, λες και αυτές υπάρχουν για να είναι οι ευυπόλπτες γυναίκες ασφαλείς -και άρα όταν αυτές κακοποιούνται η κοινωνία το θεωρεί κατά κάποιο τρόπο αναπόφευκτο. Παράλληλα, υπονοεί ότι αφού οι σεξεργάτριες υπάρχουν για να μη βιάζουν οι άντρες, οι ίδιες είναι αδύνατο να βιαστούν, κάτι που τις καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτες στον βιασμό -που είναι διαφορετικός από το επί πληρωμή σεξ.

~ HürrFem Sultan

Το έχω ξαναπεί, αν θέλετε απόδειξη της κουλτούρας του βιασμού πηγαίνετε σε ένα οποιοδήποτε άρθρο ή ανάρτηση που μιλάει για βιασμό και κοιτάξτε τα σχόλια. Εκεί θα παρακολουθήσετε να ξεδιπλώνεται όλο το νήμα της κουλτούρας του βιασμού από χρήστες που μπορούν να εκφράσουν εκεί όλα αυτά τα αξιώματα της κουλτούρας του βιασμού που διαπερνούν την πατριαρχική κοινωνία ακόμα και αν δεν εκφράζονται πάντα ρητα εκτός διαδικτύου:
Η πεποίθηση πως αν έχεις ήδη σεξουαλική ζωή ένας βιασμός δεν είναι και big deal
Η ιδέα πως οι γυναίκες που βιάζονται καταβάθος γουστάρουν ή μπορεί εν τελει να τους αρέσει.
H άποψη οτι οι γυναίκες μιλάνε για τέτοιες εμπειρίες για να τραβήξουν την προσοχή

«κι άλλες γυναίκες βιάζονται αλλά δεν γίνονται φεμινίστριες». Κακώς. Είναι επειδή η κουλτούρα του βιασμού τις έκανε να πιστέψουν οτι φταίνε οι ίδιες ή οτι ο βιασμός είναι αποτέλεσμα της έντονης ορμής ενός άντρα και όχι αποτέλεσμα της αίσθησης entitlement που είχε πάνω της λόγω της πατριαρχίας.

Ωριμότητα για τους αντιφεμινιστές είναι να βιαζόμαστε, να καταπιεζόμαστε και εμείς να το βουλώνουμε -διαφορετικά απλά «κλαιγόμαστε». Οι εχθροί του φεμινισμού λατρεύουν να ονομάζουν κάθε διεκδίκηση μας ως αυτοθυματοποίηση λες και θύματα δε μας κάνει η πατριαρχία αλλά το γεγονός ότι επιτέλους ορθώνουμε το ανάστημά μας σε αυτή και όσ@ς την στηρίζουν. Η προτροπή να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας αλλά ταυτόχρονα να σταματήσουμε να προβαλουμε τις απόψεις μας δεν είναι μόνο αντιφατική αλλά δείχνει και πόσο άβολα νιώθουν οι ίδιοι όταν ακούν για προβλήματα που δε θίγουν τους ίδιους και άρα δεν τους αφορούν. Ας έχουμε τα προβλήματά μας αρκεί να μην ακούνε γι αυτά.