Όταν το τι κάνουν δύο (ή περισσότερα) άτομα του ίδου φύλου συναινετικά στο κρεβάτι τους ενοχλεί περισσότερο από το τι κάνει ένας άντρας σε μια γυναίκα παρά τη θέλησή της στο λεωφορείο και όταν το τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια χρησιμοποιείται για να αποσιωπήσει τις εμπειρίες των γυναικών, που άλλωστε καταπιέζονται στο πλαίσιο και των τριών συστημάτων.
Το ότι το Pride ενοχλεί και η σεξουαλική παρενόχληση όχι και τόσο, είναι δείγμα της ετεροσεξιστικής μας κοινωνίας όπου η τοξική αρρενωπότητα είναι προτιμότερη απο την ομοφυλοφιλία.

~Hürrfem Sultan

Koυλτούρα του βιασμού 101: Όταν το ελαφρύ ντύσιμο ταυτίζεται με την «αναζήτηση άντρα» και όταν η «αναζήτηση άντρα» σημαίνει αυθαίρετα το δικαίωμα του κάθε άντρα να παρενοχλεί μία γυναίκα.

Ο σχολιαστής όχι μόνο υποθέτει αυθαίρετα ότι το ντύσιμο της καταγγέλουσας, όχι μόνο υποθέτει ότι με την σειρά του το ντύσιμο μαρτυρά οτι αυτή αναζητά άντρα αλλά -κι αυτό ειναι το πιο επικίνδυνο-συμπεραίνει πως αυτά δικαιολογούν την παραβιαστική συμπεριφορά ενός άντρα. Σε όλη αυτή την γραμμή λογικής λείπει φυσικά το βασικό χαρακτηριστικό της ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ. Μια κοπέλα, ακόμα και αν βρίσκεται σε αναζήτηση άντρα για σέξ ή οτιδήποτε, ΔΕΝ σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι δίνει το δικαίωμα σε οποιονδήποτε άντρα να την παρενοχλεί και να την αγγίζει παρά τη θέλησή της. Το slut shaming όμως για άλλη μία φορά λειτουργεί ως θεμέλιο της κουλτούρας του βιασμού αφού οι γυναίκες που το υφίστανται στη συνέχεια μετατρέπονται με τις ευλογίες της κοινωνίας σε θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης και βιασμού.

Κουλτούρα του βιασμού είναι όταν μια γυναίκα καταγγέλει ένα περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης ή βιασμού χωρίς αποδείξεις να αμφισβητείται η αξιοπιστία της. Και όταν το καταγγέλει με αποδείξεις πάλι να αμφισβητείται η αξιοπιστία της, γιατι αν ήταν αληθινό δε θα χε την ψυχραιμία να μαζέψει αποδείξεις.
Κάπως έτσι η κουλτούρα του βιασμού λειτουργεί αποτρεπτικά για κάθε ενδεχόμενη καταγγελία ενώ ταυτόχρονα μειώνει την αξιοπιστια της μαρτυρίας μιας γυναίκας όπως και να αντέδρασε αυτή.

~Hürrfem Sultan

Tα σχόλια των τριών ανδρών σχολιαστών στην μαρτυρία πως μία γυναίκα δέχθηκε σεξουαλική παρενόχληση δεν διαφέρουν από την γενικότερη στάση της κοινωνίας απέναντι σε τετοια περιστατικά:

-Από τη μία ο μύθος πως μόνο αν δε μας αρέσει ένας άνδρας εμφανισιακά αντιδρούμε στο μη συναιινετικό άγγιμα του σώματός μας το οποίο κατά τ’άλλα θεωρείται κοινό κτήμα -Απο την άλλη ο μύθος πως η σεξουαλική παρενόχληση είναι χάρη, κοπλιμέντο, ή κάτι που κατά βάθος μας αρέσει.

Οι μύθοι αυτοί, συστατικοί της κουλτούρας του βιασμού, προσπαθούν να φιμώσουν εκ των υστέρων τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης ή επίθεσης δικαιολογώντας τον θύτη, μειώνοντας την σημασία του περιστατκού και δίνοντας το μήνυμα στις γυναίκες πως η χρήση του σώματός τους απο τον καθένα θα πρέπει να τις κολακεύει αλλιώς είναι υπερβολικές/ξινές/υστερικές

~ Hürrfem Sultan

*Ο Μύθος πως «Η γραμμή μεταξύ φλερτ και σεξουαλικής παρενόχλησης είναι να είσαι ωραίος» έχει αναλυθεί εδω:

https://naieisaimisogynis.com/2015/06/09/i-grammi-metaksy-flert-kai-sexoualikis-parenohlisis/

Mέρος της κουλτούρας του βιασμού είναι η αντίληψη ότι οι πλούσιοι, διάσημοι και ισχυροί άντρες δεν βιάζουν γιατι δεν έχουν «ανάγκη» να βιάσουν. Τα λεφτά η φήμη και η εξουσία τους εξασφαλίζουν όποια γυναίκα θέλουν. Καθώς όμως ο βιασμός είναι ένα έκγλημα που προέρχεται από το entlitlement των αντρών πάνω στο γυναικείο σώμα, η αντίληψη αυτή απλά το κάνει πιο εύκολο ένας πλούσιος, διάσημος και ισχυρός να βιάσει καθώς αυξάνει το αίσθημα ότι το σώμα των γυναικών του ανήκει, ότι απκλείεται κάποια να μην το θέλει, ότι το όχι της δεν σημαίνει όχι ή μπορεί να το κάμψει ακριβώς επειδή έχει την εξουσία να το κάνει.

Σε δεύτερη φάση, η αντίληψη πως οι γυναίκες που καταγγέλουν βιασμό κυνηγάνε απλά καποιου είδους αποζημίωση, σημαίνει ότι οποιαδήποτε γυναίκα κατηγορεί κάποιον πλούσιο άντρα για βιασμό το κάνει ακριβώς επειδή είναι πλούσιος. Κατά συνέπεια οι πλούσιοι άντρες εξαιρούνται αυτόματα από τις κατηγορίες βιασμού από το δικαστήριο της κοινής γνώμης και το ίδιο τροπάρι βλέπουμε ΚΑΘΕ φορά που κάποιος πλούσιος και διάσημος κατηγορείται. Για άλλη μια φορά βλέπουμε οτι για να αντιμετωπιστούν σοβαρά οι κατηγορίες μιας γυναίκας ο «τέλειος θύτης» βιασμού θα πρέπει να έχει κάποια χαρακτηριστικά, όπως φτωχός, μη εμφανίσιμος, ανίσχυρος. Όση περισσότερη φήμη, διασημότητα και χρήματα έχει κάποιος, τόσο πιο εύκολο θα είναι να βιάσει χωρίς καμία συνέπεια.

Η ιδέα οτι το επάγγελμα της σεξεργάτριας είναι χρήσιμο ώστε οι άντρες να μην βιάζουν είναι ένας μύθος της κουλτούρας του βιασμού. Η αντίληψη αυτή υπονοεί οτι οι άντρες έχουν τόσο ασυγκράτητες σεξουαλικές ορμές που αν δεν τις εκτονώσουν θα καταλήξουν στον βιασμό. Παρουσιάζει δηλαδή τον βιασμό ως μέρος της σεξουαλικής επιθυμίας και όχι ως έκφραση της πατριαρχικής εξουσίας. Με τον τρόπο αυτό ομως από τη μία το σεξ για τους άντρες εκλαμβάνεται ως μια πράξη επιβολής και από την άλλη ο βιασμός δικαιολογείται ως βιολογική ανάγκη, παρολο που ξέρουμε πολύ καλά ότι ποτέ κανείς δεν πέθανε από έλλειψη σεξ.

Ταυτόχρονα, η πεποίθηση οτι οι σεξεργάτριες υπάρχουν για να μην βιάζουν οι άντρες καλλιεργεί την αντίληψη οτι αυτές λειτουργούν ως ανάχωμα ανάμεσα στην (σεξουαλική) βία των αντρών και τις υπόλοιπες γυναίκες, λες και αυτές υπάρχουν για να είναι οι ευυπόλπτες γυναίκες ασφαλείς -και άρα όταν αυτές κακοποιούνται η κοινωνία το θεωρεί κατά κάποιο τρόπο αναπόφευκτο. Παράλληλα, υπονοεί ότι αφού οι σεξεργάτριες υπάρχουν για να μη βιάζουν οι άντρες, οι ίδιες είναι αδύνατο να βιαστούν, κάτι που τις καθιστά ιδιαιτέρως ευάλωτες στον βιασμό -που είναι διαφορετικός από το επί πληρωμή σεξ.

~ HürrFem Sultan