Ο «Τεχνητός Διχασμός» των Φύλων

Tον διχασμό ανάμεσα στα φύλα τον πυροδοτούν οι γυναικες που καταγγέλουν τους βιασμούς τους, όχι οι άντρες που βιάζουν γυναίκες ούτε όσοι τους κάνουν πλάτες.

Ο «τεχνητός διχασμός» έρχεται εδώ σε αντιδιαστολή με κάποιο φανταστικο παρελθόν -μάλλον πριν την έλευση του φεμινισμού- όπου τα φύλα διατηρούσαν αρμονικές σχέσεις και με κάποια φανταστική εθνική ενότητα όπου άντρες και γυναικες παρέμεναν ενωμένοι μπροστά σε κάποιο υποθετικό κοινό συμφέρον. Ο ρόλος της «εθνικής ενότητας» άλλωστε είναι πάντα και παντού αυτός: να συγκαλύπτει τις εσωτερικές συγκρούσεις και τα διαφορετικά συμφέροντα εντος του έθνους. Η πανδημία εδώ παίζει το ρόλο της εξωτερικής απειλης που αναμένεται να μας ενοποιήσει : μπροστά της οφείλουμε να μονοιάσουμε και να ξεχάσουμε τις ασήμαντες μωρέ διαφορές μας -όπως η σεξουαλική βία που υφίστανται οι γυναικες, το victim blaming που τη συνοδεύει και το κουκλουλωμα που συντηρεί τους βιαστές σε θέσεις εξουσίας.

Η μόνη περίπτωση να αποδειχτεί το έγκλημα είναι -πολύ βολικά- να ομολογήσει ο βιαστής, κάτι που φυσικά δεν ισχύει σε κανένα άλλο έγκλημα. Μόνο τα ιατροδικαστικά στοιχεία μας λένε θα μπορούσαν να αποδείξουν το έγκλημα, λες και σε άλλες περιπτώσεις που καταγγέλονται αμέσως τα ιατροδικαστικά στοιχεία δεν απορρίπτονται επειδή τάχα το θύμα έκανε απλά συναινετικό («άγριο») σεξ. Πώς μπορεί ποτέ να αποδείξει μια γυναικα ότι δεν ήθελε αυτό που της συνέβη, πως δεν υπήρε συναίνεση, παρά μόνο αν υποστεί μαρτυρικό θάνατο; Αν πάλι κι άλλες γυναίκες καταγγέλουν τον ίδιο θύτη δεν είναι σημαντικό στοιχείο -είναι όλες μέρος μιας συνωμοσίας για να προωθήσουν τον «τεχνητό διχασμό» των φύλων.

Χωρίς καμία εξαίρεση, όσοι αναρωτιούνται γιατί δεν μίλησε νωρίτερα είναι και ο λόγος που δεν μίλησε το θύμα νωρίτερα -γιατί ήξερε πολύ καλά ότι θα κατηγορηθεί που χαλάει τις αρμονικές σχέσεις των φύλων, γιατί ηξερε οτι θα έρθει αντιμέτωπο με το κουκούλωμα και τη στάση της κοινωνίας που θα προσπαθούσαν να την κάνουν να σωπάσει. Τι ειναι όμως αυτή η εμμονή κάθε φορά να μας πείσουν ότι δεν μπορούμε να σχηματίζουμε άποψη και να χρησιμοποιούμε την κριτική μας σκέψη λες και αυτά είναι αποκλειστικότητες της αστικής δικαιοσύνης, λες και δεν έχουμε πάρει χαμπάρι πως αυτή άφηνε ανέκαθεν τους βιαστές και κάθε είδους εξουσιαστές να ξεφύγουν? Και γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι λόγοι που τα θύματα μιλάνε, έστω και αργά, καθώς η ομολογία ενός μυστικού που κρατούσαν χρόνια μπορεί πλέον να λειτουργήσει απελευθερωτικά για τα ίδια.

(Η αναλυσάρα του σκρηνσοτ ανήκει στον ιδρυτή & Πρόεδρο Δ.Σ. Κέντρου Διεθνών Στρατηγικών Αναλύσεων)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s