Μία Χούντα θα μας Σώσει

Διοτιμα

Εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πως ένας βιασμός χρησιμοποιείται από την Ακρο-Δεξιά αποκλειστικά ως εργαλείο φασιστικής προπαγάνδας και όχι επειδή κόπτονται πραγματικά για την φρικτή πραγματικότητα των γυναικών. Αυτό γίνεται ξεκάθαρο ήδη από την αρχή, με την αξιοθρήνητη προσπάθεια να παρουσιάσει η συντάκτρια (η γνωστή μας Διοτίμα του Ladyi-sm) την Αριστερά ως μια ιδεολογία που ισχυρίζεται πως «όλοι είμαστε ίδιοι» -και όχι μια ιδεολογία που στην πραγματικά υποστηρίζει πως όλοι είμαστε διαφορετικοί αλλά ΙΣΟΙ.

Η προσπάθεια διαστρέβλωσης εντείνεται με την άτσαλη αν όχι γελοία προσπάθεια να αποσιωπηθεί πως ένοχος είναι εξίσου και ένας Έλληνας και με την αποκλειστική εστίαση στον αλλοδαπό ένοχο -ο Έλληνας δεν αναφέρεται παρά στο τέλος, όταν προσπαθούν να κατασκευάσουν έναν αχυράνθρωπο ενός υποτιθέμενου Αριστερού που ΧΑΡΗΚΕ με το βιασμό της Τοπαλούδη. Ο βιασμός έτσι δεν αντιμετωπίζεται ως κομμάτι συστημικής, έμφυλης καταπίεσης αλλά ως κάτι απομονωμένο που διαπράττεται κυρίως από τους Άλλους. Ένα πρόβλημα λοιπόν που ενυπάρχει στη δική μας κοινωνία μεταβιβάζεται στις κοινωνίες των Άλλων και αντιμετωπίζεται ως ένας παράγοντας εξωτερικός τον οποίο οφείλουμε να πολεμήσουμε κλείνοντας τα σύνορά, κόντρα στην εμπειρική πραγματικότητα χιλιάδων γυναικών που έχουν παρενοχληθεί, κακοποιηθεί και βιαστεί από 100% γνήσιους Έλληνες.

Η εγκληματικότητα άλλωστε όπως φροντίζει να μας ενημερώσει η συντάκτρια με τα στατιστικά που επινόησε καθώς έγραφε εκείνη την πρόταση οφείλεται 90% στους αλλοδαπούς. Με τον όρο αλλοδαπός βέβαια εδώ εννοούμε τους φτωχούς μετανάστες και όσους προέρχονται από εξαθλιωμένες ή τέλος πάντων χώρες με χειρότερη οικονομική κατάσταση από εμάς. Όλοι γνωρίζουμε άλλωστε ότι όταν ένας Δυτικός τουρίστας κατηγορείται για βιασμό στην Ελλάδα μας είναι απλά για να εισπράξει μια τουρίστρια τα λεφτά της ασφάλειας.

Αν όμως είναι οι ξένοι αυτοί που κατά κύριο λόγο βιάζουν δεν μας εξηγεί κανείς γιατί δεν βιάζουν και σκοτώνουν οι αλλοδαπές γυναίκες μετανάστριες αλλά μόνο οι άντρες. Επικεντρώνοντας έτσι τη συζήτηση στην εθνικότητα του βιαστή χάνουμε το πιο προφανές στατιστικό δεδομένο, που είναι ότι περίπου 99% των βιαστών είναι άντρες. Εδώ ξαφνικά η στατιστική δεν έχει σημασία, είτε είναι τυχαίο γεγονός είτε οφείλεται, δεν ξέρω, στην διαφορετική «ψυχοσύνθεση» των αντρών? Μήπως θέλουν εδώ οι αγαπητοί ρατσιστές να μας πουν ότι οι άντρες έχουν εγγενώς πιο «βίαιη ψυχοσύνθεση»? Μήπως οι άντρες γεννιούνται με «εγκληματική προσωπικότητα»? Θα υποστήριζα ότι κάτι τέτοιο είναι σεξιστικό. Τις φαντασιοπληξίες περί εγγενούς εγκληματικότητας τις υποστηρίζουν μόνο τα φασισταριά.

Ο μύθος του ξένου βιαστή εδώ συνδυάζεται τέλεια με τον άλλο αγαπημένο πατριαρχικό μηντιακό μύθο: αυτό της αριστερής γυναίκας που βιάζεται από μετανάστες και άρα καλά να πάθει. Το ξεκάθαρο victim blaming εδώ, στρέφεται ενάντια στο θύμα που αν ήταν περισσότερο ρατσίστρια και επιφυλακτική με τους ξένους δε θα είχε δολοφονηθεί -αλλά αυτά παθαίνεις όταν συναναστρέφεσαι με Αλβανούς. Επρεπε να το περιμένει, το φαγε το κεφάλι της, της γύρισε ο αντιρατσισμός μπούμερανγκ αλλά ας γίνει τουλάχιστον μάθημα στις υπόλοιπες. Μονο που κάθε είδους προωθήση αλλαγών στη συμπεριφορά των γυναικών για να αποφύγουν να βιαστούν συνιστά απλα μεταβίβαση της ευθύνης στο θύμα με συνέπεια να φταιει αυτο ο,τι και να του συμβεί που δεν πρόσεχε αρκετά.

Νομίζω ότι πλέον είναι ξεκάθαρο ποιος πραγματικά χάρηκε από το βιασμό και τη δολοφονία μιας ‘Αριστερής και αντι-ρατσίστριας» από έναν αλλοδαπό.

Advertisements

H Νεοφιλελέ Λογική του «Είμαστε Όλοι Άνθρωποι»

48264384_2013865712068265_3877388791408754688_n

Δεν υπάρχουν «γυναικοκτονίες» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ρατσιστική» βία γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «ομοφοβικό έγκλημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι. Δεν υπάρχει «αντισημιτικό παραλήρημα» γιατί είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η λογική του «Ι don’t see color» και «we all bleed red» κυκλοφορεί τώρα και στην Ελλάδα, χορηγούμενη από τ@ς εντόπιους νεοφιλελέδες. Γιατί για την νεοφιλελεύθερη λογική ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις την συστημική βία είναι να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει. Και ο καλύτερος τρόπος να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει είναι να την κρύψεις κάτω από το χαλάκι μιας υποτιθέμενης κοινής ταυτότητας λες και είναι οι ίδιες οι ταυτότητες που μας καταπιέζουν και όχι ακριβώς η ιεράρχησή των ταυτοτήτων αυτών και η άνιση κατανομή της εξουσίας μεταξύ τους. Ισοπεδώνοντας τις ταυτότητες και τις ιδιαιτερότητες των ατόμων όχι μόνο συσκοτίζεται η ιστορικότητα της καταπίεσής τους αλλά ταυτόχρονα η συστημική βία και η ανισότητα φαντάζουν τυχαία γεγονότα χωρίς συγκεκριμένη ερμηνεία και άρα χωρίς συγκεκριμένη λύση. Το να αγνοείς τις ταυτότητες περιμένοντας να εξαφανιστεί η συστημική καταπίεση δεν είναι παρά ένα είδος στρουθοκαμηλισμού.

Δύο άνθρωποι βίασαν έναν άλλον άνθρωπο, δύο άνθρωποι σκότωσαν έναν άλλο άνθρωπο. Εκατοντάδες άνθρωποι τον χρόνο σκοτώνουν και βιάζουν άλλους ανθρώπους, απλά ΤΥΧΑΙΝΕΙ οι άνθρωποι που βιάζουν και σκοτώνουν να είναι συνήθως άντρες. Και τυχαίνει οι άνθρωποι που είναι γυναίκες να βρίσκονται σχεδόν πάντα από την πλευρά του θύματος και όχι του θύτη. Είναι μία σατανική σύμπτωση. Είμαστε όλοι άνθρωποι.

Η συστημική βία δε θα λυθεί με ευχολόγια. Ούτε η πατριαρχία θα καταρρεύσει δηλώνοντας το αυτονόητο -ότι είμαστε όλοι άνθρωποι- χωρίς πρώτα να εντοπίσουμε όλους τους τρόπους με τους οποίους απο-ανθρωποποιεί τις γυναίκες. Οι γυναίκες δεν βιάζονται και σκοτώνονται με τέτοια ευκολία επειδή είναι άνθρωποι αλλά επειδή θεωρούνται ΛΙΓΟΤΕΡΟ άνθρωποι.

Αντρικές Μισογυνικές Φαντασιώσης

48195689_568261926956366_650978791371309056_n

Εδώ έχουμε μία ανώνυμη εξομολόγηση μπας και χωνέψουμε ότι οι άντρες δεν βιάζουν και κακοποιούν γυναίκες από σεξουαλική επιθυμία και κάβλες ούτε επειδή έχασαν την ψυχραιμία τους ούτε επειδή είναι από τη φύση τους πιο επιθετικοί. Τις βιάζουν, τις κακοποιούν και ενίοτε τις δολοφονούν από γνήσιο, ατόφιο μίσος το οποίο τους καλλιεργεί η μισογυνική κοινωνία μας.

Όλοι αυτοί οι μύθοι περί χαζογκόμενας, περί «τσούλας», περί «ξέκωλου», περί γυναικών που χρωστάνε σεξ στα Καλά Παιδιά αλλά το δίνουν μόνο σε αυτούς που τους φέρονται άσχημα και έχουν μηχανή, όλη αυτά τα στερεότυπα ότι οι γυναίκες είναι διαβολικές, υστερικές, ενοχλητικές, ανήθικες το μόνο που κάνουν είναι να καλλιεργούν στους άντρες ένα βαθύ μίσος προς τις γυναίκες. Και το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο κάποιοι να έχουν φαντασιώσεις εκδίκησης όπως αυτές που περιγράφονται στο post αλλά ενίοτε κάποιοι να τις κάνουν πραγματικότητα. Όλο αυτό είναι αποτέλεσμα ενός συστήματος που εμποτίζει τους άντρες από μικρούς με μίσος ενάντια στις γυναίκες το οποίο εκφράζεται με χίλιους διαφορετικούς τρόπους. Με χλευασμό προς τις χοντρές, με επιθετικότητα προς αυτές που τους απέρριψαν, με bullying προς αυτές που έχουν σεξουαλική ζωή. Το βλέπουμε στα social media αλλά δε σταματά εκεί, το βιώνουμε καθημερινά. Το βιώνουμε στους άντρες που μας ουρλιάζουν στο μετρό επειδή τους σκουντήσαμε, σε αυτούς που μας φωνάζουν χυδαία σχόλια στο δρόμο, σε αυτούς που μας ακολουθούν και γίνονται επιθετικοί επειδή δεν τους δίνουμε το τηλέφωνο μας, σε αυτούς που γίνονται απειλητικοί επειδή διαφωνήσαμε μαζί τους σε μια ουρά δημόσιας υπηρεσίας.

Αναρωτιόμαστε συχνά πόσοι από αυτούς τους άντρες φαντασιώνονται να μας κάνουν ανθρώπινο κιμά. Προσπαθούμε όμως να ζούμε την καθημερινότητά μας αγνοώντας ότι τελικά δεν είναι τελείως απίθανο και να το κάνουν -να το αγνοούμε παρά τις ειδήσεις περί βίαια κακοποιημένων γυναικών ή και γυναικείων πτωμάτων που βρίσκονται στα σκουπίδια ή στον πάτο της θάλασσας. Η πατριαρχική πραγματικότητα στην οποία πρέπει να ζουν οι γυναίκες είναι τόσο τρομακτική που θα μας παρέλυε. Για να την αλλάξουμε όμως θα πρέπει να την αναγνωρίσουμε αντί να προσποιούμαστε ότι δε μπορούμε να ενώσουμε τις τελίτσες ανάμεσα σε τέτοιες ανώνυμες εξομολογήσεις, ο μισογυνικός οχετός που εκφράζεται στα social media, τα καθημερινά περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας και τα βίαια εγκλήματα εναντίον των γυναικών που όλα μαζί αποτελούν μια πάρα πολύ συνεκτική εικονα.

Όταν Είσαι Πολύ Άσχημη για να Βιαστείς

48166661_912499322444716_6889172665710411776_n

Ξέρεις ότι ζούμε σε μια μισογυνική κοινωνία όταν οι άντρες νομίζουν ότι πρέπει να μας δώσουν οι ίδιοι την έγκριση τους για να μιλήσουμε για τα προβλήματα που απασχολούν εμάς τις γυναίκες, όπως ο βιασμός.

Φυσικά αυτό δε σημαίνει ότι αν μια εμφανίσιμη με τα γούστα του Αποστόλη και του Σπύρου μιλούσε για τον βιασμό θα της το επέτρεπαν -σε αυτή την περίπτωση θα την συμβούλευαν απλά να μην κυκλοφορεί σαν ξέκωλο. Απλά βρήκαν την ευκαιρία να υπενθυμίσουν στις γυναίκες πως όσες δεν βρίσκουν οι ίδιοι γαμήσιμες δεν θα έπρεπε να έχουν καν τον λόγο γιατί δεν μετράνε. Ταυτόχρονα φυσικά ο βιασμός προβάλλεται, όπως είθισται στην πατριαρχία, ως κάτι που θα πρέπει να παίρνουμε ως κομπλιμέντο για την εμφάνισή.

Είσαι «άσχημη»? Βούλωσε το γιατί ο βιασμός δεν σε αφορά. Είσαι «όμορφη»? Βούλωσε το γιατί θα έπρεπε να το περιμένεις.

Ερώτημα παραμένει βέβαια γιατί άντρες σαν το Αποστόλη και τον Σπύρο προσπαθούν τόσο απεγνωσμένα να κλείσουν την συζήτηση για τον βιασμό.

 

Όσοι Άντρες δεν Δέρνουνε Γυναίκες Ας το Βουλώσουν

48083194_581412042298929_7136536952026693632_n

«Δε δέρνουμε όλοι οι άντρες τις γυναίκες»
Weird flex but OK

Στο μεταξύ, προσπαθούσα εδώ και μέρες να καταλάβω τί είναι αυτό που προκάλεσε τόσες αντιδράσεις στη ρητορική ερώτηση της Μπέλλα «και ποια γυναίκα δεν έχει φάει ένα χαστούκι». Ήταν άραγε ό τρόπος που το εξέφρασε, κάνοντας το να φαντάζει casual και φυσικό? Γιατί αν κάποιος παρακολούθησε την συνέντευξη θα έβλεπε οτι δεν το περιγράφει ως κάτι ασήμαντο αλλά ως κάτι τραυματικό το οποίο λέει ρητά οτι θα ήθελε να μην ξαναβιώσει. Ναι, ίσως ατυχής ο τρόπος που το διατύπωσε γιατί φαίνεται να λέει πως αυτό είναι κάτι σχεδόν αναμενόμενο και άρα ανάξιο λόγου αλλά όπως φρόντισε να διευκρινήσει και στην απολογία της αυτό οφειλόταν περισσότερο στην αμηχανία της -η οποία είναι φυσική δεδομένου οτι οι γυναίκες καλούνται συνεχώς να μοιράζονται δημόσια τις ιστορίες κακοποίησης τους παρόλο που η κοινωνία παραμένει ένα εχθρικό περιβάλλον όπου αυτές θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.

Στην πραγματικότητα τις πιο σφοδρές αντιδράσεις τις είχε από άνδρες που ένιωσαν άβολα ακούγοντας την πατριαρχική αλήθεια πως η βία κατά των γυναικών είναι πολύ πιο συχνή από όσο θέλει η μοντέρνα κοινωνία μας να πιστεύει. Οι άντρες αυτοί προτίμησαν να στρέψουν την συζήτηση γύρω από τους ίδιους και το πόσο καλοί ειναι αυτοί και οι γνωστοί τους άντρες που δεν έχουν χτυπήσει ποτέ γυναίκα και άρα όσες έχουν υποστεί την αντρική βία προφανώς έκαναν κάτι λάθος, είτε το προκάλεσαν είτε απλά κάνουν λάθος επιλογή συντρόφου και άρα καλά να πάθουν. Φυσικά το πόσο συχνή είναι η έμφυλη βία είναι κάτι που μπορούν να γνωρίζουν ΜΟΝΟ οι γυνάικες καθώς κανείς άντρας δεν γνωρίζει τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες ούτε καν αυτές των πιο κοντινών γνωστών του. Οι άντρες δε μπορούν να γνωρίζουν πόσο συχνά οι γυναίκες απειλούνται με σωματική βία από άντρες πολύ απλά γιατί δεν είναι εκεί όταν συμβαίνει και καλά θα κάνουν να το βουλώσουν αντί να προσπαθούν να εκτροχιάσουν τη συζήτηση με σκοπό την αυτοπροβολή τους.

Υπήρχαν τέλος κι αυτοί, όπως ο σχολιαστής της φωτογραφίας, που φρόντισαν να επιβεβαιώσουν έστω και άθελά τους τον ισχυρισμό της Μπέλλα προβάλλοντας την βία κατά των γυναικών ως κάτι όντως φυσικό και σε κάθε περίπτωση δικαιολογημένο. Ο μύθος πως οι γυναίκες προκαλούν την βία εναντίον τους φέρνοντας τους άντρες στο «αμήν» είναι ο πιο διαδεδομένος και φροντίζει να συντηρείται από την λαϊκή κουλτούρα που παρουσιάζει τις γυναίκες ως ενοχλητικές, υστερικές, γκρινιάρες, χειριστικές με αποτέλεσμα μόνο ένα χαστουκι να είναι ικανό να τις βάλει στη θέση τους. Στην πραγματικότητα βέβαια οι άντρες έχουν διδαχθεί από την πατριαρχία πως η βία είναι μια αποδεκτή απάντηση σε κάτι που τους φέρνει σε δύσκολη θέση ή θιγει τον εγωισμό τους με αποτέλεσμα να στρέφονται συχνά ενάντια στις γυναίκες που τους «βγάζουν γλώσσα» και που οι ίδιες έχουν εκπαιδευτεί από την πατριαρχια να αποδέχονται την ευθύνη για την βία εναντίον τους.

To Sex ως Κοινωνικό Αίτημα και το Male Entitlement

Giannis.png

Το male entitlement ξεκινά από την αίσθηση που καλλιεργεί η πατριαρχία στους άντρες ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε -τους χρωστάνε κατά πρώτο λόγο σεξ. Το σεξ μετατρέπεται για τους άντρες σε ΔΙΚΑΙΩΜΑ και η δυνατότητα μιας γυναίκας να το αρνηθεί ισοδυναμεί με στέρηση κάποιου φανταστικού δικαιώματος, με κάποιου είδους παραβίαση της πατριαρχικής υπόσχεσης. Ο Γιάννης το ονομάζει αυτό «κοινωνική δυσλειτουργία» γιατί φαντασιώνεται μία «λειτουργική» κοινωνία όπου ο ίδιος θα είχε απρόσκοπτη πρόσβαση στο σεξ 24/7, που θα μπορούσε να αποφασίσει εκ μέρους των γυναικών για το πώς αυτές θα διαθέσουν τα σώματά τους.

Το σεξ έτσι μετατρέπεται σε ένα αίτημα τύπου «ψωμί, παιδεία, ελευθερία», σε ένα αγαθό που η κοινωνία οφείλει να παρέχει στους άντρες και όχι σαν μία αμοιβαία, συναινετική διαδικασία μεταξύ δύο (ή περισσότερων) ανθρώπων όπως για παράδειγμα η φιλία ή ο γάμος. Οι γυναίκες δεν περιμένουν η κοινωνία να τους εξασφαλίζει μία κολλητή ούτε έναν γαμπρό, δε θεωρούν «κοινωνική δυσλειτουργία» το να μην ανταποκρίνονται άλλοι άνθρωποι στις δικές τους προσδοκίες και ανάγκες. Η πατριαρχία όμως δεν βλέπει τις γυναίκες ως ανθρώπους αλλά ακριβώς ως ένα αντικείμενο με μόνο σκοπό ύπαρξης την ικανοποίηση των αντρικών επιθυμιών. Ακραία μορφή της λογικής αυτής είναι οι incels όπου στην Βόρεια Αμερική έχουν οδηγηθεί σε βίαια εγκλήματα με μία τιμωρητική αίσθηση εναντίον των γυναικών ακριβώς λόγω της αίσθησης τους ότι τους χρωστούσαν το σεξ που ήθελαν.

Αξιοσημείωτο είναι και το νεγκάρισμα που ο Γιάννης κάνει στην συνομιλήτρια που τον απέρριψε υπενθυμίζοντας της ότι όχι απλά είναι γυναίκα αλλά και μάλιστα γυναίκα που δεν τηρεί καν τα πατριαρχικά πρότυπα ομορφιάς και γι αυτό μειώνει ακόμα περισσότερο την αξία της ενώ αυξάνει ακόμα περισσότερο το entitlment του στο σώμα της.

Γιατί η Γυναικοκτονία Συμπυκνώνει την Πατριαρχική Λογική

47447982_567892360327073_3725691598781022208_n

Η γυναικοκτονία δεν είναι παρά το αποκορύφωμα του μισογυνισμού, είναι ένα έγκλημα που απλά συμπυκνώνει όλη τη λογική της πατριαρχίας. Γυναικοκτονία δεν σημαίνει απλά να δολοφονείται μία γυναίκα αλλά να δολοφονείται ακριβώς επειδή είναι μία γυναίκα στην πατριαρχία –συνήθως μια γυναίκα που δεν ήξερε τη θέση της σε αυτή και το πλήρωσε με τη ζωή της.

Ναι, δεν αφομοιώνουν όλοι οι άντρες αυτή την πατριαρχική λογική –όπως για παράδειγμα δεν ασπάζονται όλοι στον ίδιο βαθμό τον χριστιανισμό παρόλο που μεγαλώνουμε σε ένα κράτος στο οποίο εμποτιζόμαστε από αυτόν από τη μέρα που γεννιόμαστε- και γι αυτό δεν γίνονται ολοι οι άντρες βιαστές και δολοφόνοι γυναικών. Γίνονται όμως αρκετοί. Αρκετοί για να μας κάνουν να φοβόμαστε το βράδυ που περπατάμε μόνοι μας, αρκετοί για να θεωρούμε κάθε ραντεβού σαν ρίσκο, αρκετοί για να να μας προειδοποιούν απο μικρές να προσέχουμε το ποτό μας ή να μην μεθύσουμε γιατί δεν εγγυάται κανείς για το τι μπορεί να μας συμβεί, αρκετοί για να νιώθουμε άβολα όταν μας προσεγγίζουν άγνωστοι. Κι ακόμα και αν φαίνονται λίγοι αυτοί που όντως διαπράττουν αυτού του είδους τα εγκλήματα, αυτοί που τους στηρίζουν και τους δίνουν δικαιολογίες –άντρες αλλά και γυναίκες- είναι πάρα πολλοί. Όπως κι αυτοί που αντί να αναγνωρίσουν το πρόβλημα κάθονται και υπερασπίζονται το ποσοστό αυτο των αντρών που ΔΕΝ είναι βιαστές. Σημασία δεν έχει πως δεν βιάζουν και σκοτώνουν ΟΛΟΙ οι άντρες αλλά πως ΟΛΕΣ οι γυναίκες ζουν με αυτό τον φόβο.

Ο μισογυνισμός είναι ένα φάσμα. Το male entitlement είναι ένα φάσμα. Στην μία πλευρά του φάσματος βρίσκονται αυτά τα δήθεν αστεία σχόλια για γυναίκες που είναι πουτάνες αλλά το παίζουν ντίβες, που είναι σνομπ, που από τη μία κυκλοφορούν σαν ξέκωλα και από την άλλη δεν κάθονται στους άντρες που τις πλησιάζουν γιατί το παίζουν δύσκολες –το παίζουν, δεν είναι. Στην άλλη πλευρά του φάσματος βρίσκονται οι βιασμοί και οι δολοφονίες γυναικών που είπαν όχι, που τόλμησαν να απορρίψουν το αντρικό ενδιαφέρον στο οποίο χρωστούσαν ανταπόδοση. Όταν μιλάμε για πατριαρχία και κουλτούρα του βιασμού λοιπον εννοούμε ακριβώς ολο αυτό το σύστημα που καλλιεργεί το male entitlement σε τέτοιο βαθμο που στο τέλος κάποιοι άντρες να θεωρούν οτι μας αξίζει ο θάνατος επειδή τους χαλάσαμε το χατίρι.

Και ναι, από μόνο του το male entitlement εξηγεί το είδος αυτό των εγκλημάτων που είτε το θέλουν μερικοί είτε όχι δεν εμφανίζεται οταν αντιστρέψουμε τα φύλα. Δεν είναι οι άντρες που φοβούνται να κυκλοφορήσουν το βράδυ, δεν είναι οι άντρες που παίρνουν ολα αυτά τα μέτρα για να αποτρέψουν έναν πιθανό βιασμό. Και ναι, η απόρριψη πληγώνει τον εγωισμό ολων των φύλων, ναι όλα τα φύλα γουστάρουν σεξ και έχουν κάβλες. Μόνο το ένα φύλο όμως καταλήγει τόσο συχνά στο έγκλημα σε έναν ανησυχητικό βαθμό και είναι λάθος να τους βλέπουμε ως μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων «ψυχοπαθών» που τους αξίζει ο θάνατος, λες και αν εξολοθρευτούν αυτοί η πατριαρχία θα πάψει να υφίσταται. Η πατριαρχία είναι μια μηχανή διαρκούς παραγωγής βιαστών και δολοφόνων διδάσκοντας με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους πως τα γυναικεία σώματα υπάρχουν προς τέρψιν των ανδρών. Το θέμα λοιπον δεν είναι να καταδικάσουμε σε θάνατο όσους ήδη διέπραξαν το έγκλημα και πίαστηκαν αλλά να σταματήσουμε τον μηχανισμό αυτό στην πηγή του. Η προτροπή για θανατική ποινή παρουσιάζει αυτά τα εγκλήματα ως κατι ακραίο και εξαιρετικό που εμφανίζονται από το πουθενά λόγω μιας ιδιαίτερης ψυχοσύνθεσης. Στην πραγματικότητα η λογική πίσω απο αυτά είναι αρκετά mainstream.

Δεν βιάζουν ούτε σκοτώνουν όλοι οι άντρες. Αλλά είναι οι άντρες αυτοί που διαπράττουν το 99% των βιασμών και της σεξουαλικής βίας. Και αυτό δεν οφείλεται στην φύση τους. Οφείλεται στην πατριαρχία.