Oι Γάτες, οι Κόκορες και η Κουλτούρα του Βιασμού

 

51882945_470442693493286_766540001776238592_n.jpg

Στο σημερινό επεισόδιο του «ποιό ζώο να επικαλεστούμε για να δικαιολογήσουμε τον βιασμό» η απάντηση είναι γάτα και κόκορας!

Για μια ακόμα φορά η επίκληση στη «φύση» γίνεται προς βοήθεια των επίδοξων βιαστών και των φίλων τους καθώς και όσων θέλουν να δικαιολογήσουν μια μορφή καταπίεσης που δεν είναι παρά απόρροια του ανθρώπινου πολιτισμού. Η πατριαρχία παίζει πάρα πολύ καλά αυτό το παιχνίδι και οι απολογητές της μπορούν να κινούνται με μεγάλη ευχέρεια μέσα στις αντιφάσεις της -το πώς δηλαδή οι άντρες παρομοιάζονται ως ζώα ανίκανα να ελέγξουν τις ορμές τους από τη μία ενώ ταυτόχρονα από την άλλη ως λογικά ορθολογικά υποκείμενα κατάλληλα για την πολιτική ηγεσία, σε αντίθεση με τις συναισθηματικές γυναίκες. Κλασική μισογυνική αξία βέβαια αποτελεί και η θεώρηση του βιασμού ως κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις όμορφες γυναίκες και που οι «άσχημες» κατά βάθος ζηλεύουν. Όπως έχουμε δει ξανά και ξανά, οι συμβατικά όμορφες γυναίκες θα πρέπει να πληρώνουν το τίμημα της ομορφιάς περιμένοντας να παρενοχληθούν, ενώ οι μη συμβατικά όμορφες θα πρέπει να νιώθουν και ευγνωμοσύνη όταν τις παρενοχλούν.

Μπορούσαμε να προβλέψουμε βέβαια ότι αυτό το σχόλιο δε θα τελείωνε καλά ήδη από το σημείο που θεωρεί την «άλλη πλευρά » των ανδρών βιαστών αυτούς που ΔΕΝ παρενοχλούν γυναίκες. Η άλλη πλευρά ΔΕΝ είναι οι άντρες που κάνουν το ελάχιστο για να θεωρούνται άνθρωποι. Η άλλη πλευρά είναι όσοι καταλαβαίνουν την λειτουργία της κουλτούρας του βιασμού και παλεύουν ενεργά εναντίον της. Το να μη βιάζεις γυναίκες δεν σε κατατάσσει αυτόματα στην «άλλη πλευρά» όσο και αν θέλουν τα Καλά Παιδιά να το πιστεύουν αυτό.

Advertisements

Άγιος Βαλεντίνος vs Sex

51906501_400901550684416_7155600035520970752_n

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια αφορμή για τους ερωτευμένους να γιορτάσουν την αγάπη τους, κυρίως μέσω της κατανάλωσης όπως και σε κάθε άλλη επέτειο -γιατί αυτή να είναι διαφορετική? Για τους μισογύνηδες όμως αποτελεί άλλη μία ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν ότι ενώ η αγάπη είναι «γένους θηλυκού» το σεξ είναι η μόνη αντρική επιθυμία. Τα αστειάκια σχετικά με τα προφυλακτικά αλλά και η ίδια η επέτειος που καθιερώθηκε ένα μήνα μετά στις 14 Μάρτη, την λεγόμενη Steak and a Blowjob day, έχουν ως μοναδικό σκοπό να επιβάλλουν άλλον έναν έμφυλο διαχωρισμό. Σύμφωνα με αυτόν η αγάπη είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες ενώ οι άντρες που είναι απλά πλάσματα θέλουν σκέτο σεξ (και καμία μπριζόλα για να μην ξεχνάμε την αρρενωπότητα της κατανάλωσης κρέατος). ‘

Είναι πολύ σημαντικό να μας υπενθυμίζουν συνεχώς οι σεξιστές ότι η αγάπη και οι τρυφερές κινήσεις είναι απλά το τίμημα που πρέπει να πληρώνουν οι άντρες για να μας πηδήξουν γιατί διαφορετικά μπορεί να γίνει κάνα λάθος και να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι οι γυναίκες και οι άντρες μπορούν να σχετίζονται επί ίσοις όροις. Όχι φίλες μου, οι σχέσεις στην πατριαρχία πρέπει να παρουσιάζονται ως ανταλλαγή -δίνεις σεξ, παίρνεις αγκαλίτσα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Γι’ αυτό και η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου παρουσιάζεται ως μία γυναικεία επινόηση που επιβάλλουν οι καταπιεστικές γυναίκες στα αγόρια τους ενώ αυτοί έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους και τα βαριούνται μωρέ αυτά. Η γελοιοποίηση του ρομαντισμού κατά αυτόν τον τρόπο είναι μέρος της επιτέλεσης της ηγεμονικής αρρενωπότητας. Ο σωστός άντρας πρέπει να διατυμπανίζει πως αυτό που θέλει από τη γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα το σεξ, όχι αυτά τα γυναικουλίστικα πράγματα.

Πέρα από αυτό, η αντίληψη ότι ένας άντρας πρέπει να υπερπηδήσει τις «δικαιολογίες» της γυναίκας για να την πηδήξει είναι βαθιά μισογυνική και παρουσιάζει το σεξ ακριβώς ως κάτι που η γυναίκα παραχωρεί. Ακριβώς αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που οι γυναίκες αναγκάζονται συχνά να επινοήσουν «δικαιολογίες» για να αποφύγουν το «καθήκον τους» αντί να πουν απλά ότι δεν έχουν όρεξη. Η αντρική εμμονή όμως να καμφθούν οι αντιστάσεις της αντί να σεβαστούν τον πονοκέφαλό της -πραγματικό ή φανταστικό- είναι ακριβώς η απόδειξη ότι η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για την σεξουαλική απόλαυση της γυναίκας αλλά ακριβώς να την φέρει στη θέση που δε θα μπορεί να πει όχι.

Δημόσιος Θηλασμός και Male Entitlement

θηλασμός

Ο διάλογος αυτός είναι ενδεικτικός της συζήτησης που διεξάγεται σχετικά με το θέμα του δημόσιου θηλασμού.

Από τι μία, το είδος αυτό των αντρών διακατέχεται από τέτοιο entitlement που αδυνατούν να διανοηθούν πως τα σώματα των γυναικών υπάρχουν για κάτι άλλο πέρα από την δική τους οπτική τέρψη. Ακόμα και μία φυσική και απαραίτητη διαδικασία όπως ο θηλασμός (που είναι και ο βασικός λόγος που τα θηλαστικά έχουν θηλές) υποβάλλεται στην αντρική ματιά με τρόπο που να ερμηνεύεται -όπως άλλωστε όλα όσα κάνουν οι γυναίκες- ως ένα ερωτικό κάλεσμα που απευθύνεται στους ίδιους. Η ερμηνεία τους αποδίδεται για άλλη μια φορά στην «φύση» παρόλο που στην φύση έχουν υπάρξει φυλές όπου το στήθος των γυναικών αφήνεται ακάλυπτο χωρίς αυτό να αποσπα τους άντρες ούτε να τους κάνει να βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης στύσης. Η σεξουαλικοποίηση του γυναικείου στήθους, ένα πολιτισμικό φαινόμενο, παρουσιάζεται για άλλη μία φορά ως κάτι διαχρονικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο γιατί, μην ξεχνάμε, η «φύση» του άντρα περιλαμβάνει όλες αυτές τις συμπεριφορές που η πατριαρχία θέλει να δικαιολογήσει.

Απο την άλλη, το άλλο διακύβευμα του δημόσιο θηλασμού είναι η ορατότητα των γυναικών -και δη των μανάδων- στο δημόσιο χώρο. Δημιουργώντας συνθήκες εχθρικές στον δημόσιο θηλασμό -μια διαδικασία που αναγκαστικά πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε λίγες ώρες- οι μητέρες αποκλείονται από τον δημόσιο χώρο και αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι τους. Αυτός άλλωστε θεωρείται και ο φυσικός χώρος της γυναίκα, ιδίως μετά την μητρότητα όπου ξαφνικά η εμφάνισή τους εκτός αυτού εκλαμβάνεται ως σημάδι ηθικής κατάπτωσης. Οι μανάδες δεν έχουν καμία δουλειά σε καφετέριες γιατί μετά την γέννα θα πρέπει να υπάρχουν αποκλειστικά ως μανάδες και όχι ως αυτόνομα όντα που αξίζουν κι αυτές προσωπικό χρόνο και διασκέδαση. Η μάνα -και μέσω αυτής η γυναίκα γενικότερα- ταυτίζεται έτσι με την οικιακή σφαίρα. Και όπως έχουν παρατηρήσει οι φεμινίστριες εδώ και δεκαετίες, η σεξουαλική παρενόχληση, τόσο στον χώρο εργασίας όσο και γενικότερα στη δημόσια σφαίρα, είναι ένας τόπος να τις αναγκάσουν να επιστρέψουν εκεί.

Tι Θέλουν οι Άντρες και οι Γυναίκες μετά το Σεξ

51456715_755052774893990_2421985925694226432_n

Προσέξτε λίγο πώς είναι οι ίδιοι οι άντρες που αναπαράγουν με μία αίσθηση ανωτερότητας το στερεότυπο πως οι άντρες θέλουν μόνο να γαμήσουν. Παρατηρήστε με πόση αυτοπεποίθηση και πόση μοχθηρία ο σχολιαστής μειώνει τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα υπενθυμίζοντάς τους πως οι άντρες θέλουν σκέτο σεξ και οι γυναίκες είναι αυτές που θέλουν αγαπούλες και το πώς αυτό τις κάνει ενοχλητικές και απωθητικές. Εστιάστε στην άνεση με την οποία οι μισογύνηδες θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν όλο το αντρικό φύλο και μιλάνε εκ μέρους του σε τέτοιες περιπτώσεις -και το πως αυτό δεν θεωρείται «μισανδρία» παρόλο που ανάλογα πιστεύω συνήθως αποδίδονται στις «μίσανδρες» φεμινίστριες. Είναι οι άντρες συνήθως που δηλώνουν με αυταρέσκεια πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ και «είναι ζώα» που έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους. Αυτό δεν είναι μισανδρία. Αυτό είναι η πατριαρχία.

Οι φεμινίστριες φυσικά δεν ισχυρίζονται πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ ενώ οι γυναίκες αγκαλιές και στοργή. Οι φεμινίστριες όμως είναι αυτές που έχουν δει το πώς η αντίληψη ότι οι άντρες θέλουν σεξ και υποτίθεται δυσανασχετούν με επίδειξη στοργής και τρυφερότητας σχετίζεται με την επιτέλεση της κυρίαρχης αρρενωπότητας. Αυτή είναι η εικόνα του άντρα που προωθεί η ίδια η πατριαρχία. Ένας επιβήτορας που στερείται συναισθημάτων, χρησιμοποιεί τις γυναίκες για το σεξ και ιδανικά θα τις πετούσε απο το κρεβάτι του δευτερόλεπτα μετά την εκσπερμάτωση -γιατί έτσι είναι η «αντρική φύση».

Η εμπειρία πολλώ γυναικών βέβαια θα το διέψευδε αυτό. Δεν έχει σημασία η πραγματικότητα όμως, δεν έχει σημασία αν ξέρουμε πως και οι άντρες θέλουν σχέση, αγάπη και τρυφερότητα. Σημασία έχει το πώς η επιτέλεση σαν αυτή του σχολίου δίνει το μήνυμα του πώς ένας άντρας θα έπρεπε να είναι, το πως είναι το «φυσιολογικό», το «κανονικό». Η πατριαρχία καλλιεργεί στους άντρες την εντύπωση πως έχουν το πάνω χέρι στις σχέσεις και στις γυναίκες πως δε θα πρέπει να έχουν υψηλές προσδοκίες απο τους άντρες και θα πρέπει να αποδεχτούν την θέση τους ως αντικείμενα για την ικανοποίησή τους. Και εδραιώνοντας αυτή την ιδέα όλοι οι άντρες ωφελούνται από αυτήν γιατί ακόμα και αυτοί που θέλουν αγκαλιές και γούτσου γούτσου μετά το σεξ νομίζουν οτι αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση ενώ οι γυναίκες θα πρέπει να νιώθουν ευγνώμονες που πέτυχαν έναν άντρα που δεν είναι σαν τους άλλους. Αν ένας ένας άντρας είναι τρυφερός μαζί μας θα πρέπει να νιώθουμε τυχερές. Αν δεν είναι, ε τι να κάνουμε, έτσι είναι οι άντρες.

Το σχόλιο αυτό περιγράφει τον σχολιαστή όπως θα ήθελε να είναι, όπως φαντάζεται τον εαυτό του. Ταυτόχρονα είναι ένα σχόλιο που απευθύνεται στις γυναίκες με σκοπό να τις βάλει στη θέση τους. Γιατί πρωταρχικός στόχος της πατριαρχίας είναι κυρίως να ξέρουμε εμείς οτι δεν αξίζουμε κάτι περισσότερο. Και όλα αυτά τα σχολια έχουν στόχο να μας το υπενθυμίσουν αυτό.

Γιατί ο Άντρας που Κάνει Σεξ Δεν Είναι Μάγκας

φαν φακτ

Φαν Φακτ οφ δε ντέι: ένας άντρας που θεωρεί ότι «έριξε» μια γυναίκα με τις καταπληκτικές ρητορικές του ικανότητες και γι αυτο ειναι μάγκας είναι πιο ηλίθιος και από ένα ντουβάρι.

Η Μαθηματική εξήγηση: κάνουν (ετεροφυλόφιλο) σεξ τόσοι άντρες όσες ακριβώς και γυναίκες. Αν είσαι άντρας, δεν έκανες κάτι με αυξημένο επίπεδο δυσκολίας. Είχες στατιστικά τόσες πιθανότητες να πηδήξεις όσες και η γυναίκα. Μια όμορφη, κοινωνική και πνευματώδης γυναίκα έχει περισσότερες επιλογές και άρα περισσότερες πιθανότητες να πηδήξει ακριβώς όπως και ένας όμορφος, κοινωνικός και πνευματώδης άντρας. Μια γυναίκα που δε αξιολογείται θετικά από την πατριαρχία έχει λιγότερες πιθανότητες να πηδήξει όπως και ένας άντρας που δεν ανταποκρίνεται στο κυρίαρχο πρότυπο αρρενωπότητας. Αν είσαι άντρας που έκανες σεξ δεν βρήκες κρυμμένο θησαυρό, βρήκες απλά την γυναίκα που στατιστικά σου αντιστοιχεί. Calm the fuck down

H Κοινωνιολογική εξήγηση: Ο μοναδικός λόγος που ο άντρας που κάνει σεξ θεωρείται μάγκας είναι εξαιτίας των περιορισμών που έχει επιβάλλει η πατριαρχία στις γυναίκες. Κατασκευάζοντας την γυναίκα ως ένα απόρθητο κάστρο που ο άντρας πρέπει να «κατακτήσει» και επιβάλλοντας κοινωνικές ποινές στις γυναίκες μέσω του slut shaming, η πατριαρχία παρουσιάζει την γυναίκα ως έναν παθητικό δέκτη του αντρικού φλερτ που μόνο αν την «ξελογιάσει», αν την «ρίξει» και αν την «πείσει» θα του κάτσει. Στην πραγματικότητα η γυναίκα έχει ενεργό ρόλο στο φλερτ αν μη τι άλλο επειδή μπορει να απορρίψει όποιον δεν της κάνει εμφανισιακά και ως προσωπικότητα. Το οτι η πατριαρχία θεωρεί επίτευγμα για τον άντρα το να κάνει σεξ και για την γυναίκα απώλεια δεν σημαίνει οτι ο άντρας κατάφερε κάτι εξαιρετικό, σημαίνει οτι απλά βρέθηκε στο σωστό μέρος στη σωστή στιγμή και ότι απλά έκανε κλικ στην γυναίκα που τον επέλεξε συναινετικά για σεξουαλικό παρτενέρ. Δεδομένου ότι οι περιορισμοί στο σεξ για τις γυναίκες έχουν χαλαρώσει εξαιτίας του φεμινισμού, το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού κάνει πλέον πολύ σεξ. Αν είσαι άντρας λοιπόν που έκανες πολύ σεξ δεν κέρδισες και τους Ολυμπιακούς. Θα σου δώσουμε όμως τουλάχιστον μία βεβαίωση συμμετοχής.

Η Φύση και η Πατριαρχία

Untitled.png

O Άντρας βλέπει την γυναίκα ως σκεύος ηδονής και η γυναίκα τον άντρα ως σκεύος επιτυχίας. Αυτό δεν είναι πατριαρχία ,είναι φύση.

Γι αυτό άλλωστε και στην φύση ένας προσεκτικός παρατηρητής θα δει πως η θηλυκή καμηλοπάρδαλη απαγορεύεται να έχει τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της όπως συνέβαινε μέχρι πριν λίγες δεκαετίες για τις γυναίκες, ενώ η θηλυκή ζέβρα αποκλείεται από την πολιτική σφαίρα και απαγορεύεται να ψηφίζει γιατί αυτοί απλά είναι οι νόμοι τις ζούγκλας. Επιπλέον, στο βασίλειο τον λιονταριών όπου η εργατική νομοθεσία δεν προστατεύει την μητρότητα, οι λέαινες κυνηγοί συχνά απολύονται όταν μένουν έγκυες ενώ σε περίπτωση που διατηρήσουν την θέση τους οι ευκαιρίες καριέρας τους στο εξής είναι μειωμένες επειδή είναι φυσικό ο βασιλιάς της ζούγκλας να μη θέλει να συμμετέχει εξίσου στην ανατροφή των παιδιών και να θεωρείται σημαντικότερη η δική του καριέρα. Και τέλος, είναι εξακριβωμένο από ζωολόγους πως οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι, λόγω της μεγαλύτερης συγκέντρωσης τεστοστερόνης κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, έλκονται από θηλυκούς ουραγκοτάγκους που μοιάζουν με το εκάστοτε ουραγκοτακγικό πρότυπο ομορφιάς ενώ οι θηλυκοί μπαμπουίνοι μετά το γάμο προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουντ τα συζυγικά τους καθήκοντα γιατί απλά δε βλέπουν τα αρσενικά ως σκεύη ηδονής και ήθελαν απλά να τα «τυλίξουν».

Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το «discourse» περί υποτιθέμενης φύσης δεν είναι μόνο το πώς ο άνθρωπος κάθε φορά ερμηνεύει πολιτισμικά την «φύση» καθ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν της εκάστοτε (δυτικής) ανθρώπινης κοινωνίας αγνοώντας τόσο άλλες ιστορικές μορφές ανθρώπινης οργάνωσης όσο και το πόσο σκληρά προσπάθησε η ανθρώπινη κοινωνία να επιβάλλει αυτό που θεωρεί φυσικό (και που αν όντως ήταν φυσικό δε θα χρειαζόταν την επιβολή των νόμων και των θεσμών). Ενδιαφέρον είναι κυρίως το πώς ενώ οι αντρικές συμπεριφορές που αποδίδονται στην φύση επιβραβεύονται, οι γυναικείες συμπεριφορές που αποδίδονται στη φύση, τιμωρούνται. Οι άντρες μπορούν να καυχιούνται όλη μέρα ότι έλκονται από μεγάλα βυζιά και τουρλωτούς κώλους γιατί αυτο είναι υποτίθεται στην φυση τους και η κριτική σταματάει εκεί. Αντιθέτως, οι γυναίκες κατηγορούνται ως «π@@τ@νες» ακριβώς εξαιτίας της υποτιθέμενης έλξης τους προς τους επιτυχημένους άντρες. Εκεί η φύση σταματά να αποτελεί δικαιολογία και γίνεται ξαφνικά ένδειξη κατωτερότητας. Ενώ για τους άντρες η φύση είναι μαγκιά για τις γυναίκες δε θα μπορούσε ποτέ να είναι. Σαν η «μαγκιά» να είναι κάτι αντρικό από τη «φύση» του.

Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος επικαλείται την φύση για να δικαιολογήσει τον μισογυνισμό του αυτό που στην πραγματικότητα κάνει είναι να φυσικοποιεί την έμφυλη ιεραρχία, μια ιεραρχία που είναι αποκλειστικά ανθρώπινη κατασκευή. Γιατί η απόδοση του status quo στη φύση είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να μην διεκδικήσει ο καταπιεσμένος καμία αλλαγή. Η «Φύση» δεν είναι παρά το άλλοθι της εξουσίας.

Η Χαρά της Κάρχιας

βασανιζομαι.png

Σε περίπτωση που δεν πήρατε τη δόση σας απο μισογυνική παράνοια σήμερα, σκεφτείτε ότι υπάρχουν άντρες εκεί έξω που θεωρούν ότι ντυνόμαστε, βαφόμαστε, φτιασιδωνόμαστε για να τους πρσελκύσουμε και μετά να τους ρίξουμε άκυρο. Ότι δηλαδή η ζωή μας και η ευτυχία μας περιστρέφεται γύρω από αυτούς ακόμα και όταν τους απορρίπτουμε!

Τόσο τραυματικά βιώνουν το γεγονός ότι υπάρχουν γυναίκες εκεί έξω που οι ίδιοι βρίσκουν σεξι κι αυτές δεν τους «κάθονται», που νομίζουν το κάνουμε επίτηδες για να τους χαλάσουμε τη βραδιά και μετά τρίβουμε χαιρέκακα τα χέρια μας με ικανοποίηση. Ούτε που τους περνάει απο το μυαλό ότι βάλαμε ντεκολτέ και το σορτσάκι μας και βγήκαμε να περάσουμε καλά με τις φίλες μας μέχρι που μας πλησίασε ένας άκυρος τύπος που επέμενε να μας κεράσει ποτό και έγινε φορτικός μέχρι να καταλάβει οτι δεν ενδιαφερόμαστε. Ή πως, όσο γνωριζόμασταν πίνοντας το ποτό που μας κέρασε, διαπιστώσαμε ότι o ίδιος είναι ιδιαιτέρως βαρετός/ αντιπαθητικός/ βρομάει η αναπνοή του και παρόλο που είχαμε κάθε πρόθεση να γυρίσουμε στο σπιτι μας με παρέα, ο συγκεκριμένος σταμάτησε να αποτελεί επιλογή μόλις άνοιξε το στοματάκι του.

Όχι. Στο μυαλό του μισογύνη είναι όλα μια γυναικεία πλεκτάνη γιατί οι βραδιές μας δε θα είχαν νόημα χωρίς τον ίδιο -ακόμα και όταν δεν θέλουμε να του δώσουμε ούτε το email μας.