Αιτίες Βιασμού και Πατριαρχικοί Μύθοι

 

38427948_658001717915564_226763862228074496_n.png

Τετράγωνη πατριαρχική λογική σύμφωνα με την οποία αν περάσεις από το Πεδίο του Άρεως το ξημέρωμα με παντελόνι θα σε δει ενας επίδοξος βιαστής και θα σκεφτεί «αυτή φαίνεται καλή κοπελίτσα, ας την αφήσω να περάσει» ενώ αν σε δει με μία μινι φούστα θα πει «επιτέλους, ένα αξιοπρεπές θύμα βιασμού»!

Το είδος αυτό του σχολίου που υποτίθεται ζητά από τις γυναίκες να προστατευτούν και να πάρουν κι αυτές την ευθύνη της αποτροπής του βιασμού δεν κάνει τίποτα αλλο απο το να αναπαράγει κλασικούς μύθους βιασμούς που ουδεμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα και καταλήγουν απλά να κάνουν victim blaming -βιάστηκε στην καλύτερη γιατί ηταν χαζή, στην χειρότερη επειδή πήγαινε γυρεύοντας.

Πρώτον καμία γυναίκα δε θα περάσει από το Πεδίο του Άρεως από αφέλεια ή άγνοια κινδύνου. Κάθε γυναίκα που έχει περπατήσει ποτέ μόνη της έχει ΠΛΗΡΗ γνώση κινδύνου, για τον οποίο φρόντισαν να την προειδοποιήσει η κοινωνία από τότε που άρχισε να καταλαβαίνει. Ο λόγος να κυκλοφορεί μια γυναίκα αργά το βράδυ μονη της είναι σχεδόν αποκλειστικά ότι δεν έχει λεφτά για ταξί είτε οτι χάθηκε.

Δεύτερον, η ιδέα οτι στο Πεδίο του Άρεως ειναι πιο πιθανό να βιαστείς στηρίζεται στην σύνδεση του σημείου με περιθωριοποιημένες ομάδες λες και αυτές βιάζουν σε μεγαλύτερα ποσοστά. Λες και αν κυκλοφορείς σε καθώς πρέπει μέρη με καθώς πρέπει ανθρώπους ( Έλληνες τις μεσαίας τάξης) θα αποφύγεις τον βιασμό. Στην πραγματικότητα 8 στους 10 βιασμούς συμβαινουν από γνωστά σου άτομα -συνήθως σε οικεία περιβάλλοντα.

Τρίτον, ενώ οι φεμινίστριες κατηγορούνται συχνά πως αντιμετωπίζουν κάθε άντρα σαν υποψήφιο βιαστή στην πραγματικότητα είναι η πατριαρχική λογική που το κάνει, θεωρώντας πως σε κάθε άντρα λείπει απλά μία καλή ευκαιρία (Πεδίο του άρεως στα ξημερώματα) και ένας καλός λόγος (φοράει μίνι φουστα) για να βιάσει μια γυναίκα, είναι δηλαδή απλά οι συνθήκες που μετατρέπουν ένας άντρα που σέβεται τις γυναίκες και έχει στοιχειώδη ενσυναίσθηση σε βιαστή.

Στην πραγματικότητα ένας βιαστής θα βιάσει όπου μπορέσει και οποι@ μπορέσει, η αιτία όμως που ειναι βιαστής ειναι το male entitlement, η αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος (όταν το θύμα είναι γυναίκα) και η κουλτούρα του βιασμού η οποία από τη μιά τον βοηθάει να το δικαιολογήσει στον εαυτό του χωρίς να νιώθει ότι κάνει κάτι λάθος και από την άλλη τον κάνει να ξέρει οτι οι πιθανότητες να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί ειναι ελάχιστες. Και το σχόλιο αυτο ειναι μέρος αυτής της κουλτούρας.

Advertisements

Οι Φώκιες και οι Γόηδες

36531127_413366362474766_9002099814300647424_n

Με το στάτους αυτό ο συντάκτης και οσοι τον επικροτούν έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν ένα αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε δύο κατηγορίες: τις γυναίκες (όχι μόνο τις παχιές τις οποίες μειώνει άμεσα με αφθονο slut shaming μετατρεποντάς τις στην απόλυτη ντροπή αλλά και τις υπολοιπες καθώς τις μειώνει σε τίποτα άλλο πέρα από ένα σεξουαλικό αντικείμενο με μόνο σκοπόν να δώσει αξία στον άντρα χωρίς να έχει δική της) αλλά και τους άντρες αυτούς που δεν επιτελούν σωστά την αρρενωπότητά τους κάνοντας σεξ με εμφανίσιμες γυναίκες. Το δεύτερο αυτό μπορεί να χρησιμεύσει και στους άντρες που θέλουν να πιστεύουν ότι μπορεί να μην είναι επιτυχημένοι σεξουαλικά αλλά τουλάχιστον δεν κάνουν σεξ με αυτή την απεχθή κατηγορία γυναικών που στην πατριαρχία αντιστοιχεί μόνο σε β’ κατηγορίας άντρα. Γενικότερα δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, στην πατριαρχία αν είσαι άντρας μπορείς να βρεις πολλούς τρόπους να νιώσεις ανώτερος ακόμα και αν δεν είσαι το πρότυπο ηγεμονικής αρρενωπότητας. Πάντα θα υπάρχει κάποιος και σίγουρα κάποια που θα είναι ακόμα χαμηλότερα από σένα στην πατριαρχική ιεραρχία. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το υπενθυμίζεις σε αυτ@ς αλλά κυρίως στον εαυτό σου με δημόσιες ανακοινώσεις για ένα πατριαρχκό ego boost.

Τελικά Κομπλιμετάρουν οι Γυναίκες η Μία την Άλλη?

37236213_296140620930732_1059717604727324672_n

Ωπα γιατί μπερδεύτηκα! Τελικά οι γυναίκες κομπλιμεντάρουν δύσκολα η μία την άλλη ή υπερβολικά? Είναι ανταγωνιστικές και επιθετικές μεταξύ τους ή φουσκώνουν η μία τα μυαλά της άλλης με αβάσιμες κολακείες και ανυποστατα θετικά σχόλια εκεί που μόνο οι άντρες θα έπρεπε να κρίνουν την εμφάνισή τους?

Μα και τα δύο ταυτόχρονα, οι δύο αφηγήσεις συνυπάρχουν και έχουμε δει πολλαπλα posts που μας κατηγορούν και για τα δυο. Δεν έχει σημασία άλλωστε η αντίφαση, σημασία έχει στην πατριαρχία η γυναικεία φιλία να απαξιώνεται συνεχώς και οι ίδιες οι γυναίκες να μειώνονται σε καρικατούρες που ό,τι κάνουν είναι ενοχλητικό, γελοίο, ψεύτικο και πάντα κατώτερο από αυτό που κάνουν οι άντρες.

Αυτό που Άκουσες

αυτό που ακουσες καργιολα

Γιατί οι γυναίκες δεν κολακεύονται από την προσέγγιση των αντρών? Γιατί ξέρουν οτι το «καλησπέρα» από το «πουτάνα» είναι λίγα λεπτά δρόμος . Γιατί αν πρέπει να απαντάμε ευγενικά στον κάθε άγνωστο που μας στέλνει απλά για να αποφύγουμε το βρισίδι, τότε όλη αυτή η προσέγγιση φυσικά και δεν είναι κομπλιμέντο αλλά καταπίεση. Γιατί μας έχει κουρασει το αντρικό entitlement στον χρονο και την προσοχή μας όπως μας έχει κουράσει να προσποιείται η κοινωνία ότι οι άντρες αυτοί είναι απλά «κοινωνικοί» και «φιλικοί» και εμείς οφείλουμε να ανταποδώσουμε.

~Χιουρφέμ Σουλτά

Πατριαρχικές Λύσεις στο Πρόβλημα «Δε με Θέλει»

38007962_2297892436952905_7855051359643500544_n.png

Κλασικές πατριαρχικές λύσεις στο πρόβλημα «Μια γυναίκα έχει κάνει ξεκάθαρο ότι δε με θέλει αλλά αρνούμαι να το πάρω απόφαση»:

-Πήδα την κολλητή της για να καταλάβει το λάθος της
-Χρησιμοποίησέ την για να βγάλεις γκόμενα και να την κάνεις να καταλάβει το λάθος της
-Προχώρα τη ζωή σου και ο Θεός θα σε ανταμείψει με την γυναίκα που σου χρωστάει 
-Βίασε την

Φαντασιώσεις εκδίκησης, κουλτούρα βιασμού και male entitlement

~Χιουρφέμ Σουλτάν

Απογοητευμένη από το Σύγχρονο Κύμα του Φεμινισμού

35671543_401716810306388_1417655175539064832_n

Εδώ έχουμε άλλη μία Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, το αντιφεμινιστικό παραλήρημα της οποίας κινείται γύρω από τους βασικούς αντιφεμινιστικούς άξονες: την πεποίθηση πως επειδή οι γυναίκες είναι «δυνατές και σκληρές» δεν χρειάζονται φεμινισμό, τον ισχυρισμό πως οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπιεσμένοι και την απαξίωση της γυναικείας οικιακής εργασίας.

Το ότι οι γυναίκες είναι δυνατές και σκληρές και γι αυτό δεν χρειάζονται φεμινισμό είναι το βασικό αξίωμα της εκάστοτε Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™ που επειδή δε ΝΙΩΘΕΙ αδύναμη θεωρεί ότι δεν χρειάζεται και φεμινισμό, ξεχνώντας πως γυναίκες σκληρές και δυναμικές υπήρξαν παντού και πάντα και η απεικόνισή τους ως αδύναμες και υπερευαίσθητες οφείλεται στην πατριαρχία. Οι γυναίκες μάλιστα αναγκάζονται συχνά να γίνουν δυνατές και σκληρές ΕΞΑΙΤΙΑΣ της πατριαρχίας. Το να νιώθει μια γυναίκα δυναμική της δίνει μια ψεύτικη αίσθηση υπεροχής η οποία όμως δεν μπορεί να την βοηθήσει να αποτινάξει τους συστημικούς περιορισμούς της πατριαρχίας.

Το ότι οι άντρες είναι ΠΙΟ καταπισεμένοι δεν είναι κάτι νέο, το ακούμε συνέχεια από τους αντιφεμινιστές που θεωρούν πως το να πρέπει να τηρήσουν όλα τα standards της αρρενωπότητας είναι η πραγματική καταπίεση, ενώ στην ουσία τα standards αυτά έχουν σκοπό να τους τοποθετήσουν ως ιεραρχικά ανώτερους από την γυναίκα. Αυτός είναι ο λόγος άλλωστε που ένας άντρας οφείλει να αποδείξει την «ανδρισμό» του -γιατί ο ανδρισμός αυτός του δίνει ανωτερότητα έναντι της γυναίκας- ενώ το να αποδείξεις την θηλυκότητά σου ειναι απαραίτητο μόνο στο βαθμό που επιβεβαιώνει και ευχαριστεί τον άνδρα -καθόλου τυχαίο ότι η λέξη «ανδρισμός» και «ανδρεία» δεν έχουν αντίστοιχα θηλυκά καθώς η θηλυκότητα δεν θεωρείται από μόνη της αξία. Οτιδήποτε κάνει ο άντρας θεωρείται αυθαίρετα ανώτερο από αυτό που προορίζεται να κάνει η γυναίκα, γιατί με αυτή την αξία το έχει επενδύσει η πατριαρχία.

Κι αυτό μας φέρνει στο τρίτο σημείο, την απαξίωση της οικιακής εργασίας η οποία παρουσιάζεται ως κάτι που οι γυναίκες θα πρέπει να κάνουν αμισθί και από προσωπική ευθύνη και αγάπη στην οικογένεια. Η παρουσίαση της οικιακής εργασίας ως κάτι που δεν έχει χρηματική αξία παρόλο που απαιτεί χρόνο και κόπο και επιτρέπει στον άντρα να αφοσιωθεί στην καριέρα του είναι κάτι που οι φεμινίστριες έχουν παρατηρήσει ήδη από το δεύτερο κύμα. Για να μπορεί να γίνει αυτό βέβαια πρέπει οι γυναίκες να πειστούν ότι το είδος αυτό της εργασίας που προσφέρουν είναι απλά μια εκδήλωση «αγάπης» και «ευθύνης», και όχι κάτι ισάξιο με αυτό που κάνει ο άντρας. Ταυτόχρονα, καθώς η γυναίκα δεν πληρώνεται γι αυτό, παραμένει οικονομικά εξαρτημένη από τον σύντροφό της ο οποίος με τις δύο δουλείες που αναγκάζεται να κάνει, μπορεί να καταπιέζεται από τον καπιταλισμό αλλά τουλάχιστον δεν καταπιέζεται από την σύντροφο του.

Bullying, Αναρχική Βία και Πειθαρχία

36907619_10214695544174349_8727206381049872384_n

Μια υποκατηγορία σχολίων από αυτά που έδειξαν να αδυνατούν να αντιληφθούν την ουσία του bullying είναι αυτά που έσπευσαν να εξισώσουν το φαινόμενο με την αντιεξουσιαστική βία και μάλιστα να αποδώσουν και τα δύο στην έλλειψη πειθαρχίας. Καθόλου τυχαίο βέβαια που η πειθαρχία αποτελεί ύψιστη αξία των φασιστικών καθεστώτων και της Δεξιάς γενικότερα και στην έλλειψή της τείνουν να αποδίδουν όλα τα κοινωνικά δεινά. Ας λύσουμε λοιπόν την παρεξήγηση αυτή και ας ξεκαθαρίσουμε το εξής: το bullying δεν οφείλεται στην έλλειψη πειθαρχίας όσων το ασκούν, αντιθέτως το bullying ΕΙΝΑΙ μια έκφανση πειθαρχιας, είναι ένα από τα μέσα με τα οποία η κοινωνία προσπαθεί να πειθαρχήσει τα υποκείμενα που ξεφεύγουν από τα προκαθορισμένα πρότυπά της.

Το bullying δεν ασκείται στο κενό, ένα πολιτικο κενό, αλλά αναπαράγει τις μορφές αυτές εξουσίας που ήδη ενυπάρχουν στην κοινωνία. Bullying ασκείται στα χοντρά παιδιά (ή στα υπερβολικά αδύνατα), στις «τσούλες», τα queer άτομα, τα μη αρρενωπά αγόρια, τα φτωχά παιδιά, τα παιδιά μεταναστών. To bullying δεν είναι απλά μια σκληρή και βίαιη συμπεριφορά που ασκείται σε παιδιά με τυχαία κριτήρια αλλά στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων έχει πιο συγκεκριμένες μορφές: χοντροφοβία, ομοφοβία, τρανσφοβία, ρατσισμός, σεξισμός, ταξικές διακρίσεις, body shaming και αστυνόμευση σώματος. Είναι τα παιδιά που δεν ταιριάζουν και δεν συμμορφώνονται με τα αποδεκτά πρότυπα που κατά κύριο λόγο υφίσταται το bullying. Το περιβάλλον τους τα συνετίζει και τα τιμωρεί για τις αποκλίσεις αυτές μέσω της ψυχικής και σωματικής βίας. Το bullying δεν είναι τίποτα αλλο από μια έκφραση των κοινωνικών ιεραρχιών που ταξινομούν τα άτομα βάσει προκαθορισμένων κριτηρίων και ταυτόχρονα μια κοινωνική ποινή σε όσους αμφισβητούν και ξεφεύγουν από τα καλούπια που τους όρισαν διαφορετικές μορφής συστημικής καταπίεσης.

Καμία έλλειψη πειθαρχίας λοιπόν από τους θύτες, μόνο από τα θύματα, έστω και άθελά τους. Και καμία συσχέτιση με την αναρχική βία καθώς αυτή δεν είναι μια μορφή βίας που έχει σκοπόν να διαιωνίσει συστήματα εξουσίας αλλά αντιθέτως τάσσεται εναντίον τους. Το οτι πολλοί σχολιαστές αδυνατούν να δουν τη διαφορά και νομίζουν ότι οποιδήποτε απο τα δύο θα λυνόταν με περισσότερη πειθαρχία, λέει πολλά για το επίπεδο πολιτικής τους ανάλυσης αλλά και το λόγο που το σύνολο της κοινωνίας χάνει το point σχετικά με το bullying και αρκείται σε μερικά πονόψυχα κλισέ και inspirational quotes.

~Χιουρφέμ Σουλτάν