Φοβάται μην ορμήσει ο επίδοξος βιαστής και ενώ αρχικά απευθύνεται στους υπόλοιπους άντρες, τους «μόρτηδες», που θα τον καταλάβουν και θα συμπάσχουν μαζί του, όταν μιλάει για τα σώματά μας απευθύνεται και σε εμάς, ως προειδοποίηση. Η κουλτούρα του βιασμού είναι ανάμεσα στα άλλα μέσο για male bonding άλλα και μέσο συμμόρφωσης των γυναικών που θα πρέπει να υποτάσσονται διαρκώς στους κανόνες της πατριαρχίας.

Οι οδηγίες παραμένουν εσκεμμένα ασαφείς έτσι ώστε σε περίπτωση σεξουαλικής επίθεσης να βρεθούμε υπόλογες ό,τι κι αν φοράμε. Η αναφορά στα πέλματα βέβαια μπορεί να προκαλέσει γελάκια και χαρακτηρισμούς περί «ανώμαλου» που θα υπονοεί ότι μέχρι τα «μπουτάκια» ο συντάκτης ήταν σωστός. Το μονό που αποδεικνύει όμως είναι ο ρόλος της κοινωνίας στην κανονικοποίηση της κουλτούρας του βιασμού και τη σεξουαλικής επίθεσης. Αν μη τι άλλο, η απόκλιση των σημείων του σώματός μας που τάχα προκαλούν από κουλτούρα σε κουλτούρα αλλά και από άντρα σε άντρα μας αποδεικνύει ότι τα σημεία αυτά δεν είναι παρά κοινωνικές κατασκευές, που αναδεικνύονται σε κόκκινές γραμμές πέρα από τις οποίες αξίζουμε τον βιασμό. Τα (γυναικεία) μπούτια, το στήθος, οι γλουτοί, τα πέλματα, οι γάμπες, τα μαλλιά έχουν όλα σεξουαλικοποιηθεί σε διαφορετικές κοινωνίες ή διαφορετικές εποχές όπως και υπήρξαν και κοινωνίες ή εποχές στις οποίες οι γυναίκες μπορούσαν να κυκλοφορούν γυμνόστηθες χωρίς να βιάζονται κάθε 5 λεπτά, χωρίς καν να προκαλούν τα βλέμματα, και γι αυτό ουδεμία σχέση έχει η σεξουαλικοποίηση τους με την «φύση».

Τι μας λέει όμως η πατριαρχία όταν μας προστάζει να καλύπτουμε το σώμα μας για να μη βιαστούμε? Μας λέει ότι το σώμα, το γυμνό σώμα αυτό με το οποίο γεννηθήκαμε και μας έδωσε η φύση, αξίζει εγγενώς τον βιασμό και μόνο κρύβοντας του σταματάμε να τον αξίζουμε. Η πατριαρχία παρουσιάζει με λίγα λόγια τους άντρες ως εκ φύσεως βιαστές αλλά και τις γυναίκες ως εκ φύσεως βιάσιμες επειδη απλά έχουν βυζιά, μπούτια και… πέλματα.