Πώς πρέπει να αντιδρούμε όταν ένας out and proud ομοφοβικός μεγαλύτερης ηλικίας, όπως ο Αλέφαντος, πεθαίνει? Θα πρέπει να του δίνεται άφεση αμαρτιών επειδή ειναι νεκρός και μεγαλύτερης ηλικίας? Έτσι φαίνεται να πιστεύουν πολλοί, ακόμα και του «προοδευτικού» κύκλου. Ήταν μεγάλος, δεν ήξερε καλύτερα, ήταν άλλης γενιάς, έτσι ήταν όλοι τότε. Μονο που το γεγονός οτι η πλειοψηφία των ανθρώπων κάποτε ήταν ομοφοβικοί, ρατσιστές και σεξιστές δεν σημαίνει οτι κανείς δεν ήταν. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναδεικνύουμε την προβληματική όταν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θεωρεί τον σεξισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό φυσιολογικό. Δε θα πρέπει να ξεπλύνουμε τη κουλτούρα των προηγούμενων δεκαετιών ως απλά αθώα, αφελή και γραφική. Αντιθέτως, κάθε φιγούρα ή έργο των προηγούμενων δεκαετιών που θεωρείται ευρέως αποδεκτό, που έχει αποκτήσει φήμη και έχει καθιερωθεί ως «κλασικό» ή «cult» θα πρέπει να κατακρίνεται γι αυτό ακριβώς που ήταν, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε οτι ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία ήταν μια κανονικότητα και έτσι να συνεχίζουμε να θεωρούμε την Δυτική κουλτούρα ως εξ αρχής προοδευτική και ανεκτική. Αν είχε κάνε κάποιος Μουσουλμάνος ιμάμης τις δηλώσεις τους Αλέφαντου για την ομοφυλοφιλία θα είχαμε σπεύσει όλ@ να το θεωρήσουμε ως δείγμα της βάρβαρης κουλτούρας τους. Αλλά όταν τις λέει ενα celebrity του αθλητικού χώρου τις κάνουμε γαργάρα και τις θεωρούμε απλά «γραφικές»

Επιπλέον, αν συγχωρήσουμε τους ομοφοβικούς των παλιότερων γενεών γιατί απλά έτσι ήταν οι περισσότεροι θα πρέπει να συγχωρέσουμε και αυτής της γενιάς, γιατι κι αυτοί τώρα πλειοψηφία είναι. Το «είναι πολύ μικρός, δεν καταλαβαίνει» γίνεται πολύ γρήγορα «είναι πολύ μεγάλος, μην ασχολείσαι» και έτσι διαιωνίζονται κάθε είδους φοβικές απόψεις που επιμένουν εδώ και παρα πολλές γενιές. Ταυτόχρονα σβήνουμε τις εμπειρίες των ατόμων που υπέφεραν από αυτές τις αντιλήψεις -οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, οι μαύροι των παλιότερων γενιών ήταν πραγματικοί άθρωποι και τα βασανά τους δεν ήταν μικρότερα ούτε ο κοινωνικός τους αποκλεισμός λιγότερο σημαντικός επειδή «ε μωρέ, έτσι ήταν τα πράγματα τότε». Ο LGBTQ+ ακτιβισμός όπως και ο φεμινισμός άλλωστε υπάρχουν εδώ και 5 δεκαετίες τουλάχιστον, οι ιδέες αυτές κυκλοφόρησαν ευρέως δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες σήμερα. Υπήρχαν σύμμαχοι που τις αποδέχτηκαν γιατι είχαν περισσότερη ενσυναίσθηση και μπορούσαν να σκεφτούν έξω από το κουτάκι που τους επέβαλε η κοινωνία κι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο. Κάποιοι απλά επέλεξαν να προσκολληθούν στα προνόμιά τους και να μην τον ακολουθήσουν. Υπήρχαν άλλωστε και αυτοί που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ούτε να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλία αλλά δεν το έβρισκαν σκόπιμο να ξερνάνε το μίσος τους από απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που απλά δεν είναι ακτιβιστής και σε αυτόν που κάνει την ομοφοβία του σημαία.

Η επίκληση στο συναίσθημα, ότι θα μπορούσε να είναι δικοί μας συγγενείς, είναι ατυχής γιατί παραβλέπει όλ@ς εμάς που επέλεξαν να ξεκόψουν συγγενείς και πρόσωπα ως τότε αγαπημένα για τις αηδιαστικές απόψεις τους. Ακομα όμως κι αν κλαίγαμε κάποιον θείο, παππού ή πατέρα που ήταν και σεξιστής/ομοφοβικός/ρατσιστής αυτό θα ήταν μια προσωπική υπόθεση που θα οφειλόταν στις προσωπικές σχέσεις και τις αναμνήσεις που θα είχαμε μαζί τους. Οταν θρηνείς μια ημιδιασημότητα που ποτέ δεν γνώρισες από κοντα παρά τις φρικτές απόψεις που είχε εκφέρει το κάνεις επειδή απλά οι απόψεις αυτές ποτέ δεν σε ενόχλησαν πραγματικά ουτε δεν σε έθιξαν προσωπικά και έτσι μπορείς έυκολα να τις παραβλέψεις. Τουλάχιστο σκάσε και άσε όσους έβλαψαν αυτές οι αντιλήψεις να εκφραστούν.