
Ο Ρατσισμός και οι Σύγχρονοι Δούλοι



Ο Ηλίας όταν έχει αγαμίες θα βιάζει κι αυτός, αλλά θα βιάζει μια ενήλικη γυναίκα με πιασίματα σαν σωστός άντρας, δεν είναι κανένας ΦΛΩΡΟΣ! Ο Ηλίας παραδέχεται ξεκάθαρα ότι θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για την δική τους προσωπική ευχαρίστηση και θεωρεί τον βιασμό απόλυτα φυισιολογικό αλλά δεν καταλαβαίνει ειδικά τους βιαστές ανηλίκων κοριτσιών. Για τον Ηλία ο βιασμός είναι εν τέλει θέμα γούστου.
Τόσο κανονικοποιημένος είναι ο βιασμός στην κουλτούρα μας που οι άντρες νιώθουν πολύ άνετα να αναλύσουν τι είδους γυναικα προτιμούν να βιάσουν οι ίδιοι και τελικά ο βιασμός καταλήγει να είναι θέμα αισθητικής. Αρκεί να μην βιάζεις παιδιά, να μην βιάζεις άτομα του ίδιου φύλου, να μην βιάζεις καμία άβυζη και άκωλη ή καμία χοντρή και ο βιασμός αυτόματα δικαιολογείται ως μέρος της φυσιολογικής σεξουαλικής επιθυμίας -ακόμα και αν είναι μονόπλευρη. Ο βιασμός στην πατριαρχία είναι μια κανονικότητα, εν τέλει διαφωνούμε απλά για το ποιες γυναίκες είναι αποδεκτό να βιάζονται. Γιατί βιάζονται και παρενοχλούνται παρολαυτα τόσα πολλά παιδιά? Γιατί ο βιασμός στην πραγματικότητα δεν έχει να κάνει με το σεξ οπως προσπαθούν να μας τον πλασάρουν αλλά με την εξουσία και τα παιδιά είναι πάντα ο ευκολότερος στόχος.

Πώς πρέπει να αντιδρούμε όταν ένας out and proud ομοφοβικός μεγαλύτερης ηλικίας, όπως ο Αλέφαντος, πεθαίνει? Θα πρέπει να του δίνεται άφεση αμαρτιών επειδή ειναι νεκρός και μεγαλύτερης ηλικίας? Έτσι φαίνεται να πιστεύουν πολλοί, ακόμα και του «προοδευτικού» κύκλου. Ήταν μεγάλος, δεν ήξερε καλύτερα, ήταν άλλης γενιάς, έτσι ήταν όλοι τότε. Μονο που το γεγονός οτι η πλειοψηφία των ανθρώπων κάποτε ήταν ομοφοβικοί, ρατσιστές και σεξιστές δεν σημαίνει οτι κανείς δεν ήταν. Αντιθέτως, θα πρέπει να αναδεικνύουμε την προβληματική όταν το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας θεωρεί τον σεξισμό, την ομοφοβία και τον ρατσισμό φυσιολογικό. Δε θα πρέπει να ξεπλύνουμε τη κουλτούρα των προηγούμενων δεκαετιών ως απλά αθώα, αφελή και γραφική. Αντιθέτως, κάθε φιγούρα ή έργο των προηγούμενων δεκαετιών που θεωρείται ευρέως αποδεκτό, που έχει αποκτήσει φήμη και έχει καθιερωθεί ως «κλασικό» ή «cult» θα πρέπει να κατακρίνεται γι αυτό ακριβώς που ήταν, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχάσουμε οτι ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία ήταν μια κανονικότητα και έτσι να συνεχίζουμε να θεωρούμε την Δυτική κουλτούρα ως εξ αρχής προοδευτική και ανεκτική. Αν είχε κάνε κάποιος Μουσουλμάνος ιμάμης τις δηλώσεις τους Αλέφαντου για την ομοφυλοφιλία θα είχαμε σπεύσει όλ@ να το θεωρήσουμε ως δείγμα της βάρβαρης κουλτούρας τους. Αλλά όταν τις λέει ενα celebrity του αθλητικού χώρου τις κάνουμε γαργάρα και τις θεωρούμε απλά «γραφικές»
Επιπλέον, αν συγχωρήσουμε τους ομοφοβικούς των παλιότερων γενεών γιατί απλά έτσι ήταν οι περισσότεροι θα πρέπει να συγχωρέσουμε και αυτής της γενιάς, γιατι κι αυτοί τώρα πλειοψηφία είναι. Το «είναι πολύ μικρός, δεν καταλαβαίνει» γίνεται πολύ γρήγορα «είναι πολύ μεγάλος, μην ασχολείσαι» και έτσι διαιωνίζονται κάθε είδους φοβικές απόψεις που επιμένουν εδώ και παρα πολλές γενιές. Ταυτόχρονα σβήνουμε τις εμπειρίες των ατόμων που υπέφεραν από αυτές τις αντιλήψεις -οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, οι μαύροι των παλιότερων γενιών ήταν πραγματικοί άθρωποι και τα βασανά τους δεν ήταν μικρότερα ούτε ο κοινωνικός τους αποκλεισμός λιγότερο σημαντικός επειδή «ε μωρέ, έτσι ήταν τα πράγματα τότε». Ο LGBTQ+ ακτιβισμός όπως και ο φεμινισμός άλλωστε υπάρχουν εδώ και 5 δεκαετίες τουλάχιστον, οι ιδέες αυτές κυκλοφόρησαν ευρέως δεν ήρθαν ουρανοκατέβατες σήμερα. Υπήρχαν σύμμαχοι που τις αποδέχτηκαν γιατι είχαν περισσότερη ενσυναίσθηση και μπορούσαν να σκεφτούν έξω από το κουτάκι που τους επέβαλε η κοινωνία κι αυτοί άνοιξαν τον δρόμο. Κάποιοι απλά επέλεξαν να προσκολληθούν στα προνόμιά τους και να μην τον ακολουθήσουν. Υπήρχαν άλλωστε και αυτοί που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ούτε να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλία αλλά δεν το έβρισκαν σκόπιμο να ξερνάνε το μίσος τους από απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που απλά δεν είναι ακτιβιστής και σε αυτόν που κάνει την ομοφοβία του σημαία.
Η επίκληση στο συναίσθημα, ότι θα μπορούσε να είναι δικοί μας συγγενείς, είναι ατυχής γιατί παραβλέπει όλ@ς εμάς που επέλεξαν να ξεκόψουν συγγενείς και πρόσωπα ως τότε αγαπημένα για τις αηδιαστικές απόψεις τους. Ακομα όμως κι αν κλαίγαμε κάποιον θείο, παππού ή πατέρα που ήταν και σεξιστής/ομοφοβικός/ρατσιστής αυτό θα ήταν μια προσωπική υπόθεση που θα οφειλόταν στις προσωπικές σχέσεις και τις αναμνήσεις που θα είχαμε μαζί τους. Οταν θρηνείς μια ημιδιασημότητα που ποτέ δεν γνώρισες από κοντα παρά τις φρικτές απόψεις που είχε εκφέρει το κάνεις επειδή απλά οι απόψεις αυτές ποτέ δεν σε ενόχλησαν πραγματικά ουτε δεν σε έθιξαν προσωπικά και έτσι μπορείς έυκολα να τις παραβλέψεις. Τουλάχιστο σκάσε και άσε όσους έβλαψαν αυτές οι αντιλήψεις να εκφραστούν.

Oι ρυτίδες είναι ωραίες μονο στα shar Pei και τους αντρες απ’ό,τι φαίνεται, γι αυτό και η διαφήμιση αυτή απευθύνεται αποκλειστικά στις γυναίκες. Άλλο ένα παράδειγμα του πως η διαφήμιση αναπαράγει σεξιστικά στερεότυπα καλλιεργώντας στις γυναίκες ανασφάλειες και του πώς η βιομηχανία της ομορφιάς εξαργυρώνει τα καταπιεστικά πρότυπα ομορφιάς πλουτίζοντας εις βάρος μας. Για πόσο θα αφήνουμε τις επιχειρήσεις όπως το Cosmetic Derma Medicine να μας νεγκάρουν?
Ο καπιταλισμός δεν βλέπει φύλο, προσπαθούν να μας πείσουν οι νεοφιλελέδες και οι ματσοσιαλιστές, κι όμως λειτουργεί σε ένα πλαίσιο που παίρνει ως δεδομένη την αντικειμενοποίηση και την απαξίωση των γυναικών βάσει του fuckablility με όρους που θέτει η πατριαρχία. Τα πρότυπα ομορφιάς που εξαίρουν την νεότητα της γυναίκας αλλά αναγνωρίζουν στον άντρα αξία και «γοητεία» με βάση την προσωπικότητα και την εμπειρία του δεν έχον να κάνουν με την γονιμότητά, όπως προσπαθούν να μας πείσουν όσοι νομίζουν οτι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από το πουλί τους. Έχουν να κάνουν με τον υποβιβασμό των γυναικων σε διακοσμητικά αντικείμενα των οποίων η προσωπικότητα δεν έχει καμία σημασία αλλά και την προσπάθεια να τις αποκλείσουν και περιθωριοποιήσουν κοινωνικά όσο αυτές μεγαλώνουν και αποκτούν εμπειρία, εξουσία και στάτους -χαρακτηριστικά που θεωρούνται «αντρικά». Κρατώντας άλλωστε τις γυναίκες απασχολημένες με την αποτρίχωση και τον καλλωπισμό τους και εξαντλημένες οικονομικά απο όλες τις υπηρεσίες ομορφιάς που χρυσοπληρώνουν, μπορούν να διαιωνίζουν την θέση εξάρτησής τους.
Ναι, ολοι θα θέλαν να βρουν το ελιξίριο της νεότητας αλλά συμπτωματικά μόνο οι γυναίκες γελοιοποιουνται για φυσικές, βιολογικές διαδικασίες που συμβάινουν σε ΟΛΟΥΣ. Όπως λέει και ένα φεμινιστικό «ρητό» : Oι άντρες δεν γερνάνε καλύτερα από τις γυναίκες. Aπλά τους επιτρέπεται να γερνάνε


Σεξιστές: Όλο για την Ημέρα της Γυναίκας και για την Γιορτή της Μητέρας λέτε για την Ημέρα του Άντρα και την Γιορτή του Πατέρα δεν λέτε ποτέ τιποτα! ΑνΤιΣτΡοΦοΣ σΕξΙσΜοΣ!!!
* Μεγάλη εταιρία κάνει διαφήμιση με θέμα την Γιορτή του Πατέρα*
Σεξιστές: Αυτό είναι το πιο χυδαίο και απαξιωτικό πράγμα που έχουμε δει ποτέ στη ζωή μας! Απαιτούμε να αποσυρθεί η διαφήμιση και να αντικατασταθεί με μία όπου ο πατέρας θα πηγαίνει το γιο στο στριπτιτζάδικο αφού έχουν δει το ντέρμπι στο γήπεδο αφοτου πρώτα έχουν κυνηγήσει ελάφια τα οποία έχουν σκοτώσει, γδάρει και φάει ωμά ως γνήσιοι ΚΥΝΗΓΟΙ! Η μόνη συμμετοχή που πρέπει να έχει ο πατέρας στην ανατροφή της κόρης και το μόνο bonding που επιτρέπεται να κάνει μαζί της είναι να της προειδοποιεί οτι θα σπάσει τα πόδια του μελλοντικού αγοριού της. Ολα τα υπόλοιπα είναι ΦΛΩΡΙΕΣ και απειλούν την παραδοσιακή οικογένεια!!!11

Εδώ παρατηρούμε μία pick-me στο φυσικό της περιβάλλον εν ώρα κυνηγιού.
Ταξινόμηση: Η συγκεκριμένη pick-me ανήκει στο υποείδος vasikus agorokoritsus της οικογένειας των deneimaisantisalles.
Κυνηγι και διατροφή: Η pick me τρέφεται αποκλειστικά με πατριαρχικά μπισκοτάκια και το μεγαλύτερο της όπλο στην ζούγκλα της πατριαρχίας είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός.Θαυμάστε με τι ευελιξία ακροβατεί ανάμεσα στα έμφυλα στερότυπα και με τι τόλμη επιτίθεται στις άλλες γυναίκες για να προστατέψει την λεία της. H pick-me φημίζεται για την επιμονή και την υπομονή της κατά την αναζήτηση τροφής, καθώς μπορεί να περιμένει για ώρες ακίνητη ακούγοντας ιστορίες για τον στρατό προκειμένου να κερδίσει το μπισκοτάκι της. Οι ιστορίες από το στρατό είναι αλάνθαστη τακτική, καθώς ως γυναίκα δεν μπορεί να συνεισφέρει σε αυτές και είναι υποχρεωμένη να ακούει αντί να μιλάει, το οποίο θεωρείται και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των pick-me.
Εχθροί και Ανταγωνιστές: Βασικός εχθρός της pick-me είναι οι άλλες γυναίκες αλλά κυρίως αυτές που θα συμφωνήσουν μαζί της καθώς απειλούν την κυριαρχία της στον χώρο. Αν άλλες 10 γυναίκες ξαφνικά αναφωνήσουν «κι εγώ βαριέμαι να ακούω για μόδα και προτιμώ τους άντρες φίλους!» αυτόματα αμφισβητείται η μοναδικότητά της και το βασικό εργαλείο της ισοπέδωσης των άλλων γυναικών ώστε αυτή να ξεχωρίζεί για τa «αγορίστικο» χαρακτηριστικά της. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ακριβώς να είναι σαν τις άλλες.
Βιότοπος: οι pick-me συχνάζουν εκεί που η τροφή είναι άφθονη, δηλαδή κυρίως σε παρέες μισογύνηδων αντρών αλλα απαντώνται συχνά σε ημιάγρια κατάσταση και στο διαδίκτυο κάτω από οποιοδήποτε ποστ υποβιβάζει τις γυναίκες, το οποίο σπεύδουν να επιβεβαιώσουν.


