Το στερεότυπο της «τρελής πρώην» είναι αγαπημένος πατριαρχικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο ένας ανυποψίαστος άντρας «εμπλεξε» με μία γυναίκα που αποδειχτηκε ότι ειναι τρέλη και χωρίς κανένα λόγο του έκανε τη ζωή κολαση. Φυσικά όλα τα φύλα έχουν την τάση να αποδίδουν το βάρος μιας αποτυχημένης σχέσης στ@ν σύντροφό τους, όπως και με το gaslighting ομως η πατριαρχια αποτελεί πρόσφορο έδαφος ώστε οι γυναίκες να χαρακτηρίζονται ευκολότερα «τρελές», «υστερικές», και «παράλογες».

Με τον τρόπο αυτό η δική τους πλευρά αποσιωπάται εντελώς και ο άντρας μετατρέπεται σε άλλο ένα αθώο θύμα της γυναικείας κακίας/ανορθολογικότητας/ ζήλειας/ ανισορροπίας. Οι άντρες έτσι δεν χρειάζεται να κάνουν την αυτοκριτική τους, η πρώην τους ήταν απλά «τρελή» και όλες της οι αντιδράσεις ήρθαν από το πουθενά. Η ευκολία με την οποία κάτι τέτοιο γίνεται συνήθως πιστευτό δείχνει ακριβώς το πώς οι φωνές των γυναικών πνίγονται πάντα υπό το βάρος της πατριαρχίας, με τους αιώνες διαιώνισης του μύθου περί γυναικείας «υστερίας, αλλά και το πώς αυτές είναι ευκολότερο να ψυχιατρικοποιηθούν και να στιγματιστούν.

Το σεξιστικο στοιχείο του στερεοτύπου της «τρελής πρώην» που εδώ χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ένα επαγγελματία μαχητή, γίνεται πιο φανερό όταν αναλογιστούμε ότι το χειρότερο που κάνει συνήθως μία πρώην είναι σκηνές. Αντιθέτως, οι άντρες είναι αυτοί που διαπράττουν το μεγαλύτερο ποσοστό της έμφυλης βίας ή αν θέλετε, ακόμα και τον δολοφονιών των πρώην τους, είτε από ζήλεια είτε επειδή αυτές θέλησαν να τους αφήσουν, και παρολαυτά κανείς δε μιλάει για «τρελό πρωην». Με την αποδοχή του όρου της «τρελής πρώην» λοιπόν μοιάζει σαν η κοινωνία ως σύνολο να παίρνει την πλευρά του άνδρα σε κάθε ενδεχόμενο χωρισμό, σαν όλες οι σχέσεις να είναι ιδωμένες από την ανδρική σκοπιά.

~Hürrfem Sultan
-Mihrimah