Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s