Άλλο ένα ποστ για την Τούνη

Επειδή όπως θα έχετε καταλάβει είμαι αδύναμος χαρακτήρας και πολύ επιρρεπής στο peer pressure και παντα αναζητώ απελπισμένα τα manarchist cookies θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση γιατί κατηγορήθηκα ότι δεν είμαι αρκετά ξεκάθαρη: την Τούνη δεν τη συμπαθώ με καθαρά ταξικούς όρους. Δεν την έχω παρακολουθήσει αλλά οι νεοφιλελέ δηλώσεις της που έχουν φτάσει στα αυτιά μου με ενοχλούν και μου θυμίζουν κάτι Αμερικανούς φίλους μου που νομίζουν οτι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες γιατί τα μαγαζιά είναι κλειστά τις Κυριακές όπως και κάθε νεοφιλελέ σκουπιδι που νομίζει οτι τα επιδόματα κάνουν τους ανθρώπους τεμπέληδες γιατί μόνο η οικονομική ανασφάλεια και επισφαλεια ξυπνά μέσα μας την εργατικότητα, την επιχειρηματικότητα και τις δημιουργικές δυνάμεις. Δεν τη θαυμάζω καν για την καριέρα της και την επιχειρηματικότητά της γιατί γενικά θεωρώ την μετατροπή του εαυτού σε επιχείρηση και brand πρόταγμα του νεοφιλελευθερισμού και δεν με εντυπωσιαζει. Αυτο ομως δεν είναι ένα πρότυπο που επινόησε η Τουνη, είναι ένα γενικότερο πρότυπο που προωθεί ο καπιταλισμός και που οταν οι άντρες το κάνουν πετυχημένα κανείς δεν τους ψέγει.

Having said that, μπορω να θεωρώ κάθε προνομιούχα αστή εχθρό της τάξης και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να είμαι σε θέση να ανιχνεύσω τον μισογυνισμό στις επιθέσεις που δέχεται βάσει του φύλου και της σεξουαλικότητάς της και γι αυτό γενικά να μην χάφτω το gaslighting του τύπου «τη βρίζουμε γιατί είναι νεοφιλελέ», όπως δεν πείθομαι οτι οι επιθεσεις προς τις Καρντάσιαν οφειλονται στο ότι ειναι αφεντικά. Δεν λέω οτι ΚΑΘΕ επίθεση που δέχεται η Τουνη ή μια Κραντάσιαν είναι μισογυνική, αλλά επειδή δε γεννήθηκα και χθες η ανάλυση της γλώσσας, του context και γενικότερων πατριαρχικών μοτίβων εντός των οποίων γινεται κάθε φορά μπορούν να φωτίσουν την προσέγγιση μας. Και γι αυτό μπορώ να υπερασπίζομαι μια γυναίκα από σεξιστικές επιθεσεις χωρίς να υπερασπίζομαι ούτε την ίδια ούτε τα προνομιά της.

Αφήστε σας παρακαλώ έστω ένα ψίχουλο cookie τώρα που προκάλεσα αυτό το βαθυ ρίγμα στο φεμινισμό (NOT) και παρατήστε με σε μια γωνία να τα φάω με την ησυχία μου γιατί με πικράνατε και σήμερα όσοι κάνετε ότι δεν καταλαβαίνετε και ζητάτε πιστοποιητικό αντι-Τουνικών φρονημάτων κάθε φορά σε στιλ «ή με την Τούνη ή με εμάς».21,691People Reached4,920Engagements+1.2x AverageDistribution ScoreBoost Post

Τέτοιες γυναίκες θέλουν οι Ματσοσιαλιστές

Ο Ματσοσιαλιστής είναι περισσότερο μάτσο παρά σοσιαλιστής και γι αυτή η θέση που ονειρεύεται στον αντισεξιστικό αγώνα είναι να ρίχνει ξύλο σε κακοποιητικούς άντρες-εκτός βέβαια αν είναι κι αυτό σύντροφοι του.

Δεν του αρέσουν οι κλαψιάρες, θέλει τις Δυναμικές γυναίκες, ξέρετε σαν αυτές που μας πλασάρουν στις ταινίες δράσης. Η αδυναμία θα πρέπει να τιμωρειται. Ο ματσοσιαλιστής πιστεύει οτι στο φινάλε ο φεμινισμός αφορά το τι γυναίκες θέλει ΑΥΤΟΣ, με ποιες καβλώνει ρε παιδί μου! Και δεν καβλώνει με αυτές που ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ να είναι θύματα. Ο φεμινισμός οφείλει να μας κάνει ελκυστικες και αρεστές στους άντρες αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.

Αλήθεια, στην ταξική του ανάλυση άραγε ο «σύντροφος» πιστεύει ότι οι προλετάριοι, οι φτωχοί, αυτού που δουλεύουν για ψίχουλα και αναγκάζονται να υποστούν τις παραξενιές, τις απλήρωτες υπερωρίες και την κακοποιητική συμπεριφορά των αφεντικών γουστάρουν να είναι θύματα, ή εκει σκαμπάζει από συστημική ανάλυση και καταλαβαίνει από δυναμικές εξουσίας; Γιατί έτσι σύντροφοι, με victim blaming και τη νεοφιλελέ λογική της δυναμικότητας και της αυτοπεποιθησης, δε θα κάνουμε Επανάσταση.

Ο ματσοσιαλιστής, και κάθε άντρας που έχει αγανακτήσει με τις ‘κλαψομούνες’ έχει μια φίλη που κάποτε έχωσε σφαλιάρα, κλώτσησε στα @ρχίδια, έκανε ρεζίλι έναν άντρα που την παρενόχλησε, μα γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κι εμείς σαν αυτή τη φίλη τους? Αυτό που δεν συνειδητοποιούν, και δε θέλουν κιόλας, είναι ότι κι εμείς έχουμε μια τέτοια ιστορία αλλά για κάθε ιστορία που παλέψαμε και αντισταθήκαμε, που βρίσαμε και σπρώξαμε και σηκωθήκαμε να φύγουμε, έχουμε άλλες πέντε όπου παγώσαμε, φοβηθήκαμε, μείναμε αμήχανες, διστάσαμε, πανικοβληθήκαμε. Και τις ιστορίες αυτές τις παίζουμε ξανά και ξανά στο κεφάλι μας ενώ ευχόμαστε να είχαμε αντιδράσει αλλιώς. ΑΥΤΕΣ τις ιστορίες όμως δεν τις λέμε ακριβώς γιατί άντρες σαν τον σύντροφο από δω θα μας κάνουν να ντραπούμε. Κι έτσι οι ιστορίες που ακούγονται συνήθως είναι αυτές που λέμε με περηφάνια.

Υπάρχουν βέβαια και οι ιστορίες αυτές όπου οι γυναίκες αντιστάθηκαν, ούρλιαξαν, πάλεψαν αλλά δεν είναι πλέον εδώ για να τις διηγηθούν. Κι αυτό το ξέρουμε και μας βαραίνει κάθε φορά που υπολογίζουμε πώς θα διαχειριστούμε μια κατάσταση που μυρίζει κίνδυνο και απειλή.

Γιατί οι Ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση των Προλετάριων γυναικών

Το ματσοσιαλιστικό πρόταγμα μοιάζει να λέει ότι είναι στο πλευρό των προλετάριων γυναικών που έπεσαν θύμα σεξουαλικής βίας αλλά στην πραγματικότητα ούτε αυτές στηρίζει. Στην πραγματικότητα οι ματσοσιαλιστές υποσκάπτουν τη θέση και την αξιοπιστία ΚΑΘΕ γυναίκας που τολμά να μιλήσει ενάντια στην έμφυλη βία, μιλώντας για πράδειγμα για «ετεροχρονισμένες» καταγγελίες. Αυτό που κάνει είναι να αναπαράγει σεξιστικό λόγο σαν τάχα να ισχύει μόνο για τις πλούσιες και ευκατάστατες αστές γυναίκες δυσκολεύοντας όμως έτσι τη θέση ΟΛΩΝ των γυναικών οι οποίες θα πρέπει να απολογούνται ύστερα που δεν βρήκαν τη δύναμη και την ενέργεια να καταγγείλουν τον βιασμό τους 20 χρόνια νωρίτερα. Ο συντάκτης της ανάρτησης δεν φαίνεται να δείχνει την παραμικρή ενσυναίσθηση για κανένα θύμα, οποιασδήποτε τάξης, ώστε να καταλάβει γιατί οι καταγγελίες είναι, όπως απαξιωτικά τις χαρακτηρίζει, «ετεροχρονισμένες».


Ο ματσοσιαλιστής εκφράζει την αλληλεγγύη του για τις φτωχές γυναίκες θύματα της πατριαρχίας μονο ως ξεκάρφωμα για να μπορέσει να ξεράσει ελέυθερα το μίσος τους για τις αστές. Μοιάζει να πιστεύει πως οι πλούσιες γυναίκες μπορούν να πνίξουν τον πόνο της βίας που δέχτηκαν σκουπίζοντας τα δάκρυα τους με 50ευρα ή ίσως πως ο βιασμός τους ήρθε και σαν τιμωρία για το γεγονός ότι δεν ριζοσπαστικοποιήθηκαν ποτέ. Αυτό θα ήταν σαν να λέγαμε εμείς οτι χεστήκαμε για τους εργάτες που υφίστανται την βία των αφεντικών αν αυτοί δεν έχουν αφυπνιστεί φεμινιστικά και μόνο μέσω της αντισεξιστικής τους δράσης μπορούν να δικαιωθούν στα μάτια μας για το ξύλο που έφαγαν όταν δεν επέστρεψαν το δώρο τον χριστουγέννων ή δεν παρέδωσαν όλες τις παραγγελίες.


Ο ματσοσιαλιστής θα δανειστεί ξεδιάντροπα από τον ευρύτερο μισογυνικό λόγο σύμφωνα με τον οποίο οι γυναικες καταγγέλουν τον βιασμό τους ως πυροτέχνημα δημοσιότητας γιατί αδυνατεί να καταλάβει πως ποτέ καμία δεν ωφελήθηκε ούτε βελτίωσε την καριέρα της από μια τέτοια καταγγελία -απλά κάποιες τις παίρνει να αντιμετωπίσουν τις αρνητικές αντιδράσεις και κάποιες όχι. Και όσες έχουν την πολυτέλεια απλά χρησιμοποιούν την φωνή τους.

Δεν πρόκεται, λέει με βεβαιότητα ο συντάκτης, να δικαιωθούν οι καταγγελίες, γιατί αγνοεί πως στη συνείδηση πολλών από εμάς έχουν ήδη δικαιωθεί. Αγνοεί επίσης, και δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να μάθει, πως νιώθει ένα ανώνυμο θύμα ακούγοντας να περιγράφονται οι συνθήκες που και το ίδιο δέχτηκε παρενόχληση, και πως αυτό του δίνει να καταλάβει οτι δεν φταίει το ίδιο που ίσως δεν αντέδρασε, που έμεινε σιωπηλό.
Ναι, είναι αλήθεια ότι αυτές που ακούγονται είναι πάντα οι φωνές των πιο προνομιούχων γιατί αυτές έχουν το βήμα να μιλήσουν και τα μέσα να αντιμετωπίσουν την τιμωρια που μπορει να έρθει. Αλλά μπορούμε να το υποδείξουμε αυτό χωρίς να μειώσουμε τις δικές τους φωνές, χωρις να αναπαράγουμε το σεξιστικό λόγο της κοινωνίες που θέλει να τις κάνει να σωπάσουν και χωρίς να χρησιμοποιήσουμε εργαλειακά μια ψευτοταξική ανάλυση για να ξεράσουμε τον μισογυνισμό μας. Οι ματσοσιαλιστές όμως δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να δώσουν φωνή στις γυναίκες των κατώτερων τάξεων, στην πραγματικότητα θέλουν απλά να πνίξουν το #MeToo νωρίς, πριν εξαπλωθεί τόσο που να αρχίσε να αφορά και τους ίδιους και τις δικές τους σεξιστικές συμπεριφορές.
Στην πράξη, αυτό που κατορθώνει η ανάρτηση αυτή ειναι να διασπά τις γυναίκες και των αγώνα τους, βάζοντας τη μία ενάντια στην άλλη. Όπως ο καπιταλισμός διέσπασε την

τάξη χωρίζοντας της βάσει φυλής ή φύλου έτσι και η πατριαρχία προσπαθεί να διασπάσει τις γυναίκες γιατι το «διαίρει και βασίλευε» είναι πάντα το αγαπημένο εργαλείο του κάθε προνομιούχου και καταπιεστή.


Η μόνη απάντηση είναι η διαθεματική ανάλυση που θα λαμβάνει υπόψη της ότι οι καταπιέσεις είναι πολλαπλές και ότι ενώ μπορείς να είσαι προνομιούχ@ σε έναν άξονα καταπίεσης, μπορεί να παραμένεις καταπιεσμέν@ σε έναν άλλο -κάτι που πολλοί λευκοί, ετεροφυλόφιλοι, cis «συντροφοί» μας αρνούνται με λύσσα καθώς δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τα δικά τους προνομια.