Reality is perspective -και το pespective του συγγραφέα ειναι καταφανώς μισογυνικό.
Ο άντρας είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα για βαθιά, φιλοσοφική σκέψη αλλα τελικά αποσπάται απο τις γυναίκες οι οποίες λειτουργούν ως περισπασμός. Το γυναικείο σώμα για άλλη μια φορά παρουσιάζεται ως πηγή αδυναμίας για τους ανήμπορους άντρες και βασικό εμπόδιο για την διανοητική εξέλιξη του ανθρώπινου είδους -η οποία φυσικά επαφίεται πάντα σε αυτούς.
Η γυναίκα από την άλλη είναι ρηχή, επιφανειακή, αλαζονική και έχει μάθει να χρησιμοποιεί την σεξουαλικότητά της για να κερδίσει αυτό που θέλει. Και σαν να μην έφτανε που η ίδια είναι ελαφρόμυαλη, είναι και ο βασικός λόγος που οι άντρες δεν μπορούν να συγκεντρωθούν.
Παρόλο που αυτή η απλοική παρουσίαση δεν κολακεύει κανένα από τα δύο φύλα, το βάρος πέφτει τελικά στις γυναίκες. Όταν οι άντρες παρουσιάζονται ως μονολιθικά πλάσματα που το μονο που μπορούν να σκεφτούν είναι το φαί και το σεξ και χάνουν τον ειρμό των σκέψεών τους στη θέα ενός κώλου, δεν υποτιμώνται μόνο οι ίδιοι αλλα ταυτόχρονα υποννοείται πως αφού έτσι ειναι φτιαγμένοι, η γυναίκα έχει την ευθύνη να μην τους αποσυγκεντρώνει. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά σε όλον αυτό τον χαμό που γίνεται τελευταία στην Αμερική και άλλες χώρες για το dress code στα σχολεία, όπου η δικαιολογία για τον περιορισμό της ενδυματολογικής ελευθερίας των γυναικών ειναι πως οι άντρες δε θα πρέπει να αποσπώνται απο τα ακάλυπτα μέρη του γυναικείου σώματος.
~ Hürrfem Sultan
