Να προσέχουμε να μη γίνουμε πώς? Ταλαντούχες, πετυχημένες και κουκλάρες? Αλλά βέβαια, κάπως πρέπει να πουλήσουν και τα τσιράκια της πατριαρχίας τις δίαιτες που πλασάρουν και τα προιόντα αδυνατίσματος που διαφημίζουν σε κάθε δεύτερη σελίδα. Αλλά πείτε μας λίγο ακόμα πόσο το fat-shaming έχει να κάνει με την «υγεία» μας, γιατί η Αguilera ξέρω γω φαίνεται σαν να τις έχουν φράξει όλες οι αρτηρίες.
Σόρυ, δε θα μας βγάλετε εσείς το μελομακάρονο από τη μύτη μέρες που είναι, όσα κιλά θέλουμε θα πάρουμε.
Είσαι τόσο ευαίσθητη. Τόσο συναισθηματική. Είσαι τόσο αμυντική. Αντιδράς υπερβολικά. Ηρέμησε. Χαλάρωσε. Σταμάτα να φρικάρεις! Είσαι τρελή. Πλάκα έκανα, δεν έχεις χιούμορ? Είσαι τόσο δραματική. Απλά ξεπέρασέ το!
Σου ακούγονται οικεία?
Αν είσαι γυναίκα, πιθανότατα ναι.
Ακούς ποτέ κάποιο από αυτά τα σχόλια από τον άντρα σου, τον σύντροφό σου, το αφεντικό σου, τους φίλους σου, τους συναδέλφους, τους συγγενείς αφότου έχεις εκφράσει απογοήτευση, λύπη ή θυμό σχετικά με κάτι που αυτοί έκαναν ή είπαν?
Όταν κάποιος λέει αυτά τα πράγματα σε σένα δεν είναι παράδειγμα αδιάφορης συμπεριφοράς. Όταν ο άντρας σου εμφανίζεται μισή ώρα καθυστερημένος στο ραντεβού σας χωρίς να πάρει τηλέφωνο –αυτό είναι αδιάφορη συμπεριφορά. Ένα σχόλιο που έχει σκοπό να σε κάνει να σωπάσεις όπως το, «χαλάρωσε, αντιδράς υπερβολικά», αφότου έχεις αναφερθεί στην κακή συμπεριφορά κάποιου άλλου, είναι συναισθηματική χειραγώγηση, ξεκάθαρα πράγματα.
Και αυτό είναι το είδος της συναισθηματικής χειραγώγησης που τροφοδοτεί μια επιδημία στην χώρα μας, μία επιδημία που ορίζει τις γυναίκες ως τρελές, παράλογες, υπερευαίσθητες, παλαβές. Αυτή η επιδημία βοηθάει να ενισχυθεί η ιδέα πως οι γυναίκες χρειάζονται μόνο μια ελάχιστη αφορμή για να βγάλουν στη φόρα τα (τρελά) συναισθήματά τους. Αυτό είναι εξόφθαλμα λάθος και άδικο.
Νομίζω ήρθε η ώρα να διαχωρίσουμε την αδιάφορη συμπεριφορά από την συναισθηματική χειραγώγηση και χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε μία λέξη που δεν βρίσκεται στο καθημερινό λεξιλόγιό μας.
Θέλω να εισάγω έναν χρήσιμο όρο για να ξεχωρίσουμε αυτές τις αντιδράσεις: gaslighiting.
To gaslighting είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται συχνά από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας (δεν είμαι ένας από αυτούς) για να περιγράψουν την χειριστική συμπεριφορά που χρησιμοποιείται για να μπερδέψει ανθρώπους ώστε να πιστέψουν πως οι αντιδράσεις τους είναι τόσο ακραίες που είναι τρελοί.
Ο όρος προέρχεται από την ταινία του 1944 της εταιρίας MGM, το Gaslight, με πρωταγωνίστρια την Ingrid Bergman. Ο σύζυγος της Bergman στην ταινία, που υποδύεται ο Charles Boyer ,θέλει να βάλει στο χέρι τα κοσμήματά της. Συνειδητοποιεί πως μπορεί να το πετύχει αν την χαρακτηρίσουν επίσημα παράφρονα και την κλείσουν σε κάποιο ψυχιατρικό ίδρυμα. Για το σκοπό αυτό ρυθμίζει εσκεμμένα τα φώτα του σπιτιού να τρεμοπαίζουν και κάθε φορά που ο χαρακτήρας της Bergman αντιδρά σε αυτό, της λέει πως φαντάζεται πράγματα. Σε αυτό το πλαίσιο, αυτός που κάνει gaslighting είναι κάποιος που παρουσιάζει ψεύτικες πληροφορίες ώστε να αλλάξει τη αντίληψη του θύματος για τον εαυτό τ@
Σήμερα, όταν αναφέρεται ο όρος, είναι συνήθως επειδή ο δράστης λέει πράγματα όπως «είσαι τόσο χαζός» ή «κανείς δε θα σε αγαπήσει ποτέ» στο θύμα. Αυτή είναι μία εσκεμμένη, προμελετημένη μορφή gaslighting, παρόμοια με τις ενέργειες του χαρακτήρα του Charles Boyer στο Gaslight, όπου στήνει πλεκτάνη για να μπερδέψει τον χαρακτήρα της Ingrid Bergman ώστε να πιστέψει ότι έχει τρελαθεί.
Η μορφή του gaslighting που θίγω εδώ δεν είναι πάντα προ-μελετημένη ή εσκεμμένη, κάτι που την κάνει χειρότερη, γιατί σημαίνει πως όλ@ μας, ειδικά οι γυναίκες, την έχουμε αντιμετωπίσει σε κάποια φάση.
Αυτοί που επιδίδονται στο gaslighting προκαλούν αντιδράσεις –είτε πρόκειται για θυμό, αναστάτωση ή λύπη- σε ένα πρόσωπο με το οποίο αλληλεπιδρούν. Έπειτα, όταν το πρόσωπο αυτό αντιδράσει, αυτός που χρησιμοποιεί το gaslighting τους κάνει να αισθανθούν αμήχανοι και ανασφαλείς προσποιούμενος πως τα αισθήματα τους δεν είναι ορθολογικά ή κανονικά.
Η φίλη μου η Άννα (όλα τα ονόματα έχουν αλλαχθεί για να προστατευθεί η ιδιωτική ζωή τους) είναι παντρεμένη με έναν άντρα που το βρίσκει απαραίτητο να κάνει ξεκάρφωτα και αυθαίρετα σχόλια για το βάρος της. Όποτε αυτή αναστατώνεται ή θυμώνει με τα αγενή σχόλια του, αυτός απαντά με τον ίδιο, τρόπο «Είσαι πολύ ευαίσθητη. Πλάκα έκανα».
Η φίλη μου η Abbie, δουλεύει για έναν άντρα που βρίσκει τρόπο, σχεδόν καθημερινά, να μειώνει χωρίς λόγο τις επαγγελματικές της επιδόσεις. Σχόλια όπως, «Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα σωστά» ή «Γιατί σε προσέλαβα», επαναλαμβάνονται συχνά. Το αφεντικό της δεν έχει πρόβλημα να απολύει ανθρώπους (το κάνει συχνά) οπότε δε θα φανταζόσουν από αυτά τα σχόλια πως η Abbie έχει δουλέψει γι αυτόν επί έξι χρόνια. Αλλά κάθε φορά που υπερασπίζεται τον εαυτό της και λέει «δεν βοηθάει να μου λες τέτοια πράγματα» αντιμετωπίζει την ίδια αντίδραση: «Χαλάρωσε. Αντιδράς υπερβολικά»
Η Abbie θεωρεί πως το αφεντικό της είναι απλά κόπανος αλλά η αλήθεια είναι πως κάνει αυτά τα σχόλια για να την οδηγήσει στο να πιστέψει πως οι αντιδράσεις της είναι παράλογες. Και είναι ακριβώς αυτό το είδος της χειραγώγησης που την αφήνει να νιώθει ένοχη πως είναι υπερευαίσθητη και, ως συνέπεια, δεν έχει παραιτηθεί.
Αλλά το gaslighting μπορεί να είναι τόσο απλό όσο το να χαμογελάσει κάποιος και να πει κάτι του τύπου «Είσαι πολύ ευαίσθητ@» σε κάποι@ άλλ@. Τέτοια σχόλια μπορεί να φαίνονται άκακα αλλά όταν γίνονται ο ομιλητής εκφράζει κρίση για το πως θα πρέπει να αισθάνεται κάποιος άλλος.
Ενώ το gaslighting δεν είναι μια οικουμενική αλήθεια για τις γυναίκες, όλοι ξέρουμε αρκετές που το έχουν αντιμετωπίζει στη δουλειά, το σπίτι τις προσωπικές τους σχέσεις.
Και το gaslighting δεν θίγει απλά τις γυναίκες που δεν είναι σίγουρες για τον εαυτό τους. Ακόμα και δυναμικές γυναίκες με αυτοπεποίθηση είναι ευάλωτες στο gaslighting.
Γιατί?
Επειδή οι γυναίκες φέρουν το κύριο βάρος της νεύρωσής μας. Είναι πολύ πιο εύκολο να φορτώσουμε τα συναισθηματικά μας βάρη στους ώμους των συζύγων, των φιλενάδων μας, των σχέσεών μας, των συναδελφισσών μας, από ότι είναι να τα εναποθέσουμε στους ώμους αντρών.
Είναι πολύ πιο εύκολο να χειραγωγήσεις συναισθηματικά κάποια που έχει προετοιμαστεί από την κοινωνία να το αποδεχτεί. Συνεχίζουμε να επιβαρύνουμε τις γυναίκες γιατί δεν αρνούνται τα βάρη μας τόσο εύκολα. Είναι η απόλυτη δειλία.
Είτε το gaslighting είναι συνειδητό είτε όχι, παράγει το ίδιο αποτέλεσμα: καθιστά κάποιες γυναίκες συναισθηματικά άφωνες.
Αυτές οι γυναίκες δεν μπορούν να εκφράσουν ξεκάθαρα στους συζύγους τους πως αυτό που έκαναν ή είπαν τις πληγώνει. Δεν μπορούν να πουν στα αφεντικά τους πως η συμπεριφορά τους δείχνει ασέβεια και τις εμποδίζει να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό στη δουλειά. Δεν μπορούν να πουν στους γονείς τους πως, όταν είναι επικριτικοί, κάνουν περισσότερη ζημιά από καλό.
Όταν κάποιος αποκρούει έτσι τις αντιδράσεις τους, οι γυναίκες αυτές συχνά μειώνουν τη σημασία αυτού που είπαν λέγοντας «Ξέχασέ το, δεν υπάρχει πρόβλημα»
Αυτό το «ξέχασέ το» δεν είναι είναι απλά η απόρριψη μίας σκέψης, είναι αυτο-απόρριψη. Είναι θλιβερό.
Δεν είναι να απορεί κανείς που οι γυναίκες είναι άθελά τους παθητικά-επιθετικές όταν εκφράζουν θυμό, θλίψη ή απογοήτευση. Για χρόνια έχουν υποβληθεί σε τόσο gaslighting που δεν μπορούν πια να εκφράσουν τον εαυτό τους με τρόπο που να φαίνεται αυθεντικός στις ίδιες.
Λένε «Συγγνώμη» πριν πουν την γνώμη τους. Σε ένα email ή ένα μήνυμα, θα βάλουν ένα χαμογελάκι δίπλα σε μία σοβαρή ερώτηση ή ανησυχία, μειώνοντας έτσι τον αντίκτυπο που θα έχει το γεγονός ότι εξέφρασαν τα πραγματικά τους συναισθήματα.
Ξέρετε πώς φαίνεται: «Έχεις αργήσει :)»
Αυτές είναι οι ίδιες γυναίκες που μένουν σε σχέσεις στις οποίες δε θα έπρεπε, που δεν ακολουθούν τα όνειρά τους, που παραιτούνται από το είδος της ζωής που θα ήθελαν να ζουν.
Από τότε που ξεκίνησα αυτό το φεμινιστικό ταξίδι αυτο-εξερεύνησης στη ζωή μου και τη ζωή των γυναικών που ξέρω, αυτή η αντίληψη των γυναικών ως «τρελές» έχει αναδυθεί σε σημαντικότατο ζήτημα στην κοινωνία και σε μία εξίσου σημαντική πηγή απογοήτευσης για τις γυναίκες στη ζωή μου γενικότερα.
Από τον τρόπο που οι γυναίκες αναπαρίστανται στα reality shows, στο πώς μαθαίνουμε στα αγόρια και τα κορίτσια να βλέπουν τις γυναίκες, έχουμε καταλήξει να αποδεχόμαστε την ιδέα των γυναικών ως ανισόρροπες και παράλογες, ειδικά όταν είναι θυμωμένες ή αναστατωμένες.
Τις προάλλες, σε μία πτήση από το San Fransisco στο Los Angeles, μία αεροσυνοδός που με αναγνώρισε από τα πολλά μου ταξίδια με ρώτησε τι επάγγελμα κάνω. Όταν τις είπα ότι γράφω κυρίως για τις γυναίκες, γέλασε αμέσως και με ρώτησε, «Ω, για το πόσο τρελές είμαστε?»
H ενστικτώδης αντίδρασή της στη δουλειά μου με στενοχώρησε πραγματικά. Ενώ το είπε χαριτολογώντας, η ερώτησή της παρολαυτά ανέδειξε ένα μοτίβο σεξιστικών σχολίων που διαπερνούν όλες τις όψεις της κοινωνίας σχετικά με το πώς οι άντρες βλέπουν τις γυναίκες, το οποίο επιδρά επίσης σημαντικά στο πώς οι γυναίκες βλέπουν τον εαυτό τους.
Όπως το βλέπω εγώ, η επιδημία του gaslighting είναι μέρος του αγώνα ενάντια στα εμπόδια της ανισότητας τα οποία οι γυναίκες αντιμετωπίζουν συνέχεια. Οι πράξεις gaslighting τους στερεί το πιο ισχυρό τους εργαλείο: τη φωνή τους. Αυτό είναι κάτι που κάνουμε στις γυναίκες καθημερινά, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.
Δεν νομίζω ότι η ιδέα πως οι γυναίκες είναι «τρελές» βασίζεται σε κάποιου είδους τεράστια συνωμοσία. Αντιθέτως, πιστεύω πως συνδέεται με την αργό και σταθερό ρυθμό με τον οποίο οι γυναίκες υπονομεύονται και απαξιώνονται σε καθημερινή βάση. Και το gaslighting είναι ένας από τους πολλούς λόγους που ερχόμαστε αντιμέτωπ@ με αυτή την κοινή κατασκευή των γυναικών ως «τρελές».
Αναγνωρίζω πως έχω υπάρξει ένοχος gaslighting προς γυναίκες φίλες μου στο παρελθόν (ποτέ όμως σε άντρες φίλους μου-τι έκπληξη). Είναι επαίσχυντο, αλλά χαίρομαι που το συνειδητοποίησα και το σταμάτησα.
Ενώ αναλαμβάνω πλήρη ευθύνη για τις πράξεις μου, πιστεύω πως εγώ, όπως και πολλοί άλλοι άντρες, είμαστε προϊόντα της κοινωνικής μας εκμάθησης. Έχει να κάνει με την γενική αίσθηση που η κοινωνική αυτή εκμάθηση μας δίνει σχετικά με την παραδοχή των λαθών μας και την έκθεση των συναισθημάτων μας.
Όταν αποθαρρυνόμαστε στα νεανικά μας χρόνια και την εφηβεία μας από τον να εκφράζουμε συναισθήματα, αυτό κάνει πολλούς από εμάς να παραμένουμε ακλόνητοι στην άρνησή μας να εκφράσουμε μετάνοια όταν βλέπουμε ότι οι πράξεις μας πληγώνουν κάποιον.
Όταν έγραφα αυτό το άρθρο, θυμήθηκα μία από τις αγαπημένες μου φράσεις της Gloria Steinem. “Το πρώτο πρόβλημα για όλους μας, άντρες και γυναίκες, δεν είναι να μάθουμε, αλλά να ξεμάθουμε».
Για πολλούς από εμάς, το ζήτημα είναι πρωτίστως το πώς θα ξεμάθουμε να αναβοσβήνουμε εκείνα τα φώτα, και να μάθουμε πώς θα αναγνωρίζουμε και θα καταλαβαίνουμε τα αισθήματα, τις απόψεις και τις θέσεις των γυναικών στη ζωή μας.
Αλλά το ζήτημα του gashligting τελικά δεν έχει να κάνει με το ότι έχουμε μάθει να πιστεύουμε πως η γνώμη των γυναικών δεν έχει το ίδιο βάρος με τη δική μας? Με το ότι αυτό που έχουν να πουν οι γυναίκες, αυτό που νιώθουν, δεν είναι εξίσου έγκυρο?
Υashar Ali
Το παραπάνω αποτελεί δική μου μετάφραση του άρθρου του Yashar Ali με τίτλο «A Message to Women from A Man: You Are Not Crazy» που εμφανίστηκε πρώτα στο The Current Conscience και αναδημοσιεύτηκε στην Huffington Post. Εδώ μπορείτε να δείτε το αρχικό κείμενο.
Επειδή έχει γίνει πια κλασικό μοτίβο αυτή η απαίτηση να τους χαμογελάμε, θα πρότεινα στη θέση του «χαμογελάτε, κάνει τους άλλους να ανησυχούν» το «μην χαμογελάτε, κάνει τους μισογύνηδες ΕΞΑΛΛΟΥΣ».
Σε αυτό το σημείο να παραθέσω άλλο ενα απόσπασμα από το αγαπημένο μου βιβλίο πάνω στη σχέση της έμφυλης γλώσσας του σώματος με την ανδρική κυριαρχία:
«Η υποταγμένη στάση που επιβάλλεται στις γυναίκες των Καβύλων αποτελεί οριακή εκδοχή της στάσης που επιβάλλεται στις γυναίκες, ακόμηκαι σήμερα, στις Ηνωμένες Πολιτείες όπως και στην Ευρώπη, και η οποία, όπως έχουν αποδείξει πολλοί παρατηρητές, έχει κάποιες προστακτικές: να χαμογελούν, να χαμηλώνουν το βλέμμα, να δέχονται να τις διακόπτουν κτλ. Η Νάνσυ Χένλεϋ δείχνει πώς διδάσκεται στις γυναίκες το να καταλαμβάνουν το χώρο, να περπατούν, να υιοθετούν τις κόσμιες στάσεις του σώματος.»
Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία
Μαλάκα υπάρχουν άντρες που νομίζουν ότι αποζητάμε τον βασισμένο σε μισογυνικές αντιλήψεις περί savoir vivre και κανονιστικής θηλυκότητα σεβασμό τους. Απίστευτο!
Παιδιά όχι, τον δικό σας σεβασμό τον έχουμε χεσμένο.
Επειδή πυκνώνουν οι εξομολογήσεις και οι λοιπές διαδικτυακές δηλώσεις για τις γυναίκες που την έχουν δει «ντίβες», «δούκισσες», «πριγκίπισσες» κτλ, ας ξεκαθαρίσουμε τα εξής:
-Όταν δεν σας δίνουμε όση σημασία νομίζετε ότι δικαιούστε, δεν σημαίνει ότι σας βλέπουμε κατώτερους, σημαίνει απλά οτι δε μας ενδιαφέρετε σε κανένα επίπεδο -φιλικό ερωτικό, κτλ. Δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι. Αν εσάς αυτό σας δημιουργεί κόμπλεξ κατωτερότητας, είναι δικό σας θέμα
-Δεν είμαι σίγουρη ότι η ευγένεια δεν βλάπτει όταν μεταφράζεται σε υποχρέωση να απαντάμε σε κάθε τύπο που μας έβαλε στο μάτι. Μας κοστίζει σε όρους χρόνου και ενέργειας. Η πατριαρχία έχει δυσανάλογες απαιτήσεις από τις γυναίκες στο ζήτημα της «ευγένειας» και συχνά σημαινει οτι πρέπει να κοιτάμε περισσότερο τις ανάγκες των αντρών από τις δικές μας.
-Να είστε σίγουροι ότι είμαστε ήδη πιο ευγενικές από ότι φαντάζεστε, διαφορετικά θα σας απαντούσαμε «Σε βρίσκω βαρετό και αδιάφορο και δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί κάτι ανάμεσά μας στον αιώνα τον άπαντα οπότε σταμάτα να μου στέλνεις μηνύματα και να σπαταλάς τον χρόνο και των δύο μας». Αντ’αυτου σφίγγουμε τα δόντια και σας απαντάμε μονολεκτικά μπας και πιάσετε το μήνυμα μόνοι σας κάπως πιο ανώδυνα
-Αν σας απαντούσαμε πιο γρήγορα και πιο εγκάρδια, θα μας κατηγορούσατε μετά ότι σας βάλαμε στο friendzone και σας δίναμε φρούδες ελπίδες για να σας έχουμε για καβάτζα.
-Αφήστε τα σάπια με το «δε θαμπώθηκαν ολοι με την ομορφιά σας» και «δε σας την πέφτουν όλοι». Ξέρουμε πολύ καλά πότε ένας άντρα μας την πέφτει ή έχει άλλες βλέψεις. Το gaslighting αλλού.
-Το «όποιος σπέρνει καβάτζες θερίζει μοναξιές» είναι η κλασική έμμεση πατριαρχική απειλή ότι αν δεν ενδώσουμε στον αδιάφορο τύπο που μας την πέφτει, θα μείνουμε μόνες μας. Oh well, ας μείνουμε μόνες μας, καλύτερο από το να καταλήξουμε με έναν τύπο που νιώθει την ανάγκη να γράψει μια εξομολόγηση αντί να το πάρει απόφαση ότι οι γυναίκες δεν υπάρχουν για να κολακεύουν το εγώ του.
Οδηγήσαμε τους άντρες στον ενδυματολογικό εξευτελισμό. Τώρα φταίμε ΚΑΙ για τον τρόπο που ντύνονται οι ενήλικοι άντρες. Γιατί όταν ντυνόμαστε εμείς με τρόπο που δεν εγκρίνουν, είναι δικό μας λάθος. Όταν ντύνονται άντρες με τρόπο που άλλοι άντρες δεν εγκρίνουν, πάλι εμείς φταίμε. Όταν μας λένε «ξεκωλα» όλη μέρα, δεν θα ισχυριστεί κανείς/μία οτι οι άντρες μας οδηγούν στον ενδυματολογικό εξευτελισμό, γιατί φταίμε εμείς που «δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας». Αλλά αν τύχει κανένας άντρας και αποφασίσει να αποκτήσει στυλ που ξεφεύγει από το mainstream, είναι οι γυνάικες που το επιβάλλουν. Τόσο καταπιεστικές.
Άλλη μία νηφάλια, μετρημένη αντιφεμινιστική αντίδραση που αποδεικνύει ότι όσοι εχθρεύονται τον φεμινισμό «έχουν απλά διαφορετική άποψη» καλέ. Να το συζητήσουμε! Δεν υπάρχει τίποτα που δεν λύνεται με διάλογο. Αγάπη μόνο.
And this is why we need feminism αγαπητ@ μου. Κατα τ’άλλα είμαστε εμείς οι «φεμιναζί»
O ένας είναι «ειλικρινής»
και «κυνικός»..
Ο άλλος είναι «χιουμορίστας»…
Ούτε ένας που να παραδέχεται πως είναι μισογύνης…
Πφφφ…
ΥΓ: Αυτά τα στίκερ που κυκλοφορούν με τις πολλές τελίτσες είναι πάντα τόσο ηλίθια όσο φαίνονται.
Όχι, οι γυναίκες δεν κάνουν screenshot τα πάντα για να τα στείλουν στις φίλες τους να γελάσουν μαζί σας. Άλλη όρεξη δεν είχαν νομίζετε. Κάνουν screenshot όμως τις μισογυνικές σας μαλακίες και τις στέλνουν εδώ για να γελάσουμε όλ@ μαζί με το πόσο κομπλεξικοί είστε και να αποδείξουμε ότι ζούμε σε μία μισογυνική κοινωνία που δεν περνάει μέρα χωρίς να δούμε ή να ακούσουμε κάτι που να προσβάλλει το φύλο μας.
Oι απολογητές της πατριαρχίας όχι μόνο νοσταλγούν ένα παρελθόν που δεν έχουμε ιδέα αν υπήρξε ποτέ, αλλά παραδέχονται και ανοιχτά πως θα προτιμούσαν να μπορούν να βιάζουν γυναίκες αντί να αλληλεπιδρούν μαζί. Σοβαρά τώρα, γιατί ο βιασμός κάνει κάποιον περισσότερο άντρα? Και γιατί είναι κάτι άξιο θαυμασμού?
Η φυσικοποίηση αυτή του βιασμού ως κάτι που ήταν στην φύση του άντρα αλλά τον καταπίεσε ο νόμος και ο πολιτισμός, είναι η βάση της κουλτούρας του βιασμού που βλέπει τον άντρα ως έναν πάντα εν δυνάμει βίαιο βιαστή που θα προχωρήσει την πράξη αν βρει την κατάλληλη δικαιολογία οι τις κατάλληλες συνθήκες.
Περισσότερα εδώ:
«In other words, the caveman-club-‘er-over-the-head-and-drag-her-by-the-hair narrative is pure mythology. The mythology, nonetheless, affirms the idea that men are naturally coercive and violent by suggesting that our most natural and socially-uncorrupted male selves will engage in this sort of behavior. Rape, that is.
The idea also affirms the teleological idea that society is constantly improving and, therefore, getting closer and closer to ideals like gender equality. If it’s true that “we’re getting better all the time,” then we assume that, whatever things are like now, they must have been worse before. And however things were then, they must have been even worse before that. And so on and so forth until we get all the way back to the clubbing caveman.
Thinking like this may encourage us to stop working to make society better because we assume it will get better anyway (and certainly won’t get worse). Instead of thinking about what things like gender equality and subordination might look like, then, we just assume that equality is, well, what-we-have-now and subordination is what-they-had-then. This makes it less possible to fight against the subordination that exists now by making it difficult to recognize.»
http://thesocietypages.org/socimages/…/08/caveman-courtship/
Ναι, Είσαι Μισογύνης 