Όταν Είσαι Εναντίον της Έκτρωσης με Εξαίρεση την Περίπτωση Βιασμού

34536454_393521574459245_5983700019620872192_n.jpg

Αντιγράφοντας το tweet της Laurie Penny*:
«Αν πιστεύεις οτι η έκτρωση θα πρέπει να επιτρέπεται μονο σε περίπτωση βιασμού ή αιμομιξίας. μην προσποιεισαι οτι έχει να κάνει με τη «ζωή». Αν θεωρείς οτι είναι αποδεκτό όταν η γυναίκα έχει βιαστεί, αυτό που στην πραγματικότητα λες ειναι πως οι γυναίκες θα πρέπει να τιμωρούνται που συναίνεσαν στο σεξ υποχρεώνοντας τις να γεννήσουν»

Τι δηλαδή, η «αγέννητη ψυχούλα» αξιζει ξάφνικα να «σκοτωθεί» επειδή κάποιος βίασε μια γυναίκα? Απλά παραδέξου οτι μια αγέννητη μάζα κυττάρων έχει για σένα μεγαλύτερη αξία από μία σεξουαλικά δραστήρια γυναίκα και άσε τις μεταφυσικές ανησυχίες περί «ζωής» και «δολοφονίας». Και πάψε να προσποιείσαι οτι ενδιαφέρεσαι για το καλο του παιδιού που θα έχει γονιό ένα όπως λες «ανεύθυνο ζωο».

*https://twitter.com/PennyRed/status/999616386661044224

Advertisements

Γιατί δε θα Είχε Κανένα Νόημα ένα Pride που «Δεν Κάνει Εντύπωση»

35079131_395771814234221_6203920683857084416_n.png

Κάθε φορά που γίνεται το Pride βγαίνει στην επιφάνεια αυτό το είδος ομοφοβικού ηλίθιου που προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει γιατι γίνεται το Pride in the first place. Ας το διευκρινήσουμε λοιπόν για άλλη μια φορα: το Pride, όπως αφήνει να εννοηθεί και η ίδια η λέξη. είναι μια εκδήλωση υπερηφάνειας κόντρα στο αίσθημα ντροπής που έχει επιβάλλει η ετεροκανονική κοινωνία σε όλες τις σεξουαλικότητες πέρα της ετεροφυλόφιλης. Δεν έχει τόσο ενημερωτικό χαρακτήρα, δεν είναι μια έκθεση που πουλάει προϊόντα και προσπαθεί να ενημερώσει σχετικά με τις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες για να ψωνίσουν και οι υπόλοιποι ούτε καμία αίρεση που σου μοιράζει φυλλάδιο για να σε μπάσει στο κόλπο -αν και φυσικά οι διάφορες οργανώσεις και τα περίπτερα φροντίζουν να σε ενημερώσουν και για τα πολιτικά θέματα που σχετίζονται με τα LGBTQ θέματα. Η κυρίως παρέλαση όμως δεν γίνεται για ενημέρωση.

Το Pride γίνεται ακριβώς γιατί ως εικόνα οι ομοφυλόφιλ@, οι ομοφυλόφιλ@ που αγγίζονται, οι άντρες που ντύνονται μη αρρενωπά, οι άντρες με τακούνια, φτερά και γκλίτερ, τα trans άτομα, η ανοιχτή εκδήλωση της σεξουαλικότητας του καθενός όπως θέλει να την εκφράσει, συνεχίζουν να θεωρούνται «προκλητικά» -κι αυτό που υπονοείται πως προκαλούν είναι τόσο η αποστροφή όσο και η βία. Ένα Pride σεμνό και ήσυχο που θα πέρναγε τόσο απαρατήρητο όσο αναγκάζονται να περνάνε τα LGBTQ άτομα τον υπόλοιπο χρόνο, δε θα είχε και κανένα απολύτως νόημα. Ενα Pride που παίζει με τους κανόνες της ομοφοβικής κοινωνίας προσπαθώντας να κερδίσει την αποδοχή των ετεροφυλόφιλων μοιάζοντας με αυτούς θα ήταν self-defeating.

Το Pride είναι πρωτίστως μια εκδήλωση ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ σε αντίθεση με την αφάνεια στην οποία περνάνε τα LGBTQ άτομα και τα LGBTQ δικαιώματα τόσο από την ντροπή που τους επιβάλλεται όσο και από ένστικτο επιβίωσης. Όσο λοιπόν σας μπαίνει στο μάτι, θα έχει και λόγο ύπαρξης. Η μεγαλύτερη κατάκτηση θα είναι αυτό το «πανηγύρι» να σταματήσει να σας κάνει εντύπωση και αυτό θα γίνει όταν το ομοφοβικό σας μάτι εξοικειωθεί με την εικόνα.

Hanmaid’s Tale: Greek Edition

35298488_396652367479499_701277943648747520_n.png

Το σχόλιο αυτό από οπαδό του Lady-ism, που συνοδεύτηκε και από like της ίδιας της σελίδας- δείχνει ακριβώς τη λογική κατά των εκτρώσεων σύμφωνα με την οποία η θηλυκότητα εξισώνεται με την μητρότητα και η γυναίκα με την μήτρα της. Το σχόλιο αυτό ομως πάει και λιγο παραπέρα, φανερώνοντας πώς συνδέεται η αντίθεση στην έκτρωση με την αντίθεση στην ελευθερία και την αυτοδιάθεση του σώματος των γυναικών εν γένει: η γυναίκα που δεν διαθέτει την μήτρα της ανά πάσα στιγμή δε θα πρέπει να είναι καν σε θέση να κάνει παιδιά. Η μητρότητα δηλαδή δε θα έπρεπε να αποτελεί καν επιλογή, μια επιλογή που θα κάνει σε μετέπειτα χρόνο για γυναίκα όταν οι συνθήκες ζωής της ή απλά η επιθυμία της αλλάξει. Για τον σχολιαστή οι γυναίκες δε θα έπρεπε καν να έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν, η μήτρα τους θα έπρεπε να ακολουθεί την λογική «use it or lose it».

Έτσι μας βλέπουν οι αντιφεμινιστές, σαν μια μηχανή αναπαραγωγής που αν δεν δουλεύει ανά πάσα στιγμή θα πρέπει απλά να πεταχτεί ή να διαλυθεί για κανένα ανταλλακτικό. Και κάπως έτσι τα παιδιά μετατρέπονται σε προιόντα μαζικής παραγωγής, και όχι σε μία απόφαση ζωής που θα τους εξασφαλίζει κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης και την αγάπη που έχουν ανάγκη.

Hürrfem Sultan

Πώς η Πατριαρχία Αναπλαισιώνει την Γυναικεία Υποταγή ως Εξυπνάδα

35114057_396713327473403_4415817775809822720_n.png

To Τι λες τώρα;, η σελίδα με τους 1 εκατομμύριο followers, από τους οποίους όσοι δεν είναι bots εχουν σίγουρα υποστεί λοβοτομή, συνεχίζει απρόσκοπτο το πατρονάρισμά του, ένα πατρονάρισμα που οπως και ο φασισμός του είναι ίσως πιο διακριτικά και γι αυτό πιο επικίνδυνά από αυτά πχ του lady-ism.

Στο νέο άρθρο του μας εξηγεί τα 10 χαρακτηριστικά μιας έξυπνης γυναίκας. Δεν χρειάζεται να διαβάσουμε το περιεχόμενο για να συμπεράνουμε ότι ειναι σεξιστικό. Το καταλαβαίνουμε ήδη από τον τίτλο. Τα χαρακτηριστικά της έξυπνης γυναίκας δεν είναι διαφορετικά από αυτά του άντρα. Δεν χρειάζονται ξεχωριστό αφιέρωμα. Οι γυναίκες ΔΕΝ είναι έξυπνες με διαφορετικό τρόπο από τους άντρες. Αυτός είναι ένας επικίνδυνος πατριαρχικός μύθος που διαμορφώθηκε από το γεγονός πως οι γυναίκες, όντας για χιλιάδες χρόνια μια καταπιεσμένη ομάδα, όφειλαν να ελίσσονται και να χρησιμοποιούν τις περιορισμένες εξουσίες τους για να επιβιώσουν στον πατριαρχικό τους κόσμο. Αυτό όμως δεν είναι η «γυναικεία» εξυπνάδα, είναι το ένστικτο επιβίωσης (και η αντίσταση) του καταπιεσμένου.

Τώρα που οι γυναικες απέκτησαν περισσότερα δικαιώματα, η εξυπνάδα των γυναικών απέκτησε ένα αρνητικό πρόσημο, έγινε πιο απειλητική για τους άντρες. Γι αυτό η λαϊκή σοφία και ντουζίνες τέτοιων άρθρων προσπαθούν να δαμάσουν την εξυπνάδα αυτή, να την θέσουν στην υπηρεσία των ανδρών ή απλά να μας πείσουν οτι είναι εξυπνάδα… να κρύβουμε την εξυπνάδα μας.
«Ο άντρας είναι το κεφάλι και η γυναίκα ο λαιμός» λένε, προσπαθωντας να μας πείσουν οτι η καπάτσα γυναίκα (άλλη μια λέξη που προσπαθεί να περιγράψει την γυναικεία εξυπνάδα) δρα στα παρασκήνια.

Όπως κάθε καλό πατρονάρισμα, το κυρίως μήνυμα κρύβεται πίσω από σωρεία κολακειών και ρομαντισμού. Τα περισσότερα χαρακτηριστικά είναι απλά σημεία που θα επιδείκνυε κάθε έξυπνος άνθρωπος (πχ «εξυπνη είναι η γυναίκα που είναι πολύπλευρη» ,»η έξυπνη γυναίκα έχει χιουμορ»»), έχουν σκοπό να χαιδέψουν την αναγνώστρια κάνοντας την να ταυτιστει με την έξυπνη γυναίκα που περιγράφουν. Και κάπου εκεί, τσουπ, πετάνε ύπουλα και την πρωτοκαθεδρία του άντρα. Είναι εξυπνάδα λοιπόν να δίνεις τον πρώτο λόγο στον άντρα. Προσέξτε, το θέμα δεν είναι οτι καμία φορά πρέπει να δίνεις τον πρώτο λόγο σε κάποιον πιο σχετικό και έμπειρο από σένα. Ο πρώτος λόγος εδώ δινεται με βάση το φύλο γιατι στην ουσία τα άρθρα αυτά είναι εγχειρίδια σχέσεων και οδηγίες του πώς να γίνουμε περιζήτητες νύφες. Καμία δικαιολογία δεν προσφέρεται γι αυτο πέρα από λίγο ακόμα πατρονάρισμα: «δεν έχεις να αποδείξεις κάτι» μας συμβουλεύουν, λες και η μόνη καλή δικαιολογία να μη δώσεις τον πρώτο λόγο σε κάποιον άλλον είναι επειδή ήθελες κάτι να αποδείξεις.

Τόσες χιλιάδες χρόνια τον πρώτο λόγο τον είχε ο άντρας γιατί η γυναίκα δεν είχε καν φωνή. Τώρα που απέκτησε φωνή δεν πρέπει να την χρησιμοποιεί, πρέπει πάλι να αφήσει τον άντρα να μιλάει γιατί τάχα δεν εχει κάτι να αποδείξει. Απλά αυτή τη φορά θα το κάνουμε με τη θέληση μας, γιατί τάχα είμαστε ‘εξυπνες’ και το ξέρουμε. Και αυτός ειναι άλλος ένας τρόπος με τον οποίο η πατριαρχία μας ζητάει να υποταχθούμε οικειοθελώς με το καρότο, τώρα που έχει απολέσει ως επί το πλείστον το μαστίγιο

To Bullying και η «Σκληραγώγηση» της Νεολαίας

τι λες τώρα.png

Mπήκα στο αγαπημένο Τι λες τώρα; για να δω τί λένε οι αναγνώστες του για το bullying και δεν απογοητεύτηκα, γιατί στα πέντε πρώτα σχόλια διατυπώθηκαν οι απόψεις που δείχνουν 1) ακριβώς πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία το bullying και 2) γιατί αυτό αποτελεί τόσο συχνό και διαχρονικό φαινόμενο.

Καταρχάς λοιπόν, το bullying θεωρείται ένα τελετουργικό ενηλικίωσης, μιά δοκιμασία που πρέπει να περάσουν τα παιδιά για να θεωρηθούν πετυχημένοι ενήλικες. Στα δε αγόρια η διαδικασία αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την τοξική αρρενωπότητα: από τη μία, bullying υφίστανται κυρίως τα αγόρια που δεν συμμορφώνονται με το ιδεώδες της κυρίαρχης αρρενωπότητας, από την άλλη, το να αντιμετωπίζεις το bullying «σαν άντρας» σημαίνει ακριβώς να το αντιμετωπίζεις χωρίς να παραπονιέσαι, χωρίς να δείχνεις ότι σε επηρεάζει, χωρίς να κλαις, χωρίς να δείχνεις φόβο ή λύπη (αισθήματα που δεν ταιριάζουν σε άντρες), και φυσικά χωρίς να το λες στους γονείς και στους καθηγητές σου γιατί τότε είσαι »καρφί». Όσοι αποτυγχάνουν στη δοκιμασία αυτή είναι απλά «μαμόθρευτα» και »φλώροι», που απέδειξαν ότι μάλλον τους άξιζε το bullying in the first place, αφού δεν ήταν »πραγματικοί» άντρες.

Η δεύτερη άποψη φαίνεται απλώς αφελής και δήθεν καλοπροαίρετη, είναι όμως εξίσου επιβλαβής. Το να πιστεύεις ότι «αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» τότε το bullying δεν θα σε επηρεάσει, ρίχνει το βάρος στο θύμα, το οποίο θα πρέπει να κλείσει τα αυτιά και τα μάτια του στην ψυχολογική και σωματική βία που υφίσταται, λές και το «να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» δεν διαμορφώνεται ακριβώς από την αλληλεπίδραση με τους γύρω σου. Λες και το να γνωρίζεις την «αξία σου» δε διαμορφώνεται από την απαξίωση και την υποτίμηση που δέχεσαι σύμφωνα με προκαθορισμένους κοινωνικούς κανόνες. Η στάση αυτή υπονοεί ότι το να είσαι σκληρός και το να έχεις αυτοπεποίθηση είναι υπέρτατα ιδανικά, ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να διαμορφώσει έναν σκληρό χαρακτήρα, αντί να αναγνωρίσει ότι κάθε άτομο έχει υποχρέωση να καλλιεργεί την ενσυναίσθησή του. Η ιδέα της αυτοεκτίμησης και της αυτοπεποίθησης βέβαια, συνδέεται με το γενικότερο νεοφιλελεύθερο discourse περί της ευθύνης που έχει το κάθε άτομο να επιβιώνει στο περιβάλλον του, αγνοώντας το ίδιο το περιβάλλον και τις σχέσεις εξουσίας που το διαμορφώνουν. Η αυτοεκτίμηση είναι μεν καλή και χρήσιμη, αλλά δε θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία και ως άλλοθι στην υποτίμηση και απαξίωση που υπομένει ο οποιοσδήποτε. Αντί να θεωρούμε ότι τα παιδιά έχουν υποχρέωση να εκπαιδεύονται στη σκατίλα της κοινωνίας, καλό θα ήταν να επικεντρωθούμε στο πώς να περιορίσουμε τη σκατίλα αυτή, που όχι, δεν είναι ούτε δεδομένη, ούτε αναπόφευκτη.

Και τα δύο σχόλια συνδέονται με το γενικότερο αφήγημα της «μαλθακοποίησης» της σημερινής νεολαίας -και δη τον αγοριών- βλέποντας με κάποια νοσταλγία το παρελθόν όπου το bullying θεωρούταν φυσιολογικό κομμάτι της ζωής και όλοι έκαναν μόκο. Αν νομίζετε όμως πως το bullying δεν επηρέασε τη δική σας γενιά, είστε η ζωντανή απόδειξη ότι ναι το έκανε, μεταμορφώνοντας σάς σε σκατόψυχα σκουπίδια που νομίζουν οτι ο καθένας έχει υποχρέωση να το ανέχεται με σφιγμένα δόντια και ψηλά το κεφάλι, όσο κι αν του κοστίζει ψυχικά.

~Χιουρφέμ Σουλτάν

H Αριστερά και το Έλλειμμα Διαθεματικότητας

33775999_197315657572050_7594748918139715584_n

Η Ουρανία είναι χοντρή. Οι χρυσαυγίτες είναι φλώροι. Οι μπάτσοι είναι μουνιά. Ο Κασιδιάρης είναι π**στης. Τους φασίστες θα τους γαμήσουμε.

Προσπαθείστε να εξηγήσετε σε έναν αριστερό ή αναρχικό ότι ο αντι-ρατσιστικός και αντι-καπιταλιστικός του ζήλος δεν δικαιολογεί αυτή τη γλώσσα, και θα χαρακτηριστείτε αυτόματα νεοφιλελεύθεροι. Επειδή η ματσίλα της αριστεράς δεν σηκώνει «αστική ευγένεια». Και το να μην στιγματίζεις περιθωριοποιημένες ομάδες που δεν έχουν καμία σχέση με το φασισμό, το να μην αναπαράγεις συστημική βία μέσω της γλώσσας, θεωρείται από αυτούς ζήτημα καλών τρόπων, ένα είδος αχρείαστου «savoir vivre», ανάλογο με το να τρως την πίτσα με μαχαιροπίρουνα. Ή ακόμα χειρότερα: υποκριτική πολιτική ορθότητα – αγαπημένος όρος και της ακροδεξιάς – και όχι αγώνας ενάντια σε πολλαπλές μορφές καταπίεσης. Συχνά αρέσκονται να προσποιούνται πως η αντίθεσή μας σε αυτήν τη ρητορική πηγάζει τάχα από την συμπόνοια και την συμπάθειά μας προς τα λεπτεπίλεπτα συναισθήματα του φασίστα και πως όλο αυτό το debate απορρέει από κάποιο είδος ανθρωπισμού και καλοσύνης, λες και οι φεμινίστριες είναι τίποτα χριστιανοί ιεραπόστολοι που ήρθαν να κηρύξουν την αδελφοσύνη με τους ναζί.

Γιατί αρνούνται πεισματικά οι αριστεροί και οι αναρχικοί να τροποποιήσουν την γλώσσα τους ούτως ώστε να συμπεριλάβουν και άλλες ομάδες, ομάδες ευάλωτες, που παραδοσιακά θεωρούνται θύματα μόνο της Δεξιάς και του φασισμού; Επειδή οι manarchists και οι brocialists θεωρούν πως ο αντιφασιστικός και αντικαπιταλιστικός χώρος είναι χωράφι τους. Και δε θα τους πει κανείς πώς να το κουμαντάρουν – πόσο μάλλον μιά γυναίκα, ή μιά χοντρή, ή ένας γκέι. Ακόμα κι αν είναι και αυτοί αριστεροί ή αναρχικοί. Δεν έχει σημασία, για να μην υποστηρίζουν κάθε προσβολή προς τους φασίστες, σίγουρα θα έπεσαν κι αυτ@ θύματα της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας.

Οι αριστεροί και οι αναρχικοί αυτοί δε θέλουν να καταλάβουν πως χρησιμοποιώντας μία ταυτότητα ως προσβολή, θίγουν ΌΛΑ τα μέλη που αγγίζει/συμπεριλαμβάνει αυτή η ταυτότητα. Όταν αποκαλείς την Μιχαλολιάκου χοντρή με τρόπο που υπονοεί ότι αυτό είναι κάτι το αρνητικό για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπεται, είναι αδύνατο να θίξεις ΜΟΝΟ τις ακροδεξιές χοντρές. Όταν χαρακτηρίζεις τους μπάτσους μουνιά, υπονοώντας πως τα (cis) γυναικεία γεννητικά όργανα πάνε πακέτο με την έλλειψη θάρρους ή «μπέσας», είναι αδύνατο να μην αναπαράγεις ταυτόχρονα την υποτίμηση προς το γυναικείο φύλο εν γένει. Δεν είναι αυτός ο τρόπος που λειτουργεί η γλώσσα. Τα νοήματα που δίνεις στις λέξεις μπαίνουν σε κυκλοφορία ανεξάρτητα από τις προθέσεις σου.

Αλλά όχι, προσπάθησε να το εξηγήσεις αυτό σε έναν manarchist ή σε έναν brocialist και θα κατηγορηθείς αμέσως για ισαποστακισμό, λες και ο ταξικός αγώνας αποδυναμώνεται αν αρνηθούμε να μειώσουμε τους πολιτικούς μας αντιπάλους με λέξεις που ταυτόχρονα απαξιώνουν ομάδες τις οποίες η αριστερά και η αναρχία θα έπρεπε κανονικά να προστατεύουν. Το να μη βρίζεις την Μιχαλολιάκου ως «χοντρή», είναι γι’ αυτούς το ίδιο με το να καταδικάζεις τη βία από όπου κι αν προέρχεται. Μόνο που στην πραγματικότητα το να αρνείσαι να θίξεις την Μιχαλολιάκου με βάση το βάρος της, σημαίνει ότι καταδικάζεις την λεκτική βία που απευθύνεται και σε ανθρώπους ΠΕΡΑ της Μιχαλολιάκου. Αν πετάξεις μιά πέτρα σε έναν φασίστα θα πετύχεις μόνο τον φασίστα. Όλα καλά. Αν πετάξεις όμως στον φασίστα μιά βρισιά που δεν αφορά μόνο το άτομο του, αλλά μαζί και μιά ολόκληρη ομάδα που ΗΔΗ αντιμετωπίζει λεκτική και όχι μόνο βία, τότε δε θα θίξεις μόνο τον φασίστα. Αλλά προφανώς οι ομάδες εκείνες θεωρούνται απλά «παράπλευρες απώλειες» που δε θα έπρεπε να αποθαρρύνουν τους γενναίους μας πολεμιστές, οι οποίοι με θάρρος και αυταπάρνηση τουϊτάρουν ασταμάτητα προς την Μιχαλολιάκου και φτιάχνοντας χοντροφοβικά memes. Δεν είναι κακό βέβαια να θεωρείς τα memes και τα tweets πολιτική πράξη. Αν όμως δέχεσαι την πολιτική πράξη και σε επίπεδο λόγου, γιατί να μην είναι πολιτική πράξη και η τροποποίηση της γλώσσας σου?

Αριστεροί και αναρχικοί όφειλαν να τα γνωρίζουν όλα αυτά. Γιατί Αριστερά και Αναρχία – σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό – έχουν στη διάθεσή τους καλύτερα θεωρητικά εργαλεία για να αντιληφθούν τις διάφορες μορφές συστημικής βίας. Ίσως αν το είχαν ψάξει λίγο περισσότερο να είχαν δει, για παράδειγμα, τον τρόπο με τον οποίο το στίγμα του χοντρού συνδέεται με μιά νεοφιλελεύθερη θεώρηση του κόσμου, όπου ο έλεγχος του σώματος από το άτομο είναι κεντρικής σημασίας και η «αποτυχία» του καταλογίζεται στην ατομική ευθύνη και σε χαρακτηριστικά όπως η οκνηρία και η αδυναμία – τεράστια αμαρτήματα στο νεοφιλελεύθερο αξιακό σύστημα. Αν προσποιείσαι ότι οραματίζεσαι έναν δικαιότερο κόσμο, αλλά κλείνεις τα μάτια στις μορφές αυτές αδικίας και καταπίεσης, που πιστεύεις πως δε σε αφορούν, τότε μάλλον θεωρείς πως ο δικαιότερος αυτός κόσμος γυρίζει γύρω από εσένα. Αν ισχυρίζεσαι πως είσαι αριστερός ή αναρχικός αλλά ενδιαφέρεσαι μόνο για τις μορφές της καταπίεσης που σε αγγίζουν άμεσα – όπως η ταξική – τότε δεν είσαι πραγματικά αντικαπιταλιστής, είσαι αποτυχημένος καπιταλιστής.

Όλη αυτή η επιθετικότητα που βγάζουν οι manarchists και οι brocialists όταν τους ζητάμε να ελέγξουν την γλώσσα που χρησιμοποιούν έχει και μια δόση ματσίλας. Οι Αριστεροί και οι Αναρχικοί άντρες είναι πολύ τεμπέληδες για να σκεφτούν καλύτερες προσβολές από αυτές που έμαθαν στο δημοτικό και τις οποίες βαριούνται να αναθεωρήσουν από τότε, και δε θα τους ξεβολέψουμε εμείς, οι υστερικές φεμινίστριες. Κάποιο ευαίσθητο νεύρο τους χτυπάει όταν οι γυναίκες, οι γκέι, οι τρανς ή οι χοντροί, διεκδικούν τον χώρο τους μέσα στη Αριστερά ή την Αναρχία ζητώντας αλλαγές. Ωραίες οι αριστερές και οι αναρχικές γκόμενες και οι γκέι φίλοι, αλλά όχι και να τους λένε πώς θα ασκήσουν πολιτική! Ταυτόχρονα, η επίθεση στον ανδρισμό των φασιστών αποτελεί ένα είδος σύγκρουσης αρρενωποτήτων για το ποιος είναι ο «πραγματικός» άντρας. Σε αυτή την σύγκρουση ο σεξιστικός και ομοφοβικός λόγος είναι αποδεκτός γιατί το διακύβευμα είναι ακριβώς αυτό: να μην εξισωθούν με τίποτα γυναικούλες ή τίποτα γκέι.

Πέρα από ματσίλα όμως, η ρητορική αυτή αποτελεί στη ουσία και έκφραση της πλήρους αδιαφορίας τους για ομάδες όπως οι γυναίκες, οι ομοφυλόφιλοι, οι χοντροί, οι τρανς, ομάδες που στην ουσία περιθωριοποιούνται ΚΑΙ στα πλαίσια της Αριστεράς και της Αναρχίας. Κι όχι μόνο περιθωριοποιούνται, αλλά τα αιτήματά τους χαρακτηρίζονται διασπαστικά – αν οχι νεοφιλελέ. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που διασπά Αριστερά και Αναρχία είναι η έλλειψη διαθεματικότητας. Όσο η Αριστερά και η Αναρχία αφήνουν απ’ έξω ομάδες με τις οποίες θα έπρεπε να εναρμονίζουν τον αγώνα τους, με τη δικαιολογία πως οι αγώνες αυτών τάχα δεν συνδέονται με τον καπιταλισμό – spoiler alert: συνδέονται – θα είναι καταδικασμένες σε μία αέναη διάσπαση, για την οποία ευθύνονται οι cis, ετεροφυλόφιλοι, abled-bodied άντρες αριστεροί κι αναρχικοί, που προσπαθούν να οικειοποιηθούν Αριστερά και Αναρχία ως φέουδά τους, επιβάλλοντας τις δικές τους προτεραιότητες και ιεραρχίες σε όλους τους υπόλοιπους που απλά θα πρέπει να φέρονται ως φιλοξενούμενοι στους κόλπους τους.

 

Γιατί οι Άντρες Έχουν Trust Issues

this-is-why-i-have-trust-issues-mur-oh-shit-4132264

«This is why I have trust issues» δηλώνουν οι άντρες σε διάφορες παραλλαγές αυτού του meme που δείχνουν την ίδια γυναίκα βαμμένη και άβαφτή -ή απλά σε μια λιγότερο κολακευτική φωτογραφία. Η έκφραση του φοβου τους ότι οι γυνάικες θα τους «κοροιδέψουν» με τις ψεύτικες βλεφαρίδες τους και το make up τους έρχεται να προστεθεί σε ένα ευρύτερο discourse όπου οι γυναίκες φτιασιδώνονται με σκοπό να παρασύρουν τους άντρες. Αυτός ειναι ο λόγος που οι άντρες αυτοί δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τις γυναίκες. Αυτό ειναι το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί -να ξυπνήσουν δίπλα σε μια γυναίκα που δεν είναι το πρωι τόσο εμφανίσιμη όσο την προηγούμενη βραδιά γιατί αυτό θα τους στερούσε τους πόντους που κέρδισαν σκοράροντας ένα ωραίο «κομμάτι».

Στο μεταξύ οι γυναίκες δυσκολεύονται να εμπιστευτούν τους άντρες εξαιτίας της πιθανότητας βιασμού, κακοποίησης, slut shaming, revenge porn, σεξουαλικής παρενόχλησης και φυσικά τους γεγονότος ότι τις βλέπουν απλα σαν ένα διακοσμητικό αντικείμενο που χάνει αξία αν οι βλεφαρίδες της όντως δεν είναι τόσο μακριές και τα φρύδια της τόσο καλοσχηματισμένα. Αλλά αυτές ειναι απλά υστερικές φεμινίστριες και επισης #NotAllMen.

Μπορούμε να καταλάβουμε πάντως ότι δεν έχουμε ισότητα από αυτά που προκαλούν trust issues στο κάθε φύλο.

~Hürrfem Sultan