Γυναίκες Εργαζόμενες στα Κάτεργα της Πατριαρχίας

ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΟΧΛΗΣΗ

Oι ίδιοι που δεν καταλαβαίνουν γιατί χρειαζόμαστε φεμινισμό το 2019 και τι νόημα έχει το κίνημα #metoo είναι οι ίδιοι που περιμένουν να διαβάσουν το πόσο αμήχανα ή πόσο «γάργαρα» γελάει μία γυναίκα ως απάντηση στην σεξουαλική παρενόχληση και τα σεξουαλικά ταπεινωτικά αστεία που δέχεται από έναν προϊστάμενό της. Στο γάργαρο γελάκι της θα δουν την σύμπραξη και την αποδοχή της, ένα απλό «αστείο» μεταξύ συνεργατών -κι ας είναι ο διευθυντής της κλινικής ανώτερος στην ιεραρχία.

Αυτές είναι οι δύο επιλογές των γυναικών -ένα αμήχανο ή ένα γάργαρο γελάκι. Τρίτη επιλογή είναι να του πει «βουλωσέ το ρε σεξισταριό, σε ποιά νομίζεις ότι μιλάς?». Είναι η επιλογή όμως που θα την κάνει να ρισκάρει την επαγγελματική της ανέλιξη αν όχι την ίδια τη θέση της. Είναι η επιλογή που θα τους κάνει να την πουν υστερική και υπερευαίσθητη και ότι οι γυναίκες δεν παίρνουν από αστεία. Το γάργαρο ή έστω αμήχανο γελάκι της γυναίκας που θέλει να κρατήσει τη θέση της και να μη ζει σε ένα ακόμα πιο εχθρικό εργασιακό περιβάλλον βέβαια θα ερμηνευτεί ως συναίνεση, ενώ αν αντιθέτως αυτή αποφασίσει ποτέ να ακολουθήσει το κίνημα #metoo ή έστω να καταγγείλει τον διευθυντή της στο τμήμα ανθρωπίνων πόρων “Μα καλά τώρα το θυμήθηκε?”, “Ε βέβαια, έτσι έγινε προϊσταμένη, γλείφοντας (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) το αφεντικό της” θα πουν όλοι.

Οι γυναίκες δε θα έπρεπε να έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στο αμήχανο ή το γάργαρο γελάκι. Ούτε ανάμεσα στο γέλιο και την καταγγελία ή στο να υψώσουν τη φωνή τους και να υπερασπιστούν το εαυτό τους. Για τον απλό λόγο ότι οι άντρες δεν βρίσκονται σχεδόν ποτέ σε αυτό το δίλημμα. Οι εργαζόμενοι άντρες δεν χρειάζεται να επιλέξουν ανάμεσα στην αξιοπρέπειά τους και στην ανεργία και γι αυτό ο χώρος εργασίας δεν είναι το ίδιο ψυχοφθόρος γι’ αυτούς όσο για τις γυναίκες που πρέπει να αντιμετωπίζουν χιλιάδες μικρές ή μεγάλες ταπεινώσεις. Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας, όπως και τα σεξουαλικά αστεία που μειώνουν τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα, έχουν σκοπό να τους υπενθυμίσουν ποια είναι η θέση τους. Να τους θυμίσουν πως όποια δουλειά και να κάνουν οι άντρες θα τις σκέφτονται πάντα να τους ξεκουμπώνουν το παντελόνι. Να τους υπενθυμίσουν πως ίσως αν θέλουν να αποφύγουν να κινούνται σε ένα εργασιακό περιβάλλον φτιαγμένο από άντρες για άντρες θα έπρεπε καλύτερα να μείνουν σπίτι. Η πατριαρχία δημιουργεί το περιβάλλον στο οποίο θα εργάζονται οι γυναίκες και μετά τους ρίχνει το μπαλάκι αφήνοντάς τες να αποφασίσουν πόσο δυνατά θα γελάσουν. Πώς θα αντιδράσουν στην καταπίεση και τον εξευτελισμό τους. Αυτή είναι η ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα που μας επιτρέπει η πατριαρχία σε κάθε εργασιακό περιβάλλον.

Advertisements

Η Μπουγάδα της Μαμάς

ΝΕΟΜΑΤ

Πρίν λίγο καιρό άκουγα δύο άντρες στο μετρό να συζητάνε για το πώς σιδερώνουν τα πουκάμισα μέχρι που ένας από αυτούς έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας «βέβαια αν δεν μπει γυναικείο χέρι δεν είναι το ίδιο», παρατήρηση στην οποία ο άλλος έγνεψε καταφατικά και με μία παραίτηση. Παρόμοιο επιχείρημα χρησιμοποιούσα κι εγώ όποτε ήθελα να αφήσω την μανούλα μου να καθαρίσει τον νεροχύτη μου. Μα αφού όταν τον καθαρίζω εγώ δεν αστράφτει το ίδιο ισχυριζόμουν. Κι αυτή είναι η υπέρτατη μορφή πατροναρίσματος που απευθύνεται στις γυναίκες. Γιατί όταν μου έδειξε πώς να καθαρίζω το σιφόνι ξαφνικά μπορούσα να είμαι κι εγώ αποτελεσματική και να μην έχω ανάγκη το χεράκι της μαμάς. Το τίμημα ήταν ότι από τότε έπρεπε να κάνω την συγκεκριμένη δουλειά μόνη μου.

Το mama’s laundry λοιπόν δεν είναι κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις ανώτερες καθαριστικές δεξιότητες των γυναικών, ή το ευχαριστώ για τις υπηρεσίες τους. Είναι απλά ένας τρόπος να χειραγωγούνται οι μαμάδες θεωρώντας ότι η οικιακή εργασία είναι αποκλειστικά δική τους αρμοδιότητα. Η κολακεία είναι απλά ο τρόπος που η πατριαρχία τους χρυσώνει το χάπι.

Και μιλώντας πολύ για διαφημίσεις τελευταία, ας παρατηρήσουμε πως απεικονίζοντας τις οικιακές εργασίες να επιτελούνται σταθερά από γυναίκες η διαφήμιση συντηρεί τους έμφυλους ρόλους. Η ίδια αναπαράσταση όταν επαναλαμβάνεται συνεχώς δημιουργεί ένα στερεότυπο από το οποίο μετά είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιος που απλά μαθαίνει κοιτώντας γύρω του ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν χρειάζεται να πεις στις γυναίκες ρητά ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική τους ευθύνη. Μπορείς να τους δώσεις το ίδιο μήνυμα απλά φροντίζοντας να μην υπάρχει αντίθετο πρότυπο.

Οι διαφημίσεις είχαν ανέκαθεν ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή της πατριαρχίας γιαυτό δεν είναι παράλογο να αξιολογούμε θετικά την ανάδυση νέων προτύπων δίπλα στα παλιά -χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως τρέφουμε ψευδαισθήσεις για την ηθική του καπιταλισμού.

Η Τοξική Αρρενωπότητα προκαλεί Εμμετό

toxicΚι έτσι απλά και λακωνικά με 4 σχόλια κάτω από τη διαφήμιση της lacta ο Αλέξης και ο Νίκος κάνοντας ο ένας πατ πατ στην πλατούλα του άλλου επιβεβαίωσαν δημόσια τον ανδρισμό τους. Γιατί στο κάτω κάτω πως θα ξέρεις ότι είσαι 100% γνήσιος αυθεντικός ανδρικός άνδρας αν όχι αηδιάζοντας στη θέα ενός ομόφυλου ζευγαριού; Και πως θα το ξέρουν και οι υπόλοιποι αν όχι βλέποντας το σχόλιο σου που εκφράζει την αηδία αυτή -έτσι «πρέπει»;

Οι απανταχού ομοφοβικοί κανονικά θα πρέπει να ευχαριστήσουν την Lacta που τους προσέφερε ένα τεστ αρρενωπότητας το οποίο πέρασαν με άριστα, και μια ευκαιρία να επιτελέσουν την αρρενωπότητα αυτή για τα μάτια των φίλων τους επιβεβαιώνοντας ο ένας στον άλλο πόσο άντρακλες είναι. Ήταν πολλοί αυτοί οι άντρες που τάγκαραν τους άντρες φίλους τους για να γελάσουν και να καταλήξουν μαζί στο πόσο απωθητική βρίσκουν την εικόνα. Κι αυτή είναι η τοξική αρρενωπότητα. Σε αυτό το φαινόμενο αναφερόταν εκείνη η άλλη controversial διαφημιση, της Gillette.

Μια Διαφήμιση ως Ήττα του Πατριωτισμού

η ομοφοβια του 3ου κόματοςΣχόλιο κατω απο τη διαφήμιση της lacta που σκοπό έχει να δώσει κουράγιο στους φασίστες που προφανώς βιώνουν τις διαφημιστικές καμπάνιες ως ταπεινωτική ήττα στο πεδίο της μάχης και να υπενθυμίσει σε έμας οτι στο τρίτο κόμμα πάνω απ ολα είναι πατριώτες

Τι θα Πούμε στα Παιδάκια μας;

τι θα πει στο παιδακι

-Μαμά, γιατί στη διαφήμιση της Lacta ο Νεκτάριος είναι αγκαλιά με τον Γιαννη;

-Γιατί Κωστάκη όπως η μαμα αγαπάει τον μπαμπα και ο θείος τη θεια, μπορεί και ένας άντρας να αγαπαει έναν άντρα και μια γυναίκα να αγαπάει μια γυναίκα κι αυτό ειναι απόλυτα φυσιολογικό. Επίσης ο άλλος θείος σου αγαπάει αυτον τον Γιώργο που φέρνει κάθε χρόνο στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

-Εντάξει. Μπορω να φαω λίγη σοκολάτα τώρα;

ΤΌΣΟ ΑΠΛΟ! Μαθε εσυ το παιδι σου να μην είναι ομοφοβικο και σταμάτα να το χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία για την δική σου ομοφοβία που σας έπιασε ο πόνος για τα παιδιά ξαφνικά ενώ για τα παιδιά που δέχονται bullying απο τα ομοφοβικα δικα σας κάνετε τις πάπιες. Τα παιδιά αφομοιώνουν τις συμπεριφορες που παρατηρουν και τις αξιες που διδάσκονται. Αν εσύ τραβάς ζόρια με τους γκει και δεν ξέρεις πώς να εξήγησεις ενα γκει ζευγάρι μην το ρίχνεις στα παιδιά.

Σοκολάτες για Ομοφοβικούς

empargko lacta

Μια εκ των πολλών αντιδράσεων που ξεσήκωσε η διαφήμιση της Lacta (που απεικονίζει μεταξύ άλλων και ένα gay ζευγάρι) από έναν ακόμα φασίστα που νομίζει ότι ο ίδιος και οι όμοιοί του αντιπροσωπεύουν το έθνος και μιλάνε εξ ονόματος του -εξ ονόματος ΜΑΣ.

Αν τα ήθη του ελληνικό λαού ήταν ομοφοβικά οι πολυεθνικές δε θα του πουλούσαν σοκολάτες με τέτοιες διαφημίσεις. Ανήκουμε και εμείς καλώς ή κακώς σε αυτό το έθνος, ζούμε κι εμείς εδώ και δε θα σας αφήσουμε να μονοπωλήσετε τα «ήθη του ελληνικού λαού» ούτε να ορίσετε ποιος είναι ο αγνός έρωτας εσείς που μόνο από μίσος ξέρετε καλά. Ούτε την «φυσιολογική οικογένεια» θα μονοπωλήσετε γιατί αυτή περιλαμβάνει και τα gay ζευγάρια είτε το θέλετε είτε όχι.

Το ότι όποιος θέλει να σπείρει το μίσος του βέβαια χρησιμοποιεί ως buzzwords λέξεις όπως «οικογένεια» και «ελληνικός λαός » έχει πολλά να πει για τις διασυνδέσεις του εθνικισμού με όλα τα συντηρητικά στοιχεία και τις συντηρητικές ιδεολογίες που αναγνωρίζουν στο όνομα της πατρίδας μόνο μια θρησκεία και μόνο έναν συγκεκριμένο τύπο οικογένειας -αυτόν που θα παράξει νέα ελληνόπουλα. Αλλά και η ξεκάθαρη συνωμοσιολογία της ανάρτησης είναι επίσης ίδιον του εθνικιστικού discourse. Στο ίδιο πλαίσιο ο καπιταλισμός είναι κακός μόνο στο βαθμό που τα «μεγάλα συμφέροντα» έχουν υποτίθεται σκοπό να βλάψουν την Ελλαδίτσα μας. Η φωτογραφία του event μάλιστα αντιπροτείνει την ΙΟΝ ως εναλλακτική για τον ομοφοβικό με υπογλυκαιμία.

Δημόσιος Θηλασμός και Male Entitlement

θηλασμός

Ο διάλογος αυτός είναι ενδεικτικός της συζήτησης που διεξάγεται σχετικά με το θέμα του δημόσιου θηλασμού.

Από τι μία, το είδος αυτό των αντρών διακατέχεται από τέτοιο entitlement που αδυνατούν να διανοηθούν πως τα σώματα των γυναικών υπάρχουν για κάτι άλλο πέρα από την δική τους οπτική τέρψη. Ακόμα και μία φυσική και απαραίτητη διαδικασία όπως ο θηλασμός (που είναι και ο βασικός λόγος που τα θηλαστικά έχουν θηλές) υποβάλλεται στην αντρική ματιά με τρόπο που να ερμηνεύεται -όπως άλλωστε όλα όσα κάνουν οι γυναίκες- ως ένα ερωτικό κάλεσμα που απευθύνεται στους ίδιους. Η ερμηνεία τους αποδίδεται για άλλη μια φορά στην «φύση» παρόλο που στην φύση έχουν υπάρξει φυλές όπου το στήθος των γυναικών αφήνεται ακάλυπτο χωρίς αυτό να αποσπα τους άντρες ούτε να τους κάνει να βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης στύσης. Η σεξουαλικοποίηση του γυναικείου στήθους, ένα πολιτισμικό φαινόμενο, παρουσιάζεται για άλλη μία φορά ως κάτι διαχρονικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο γιατί, μην ξεχνάμε, η «φύση» του άντρα περιλαμβάνει όλες αυτές τις συμπεριφορές που η πατριαρχία θέλει να δικαιολογήσει.

Απο την άλλη, το άλλο διακύβευμα του δημόσιο θηλασμού είναι η ορατότητα των γυναικών -και δη των μανάδων- στο δημόσιο χώρο. Δημιουργώντας συνθήκες εχθρικές στον δημόσιο θηλασμό -μια διαδικασία που αναγκαστικά πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε λίγες ώρες- οι μητέρες αποκλείονται από τον δημόσιο χώρο και αναγκάζονται να μένουν στο σπίτι τους. Αυτός άλλωστε θεωρείται και ο φυσικός χώρος της γυναίκα, ιδίως μετά την μητρότητα όπου ξαφνικά η εμφάνισή τους εκτός αυτού εκλαμβάνεται ως σημάδι ηθικής κατάπτωσης. Οι μανάδες δεν έχουν καμία δουλειά σε καφετέριες γιατί μετά την γέννα θα πρέπει να υπάρχουν αποκλειστικά ως μανάδες και όχι ως αυτόνομα όντα που αξίζουν κι αυτές προσωπικό χρόνο και διασκέδαση. Η μάνα -και μέσω αυτής η γυναίκα γενικότερα- ταυτίζεται έτσι με την οικιακή σφαίρα. Και όπως έχουν παρατηρήσει οι φεμινίστριες εδώ και δεκαετίες, η σεξουαλική παρενόχληση, τόσο στον χώρο εργασίας όσο και γενικότερα στη δημόσια σφαίρα, είναι ένας τόπος να τις αναγκάσουν να επιστρέψουν εκεί.