To «Αριστερό» Fat Shaming

33495878_1016246485197651_5058275777267630080_n

Πάμε πάλι μπας και το επεδώσουμε: Το να σχολιάζεις κοροϊδευτικά το βάρος της Μιχαλολιάκου δεν σε κάνει περισσότερο αριστερό ούτε καλύτερο αντιρατσιστή. Σε κάνει ένα χοντροφοβικό και μισογυνικό σκουπίδι που νομίζει ότι ο αντιρατσισμός του έδωσε πόντους που μπορεί να εξαργυρώσει στον σεξισμό και την χοντροφοβία με τα οποία νιώθει πιό άνετα. Κανενός μετανάστη η ζωή δε θα γίνει καλύτερη επειδή εσείς αποκαλέσατε μιά ναζί «φάλαινα» ή «φώκια», μην κολακεύετε τον εαυτό σας.

Ούτε η Ουρανία θα κοιταχτεί στον καθρέφτη και θα πει «Ω Θέε μου, τι έχω κάνει! I am wrong about all the things!». To μόνο που καταφέρατε είναι η στιγμιαία ικανοποίηση πως μειώσατε μιά πολιτική αντίπαλό σας με όπλα που δανειστήκατε από το ίδιο οπλοστάσιο που ψωνίζει συνήθως η ίδια. Είστε εκτός από υποκριτές ΚΑΙ ηλίθιοι, νομίζοντας ότι αυτό είναι κάποιου είδους πλήγμα στον φασισμό. Άλλο ένα πράγμα που κατορθώσατε; Να δώσετε το μήνυμα στην χοντρή της διπλανής πόρτας (από αυτές τις «καλές», που είναι αριστερές) πως το βάρος της είναι κάτι κακό που αξίζει να επισύρει τον χλευασμό.

Το ότι και η Μιχαλολιάκου είναι μιά υποκρίτρια που ενδιαφέρεται επιλεκτικά για τις διακρίσεις εκείνες που θίγουν την ίδια, δε σημαίνει κάτι καλύτερο για εσάς. Είναι το να είσαι χοντροφοβικός καλύτερο στην κλίμακα της σκατοψυχιάς από το να είσαι φασίστας? Προφανώς. Αλλά δεν είναι διαγωνισμός, ε?

~HürrFem Sultan

Αναλυτικότερα σε παλιότερο ποστ με το ίδιο θέμα: https://naieisaimisogynis.com/…/oi-feministries-sfadodai-g…/

Advertisements

H «Χοντρή» και η «Μουνάρα»

32349473_608661332829136_5913575633312546816_n.png

H «χοντρή» και η «μουνάρα», είναι και οι δύο βασικές κατηγορίες στις οποίες χωρίζονται οι γυναίκες στην πατριαρχία όσο ταλέντο, όση προσωπικότητα, όση επαγγελματική επιτυχία κι αν έχουν. «Χοντρή» και η «μουνάρα» είναι ο μόνος τρόπος που μας βλέπουν ορισμένοι ο,τι και να κάνουμε, γι αυτό και δεν έχει και τόση σημασία σε ποια κατηγορία ανήκουμε, δεν ειμαστε ευνοημένες αν ανήκουμε στην κατηγορία «μουνάρα» γιατί και πάλι μας καθορίζει η εμφάνισή μας, γιατί και πάλι στο φινάλε ο εκάστοτε τίτλος περνάει μέσα απο την αντρική ματιά.

Κι αν θα συνεχίσουμε να χωριζόμαστε στις δύο αυτές κατηγορίες, ίσως το οτι κέρδισε η «χοντρή» να έκοψε προσωρινά την όρεξη των μισογύνηδων που δυσκολεύτηκαν να χωνέψουν το γεγονός οτι μια «χοντρή» όχι μόνο τους χάλασε αισθητική -την υψηλή αισθητική της Εurovision που έμαθαν να βλέπουν σαν αλλη μια πασαρέλα για τα μάτια τους μονο -αλλά κέρδισε και τον διαγωνισμό.

Ηθικό Δίδαγμα: We are not your toys stupid boys

Όταν Αρέσουν οι Γεματούλες

32240302_10156307070374557_210839910200901632_n

Μετάφραση: Σαν να μην έφτανε που απειλούμαι από την αυτοπεποίθηση των γυναικών που θέλω να πηδήξω, σε λίγο θα απειλούμαι και από την αυτοπεποίθηση των γυναικών που δεν θέλω.

Η γυναικεία αυτοεκτίμηση θεωρείται μεγάλο πρόβλημα στην πατριαρχική κοινωνία γι αυτο πρέπει να διατηρείται τεχνητά χαμηλή. Για τις εμφανίσιμες (με τα πατριαρχικά standards) γυναίκες αυτό γίνεται υπενθυμίζοντας τους συνεχώς ότι δεν είναι τίποτα αλλο από ένα σεξουαλικό αντικείμενο που δεν έχει καμία αξία πέρα από αυτο. Για τις μη εμφανίσιμες (με τα πατριαρχικα κριτήρια πάντα) αυτό γίνεται υπενθυμίζοντας τους οτι δεν είναι όμορφες, και καθώς αυτό ειναι το μόνο που τις καθορίζει σαν γυναίκες, δεν αξίζουν τίποτα. Το πάχος έχει εξέχουσα θέση σε αυτή τη διάκριση καθώς οι γυναίκες συνεχώς διαχωρίζονται σε χοντρές και αδύνατες με τις πρώτες να θεωρούνται εξ ορισμου σεξουαλικά ανεπιθύμητες με έναν τρόπο που οι χοντροί άντρες ποτέ δεν παρουσιάζονται.

To κίνημα body positivity έχω προσέξει προκαλεί τεράστιο μένος ακριβώς γιατι απειλεί να διαταράξει αυτή την ιεραρχία των γυναικών που η πατριαρχία έχει επιβάλλει, όλο αυτό το σύστημα κριτηρίων που αν δεν πληρούμε οφείλουμε να νιώθουμε ανεπαρκείς. Ο άντρας σχολιαστής ενοχλείται από την ιδέα οτι τα όρια αυτά διαταράσσονται γιατί αυτό σημαίνει οτι θα του ειναι λιγο πιο δύσκολο να διατηρήσει το αίσθημα ανωτερότητας του απέναντι στις γυναίκες. Αν ξεσηκωθούν και σηκώσουν κεφάλι ακόμα και οι «γεματούλες» αποκτώντας αυτοπεποίθηση τότε ποια ακριβώς θα είναι η δική του θέση στον κόσμο? Πώς, μέσα στη μιζέρια της ύπαρξής του, θα νιώθει καλύτερος τουλάχιστον από τις χοντρές? Πώς να στερηθεί την εξουσία που του δίνει η πατριαρχία να τραβάει τη γραμμή ανάμεσα στο «έμπαινα» και το «δεν έμπαινα, μία από τις ελάχιστες εξουσίες που του έχει απομείνει σε αυτόν τον γρήγορα εξελισσόμενο κόσμο?

Φυσικά, καλό ειναι να θυμόμαστε όχι μόνο πως και οι «γεματούλες» αρέσουν, είτε το θέλει ο σχολιαστής είτε οχι, αλλά και ότι η ευτυχία μας και η αξία μας ως γυναίκες δεν πηγάζει από το αν αρέσουμε στους άντρες.

Fat Shaming, Male Entitlement και Δημόσια Διαπόμπευση

χοντρες με σορτς

Μας είναι πια γνώριμο το είδος εκείνο της ανδρικής οργής που όταν δεν κατευθύνεται στις γυναίκες που φοράνε σορτσάκια και τους καυλώνουν, κατευθύνεται στις γυναίκες που φοράνε σορτσάκια και ΔΕΝ τους καυλώνουν. Η οργή αυτή -μιλάμε για νεύρα, όχι αστεία- προέρχεται κι αυτή από το μίσος για το γυναικείο σώμα και την ανάγκη ελέγχου του αλλά και το male entitlement -την αίσθηση οτι οι γυναίκες τους χρωστάνε, την αντίληψη ότι υπάρχουν γι αυτούς και την αντρική ματιά τους. Αν βάζουμε σορτσάκι είναι σίγουρα για να αρέσουμε σε αυτούς -στον σχολιαστή συγκεκριμένα- οπότε αν δεν τους αρέσει οφείλουμε να το αλλάξουμε.

Τόσο ενσταλαγμένο είναι το male entitlement σε τόσους άντρες που μπερδεύουν την δική τους προσωπική αισθητική ικανοποίηση με την δημόσια αιδώ -μια έννοια βέβαια που έτσι κι αλλιώς είναι καρασκευασμένη με σκοπό κυρίως να περιορίζει την γυναικεία σεξουαλικότητα. Η φωτογραφία της κοπέλας που φαίνεται να απολαμβάνει μία ζεστή μέρα έξω με το κατάλληλο ντύσιμο είναι απόπειρα όχι μονο να ενισχύσει το επιχείρημά του δείχνοντας πόσο αποκρουστικές είναι δηθεν αυτές οι γυναίκες αλλά και να μας δώσει το μήνυμα ότι καμία δε θα ξεφύγει από το άγρυπνο μάτι του κριτή μας καθώς η δημόσια διαπόμπευση -ως η σύγχρονη εκδοχή τους γιαουρτώματος που ονειρεύεται- θα πρέπει να είναι για εμάς μια συνεχής απειλή που θα μας κάνει να συμμορφωνόμαστε συνεχώς στις πατριαρχικές επιταγές.

~Hürrfem Sultan

Γιατί οι Ενδυματολογικές Επιλογές των Γυναικών Εξοργίζουν

fatshaming.jpg

H χοντροφοβία δικαιολογείται πολύ συχνά ως θέμα «αισθητικής». Στην περίπτωση των γυναικών αυτό ειναι ακόμα πιο εύκολο καθώς αυτές θεωρούνται ότι υπάρχουν για την αισθητική ικανοποίηση των άλλων. Η αισθητική παίζει μεγάλο ρόλο στις γυναίκες οι οποίες εσωτερικεύουν αυτή την ιδέα μαθαίνοντας από μικρές ότι πάντα πρεπει να φορούν πράγματα που τις «κολακεύουν» και κρύβουν τις «ατέλειες» παρά πράγματα που τους αρέσουν ή τις κάνουν να αισθάνονται άνετα. Σε περίπτωση που αποτύχουν λοιπόν σε αυτό θεωρείται δίκαιο οι άλλοι να «εξοργίζονται» μαζί τους. Και πράγματι, ένα από τα αισθήματα που φαίνεται να προκαλούν τα παχύσαρκα άτομα στους άλλους είναι ο θυμός, λες και το δικό τους σώμα οφείλει να ταιριάζει στα αισθητικά στάνταρ τρίτων.

Το να λες βέβαια ότι μια γυναίκα οφείλει να «υποστηρίζει» αυτό που φοράει, κάτι ξεκάθαρα υποκειμενικό και που θα κρίνουν οι τρίτοι, υπονοεί ότι οι γυναίκες θα πρέπει να περνούν συνεχώς ένα τεστ για να αποδεικνύουν ότι τους αξίζει να βρίσκοντα στο δρόμο, το λεωφορείο, την παραλία. Κι αυτό δεν είναι θέμα αισθητικής, είναι τρόπος αστυνόμευσης του γυναικείου (κυρίως) σώματος.

~Hürrfem Sultan

Δύο Editors του Ναι, Είσαι Μισογύνης Σφάζονται για την Ουρανία Μιχαλολιάκου (Ξεδιάντροπο Clickbait)

oyrania

Herculine: Το meme αυτό μάς πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά της πολύ επίκαιρης συζήτησης περί πολιτικής ορθότητας. Είναι δόκιμο από φεμινιστικής άποψης να κάνεις fat/body-shame μια γυναίκα, επειδή είναι ναζίστρια; Κι αν ναι, γιατί. Εάν όχι, γιατί επίσης. Η απάντηση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι απλή. Είναι γελοίο να αυτολογοκριθεί κανείς στο δρόμο όταν χτυπιέται με τους φασίστες και να μην πει ‘παλιοπούστη’ ή ‘καργιόλα’ έναν/μια από αυτούς, τη στιγμή που είναι έτοιμοι να τον χαρακώσουν, αυτόν/ήν ή τ@ μετανάστ@ φίλ@ του/της. Ο όλος σκοπός είναι να πληγώσεις τον ναζί (και τη μάτσο, Άρια αρσενικότητά του) με κάθε τρόπο, και σε αυτό τον λόγο (discourse) πολύ δύσκολα χωράει καθωσπρεπισμός και πολιτική ορθότητα (τα δυο σε καμία περίπτωση δεν είναι συνώνυμα/δεν ταυτίζονται). Με αυτόν τον τρόπο όμως αναπαράγει κανείς ομοφοβικά, και γενικότερα πατριαρχικά στερεότυπα, έστω κι αν οι φράσεις χρησιμοποιούνται σε ένα meta- επίπεδο. Όταν ωστόσο κάποι@ είναι σε πιο νηφάλια κατάσταση, και έχει τη διαύγεια (και το safe space) να κάτσει να φτιάξει meme που γίνονται viral, εκεί το πράγμα αλλάζει. Σε ειρωνικό πνεύμα, το συγκεκριμένο meme προσπαθεί να αποδομήσει τη ναζιστική ιδεολογία, χρησιμοποιώντας ωστόσο τα δικά της ‘όπλα’ και τη δική της ρητορική περί ευγονικής, κλπ., και έτσι αναγκαστικά εισέρχεται σε πολύ επικίνδυνο και ασταθές έδαφος, ρισκάροντας, αν όχι εξασφαλίζοντας τη (λιμπεραλ) κριτική περί ableism (εκτός από αυτήν περί fat-shaming, που προανέφερα). Με λίγα λόγια, κατά την ταπεινή μου γνώμη, όλα εξαρτώνται από το περικείμενο/συγκείμενο (context).

Το συγκεκριμένο meme ωστόσο κάνει και κάτι άλλο. Αναπαράγει πατριαρχικά στερεότυπα σε σχέση με την γυναικεία εμφάνιση, εξαφανίζει αυτά που έχει πει η Συνατσάκη, και την αντικειμενοποιεί, την ανάγει στην εξωτερική της εμφάνιση. Αυτό είναι εξίσου, αν όχι και περισσότερο προβληματικό. Τί θα συνέβαινε δηλαδή εάν η Συνατσάκη είχε την εμφάνιση της Μιχαλολιάκου, και αντιστρόφως; Τί θα άλλαζε σε αυτά που λένε; Και, ακόμα πιο προκλητικά μιλώντας, θα είχε δοθεί βήμα στη Συνατσάκη εάν δεν συμμορφωνόταν με κάποια αυστηρά στάνταρ εμφάνισης και στερεότυπα ομορφιάς τα οποία καθορίζει εξαρχής η ετεροπατριαρχία; Προσωπικά είδα αρκετούς αριστερούς brocialists να την επευφημούν ακριβώς για αυτά που είπε ενώ είναι και τόσο ‘σέξι’, ‘όμορφη’, ‘καλλίπυγος’, και άλλα σιχαμερά και γλοιώδη. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, σημαντικά ερωτήματα που αξίζει να συζητηθούν.

Kαι τέλος: κατά τη γνώμη μου δεν είναι απλώς ηθικά επιτρεπτό, αλλά είναι ηθική επιταγή να δώσεις μπουνιά σε νεοναζί άντρα. Ισχύει το ίδιο με το να μπορεί να χουφτώσει ένας άντρας την υπάλληλό του μόνο και μόνο επειδή ξέρει ότι είναι νεοναζί; Άραγε σε τέτοια περίπτωση τα φεμινιστικά ‘αναστέλλονται’ χάρη του ‘αντιφασιστικού’ χουφτώματος (λολ); Κάτι τέτοιο φυσικά είναι αδύνατον να το υποστηρίξει ηθικά μια φεμινίστρια/ένας φεμινιστής. Ένας brocialist όμως, ή ένας MRA που δεν πιστεύει ότι υπάρχει γυναικεία καταπίεση και κουλτούρα βιασμού μπορεί κάλλιστα να το δικαιολογήσει.

Hürrfem Sultan: Έχω βρεθεί κι εγώ στην δυσάρεστη θέση να θέλω να βριστώ με έναν μισογύνη ή έναν ρατσιστή και να μη βρίσκω τα κατάλληλα λόγια, να μη μου έρχονται στο μυαλό αρκετά δυνατές λέξεις για να τους προσβάλω σε μία διαδικτυακή ή πραγματική διαμάχη, να μην έχω τα κατάλληλα «όπλα» που να τους φέρουν σε δύσκολη θέση. Την αμηχανία αυτή κάποια καταδικάζουν ως κενή «πολιτική ορθότητα» καθώς νιώθουν να καταπιέζονται όταν δεν μπορούν να εκφραστούν όπως η πατριαρχία τους δίδαξε. Ας αναλογιστούμε όμως, αξίζει να προσπαθούμε να μειώσουμε μία ναζίστρια; Τι ακριβώς θα πετύχουμε πέρα από μία στιγμιαία ικανοποίηση ; Μήπως θα αλλάξουμε γνώμη στην Ουρανία Μιχαλολιάκου επειδή την αποκαλέσαμε «χοντρή»; Θα γίνει καλύτερος άνθρωπος γιατί βίωσε και η ίδια την πατριαρχική καταπίεση ; Όχι φυσικά, γιατί δε θα χάσει το προνόμιό της απέναντι σε άλλες καταπιεσμένες ομάδες ούτε τον σκατοχαρακτήρα που την έκανε αυτό που είναι. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δώσουμε το μήνυμα σε χιλιάδες μη φασίστριες και φασίστες πως το να είσαι «χοντρός» ή «αγάμητος» είναι κάτι κακό. Και μάλιστα πιο κακό από το να είσαι ναζίστρια. Η βρισιά θα έπρεπε να είναι η λέξη «ναζίστρια» αλλά δυστυχώς η κοινωνία θεωρεί περισσότερο καταδικαστέο να είσαι χοντρή παρά ναζί -και άρα λιγότερο άνθρωπος.

Η επισήμανση πως μία ναζί είναι ασχημότερη από μία αντιρατσίστρια μου θυμίζει την επισήμανση πως ο Κασιδιάρης είναι σκουρόχρωμος ή πως οι Έλληνες δεν είναι καθαρή φυλή. Η ανάδειξη της ειρωνίας δεν αλλάζει κάτι γιατί ο ρατσισμός των χρυσαυγιτών βασίζεται σε μία φαντασίωση που έχουν για τον εαυτό τους ή τους Έλληνες και όχι σε πραγματικά δεδομένα. Το θέμα δεν είναι αν οι Έλληνες είναι καθαρή φυλή ή αν υπάρχουν γενικότερα καθαρές φυλές. Το θέμα είναι ότι αυτό δεν θα έπρεπε να έχει σημασία γιατί οι καθαρές φυλές δε θα ήταν καλύτερες από τις υπόλοιπες με τον ίδιο τρόπο που οι αδύνατοι άνθρωποι ΔΕΝ είναι καλύτεροι από τους παχύσαρκους, παρά μόνο με τα κριτήρια των ίδιων των προνομιούχων και των καταπιεστών που, όντας εντελώς αυθαίρετα, δεν έχουμε κανένα λόγο να υιοθετούμε κι εμείς. Εκτός φυσικά αν κατά βάθος πιστεύουμε ότι ισχύουν. Και αυτό είναι το διακύβευμα όταν μιλάμε περί «πολιτικής ορθοτητας».