«O δρόμος μίλησε» δηλώνει θριαμβευτικά το αντιφεμινιστικό (ανυπέρ)βλίτο, σαν να λέει «ο λαός μίλησε, η δημοκρατία νίκησε». Το μονο που μίλησε στην πραγματικότητα βέβαια είναι το κόμπλεξ του κάθε μισογυνή που δεν μπορεί να αντέξει ούτε καν την ιδέα μιας φαναστικής υπερηρωίδας χωρίς να νιώσει την ανάγκη να υπενθυμίσει στις πραγματικές γυναίκες ότι ανήκουν στην κουζίνα για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα.

Τόσο τεράστιο το κόμπλεξ τους που μιλάνε για ταινία «μονο με γυναίκες» ενώ κάτι τετοιο ισχύει μόνο στο πρώτο κομμάτι που εκτυλίσσεται στο νησί των Αμαζόνων. Το κυρίως μέρος έχει μόνο μία γυναίκα πρωταγωνίστρια και όλοι οι υπολοιποι ειναι άντρες. Ένας ακόμα λόγος λοιπόν που οι ταινίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες προκαλούν το μένος των αντιφεμνιστών δεν ειναι άλλος από το γεγονός ότι οι άντρες σαν αυτούς εκλαμβάνουν την ορατότητα των γυναικών ως απειλή για τους ίδους. Όπως εξηγείται και σε άρθρο* για άλλη μία ταινία που προξένησε την οργή των αντιφεμινιστών -το τελευταίο Ghostbusters- σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα που εξέτασε την αναλογία αντρών και γυναικών σε διάφορες ομάδες, οι ερευνητές βρήκαν πως «όταν το 17% είναι γυναίκες οι άντρες στην ομάδα πιστεύουν ότι ειναι 50-50. Και αν είναι 33% γυναίκες, οι άντρες θεωρούν πως υπάρχουν περισότερες γυναίκες από ότι άντρες στο δωμάτιο». Παρόμοιες έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο δείχνουν γενικά το πώς οι άντρες φαίνεται να συγκρίνουν το πόσο οι γυναίκες μιλάνε όχι με το πόσο μιλάνε οι άντρες αλλά μάλλον με το πόσο θεωρούν οι ίδοι ότι θα έπρεπε να μιλάνε οι γυναίκες.

O Right to the Bone στα 15 του απέρριψε τον φεμινισμό γιατί διάβασε την «Αναταραχή Φύλου» της Judith Butler και είδε ότι η κοπέλα λέει βλακείες.

Στόχος του LGBTQI κινήματος δεν είναι να επιβάλλει την ομοκανονικότητα, δηλαδή την ιδέα ότι μόνο οι «σωστοί» gay, λεσβίες κτλ αξίζουν σεβασμό, μόνο αυτοί που τηρούν τα προσχήματα, ντύνονται σοβαρά, είναι μονογαμικοί, κρατούν στην αφάνεια την ερωτική τους ζωή και δεν προσβάλλουν την αισθητική της συντηρητικής κοινωνίας. Στόχος είναι να μάθει η κοινωνία να τους αποδέχεται και να τους σέβεται ακόμα και όταν είναι ένας «εσμός σεξομανών, γυναικωτών, αποχαλινωμένων σούργελων».

Το θέμα με λίγα λόγια δεν είναι να σεβόμαστε τα μέλη της LGBTQI κοινότητας όταν πληρούν τς προδιαγραφές που πάλι η ομοφοβική κοινωνία θα θέσει βάσει ομοφοβικών κριτηρίων. Αν γουστάρει ένας μουσάτος άντρας να φορέσει τακούνι και κραγιόν αυτό δεν τον κάνει λιγότερο άξιο σεβασμού και προστασίας απλά και μόνο επειδή χτυπάει άσχημα στο μάτι κάποιων σε σχέση με έναν ομοφυλόφιλο που φοράει κοστούμι. Αν πρέπει να συμμορφωθεί στα αισθητικά κριτήρια των ακολούθων του  Right to the Bone που δεν έχουν διαβάσει Judith Butler για να ανοίξει το μυαλό τους όπως το δικό του, δεν λέγεται ενσωμάτωση, λέγεται καταπίεση.

~Hürrfem Sultan
~Mihrimah

Ο Αλέξανδρος Κοντοπίδης μας δείχνει τι συμβαίνει όταν ένας κωμικός που ο «πολιτικός» του λόγος φτάνει μέχρι το «κακό πράμα η Χρυσή Αυγή» προσπαθήσει να κάνει πολιτική τοποθέτηση: η δική του προσωπική θεωρία των δύο άκρων που αντικατοπτρίζει το χάος που επικρατεί στο μυαλό του.

Σύμφωνα με το αφελές, αλλά συνάμα άκρως επικίνδυνο σκεπτικό του το να μην θέλουμε να ακούμε και στην σελίδα μας, τις μισογυνικές αηδίες που υφιστάμεθα επί καθημερινής βάσεως μας ταυτίζει με τους ναζί ((ναι, αυτούς που όταν ο Κοντόπας είχε ανεβάσει την επιστολή στον Γλέζο τον προσκυνούσαν στα σχόλια του youtube σαν να έβλεπαν το director’s cut από την Νύχτα των Κρυστάλλων)). Έτσι λοιπόν αποφασίζει ο Κοντοπίδης να αναπαράγει κιαυτός με την σειρά του το μάντρα που ψέλλιζαν όλα τα τρολλάκια όπως ο Milo Yiannopoulos ή οι όψιμοι εν Ελλάδι θαυμαστές του Trump όπως ο Πιτσιρίκος, χρησιμοποιώντας το αγαπημένο επιχείρημα των alt-right (νεοναζί με φράντζες) πως οτιδήποτε περιορίζει τον σεξιστικό ή ρατσιστικό λόγο τους είναι φασισμός.

Φεμινίστρια δεν γίνεται κάποια επειδή διάβασε Σιμόν ντε Μποβουάρ ή  Τζούντιθ Μπάτλερ -αν και αυτό μπορεί να προσφέρει ένα θεωρητικό πλαίσιο στη δική της ήδη υπάρχουσα εμπειρία καταπίεσης. Φεμινίστρια γίνεσαι όταν αρχίσεις να αμφισβητείς πράγματα που πάντα σου φαίνονταν κατά βάθος άδικα και καταπιεστικά αλλά έμαθες να δέχεσαι ως «φυσιολογικά» και αναπόφευκτα. Φεμινίστρια σε κάνει η εμπειρία σου ως γυναίκα σε ένα πατριαρχικό κόσμο όπου βιώνεις τον συνεχή κίνδυνο, την υποτίμηση, την αμφισβήτηση, τον περιορισμό του σώματος και των συναισθημάτων σου ή -αν δεν είσαι γυναίκα- η συνειδητοποίηση οτι οι γυναίκες δε θα έπρεπε να τα ανέχονται αυτά. Ο φεμινισμός δεν είναι θέμα μόρφωσης και εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, έχει να κάνει με την καθημερινότητά μας. Ο φεμινισμός έχει να κάνει με την κοινή εμπειρια μας, πως κάθε φορά που δε θα δεχτούμε την υποδεέστερη θέση μας θα κατηγορηθούμε οτι προσπαθούμε να «ξεπεράσουμε τους άντρες» και θα χαρακτηριστούμε «καρχιες».

~Hürrfem Sultan

Το έχουμε πει και θα το ξαναλέμε: Το «πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο» δεν είναι η απάντηση στο «Ναι, Είσαι μισογύνης». Αντίστροφα, το ‘Ναι, Είσαι Μισογύνης» είναι απάντηση σε ολα τα «πήγαινε να πλύνεις κάνα πιάτο» και τα»πίσω στην κουζίνα σου» που ακούμε καθημερινά με στόχο να μας «βάλουν στη θέση μας». Αν νομίζετε λοιπόν οι μισογυνηδες οτι θα έχετε την τελευταία λέξη, θα πρέπει να επανέλθετε με κάτι πιο έμπνευσμένο. Αλλά και πάλι θα μας βρείτε αντιμέτωπες.

~ HürrFem Sultan