Υπάρχουν Μόνο Δύο Κατηγορίες Γυναικών

the two types of girls

Τρίτο παράδειγμα στη σειρά για το πώς η γυναίκα χρησιμοποιείται ως μεταφορά για κάθε δήθεν ψαγμένο τύπο που θέλει να μιλήσει για την κατάντια της κοινωνίας μας αλλά είναι πολύ διανοητικά τεμπέλης για να κάνει μια κριτική της προκοπής στα Media. Το ότι ΠΑΛΙ γυναίκες χρησιμοποιούνται για να υποδηλώσουν την πολιτισμική παρακμή και την ποιότητα της διασκέδασης οφείλεται αποκλειστικά στο πόσο πιο εύκολο είναι να κράζουμε γυναίκες καθώς στα realities συμμετέχουν και πολλοί άντρες που δεν έχουν τελειώσει το PhD τους και δεν έχουν ανακαλύψει την θεραπεία του καρκίνου.

Στην ουσία οι δήθεν αγανακτισμένοι αυτοί τύποι θέλουν να διατυμπανίσουν ότι θα προτιμούσαν μια καθηγήτρια πανεπιστημίου από μια «χαζογκόμενα» παίκτρια ριαλιτι -για ΤΕΤΟΙΟ επίπεδο μιλάμε, δΕν ΕιΝαΙ σΑν ΤοΥς ΑλΛοΥς. Στην προσπάθειά τους να δειχθούν και να μαζέψουν κανα λαικ χρησιμοποιούν εύκολα τρικ όπως ο all-time-classic διαχωρισμός των γυναικών σε δύο αντιτιθέμενες και αλληλοαποκλειόμενες κατηγορίες. Ο διαχωρισμός αυτός βέβαια υπονοεί ότι κάθε γυναίκα έχει διαθέσιμες αυτές τις δύο επιλογές μπροστά της -γενετίστρια ή παίκτρια ριάλιτι- οπότε φαντάσου πόσο χαζές πρέπει να είναι αυτές που επιλέγουν το δεύτερο. Σίγουρα είναι ενδεικτικό της γυναικείας χαζομάρας το ότι έχουμε τόσες παίκτριες reality και τόσες λίγες γενετίστριες αλλά ίσως μετά από αυτό το βαθυστόχαστο status τα νέα κορίτσια να εμπνευστούν και να αποκτήσουν φιλοδοξίες.

Φυσικά οι μελλοντικές γενετίστριες να μην ξεχαστούν ότι θα πρέπει και πάλι να είναι όμορφες γιατί στο φινάλε αυτό παραμένει το σημαντικότερο για μία γυναίκα. Αν η εν λόγω γενετίστρια ήταν καμία χοντρή και άσχημη με τα πατριαρχικά standards δε θα κάναμε όλη αυτή τη συζήτηση 😉

Instagram vs Βιβλία

48419638_673933056341504_7387113693491757056_n

Εδώ έχουμε μια ακόμη απεικόνιση της ενασχόλησης των γυναικών με τα τα social media ως μεταφοράς για την ρηχότητα και την πολιτισμική παρακμή μπας και εμπεδώσουμε ότι η αναπαράσταση αυτή ΔΕΝ είναι σύμπτωση. Ναι, θα μπορούσε να δείχνει έναν άντρα με το κινητό του αλλά, αχ μωρέ, έτυχε να διαλέξει γυναίκα. Ε, δεν πειράζει την επόμενη φορά. Μα γιατί το λέτε αυτό μισογυνισμό, υπάρχει και κριτική για τους άντρες που τρώνε όλη μέρα στο γυμναστήριο -κυρίως από άλλους άντρες τύπου incels που δε μπορούν να χωνέψουν οτι οι γυναίκες είναι τόσο χαζοβιόλες που πηδιούνται με αυτούς τους άντρες, μα τι ηλίθιες που είναι οι γυναίκες τελικά.

Και αφού αποδομήσουμε την αντίληψη ότι οι γυναίκες και οι selfies με τα βυζιά τους είναι η μάστιγα της κοινωνίας μας και όχι ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η ομοφοβία και η ταξική καταπίεση που κυριολεκτικά σκοτώνουν, ας τελειώνουμε λίγο και με την ιδέα ότι επειδή κάποιος διαβάζει είναι και καλύτερος/ εξυπνότερος άνθρωπος. Ναι τα βιβλία μπορούν να σε φέρουν σε επαφή με νέες ιδέες και να σου ανοίξουν τους ορίζοντες, υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι που διαβάζουν πολύ και δεν επεξεργάζονται αυτά που διαβάζουν, άνθρωποι που διαβάζουν απλά για να επιβεβαιώσουν τις προϋπάρχουσες αντιλήψεις τους, άνθρωποι που διαβάζουν τα ψεκασμένα βιβλία που προτείνει ο Άδωνις, άνθρωποι που διαβάζουν (μη σας πως και γράφουν κιόλας) το Ο Αγών μου -και δεν ενννοώ κριτικά. Υπάρχουν και μορφωμένοι φασίστες. Και υπάρχουν από την άλλη άνθρωποι που ενημερώνονται από τα social media, δεν διαβάζουν βιβλία και έχουν καλλιεργήσει την κριτική και πολιτική τους σκέψη. Η που έστω μπορεί να μην έχουν κριτική και πολιτική σκέψη αλλά τουλάχιστον δεν είναι σκατόψυχοι με κόμπλεξ ανωτερότητας που νομίζουν ότι επειδή διάβασαν κλασική ρωσική λογοτεχνία ή Νίτσε είναι τίποτα φιλόσοφοι και σίγουρα καλύτεροι από τους υπόλοιπους που κάθονται ήσυχοι στη γωνιά τους και τραβάνε τις selfies τους χωρίς να ενοχλούν ή να βλάπτουν κανέναν.

Και ας αντιληφθούμε τελοσπάντων πώς και η εξοικείωση με το διάβασμα και η πρόσβαση στη γνώση είναι κι αυτά ένα προνόμιο -ένα προνόμιο το οποίο στο φινάλε μπορείς να κατέχεις παράλληλα με την χρήση των social media.

H Γυναίκα ως Μεταφορά της Ηθικής Παρακμής

49633310_227778308150295_3282620715236327424_n

Το σκίτσο αυτό είναι άλλη μια μισογυνική απεικόνιση της γυναίκας ως μεταφοράς για την υποτιθέμενη ηθική και πολιτισμική παρακμή εν γένει. Η γυναίκα εδώ απεικονίζεται ως μια ημίγυμνη ανεγκέφαλη bimbo η οποία ζητιανεύει μερικά likes αφού έχει επιδοθεί σε ένα ξέφρενο καταναλωτικό όργιο, επεμβάσεις ομορφιάς και κραιπάλες με junk food ενώ έχει ως πρότυπο άλλα «ξέκωλα» celebrities.

Αυτό δεν είναι το κλασικό slut shaming, από αυτό που απλά τονίζει ότι οι γυναίκες ξεγυμνώνονται για λίγη προσοχή. Εδώ αποδίδονται στις γυναίκες όλα τα εκλαμβανόμενα δεινά του σύγχρονου πολιτισμού, από τον υπερκαταναλωτισμό και την έμφαση στην εικόνα μέχρι την χορτοφαγία που κι αυτή παρουσιάζεται ως μια ανόητη και υποκριτική γυναικεία μόδα.

Μια επιφανειακή, αφελής ανάγνωση της εικόνας αυτής θα μας πει ότι το meme αυτό δεν είναι μισογυνικό, αντιθέτως ότι προσπαθεί να ξεσκεπάσει τον μισογυνισμό που αναγκάζει τις καημένες τις γυναίκες να δείχνουν τον κώλο τους στο instagram. Πιθανότατα θα μας πει οτι το σκίτσο έχει και αντι-καπιταλιστικό χαρακτήρα, ως κριτική στην υπέρμετρη κατανάλωση. Έχουμε ήδη αναλύσει γιατί η κριτική του αρχέτυπου της «χαζογκόμενας» είναι εγγενώς μισογυνική*. Εδώ όμως βλέπουμε το πώς αυτού του τύπου η κριτική στην σύγχρονη κουλτούρα περιορίζεται σε επιφανειακά πράγματα όπως το shopping, το junk food, η γυναικεία ασυδοσία, η βιομηχανία της μόδας. Η κριτική αυτή στην ουσία κρύβει μια νοσταλγία του παρελθόντος, τότε που οι γυναίκες ήταν σεμνές, η ομορφιά τους φυσική, το φαγητό μας σπιτικό και φοράγαμε τα χιλιομπαλωμένα ρούχα μας μέχρι να λιώσουν. Καμία ουσιαστική κριτική δεν ασκείται στις ίδιες τις δομές εξουσίας όπως ο καπιταλισμός ή η πατριαρχία όταν αυτή περιορίζεται στα θύματά της ή σε όσους ζουν και επιβιώνουν σε ένα σύστημα χωρίς να είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές. Αντιθέτως το βάρος μετατοπίζεται στο τι τρώει, τι φοράει και πώς ξοδεύει τα λεφτά του ο μέσος καταναλωτής, με τα πράγματα που ψωνίζουν οι γυναίκες να θεωρούνται εντελώς συμπτωματικά πάντα πιο ηλίθιος τρόπος να ξοδέψεις χρήματα απο αυτά που αγοράζουν οι άντρες.

Η γυναίκα ως μεταφορά της ηθικής και πολιτισμικής παρακμής είναι πολύ συχνή και αποτελεί απλά έναν τρόπο να κατηγορηθούν οι γυναίκες για την απώλεια ενός κόσμου όπως τον φαντασιώνονται τα συντηρητικά στοιχεία. Ταυτόχρονα η κριτική στη χρήση των social media από τις γυναίκες υποκρύπτει και μια ενόχληση με το γεγονός οτι αυτές πλέον ελέγχουν τα μέσα της αυτοπροβολής τους. Η χρήση της γυναικείας φιγούρας λοιπον δεν είναι τυχαία -γι αυτό και επαναλαμβάνεται συνεχώς. Οφείλεται ακριβώς στο γεγονός οτι οι γυναίκες θεωρούνται φορείς των νέων αξιών και πρακτικών που απειλούν τις παλιές και το μόνο που κάνει είναι να στοχεύει στα μισογυνικά αντανακλαστικά ανθρώπων που νομίζουν ότι διαθέτουν πολιτική σκέψη ενώ η δήθεν αντικαπιταλιστική και αντισεξιστική τους κριτική περιορίζεται σε αιχμές κατά του Black Friday και των Kardashians.

Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί και η ειρωνεία της ανάρτησης τέτοιων εικόνων για να μαζέψουν γρήγορα και εύκολα likes καθώς καμιάς γυναίκας ο κώλος δεν γνωρίζει μεγαλύτερη αποδοχή από τον μισογυνισμό.

*https://naieisaimisogynis.com/…/h-epanastash-tha-ginei-me-…/

Όταν το Λαϊκό Δικαστήριο Αθωώνει την Έμφυλη Βία

άβολη φάση.png

Σε μια κοινωνία που χιλιάδες σχολιαστές (κυρίως άντρες) έσπευσαν να ταχθούν με τον κερατωμένο σύζυγο θεωρώντας τον ηθικά αθώο, οι αντιφεμινιστές προσποιούνται ακόμα ότι δεν βλέπουν τη συσχέτιση ανάμεσα στα βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών και την γενικευμένη μισογυνική στάση απέναντί τους όπως αυτή εκφράζεται σε καθημερινή βάση στα social media. Για τους αντιφεμινιστές τα σχόλια αυτά υπάρχουν σε μια διαφορετική σφαίρα από τον πραγματικό κόσμο όπου εντελώς συμπτωματικά όλα αυτά τα σχόλια γίνονται πράξη καθημερινά.

Η πατριαρχία είναι αυτή που δημιουργεί το εύφορο έδαφος για την έμφυλη βία όπου οι γυναίκες θεωρείται ότι την αξίζουν ως τιμωρία για την σεξουαλικότητά τους την ίδια ακριβώς στιγμή που η αντρική σεξουαλικότητα και απιστία όχι μονό κανονικοποιείται αλλά εξαίρεται ως μέρος της αντρικής «φύσης». Το «όλες οι γυναίκες είναι <insert slut shaming λέξη>» που εμφανίστηκε σε αφθονία στα σχόλια κάτω από την είδηση, δεν είναι απλά μια προσβολή που μπορούμε να αγνοήσουμε αν έχουμε αρκετή αυτοπεποίθηση για την σεξουαλική μας ζωή. Είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες κατασκευάζονται από την πατριαρχία ως κάποιες που εγγενώς αξίζουν την βία ακόμα και όταν δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο σε μορφή sex tape. Και είναι ακριβώς ο τρόπος που οι άντρες κατασκευάζονται ως θύματα της σεξουαλικότητας αυτής -με την ίδια την gazzetta να δίνει έμφαση στο «άβολο» της φάσης.

Και ενώ οι γυναίκες που κάνουν «σκηνή» επειδή τις απάτησε ο σύντροφός τους παρουσιάζονται σαν τρελές, υστερικές, παθολογικά ζηλιάρες ή απλά ηλίθιες που δεν έβλεπαν τι έπαιζε μπροστά στα μάτια τους και διάλεξαν τον λάθος άντρα, οι άντρες θεωρούνται απλά «αθώοι» και έχουν κάθε δικαίωμα να κακοποιήσουν ή και να σκοτώσουν την άπιστη γυναίκα. Και ακριβώς γι’ αυτό το κάνουν και τόσο συχνά, γιατί η κοινωνία τους επικροτεί, τους χτυπάει φιλικά την πλάτη και τους μεγαλώνει με την ιδέα οτι οι ζωές και η σεξουαλικότητα των γυναικών τους ανήκουν.

Ανάμεσα στους χιλιάδες που κάνουν σχόλια τύπου «αθώος» κάτω από είδηση για έμφυλη βία και γυναικοκτονία, βρίσκεται και ο επόμενος γυναικοκτόνος.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Οι Άντρες δεν Σκοτώνονται για Χάρη μας

 

ag.png

Άλλη μία μέρα που η πατριαρχική κοινωνία κατηγορεί μία γυναίκα για τη δολοφονία ενός άντρα από έναν άντρα, αντί να σταματήσει λίγο και να αναλογιστεί τι είναι αυτό που κάνει τους άντρες να σκοτώνουν με τέτοια συχνότητα αλλά και τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο πρόθυμους να βγουν έξω να «λογαριαστούν» και να σκοτωθούν απλά για να μην χαρακτηριστούν «φλώροι» ή»π@@@@@@@ς»

Και ενώ η πατριαρχία παρουσιάζει τις γυναίκες ως αιτία θανάσιμου ανταγωνισμού μεταξύ αντρών που χωρίς αυτές θα ζούσαν αδελφωμένοι βλέποντας μπαλα και πίνοντας μπυρα, συνεχίζει να μας λέει οτι είναι οι γυναίκες που είναι ανταγωνιστικές και ζηλεύουν η μία την άλλη. Γιατί οι γυναίκες είναι απλά κατίνες που ζουν και αναπνέουν για την προσοχή ενός άντρα, ενώ οι άντρες είναι απλά επιθετικοί λόγω της φύσης τους ως κυνηγοί και επειδή είναι γενετικά προγραμματισμένοι να <insert ερμηνεία του κώλου εμπνευσμένη από την εξελικτική ψυχολογία που παραβλέπει εντελώς τον πατριαρχικό τρόπο κοινωνικοποίησης>

Η Διαφορά Μιας Φεμινίστριας από μία Αντιφεμινίστρια

49080581_867950760042118_6114185313666465792_n

H διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη παλεύει για να έχει κάθε γυναίκα το δικαίωμα να κάνει όποιες επιλογές κάνουν την ίδια ευτυχισμένη ενώ η δεύτερη παλεύει να πείσει τους γύρω της και τον εαυτό της πως όσες γυναίκες δεν έκαναν τις ίδιες επιλογές με την ίδια είναι καταδικασμένες σε αιώνια μιζέρια, γιατί η φαντασίωση αυτη την κάνει να νιώθει καλύτερα με τη ζωή της.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι οτι η πρώτη διεκδικεί σεβασμό για όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως προσωπικών επιλογών ενώ η δεύτερη διεκδικεί σεβασμό για τον εαυτό της μειώνοντας και υποτιμώντας τις άλλες γυναίκες που δεν ακολούθησαν την γνωστή πατριαρχική συνταγή γάμος-παιδιά.

Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινιστρια είναι οτι η πρώτη αγωνίζεται για να διευρύνει τα διαθέσιμα μονοπάτια για μία γυναίκα -χωρίς να απορρίπτει τα παλιά- ενώ η αντι-φεμινίστρια παλεύει να τα περιορίσει, να διατηρήσει τον μονόδρομο που επέβαλε η πατριαρχία στις γυναίκες, σαν να την καταβάλει ένα υπαρξιακό άγχος μπροστά στην δυνατότητα πολλαπλών επιλογών.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη έχει την αυτοπεποίθηση ότι αξίζει την αγάπη ανεξάρτητα από το αν υποτάχθηκε στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους ενώ η δεύτερη πιστεύει ότι η αγάπη ενός συντρόφου έρχεται μόνο ως ανταμοιβή για την υποταγή της στην πατριαρχική παράδοση.

Η διαφορά ανάμεσα στον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό είναι πως μόνο ο δεύτερος μιλάει για «φυσιολογικές’ γυναίκες γιατί μόνο ο δεύτερος προσπαθεί να χωρέσει τις γυναίκες σε καλούπια.