Αποδεχόμαστε την Κουλτούρα των Μεταναστών;

αγαπάμε τους μετανάστες και αποδεχόμαστε την κουλτούρα τους

Αποδεχόμαστε ή οχι την κουλτούρα των μεταναστών, μας ρωτάνε κουτοπόνηρα διάφορα φασιστοειδή νομίζοντας οτι θα μας στριμώξουν σε πλαστά διλήμματα

Στην ερώτηση αυτή θα πρέπει να διευκρινίσουν

  1. ποια είναι αυτή η «κουλτούρα μεταναστών»;
  2. ποιοι αποτελούν αυτό το «εμείς» που υπονοείται στην ερώτησή τους;

Ούτε οι μετανάστες ούτε οι Έλληνες είναι μια ενιαία, αδιαφοροποίητη κατηγορία. Οι φασίστες κάνουν τεράστια λάθος να υποθέτουν οτι μοιραζόμαστε την ίδια κουλτούρα με αυτούς επειδή μοιραζόμαστε την ίδια εθνικότητα. Αυτό το «εμείς» και η ταύτιση συμφερόντων που υπονοεί υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Είναι προφανές βέβαια οτι για πολλες από εμάς η κουλτούρα μας είναι πιο κοντά με αυτή μιας φεμινίστριας μετανάστριας ή ενός αντιραστιστή μετανάστη απ’ό,τι με αυτή ενός Ελληνάρα.

Μιλώντας για «κουλτούρα μετανστών» οι ρατσιστές ψάχνουν μάταια για κάποια αντίφαση ανάμεσα στον φεμινισμό και τον αντιρατσισμό καθώς στο μυαλό τους μετανάστης ίσον μουσουλμάνος μετανάστης και μουσουλμάνος μετανάστης ίσον με φανατικό ισλαμιστή οπαδό του νόμου της Σαρία. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε  τέτοια διλήμματα. Ο μισογυνισμός για εμάς είναι απαράδεκτος, είτε προέρχεται από Έλληνα είτε από Σύριο. Απλά δεν είμαστε τόσο ηλίθιες που να πιστεύουμε οτι οι Σύριοι είναι μισογύνηδες ενώ οι Έλληνες οχι.

Αποδεχόμαστε την μουσουλμανική κουλτούρα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο) όσο αποδεχόμαστε και την χριστιανική. Έχουμε και Χριστιανούς φίλους, αρκεί να μην προκαλούν επιβάλλοντάς μας τα πιστεύω τους.  Πολλές φεμινίστριες μάλιστα ειναι και οι ίδιες  Χριστιανές ή μουσουλμάνες. Αποδεχόμαστε να νηστεύουν, ΔΕΝ αποδεχόμαστε να μας επιβάλλουν να νηστεύουμε. Αποδεχόμαστε να μένουν παρθέν@ μέχρι το γάμο τους, ΔΕΝ αποδεχόμαστε να προσβάλλουν και να επιτίθενται σε όσ@ς κάνουν σεξ εκτός γάμου. Αποδεχόμαστε να μην θέλουν να κάνουν έκτρωση, ΔΕΝ αποδεχόμαστε να περιορίζουν τη δική μας πρόσβαση στο δικαίωμα της έκτρωσης. Μόνο έτσι μπορούν να συνυπάρξουν οι άνθρωποι σε κοινωνίες γιατί, σε αντίθεση με το φασιστικό φαντασιακό οι αξίες εντός οποιωνδήποτε συνόρων δεν είναι ομοιόμορφες.

Η ερώτηση που θέτουν οι ρατσιστές για την «κουλτούρα των μεταναστών» ειναι παραπλανητική ακριβώς γιατι προυποθέτει κάποιες κατηγορίες που πρέπει να αποδεχτούμε πρώτα για να απαντήσουμε με ένα ναι ή οχι. Εμείς ομως δεν αποδεχόμαστε αυτές τις κατηγορίες, γιατί οι κατηγορίες αυτές είναι οριενταλιστικές κατασκευές. Κατασκευάζουν ένα λευκό, χριστιανικό, Δυτικό «εμείς» ακριβώς μέσα από την αντίθεση σε έναν σκουρόχρωμο, μουσουλμανικό, Μεσανατολίτη «Άλλο» αποκρύπτοντας έτσι τον δυτικό μισογυνισμό τον οποίο θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να αποδεχτούμε ως «κουλτουρα μας»

Όταν η Γυναικεία Απιστία Δικαιολογεί την Κακοποίηση

την κουρεψε.jpg

Δεν είναι αστείο που η κοινωνία νομιμοποιεί και δικαιολογεί κάθε μορφής κακοποίηση «απιστων» γυναικών από τους άντρες τους αλλά είναι οι γυναίκες που έχουν το στίγμα της «παθολογικά ζηλιάρας» και της «κατίνας» που ψάχνει το κινητό του γκόμενού της; Δεν είναι αστείο που αν η γυναίκα είχε ψάξει το κινητό κάποιου και είχε βρει μήνυμα από άλλη μπορεί να έτρωγε ξύλο που του ζήτησε το λόγο και τότε πάλι οι ίδιοι θα το δικαιολογούσαν επειδή αυτή θα ηταν η τρελή γκόμενα και καλά να πάθει-όπως είχα διαβάσει σε πολλά sites ότι συνέβη στην περίπτωση της Rihanna με τον Chris Brown πχ? Δεν ειναι λίγο περίεργο που γυναίκες σε όλο τον κόσμο κακοποιούνται και δολοφονούνται και μόνο στην υποψία απιστίας αλλά η κοινωνία το θεωρεί αυτό οκ και εξακολουθεί να αναπαριστά τις γυναίκες ως ζηλότυπες και ανασφαλείς στη σχέση τους; Και που φυσικά παρουσιάζει την αντρική απιστία ως μέρος της «αντρικής φύσης» ενώ η ίδια συμπεριφορά από γυναίκες σημαίνει οτι «γεμίσαμε πουτ@νες» που αξίζουν ξύλο και κακοποίηση αντί ας πούμε το λογικό: ένα διαζύγιο.

Φυσικά αν το περιστατικό αυτό είχε λάβει χώρα κάπου στην Μέση Ανατολή τα σχόλια θα περιστρέφονταν γύρω από το πόσο βάρβαροι και μισογύνηδες είναι στο Ισλαμ και να, να τα βλέπουμε εμείς οι φεμινίστριες αυτα.

Μια Ευλογημένη από την Πατριαρχία

μαρω βαμβουνη

Eδώ έχουμε το humble bragging μιας γυναίκας που επειδή (μάλλον) δεν έχει πέσει θύμα βιασμού και κακοποίησης, επειδή η ζωή της ήταν εύκολη και γεμάτη προνόμια τολμά να πατρονάρει όλες τις γυναίκες που έχουν βιώσει την πατριαρχία στο πετσί τους με το εγωκεντρισμό της. ΕΓΩ δεν βίωσα καταπίεση αρα ΕΣΕΙΣ γιατί παραπονιέστε? Φυσικά το ότι δεν την έχει βιώσει δεν σημαίνει οτι δεν την έχει υποστεί, σημαίνει απλά οτι έχει μάθει να την θεωρεί ως κάτι φυσικό και αναπόφευκτο.

Εδώ βέβαια για να μας πατρονάρει πλήρως η συντάκτρια τους στατους θέτει εσκεμμένα τα λάθος ερωτήματα. Είναι οι άντρες ανάλγητα κτήνη? Είναι οι γυναίκες παθητικές και αδύναμες? Οχι φυσικά. Τα μέλη μιας κυρίαρχης τάξης δεν χρειάζεται να είναι «αναλγητα κτήνη». Δεν ήταν «ανάλγητα κτήνη» όσοι πληρώνουν τον βασικό μισθό στους εργαζομενούς τους ούτε όσοι για παράδειγμα είχαν σκλάβους, ήταν απλά άνθρωποι που γεννήθηκαν με ένα προνόμιο και ένιωθαν ότι τους ανήκει, δεν μπήκαν ποτέ στην διαδικασία να το αμφισβητήσουν. Κάποιοι μπορεί να ανέπτυσσαν και σχέσεις οικειότητας με τους εργαζομένους ή τους σκλάβους τους, Καποιοι αγαπούσαν τους τελευταίους με τον τρόπο τους,τους φρόντιζαν όπως φροντίζουμε το αγαπημένο μας κατοικίδιο. Αλλά παρέμεναν σκλάβοι -κι αν ελευθερώνονταν ήταν πάλι επειδή ο αφέντης τους το επέλεξε.

Και μια που μιλάμε για σκλάβους, ας θυμηθούμε λίγο ότι σκλάβες και παραμάνες τόσο σε κοινωνίες όπως η αρχαία Ελλάδα όσο και για παράδειγμα στην δουλοκτητική Αμερική είχαν την ευθύνη να μεγαλώνουν τα παιδιά και βρίσκονταν δίπλα τους από την πρώτες μέρες της ζωής τους αναπτύσσοντας στενούς δεσμούς. Δεν διατάραξε αυτό το status quo. Όταν μεγαλώνεις ένα παιδί ως υποτελής (ως γυναίκα που είναι υποχρέωσή της αλλά και ως μετανάστρια νταντά για παράδειγμα) το μεγαλώνεις με τις αρχές της κυρίαρχης τάξης τις οποίες στο φινάλε τις εχεις εσωτερικεύσει κι εσύ.

Ούτε βέβαια οι φεμινίστριες πιστεύουν οτι οι γυναίκες είναι τόσο παθητικές και αμέτοχες όπως υπονοεί η κυρία Βαμβούνη. Οι γυναίκες (και όλες οι υποτελείς τάξεις) έδειχναν πάντα agency και αυτενέργεια, πάντα αντιστέκονταν με τους δικούς τους τρόπους στην πατριαρχία (τρόποι που μετά η πατριαρχία χαρακτήριζε ως «γυναικεία πονηριά», «χειριστικότητα» ή passive aggressiveness) αποκτώντας κάποιες φορές αρκετή εξουσία για να κάνουν τις ζωές τους πιο υποφερτές και άνετες.

Όπου υπαρχει εξουσία υπάρχει και αντίσταση. Aυτό δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι γυναίκες είχαν και έχουν περιορισμένες δυνατότητες εντός του υπάρχοντος συστήματος. Δυστυχώς ορισμένες επιλέγουν αντί να αντισταθούν να προσαρμοστούν και να προσπαθήσουν να βελτιστοποιήσουν τη θέση τους μέσα σε αυτό, έστω και εις βάρος άλλων γυναικών. Ακριβώς όπως η συντάκτρια αυτού του ποστ.

Η Πατριαρχία δεν Υπάρχει Μόνο στη Βουλή

 

κακογηρου

Θα έπρεπε να έχει γίνει σαφές μέχρι τώρα ότι σκοπός αυτής της σελίδας είναι να αναδείξει τις καθημερινές μορφές σεξισμού, να αναλύσει τον μισογυνισμό ως «λογο» (discourse) και όχι ως κυβερνητικές πολιτικές. Οι κυβερνητικές πολιτικές και οι νομοι όπως και οι άγριες δολοφονίες και οι βιασμοί γυναικών είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που στην ουσία αντικατοπτρίζουν τις μισογυνικές νοοτροπίες που τις βλέπουμε σε ντουζίνες σχολίων, τις βλέπουμε ως αναπαραστάσεις στην τηλεόραση, τις παρατηρούμε στον τρόπο μετάδοσης των ειδήσεων για βιασμούς και γυναικοκτονίες από τα ΜΜΕ , τις αντιλαμαβανόμαστε στο τρόπο που αναπαρίστανται οι γυναίκες στις διαφημίσεις κοκ.

Μην έρχεστε εδώ με υφάκι «ναι αλλά για ΑΥΤΟ δε λέτε τίποτα» να εκτροχιάσετε τη συζήτηση που κάνουμε εδώ (η οποία δεν είναι περισσότερο σημαντική ούτε λιγότερο σημαντική από τη συζήτηση για τις πολιτικές) και μάλιστα με συνωμοσιολογική διάθεση και χωρίς εσείς οι ίδιοι να έχετε στείλει ποτέ μηνυμα να προτείνετε να σχολιαστεί κατι. Υπάρχουν σελίδες που έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά στο να αναδείξουν το συγκεκριμένο ζήτημα -αυτό της τροποποίησης της διάταξης για το βιασμό -και για να πω την αλήθεια εγώ οταν ένα θέμα το βλεπω πολύ στο feed μου δε νιώθω οτι υπάρχει λόγος να προσθέσω κι εγώ την οπτική μου αφού δεν έχω κάτι νέο να πω.

Αν θεωρείται οτι αυτή η σελίδα έχει κάποια αξία για εσάς καλώς. Αν θεωρείται οτι δεν έχει, καλά ξεκουμπιδια. Δεν έχω την όρεξή σας, κυριώς όταν συνοδεύεται από το mansplaining και την προνομιάρα του άντρα που θα μας πει πώς να κάνουμε φεμινισμό γιατί αυτός ξέρει τον σωστό τρόπο κι εμείς ασχολούμαστε με πράγματα ήσσονος σημασίας -όπως η κυρίαρχη κουλτουρα ή το τι λένε εντελώς πραγματικοί άνθρωποι κρυμμένοι πισω από την ανωνυμία του διαδικτύου. Αν δεν συνειδητοποιείς οτι η πατριαρχία ειναι παντού και όχι μονο στη Βουλή μήπως κάνεις φεμινισμό για να ενισχύσεις το κινηματικό σου προφίλ και να μαζέψεις φεμινιστικούς πόντους? Ή μήπως υιθετείς κι εσύ τις συμπεριφορές και τις ρητορικές που κατακρίνουμε και δε θες να ξεβολευτείς αλλα νομίζεις οτι θα σε ξεπλύνει αν πας σε μια πορεία?

Εν παση περιπτώσει, πήγαινε κάνε τον φεμινισμό σου όπως νομίζεις και άσε μας εμάς να κανουμε τον δικό μας.

Εδώ μια ανάλυση του τι θα ίσχυε με την νέα διάταξη που προς το παρόν δεν πέρασε https://www.amnesty.gr/…/aparadekto-arthro-336-poy-emperieh…

20άρες εναντίον 45άρων

κινητή διαφήμιση πιτόγυρου

Eίναι γεγονός ότι ενώ χοντροφοβία αντιμετωπίζουν όλα τα φύλα, το γυναικεία σώμα αστυνομεύεται πολύ πιο αυστηρά λόγω της πεποίθησης οτι οι γυναίκες χρωστάνε στους άντρες να είναι όμορφες και σέξι και η αξία τους -τουλάχιστον πριν κανουν παιδιά- απορρέει μονο από την εμφάνισή τους. ]Το στάτους αυτό θα μπορούσε να ειπωθεί και για τους άντρες και θα ήταν εξίσου μαλακισμένο, η πατριαρχία όμως εστιάζει με έμφαση στο γυναικείο σώμα με αποτέλεσμα τα μισογυνικά σκουπίδια να βρίσκουν κάτι ιδιαιτέρως αστείο στο χοντρό γυναικείο σώμα και στην ιδέα οτι οι γυναίκες νιώθουν άνετα να κυκλοφορούν με αυτό αφού φάνε πιτόγυρα. Ταυτόχρονα ο συντάκτης του ποστ εισάγει και λίγο τεχνητό ανταγωνισμό: εδώ έχουν κορμάρα οι 45αρες και δεν έχετε εσείς, οι 20άρες, που στο κάτω κάτω δεν έχετε καν μια δικαιολογία (οι γυναίκες χρειάζονται δικαιολογία για να φάνε), που δε μπορούμε καν να υποθέσουμε ότι έχετε εκπληρώσει τα αναπαραγωγικά σας καθήκοντα γεννώντας 3-4 παιδιά και υπάρχετε ακόμα αποκλειστικά ως σεξουαλικά αντικείμενα προς τέρψη των ανδρών?!

Αυτά που Κοροιδεύαμε στις Παλιές Ταινίες με την Βασιλειάδου

δημαρχίνες

Για να εμπεδώσουμε ότι άλλο ίσα δικαιώματα και άλλο ίσες ευκαιρίες, σε κάτι τέτοια σχόλια φαίνεται ξεκάθαρα ο λόγος που παρόλο που οι γυναίκες έχουν κατακτήσει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι δεν έχουν καταφέρει να εκλέγονται σε ίσα ποσοστά με τους άντρες. Το ποσοστό παραμένει πολύ χαμηλό ακριβώς επειδη η κυρίαρχη αντίληψη θέλει τις γυναίκες νοικοκυρές και μακριά από το δημόσιο χώρο, ο οποίος θεωρείται οτι ανήκει φυσικά στους άντρες.

Οι γυναίκες πολιτικοί κρίνονται με εντελώς διαφορετικά κριτήρια από τους άντρες πολιτικούς, επομένως κινούνται σε ένα ιδιαιτέρως εχθρικό περιβάλλον με αποτέλεσμα τα αντικειμενικά τους προσόντα να μην είναι ποτέ αρκετά. Καθώς η εκλογή τους βασίζεται στις κυρίαρχες αντιλήψεις του μέσου ψηφοφόρου, συνεχίζουν πάντα να κρίνονται από το εκλογικό σώμα πρώτα απ’όλα ως γυναίκες οι οποίες για να αποδείξουν την αξία τους πρέπει να μπορούν «να βαλουν σε σειρά το σπίτι τους» – να κάνουν δηλαδή ΚΑΙ την δουλειά των αντρών στο σπίτι όσο αυτοί ασκούν πολιτική εξουσία αφήνοντας νοικοκυριό και παιδιά στην πλάτη των συζύγων τους. Και φυσικά, διαβάζοντας τέτοια σχόλια είναι αρκετό για να αποθαρρύνει πολλές γυναίκες ακόμα και από την σκέψη να ασχοληθούν με την πολιτική καθώς δεν έχουν όλες το ίδιο απόθεμα ενέργειας να παλεύουν με αυτό το είδος σεξισμού ενώ ταυτόχρονα οι αντιλήψεις αυτές συνεχίζουν από μικρή ηλικία να διαμορφώνουν τις φιλοδοξίες και την αυτοεικόνα τους.

Για άλλη μια φορά φαίνεται το πώς ο έμφυλος καταμερισμός εργασίας δεν βασίζεται σε ρόλους διαφορετικούς αλλά ισότιμους. Αντιθέτως οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά από θέσεις εξουσίας και θα πρέπει να αρκούνται στην περιορισμένη επιρροή τους εντος σπιτιού την ίδια ώρα που οι άντρες στην πολιτική αρένα θα παίρνουν αποφάσεις εκ μέρους τους.

Η Νύχτα Είναι Δύσκολη

Κοιτάξτε εδώ την απάθεια με την οποία κάποιοι άντρες αντιμετωπίζουν την σεξουαλική επίθεση εναντίον γυναικών. Η φυσικοποίηση και η κανονικοποίηση της συνδέεται με το επάγγελμα της σερβιτόρας, ένα επάγγελμα δηλαδή ούτως ή άλλως δύσκολο και κακοπληρωμένο με ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο. Κάποια επαγγέλματα, σύμφωνα με την πατριαρχική λογική, πάνε πακέτο με την σεξουαλική παρενόχληση και γι αυτό οι γυναίκες θα πρέπει να την ανέχονται. Εντελώς συμπτωματικά, τα επαγγέλματα αυτά ειναι μόνο επαγγέλματα που κάνουν γυναικες -και μάλιστα φτωχότερες γυναίκες που αποκλείονται από τις «πνευματικές» εργασίες. Κανείς δε λέει «ε αφού έγινες υδραυλικός και πας σε σπίτια αγνώστων πρέπει να περιμένεις να σου πιάνουν τον κώλο» ούτε «λογικό να σε χουφτώνουν, ας μην γινόσουν σύμβουλος επιχειρήσεων αν δεν σ’αρέσει».

Το ότι κάποιες γυναίκες εργάζονται σε κλαμπ, δηλαδή ένα χώρο διασκέδασης, δεν σημάνει οτι οι ίδιες οφείλουν να διασκεδάζουν τους θαμώνες ούτε είναι στο job description να σου πιάνουν τον κώλο. Φυσικά οι ίδιοι άντρες που θεωρούν ότι οι γυναίκες υπάρχουν εκεί για να διασκεδάζουν τους άντρες προσφέροντας τους το σώμα τους, είναι οι ίδιοι που κλαίγονται οτι όλες οι αγγελιές προτιμάνε γυναίκες για τη θέση της σερβιτόρας και σίγουρα αυτό θα σημαίνει οτι το καταπιεσμένο φύλο είναι οι άντρες.

σερβιτοριλικι

Γενική Καθαριότητα και Δεξιά Πατσαβούρα

ΚΟΥΝΕΒΑ.png

Πολιτικό σχόλιο που καταφέρνει να συμπυκνώσει μισογυνισμό, ρατσισμο και ταξική υποτίμηση σε μία μόνο πρόταση. Οι συνδηλώσεις της οικιακής εργασίας, ως ταυτισμένης με τις γυναίκες, τις μετανάστριες, τις φτωχές, χρησιμποιούνται εδώ με σκοπό να μειώσουν την πολιτική αντίπαλο, ως ένα έμμεσο «πίσω στην κουζίνα» σου που αναμένεται να βάλει τις γυναίκες στη θέση τους υποδεικνύοντάς τους οτι φυσικός τους χώρος είναι το σπιτι, ενώ ο δημόσιος χώρος αποτελεί πεδίο των αντρών.

Οι αντιφεμινίστριες γυνάικες λοιπό, οι οποίες διατυπμπανίζουν οτι αυτές αγαπούν να μένουν σπίτι φροντίζοντας τα παιδιά τους και άρα δεν έχουν πρόβλημα με τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας, ας έχουν υπόψη τους οτι το πρόβλημα των φεμινιστριών δεν είναι η οικιακή εργασία καθαυτή αλλά το γεγονός οτι αυτή θεωρούταν ανέκαθεν ιεραρχικά κατώτερη με τρόπο που να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως προσβολή, ακρίβως όπως βλέπουμε σε αυτό το σχόλιο.

Δικαίωμα Ψήφου και Κουίζ Γνώσεων

τεστ εκλογων

Nα υπενθυμίσω, για να μη μας μείνει η περιέργεια, ότι έχει υπάρξει ιστορικά τέτοιου είδους τεστ. Ήταν το «τεστ γραφής» (literacy test) ως προϋπόθεση για το δικαίωμα ψήφου και είχε στόχο να στερήσει από τα πολιτικά τους δικαιώματα τις πιο ευάλωτες ομάδες, όπως οι μαύροι. Όταν δόθηκε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, σε πολλές χώρες αρχικά μπορούσαν να ψηφίσουν μόνο αυτές που γνώριζαν ανάγνωση, και άρα οι περισσότερο εύπορες και μορφωμένες και επομένως αυτές που θα ψήφιζαν και πιο συντηρητικά.

Η απογοήτευση για τα αποτελέσματα των εκλογών δε θα πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι η βασική μόρφωση είναι κι αυτή ένα προνόμιο. Και τέλοσπάντων θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεπεράσουμε την ιδέα οτι οι αμόρφωτοι και αγράμματοι είναι φασίστες. Σίγουρα το διάβασμα και η μόρφωση έφερε πολλ@ς από εμάς σε επαφή με νέες ιδέες πέρα από την εμμονή με την Ελλαδίτσα που διδασκόμασταν καθ όλη την διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Πολλοί όμως είναι αυτοί που απέκτησαν πτυχία και δεν προχώρησαν πέρα από αυτό, έμειναν πεισματικά προσκολημμένοι στην ιδέα τους έθνους, της πατρίδας και της εντός ύλης ιστορίας των Πανελληνίων, όχι επειδή είναι χαζοί ή παράλογοι αλλά γιατί στο φινάλε αυτοι είναι οι άξονες που προστατεύουν την προνομιάρα τους.Την προνομιάρα τους ως λευκοί, ως Έλληνες, ως άντρες, ως ετεροφυλοφιλοι που αισθάνονται να απειλούνται από τους Άλλους -τους μετανάστες, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τα γειτονικά έθνη.

Το να θες να διατηρήσεις το προνόμιό σου και να βυθίζεσαι στην ψευδαίσθηση της ανωτερότητας σου δεν έχει να κάνει τόσο με την γνώση αλλά περισσότερο με το χαρακτήρα, την κριτική σου ικανότητα και το αξιακό σου σύστημα. Και αν αυτή η ψευδαίσθηση συγκαλύπτει τα ταξικά σου συμφέροντα καταλήγοντας στο τέλος να ψηφίζεις εναντίον τους, δεν νομίζω ότι είναι θέμα βασικών γνώσεων να το καταλάβεις.

Ετικετοποιημένο

Όταν οι Γυναικοκτονίες Πλασάρονται ως «Εγκλήματα Πάθους»

η υπερβολική αγάπη για την όμορφη Ερατω.png

Εδώ έχουμε μια ξεδιάντροπη προσπάθεια να μας πλασάρουν μια γυναικοκτονία ως «έγκλημα πάθους», την πατριαρχική βία ως «αγάπη». Οι γυναίκες, μας λέει η πατριαρχία, ανακινούν πολύ έντονα συναισθήματα στους άντρες, και γι αυτό αυτοί δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους. Μας βιάζουν όταν είμαστε πολύ όμορφες, ενίοτε μας σκοτώνουν κιόλας. Ίσως το πρόβλημα είναι τελικά ότι οι άντρες έχουν πολύ μεγάλη καρδιά βρε παιδί μου, γι αυτό δε βλέπουμε γυναίκες να πιάνουν τις καραμπίνες και να σκοτώνουν τους άντρες όταν αυτοί τους χωρίζουν.

Να παρατηρήσουμε εδώ οτι όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της κοπέλας από τη Σητεία, που ήταν κι αυτή «εν διαστάσει» με τον συζυγό τους, όπως και στην περίπτωση της Τοπαλούδη που δεν έκανε τα σεξουαλικά χατίρια των βιαστών και δολοφόνων της, οι γυναίκες τιμωρούνται όταν λένε ΟΧΙ, δολοφονούνται όταν τολμούν να μην ικανοποιούν τις ανάγκες αντρών. Οι άντρες δεν σκότωσαν αυτές τις γυναίκες επειδή τις αγαπούσαν, τις σκότωσαν γιατι η ζωή τους προφανώς δεν είχε καμία αξία πέρα από την ικανοποίηση των δικών τους επιθυμιών, ήταν απλά πράγματα προς χρήση και όταν την χρήση αυτή δεν την πραγματοποιούσαν πια ικανοποιητικά, τα ξεφορτώθηκαν. Δεν είναι όμως ο πλούσιος συναισθηματικός κόσμος αυτών των αντρών που τους οδηγεί να βλέπουν τις γυναίκες ως αντικείμενα, είναι η πατριαχία που τους διδάσκει ότι οι γυναίκες υπάρχουν μόνο ως υποψήφιες γκόμενες και ερωμένες τους και άρα η απόρριψη είναι κάτι που πρέπει να τιμωρηθεί.

Το «εν διαστάσει» πριν από τη λέξη σύζυγος τόσο στην Ερατώ όσο και σε τόσες άλλες γυναικοκτονίες απαντάει για άλλη μια φορά στην κλασικη΄κουτοπόνηρη ερώτηση που απευθύνουν συνήθως στις κακοποιημένες γυνάικες: Μα γιατί δεν έφυγες κι εσύ;
Γιατι είναι όταν οι γυναίκες φεύγουν που στατιστικά κινδυνεύουν περισσότερο να δολοφονηθούν.