To «φαινόμενο της κουκλίτσας» είναι αυτό που κάποιοι άντρες ξινίζουν όταν γυναίκες ανταλλάσσουν κοπλιμέντα και ανεβάζουν η μια την αυτοπεποίθηση της άλλης. Η υψηλή γυναικεία αυτοπεποίθηση είναι άλλωστε ανέκαθεν εχθρός της πατριαρχίας που θέλει η αυτοεκτιμησή μας να εξαρτάται αποκλειστικά από τους άντρες και μόνο αυτόι να κρίνουν αν είμαστε εμφανίσιμες, διαφορετικά διαταράσσεται η πρωτοκαθεδρία του male gaze. Επιπλέον η γυναικεία αλληλεγγύη προκαλεί σε μερικούς άντρες έναν εκνeυρισμό που σπεύδουν να καθησυχάσουν χαρακτηρίζοντάς μας «ψεύτικες» και βλέποντας μια κοριτσοπαρέα ως ένα απειλητικό «γκέτο» αφού θεωρούν ότι μπορούν να μας προσεγγίσουν και να μας χειριστούν καλύτερα αν είμαστε αποκομμένες από τις υπόλοιπες.

Το «φαινόμενο της κουκλίτσας» ειναι αυτό που κάνει έναν άντρα να γράψει μία αναλυσάρα περί φούσκας γιατι στην ουσία ο ίδιος ζει σε μία πατριαρχική φούσκα όπου μόνο αυτός και οι ομόφυλοί του επιτρέπετε να γράψουν «κουκλίτσα» κάτω από μια φωτογραφία και αν η κοπέλα δεν ανταποκριθεί να πουν στον εαυτό τους πως δεν ήταν κουκλίτσα, ένα μπάζο ήταν που ήθελαν απλά να το πηδήξουν.

~Hürrfem Sultan

Ο Αλέξανδρος Κοντοπίδης μας δείχνει τι συμβαίνει όταν ένας κωμικός που ο «πολιτικός» του λόγος φτάνει μέχρι το «κακό πράμα η Χρυσή Αυγή» προσπαθήσει να κάνει πολιτική τοποθέτηση: η δική του προσωπική θεωρία των δύο άκρων που αντικατοπτρίζει το χάος που επικρατεί στο μυαλό του.

Σύμφωνα με το αφελές, αλλά συνάμα άκρως επικίνδυνο σκεπτικό του το να μην θέλουμε να ακούμε και στην σελίδα μας, τις μισογυνικές αηδίες που υφιστάμεθα επί καθημερινής βάσεως μας ταυτίζει με τους ναζί ((ναι, αυτούς που όταν ο Κοντόπας είχε ανεβάσει την επιστολή στον Γλέζο τον προσκυνούσαν στα σχόλια του youtube σαν να έβλεπαν το director’s cut από την Νύχτα των Κρυστάλλων)). Έτσι λοιπόν αποφασίζει ο Κοντοπίδης να αναπαράγει κιαυτός με την σειρά του το μάντρα που ψέλλιζαν όλα τα τρολλάκια όπως ο Milo Yiannopoulos ή οι όψιμοι εν Ελλάδι θαυμαστές του Trump όπως ο Πιτσιρίκος, χρησιμοποιώντας το αγαπημένο επιχείρημα των alt-right (νεοναζί με φράντζες) πως οτιδήποτε περιορίζει τον σεξιστικό ή ρατσιστικό λόγο τους είναι φασισμός.

Kλασική υπεράσπιστική γραμμή της πατριαρχίας που, προκειμένου να δικαιολογήσει το περιορισμό της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, επικαλείται τις δυνατότητες αντισύλληψης, αγνοώντας πώς όχι μόνο δεν έχουν όλ@ πρόσβαση και ενημέρωση σχετικά με αυτές αλλά, πώς να το κάνουμε, συμβαίνουν και ατυχήματα. Ακόμα κι αν ομως κάποια φάνηκε ανεύθυνη όσον αφορά τη χρήση αντισύλληψης, πώς είναι ταιριαστή «τιμωρία» να της επιβάλλουμε να φέρει στον κόσμο ένα παιδι που δε θέλει? Θα πρέπει δηλαδή η ανευθυνότητα να τιμωρείται με μητρότητα, μία τεράστια ευθύνη? Ή έχει υποχρέωση να το φέρει στον κόσμο και ας το παρατήσει μετά στο όνομα κάποιας αόριστης ιδέας περί «ζωής» που αποδίδεται σε ένα γονιμοποιημένο ωάριο? Μήπως έτσι θεωρούν οι πολέμιοι των εκτρώσεων ότι οι γυναίκες θα πάρουν το μάθημά τους για το σεξ που έκαναν τόσο απερίσκεπτα?

Ολόκληρη η ακροδεξιά διαστροφή σε ένα meme. Ωστόσο το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι ο ακροδεξιός μισογυνικός λόγος φαίνεται να έχει έναν σημαντικό βαθμό αυτοστοχαστικότητας, όσον αφορά τη διαδικασία πίσω από το πώς η (φασιστική) φαντασίωση δομείται γύρω από το αντικείμενο της επιθυμίας. Φαίνεται δηλαδή εδώ η ακροδεξιά να έχει επίγνωση ότι αυτό που ονομάζει ο Λακάν αντικείμενο μικρό α (το φευγαλέο αντικείμενο του πόθου που όσο το πλησιάζεις απομακρύνεται/εξαφανίζεται, η απόκτησή του οποίου ταυτίζεται με απόλαυση χωρίς όρια, και το οποίο βρίσκεται στον πυρήνα του ρατσιστικού, μισογυνικού, ομοφοβικού ακροδεξιού λόγου), ταυτόχρονα είναι και αυτό που προκαλεί την αποστροφή, μετατρεπόμενο σε αυτό που ονομάζει η Κριστεβα ‘αποκείμενο’ για τον φασίστα, όταν ο τελευταίος έρθει πολύ κοντά του (και διαπιστώσει ότι και αυτό βρομάει, ιδρώνει, γερνάει, μπορεί να μην είναι εθνικά ‘καθαρό’, μπορεί να είναι και αυτό υποκείμενο επιθυμίας, και μάλιστα να επιθυμεί άλλους άνδρες, ή, ακόμα χειρότερα για τον φασίστα/ακροδεξιό/εθνικιστή, και άλλες γυναίκες, ή μη Έλληνες/ίδες, κλπ. —βλ. την αριστερή πλευρά του meme).

Η φαντασίωση της αλύτρωτης Πόλης βάζει και πάλι την απαραίτητη απόσταση ανάμεσα στο επιθυμούν υποκείμενο και στο αντικείμενο της επιθυμίας, έτσι ώστε η επιθυμία να διατηρηθεί (η εκπλήρωσή της πάντα αναβάλλεται για το μέλλον), και για να μην καταρρεύσει η φαντασίωση. Το αντικείμενο μικρό α (εδώ η Κωνσταντινούπολη, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε) βρίσκεται τόσο κοντά ώστε να διεγείρει την επιθυμία, και ταυτόχρονα τόσο μακριά για να τη διαιωνίσει. Όσο το αντικείμενο του πόθου διατηρείται σε αυτή την απόσταση ασφαλείας, τυλίγεται με πέπλο μυστηρίου, γίνεται θέμα εξιδανικευτικών, μυθικών και μυθοποιητικών αναπαραστάσεων και ρομαντικοποιημένων αφηγήσεων. Όσο το υποκείμενο δεν επισκέπτεται την ‘πραγματική’ Κωνσταντινούπολη, με κίνδυνο να εισβάλλει μέσω των αισθήσεων (απούσες στο meme, το οποίο περιορίζεται στην οπτική διάσταση, που είναι φυσικά πολύ κρίσιμη) κάθε στιγμή το Πραγματικό (το οποίο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα μπορούσε να πάρει τη μορφή βρώμικων δρόμων, ή για τους φασίστες, τη μορφή δρόμων με μη λευκούς/Μουσουλμάνους κατοίκους, με ζητιάνους, με ξένες γυναίκες τις οποίες απολαμβάνουν ξένοι άντρες, κ.ό.κ.) προκαλώντας την κατάρρευση της φαντασίωσης, όλα είναι (περίπου) ‘οκ’.

Το φασιστικό υποκείμενο αποκαλύπτεται εδώ ως νευρωτικό/υστερικό υποκείμενο, και το συγκεκριμένο meme είναι ταυτόχρονα γελοίο, εξοργιστικό, αλλά και πολύτιμο, γιατί μάς προσφέρει την ευκαιρία να ρίξουμε μια ματιά στην ασυνείδητη βάση του φαινομένου του εθνικισμού.

-Herculine