–Φάση δεύτερη: Η φεμινίστρια αρχίζει να συνειδητοποιεί πως «ΔενΕίναιΌλοιΟιΆντρεςΊδιοι», όπως την έκανε να πιστεύει ο απόμακρος πατέρας της που της δημιούργησε τα ψυχολογικά θέματα τα οποία έδωσαν χώρο σε ηλίθιες ιδέες για ισότητα και σεβασμό να τρυπώσουν μέσα της.

–Φάση Τρίτη: Η φεμινίστρια παύει πλέον να αντιστέκεται στην γοητεία του αρσενικού και συνειδητοποιεί πως το μίσος της για τους άντρες οφειλόταν στο γεγονός πως απλά δεν είχε γνωρίσει τον Κατάλληλο Άντρα® -ξέρετε, τον σωστό αρσενικό, σαν τον αναγνώστη του Maxim, που θα της ρίξει έναν καλό π@@τσο για να ισιώσει. Στο μεταξύ η φεμινίστρια έχει έρθει σε επαφή με το αρχέτυπο θηλυκό που έκρυβε μέσα της από την αρχή πίσω από το τζιν, το μακό φανελάκι και τις αξύριστες μασχάλες. Τώρα μπορεί επιτέλους να αναδείξει την θηλυκότητά της φορώντας ροζ, το οποίο όπως βλέπουμε στις διάφορες φάσεις τις μεταμόρφωσης είναι και μέρος της αντιφεμινιστικής θεραπείας.

–Φαση τέταρτη: η φεμινίστρια έχει επιτέλους μεταμορφωθεί στο απόλυτο καυτό θηλυκό και τώρα που τα αρσενικά θέλουν να την πηδήξουν καταλαβαινει πως ο φεμινισμός δεν εχει κανένα νόημα. Αχ και μόνο να ήξερε από την αρχή ότι θα ήταν τόσο εύκολο όσο ενα ξυρισμα και μια αγορά μπικίνι, δε θα είχε χάσει τόση ώρα διαβαζοντας φεμινιστική θεωρία, τσάμπα χρόνος.
Να τονίσουμε εδώ πως στην τελική φάση μετά τη «θεραπεία», η γυναίκα φτιάχνεται με τον αυτοκίνητο του άντρα. Αυτό δηλαδή είναι και το επιθυμητό σημείο -και ας παραπονιούνται μετά οι διάφοροι κλαψιάρηδες ότι κοιτάμε άντρες μόνο για το αμάξι και τα λεφτά τους. Αυτό οφείλαμε να κάνουμε απο την αρχή ώστε τα πράγματα να ειναι εύκολο: αν έχουν λεφτά και ακριβό αυτοκίνητο τους ‘καθόμαστε’, αν οχι, στο λακο με τα φίδια. Τουλάχιστον έτσι θα ξέρουν τι να περιμένουν και θα μπορούν να κατηγορούν την απληστία μας όταν τρώνε χυλόπιτα. Με τις φεμινίστριες υπάρχει μια αβεβαιότητα, σου λένε, και πού ξέρω εγώ ότι δεν φταίει η προσωπικότητά μου ή η μούρη μου που μου έριξε Χ?