Γιατί Μισούν οι Φεμινίστριες τους Άντρες;

Τρόποι με τους οποίους εκφράσαμε το μίσος μας για τους άντρες την τελευταία εβδομάδα:

-Ισχυριστήκαμε ότι οι γυναίκες δεν είναι υποχρεωμένες να αναλαμβάνουν τις δουλειές του σπιτιού ως εκδήλωση αγάπης προς τον σύντροφό τους
-Υποστηρίξαμε το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να έχει όσ@ς ερωτικούς συντρόφους γουστάρει χωρίς να στιγματίζεται γι αυτό
-Επισημάναμε ότι το γεγονός πως ο γάμος θεωρείται στόχος ζωής για την γυναίκα αλλά «σκλαβιά» και «βαρος» για τον άντρα ειναι μισογυνικός.
-Καταγγείλαμε το σεξισμό που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες πολιτικοί οι οποίες κρίνονται με διαφορετικά -σεξιστικά-κριτήρια από ότι οι άντρες που κρίνονται κυρίως στη βάση των ιδεών τους
-Μπλοκάραμε όσους ήρθαν να μας αποκαλέσουν «πουτάνες» και «τσούλες» και να σχολιάσουν «πούτσα και ξύλο», επειδη ενοχληθήκαν με τα παραπάνω.

Πραγματικά, ο μοναδικός λόγος να θεωρείς οτι ο φεμινισμός υποκινείται από το μίσος για τους άντρες είναι να τους ταυτίζεις με την πατριαρχία και τη συνεχή υποτίμηση των γυναικών.

«Γιατί μισούν οι φεμινίστριες τους άντρες?»
Γιατί ένα κίνημα για τις γυναίκες παρεξηγείται τόσο στο σημείο που πάλι να περιστρέφεται γύρω από τους άντρες»?

why do feminists hate men

Ναι, Είσαι Μισογύνης: Οrigins

Ξεκίνησα τη σελίδα Ναί, Είσαι Μισογύνης γιατί είχα απαυδήσει. Είχα απαυδήσει με τον μισογυνισμό που συναντούσα παντού γύρω μου αλλά και με τις αντιδράσεις ακόμα και ορισμένων καλοπροαίρετων, κυρίως αντρών, που αρνούνταν να τον δουν. Ακόμα και όσοι έφριτταν με τις περιπτώσεις που τους επισήμανα προσπαθούσαν να υποβιβάσουν την σοβαρότητα του φαινομένου. «Είναι μεμονωμένη περίπτωση», «δεν τα εννοούν», «υπάρχουν και ψυχοπαθείς», «είσαι υπερβολική» ήταν μερικές από τις πιο συχνές απαντήσεις.

Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω μια σελίδα για να μαζέψω όλες αυτές τις «μεμονωμένες» περιπτώσεις για να δώσω μια ιδέα σε τι περιβάλλον αναγκάζεται να ζει μια γυναίκα. Για να παρουσιάσω όλες αυτές τις μικροεπιθέσεις, τις προσβολές, την υποτίμηση, την συγκατάβαση αλλά και την ακραία λεκτική βία την οποία αντιμετωπίζουμε καθημερινά στο διαδίκτυο. Όχι ότι στην πραγματική ζωή δεν ζούμε σε ένα τέτοιο κλίμα, εκεί όμως οι επιθέσεις από τη μία δεν μπορούν να καταγραφούν και από την άλλη αναγκάζονται να γίνουν πιο πολιτισμένες. Στον κόσμο του διαδικτύου ο καθένας μπορεί να βγάλει τον αληθινό του εαυτό και να εκφράσει και τις πιο μύχιες σκέψεις του για τις γυναίκες και τις άλλες καταπιεσμένες ομάδες. Όπως άλλωστε λέει και ο Slavoj Žižek μιλώντας γιατ το Facebook σε συνέντευξή του, «Μπορεί να υπάρχει περισσότερη αλήθεια στην [ψηφιακή] μάσκα που υιοθετείς από ότι στον πραγματικό, εσωτερικό εαυτό σου».

Ο μισογυνισμός δεν υπάρχει σε ένα φανταστικό, απομονωμένο νησί. Δεν μπορούμε από τη μία να αναγνωρίζουμε την ύπαρξη του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, του ρατσισμού, της τρανσφοβίας και από την άλλη να κλείνουμε τα μάτια σε όλα αυτά τα αηδιαστικά σχόλια που κατακλύζουν το διαδίκτυο. Η συστημική ανισότητα εις βάρος των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των μεταναστών, των τρανς ατόμων και η ρητορική μίσους εναντίον τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Και είναι κοινωνικά φαινόμενα, όχι προσωπικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο καθένας και η καθεμία μόνοι τους.

Δεν μπορείς να δέχεσαι γενικά και αόριστα την ύπαρξη σεξισμού αλλά να θεωρείς ότι τα σεξιστικά σχόλια και αστεία είναι αθώα. Οι βιασμοί δεν είναι άσχετοι από την κουλτούρα του βιασμού και από τα ανέκδοτα που παρουσιάζουν τον βιασμό σαν μαγκιά ή αστείο. Η κακοποίηση των γυναικών δεν είναι άσχετη με την τάση να κατηγορούνται οι γυναίκες κάθε φορά που πέφτουν θύματα βίας. Η μισθολογική ανισότητα δεν είναι άσχετη με την τάση να υποτιμάται η νοημοσύνη των γυναικών ή αυτές να θεωρούνται κατάλληλες μόνο για νοικοκυρές. Οι διατροφικές διαταραχές που πλήττουν κυρίως τις νέες γυναίκες δεν είναι άσχετες με την αδιάκοπη αστυνόμευση του σώματος τους και την γελοιοποίηση όσων δεν συμμορφώνονται με τα πρότυπα ομορφιάς. Όλα αυτά είναι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος και συγκροτούν αυτό το συνεκτικό σύστημα που λέγεται πατριαρχία με πάρα πολύ πραγματικές επιπτώσεις για όλ@ μας.

Ας μας λένε λοιπόν υπερβολικές. Ας επιμένουν ότι «είναι απλά ένα αστείο», ή «τρολάρισμα», ας μας προτρέπουν να μη δίνουμε σημασία γιατί «είναι απλά φασίστες» -οι φασίστες άλλωστε δεν μπορούμε πια να ισχυριζόμαστε οτι είναι μια περιθωριακή μειοψηφία. Εμείς ξέρουμε πως ο μισογυνισμός έχει εμποτίσει κάθε πλευρά της κοινωνίας, ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Και δεν είμαστε πια διατεθειμένες να τον ανεχτούμε.

Ο φεμινισμός φαίνεται να ανακτά τις δυνάμεις του και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Προσωπικά η επαφή μου με τις σπουδές φύλου ως φοιτήτρια συνέβαλαν στην φεμινιστική μου αφύπνιση και με βοήθησαν να ξεμπερδέψω μέσα μου τι ήταν αυτό που ανέκαθεν με ενοχλούσε σε όλο αυτόν τον καθημερινό σεξισμό. Ο φεμινισμός είναι αυτός που μας δίνει τα εργαλεία να ανιχνεύσουμε τον σεξισμό τριγύρω μας αλλά και να τον καταπολεμήσουμε από τη ρίζα του. Δυστυχώς αυτό δημιουργεί αντιδράσεις από όσους ξεβολεύονται, από όλους αυτούς τους αντιδραστικούς οπαδούς του status quo. Από όσους αρνούνται να αναθεωρήσουν την σεξιστική συμπεριφορά τους και θεωρούν την κριτική ως περιορισμό της ελευθερίας έκφρασης. Το προνόμιο της καταπίεσης και γελοιοποίησης των ευπαθών ομάδων συγχέεται με κάποιου είδους δικαίωμα από αυτούς που συνήθισαν επί αιώνες να μην ακούν αντίλογο. Που όμως τώρα το διαδίκτυο φέρνει αντιμέτωπους με τις φωνές όσων θίγουν.

Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για τους απολογητές της πατριαρχίας. Δεν μπορούμε να πείσουμε τους πάντες. Μπορούμε μόνο να εκθέσουμε τον σεξισμό που συναντούμε και να ανοίξουμε τα μάτια όσων, αντρών και γυναικών, θέλουν να δουν. Η θετική ανταπόκριση, τα ενθαρρυντικά μηνύματα και τα εύστοχα σχόλια στη σελίδα γεννούν αισιοδοξία και ταυτόχρονα προσφέρουν ένα κανάλι εκτόνωσης αλλά και ένα χώρο εκμάθησης για όλους εμάς που θέλουμε να διορθώνουμε συνεχώς τις καταπιεστικές συμπεριφορές μας. Και γι αυτό θέλω να ευχαριστήσω τ@ς υπέροχ@ς συνδιαχειριστ@ς μου και όλ@ς τ@ς καταπληκτικ@ς followers που στηρίζουν τη σελίδα και με κάνουν να γελάω.

~Hürrfem Sultan

Will Somebody Think of the Children?!

Εσύ καταλαβαίνεις οτι γενικότερα δεν είθισται οι μάνες να κουβεντιάζουν με τα παιδιά τους για την σεξουαλική τους ζωή ακόμα και αν περιλαμβάνει μόνο τον πατέρα τους αλλά αν κάνουμε παιδιά θα τα μεγαλώσουμε με σεβασμό στις γυναίκες και την σεξουλικότητά τους έτσι ώστε να μην ντρέπονται για εμάς όποιο κι είναι το σεξουαλικό ιστορικό μας?

Τι στο καλό, εξαντλήθηκαν ολα τα άλλα επιχειρήματα και τώρα προσπαθούν να μας κάνουν slut shaming με επίκληση στα αγεννητα παιδιά μας μπας και συγκινηθούμε? Δηλαδή δεν φτάνει που οι μάνες αποσεξουαλικοποιούνται τελείως, τώρα πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε σεξουαλικά όντα ΠΡΟΚΑΤΑΒΟΛΙΚΑ, απλά σε περίπτωση που κάνουμε παιδια στο μέλλον? Πώς θα νιώθουμε γνωρίζοντας ότι έχουμε πάρει 5 στους 10 γνωστούς? Υπέροχα, σημαίνει οτι ζούμε σε μία κοινότητα με στενούς δεσμούς ανάμεσα στα μέλη της.

Και εν πάση περιπτώσει τι ΛΥΣΣΑ ειναι αυτή που βλέπω με τους άντρες να χύνουν φαρμάκι για τις γυναίκες που μαζεύουν likes στο facebook? Βγάλτε τους κοιλιακούς σας έξω να μαζέψετε κι εσείς αν γουστάρετε, δεν βλέπω κανέναν να έχει πρόβλημα με αυτό. Σταματήστε να ασχολήστε νύχτα μέρα με το τι κάνουν οι γυναίκες με τα βυζιά τους -τα οποια ξέρουμε οτι τοσο γουστάρετε να βλέπετε- και το μουνί τους.

YΓ: «Εκτός τροχιάς 360 μοίρες«? Δεν νομίζω, γιατί αυτό θα μας άφηνε ακριβώς στό ίδιο σημείο του πατριαρχικού κατεστημένου, ενώ εμείς θα κάνουμε μεταβολή 180 μοιρών και θα την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια.

~Hürrfem Sultan

iordanis

Mε Πόσους Άντρες Πρέπει να Έχει Πάει μία Γυναίκα

To Σάββατο εξετάσαμε το υποθετικό παράδειγμα μιας γυναίκας που έχει κάνει σεξ με 50 άντρας και είδαμε αντιδράσεις -κυρίως αντρών- που έσπευσαν να την χαρακτηρίσουν «πουτάνα» και τσούλα. Τώρα βλέπουμε τις αντιδράσεις προς ένα πραγματικό παράδειγμα γυναίκας που έχει κοιμηθεί με 12. Τα επίπεδα slut shaming παραμένου ίδια με άντρες και γυνάικες να νιωθουν την ανάγκη να την μειώσουν στη βάση αυτού του αριθμού χωρίς να ξέρουν τίποτα άλλο γι αυτήν. Τον 21 αιώνα η γυναίκα συνεχίζει να κρίνεται από τον αριθμό των ερωτικών της συντρόφων γιατί τίποτα δεν τρομάζει την πατριαρχία περισσότερο από το ενδεχόμενο οι γυναίκες να σταματήσουν να ντρέπονται για την σεξουαλική τους ζωή -αυτό θα της στερούσε ένα πολύτιμο εργαλείο πειθάρχησης των γυναικών, μία ευκαιρία να τις κάνει να αισθάνονται συνεχώς μειονεκτικά και να απολογούνται για τις δικές τους επιθυμίες.

Μερικές κλασικές slut shaming ατάκες:
-«Πήγαινε με όσους θές αλλα μην παραπονιέσαι μετά οτι δε σε παίρνουν στα σοβαρά». Πραγματικά δεν έχω ακούσει ΠΟΤΕ καμια γυναίκα να παραπονιέται ότι δεν την παίρνουν στα σοβαρά γιατι έχει πάει με τον Χ αριθμό αντρών. Αλλά ακόμα και αν συνέβαινε αυτό, το είδος αντρών που δε θα την έπαιρναν στα σοβαρά βάσει του ερωτικού της ιστορικού δε θα ήταν άντρες που έπρεπε να πάρουμε εμείς σοβαρά. Οπότε οχι δεν θα παραπονιόμασταν, θα πηγαίναμε παρακάτω γι αυτό αφήστε τις συμβουλές δήθεν για το καλό μας που απλά αποσκοπούν στο να μας υπενθυμίσουν οτι η αξία μας μειώνεται κάθε φορά που κάνουμε σεξ.

-«Άντε και τσοντούλα μετά»
Κλασική ειναι και η σύνδεση της «έντονη» ερωτικής ζωής κάποιας με την σεξουαλική εργασία. Το να γουστάρεις το σεξ δεν σημαίνει οτι το επόμενο βήμα είναι να γυρίσεις πορνό ή να χρεώνεις τις υπηρεσίες σου καθώς το ένα αφορά την ευχαρίστησή σου και το άλλο είναι επάγγελμα. Το σεξ για την καύλα μας συγχέεται με το σεξ επί πληρωμή ακριβώς γιατί ειναι σχεδόν αδιανοητο οτι η γυναίκα κάνει σεξ για την ευχαρίστησή της.

-«Να το πας για σέρβις μη σου πάθει τίποτα» γιατι φυσικά το μουνί μας μπορεί να φιλοξενήσει συγκεκριμένο αριθμο αντρών, αν κάνουμε το ίδιο σεξ με έναν μόνο άντρα δε θα πάθει τίποτα, έχει μετρητή που γράφει χιλιόμετρα μόνο με την είσοδο κάθε νέου πέους.

-«Είσαι για σφαλιάρες» γιατι φυσικά η σεξουαλική γυναίκα αξίζει ένα χέρι ξύλο για να την επαναφέρει στην ταξη.

Και τέλος, αν δεν συνόδευε τόσο εξευτελισμός και ντροπή την γυναικεία σεξουαλικότητα, δε θα ένιωθε καμία την ανάγκη να απολογηθεί για τον αριθμό των σεξουαλικών της συντρόφων οπότε σε αυτό το καταπιεστικο πλαίσιο καλά κάνει η κοπέλα και δηλώνει περήφανη κόντρα σε όλ@ς αυτ@ς που θέλουν να την κάνουν να ντραπεί.

~Hürrfem Sultan

me 12

Ο Γάμος είναι Σκλαβία -Μόνο για τον Άντρα

Και σαν να μην έφτανε που η γυναίκα αναμένεται ακόμα να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και να αναλάβει τόσο την περιποίηση του συζύγου όσο και την ανατροφή των παιδιών -συχνά ταυτόχρονα με την καριέρα της ή εις βάρος της- ο γάμος παρουσιάζεται και ως κάτι όπου ο άνδρας είναι το απόλυτο θύμα. Σαν κάτι το οποίο υπομένει και υφίσταται, κάτι στο οποίο υποκύπτει μετά από τις πιέσεις της γυναίκας η οποία θα είναι πολύ τυχερή αν τελικά αυτός υποχωρήσει και δεχθεί να την κάνει σύζυγό του. Τώρα το γιατί οι άνδρες, που υποτίθεται είναι πιο δυναμικοί και αποφασιστικοί από τις γυναίκες, υποκύπτουν στις πιέσεις τους χωρίς κανένα κέρδος, ένας θεός το ξέρει αλλά η θυματοποίησή τους αυτή είναι ανάλογη με το πόσο σατανικές και «καπάτσες» παρουσιαζόμαστε εμείς.

Για κάθε αστειάκι για τις γυναίκες στην κουζίνα λοιπόν, υπάρχει και ένα αστειάκι για τον γάμο ως σκλαβιά για τον άνδρα, ως κάτι που βάζει τέλος στην ελευθερία, την ευτυχία και την διασκέδασή του. Οι άνδρες θυσιάζονται απρόθυμα όταν μας παντρεύονται μόνο που δεν μας εξηγεί κανείς ποιο είναι το βραβείο για εμάς πέρα από την υπέρτατη τιμή να λεγόμαστε κυρίες αντί για δεσποινίδες και τους συγγενείς που θα σταματήσουν να μας πρήζουν για το πότε θα ντυθούμε νυφούλες.
Η παρουσίαση αυτή του έγγαμου βίου ως κάτι που αποτελεί θρίαμβο για τις γυναίκες και ήττα για τους άντρες είναι όχι μόνο υποτιμητικό για τις γυναίκες που παρουσιάζονται ως βάρος και όχι ως ισότιμοι σύντροφοι αλλά υποκρύπτει και την πολύ συχνή εκμετάλλευση της γυναικείας απλήρωτης εργασίας στα πλαίσια του γάμου που μόνο θύμα δεν κάνει τον σύζυγο. H επικράτηση της πεποίθησης πως γενικά ο γάμος είναι σκλαβιά για τους άντρες και όχι για τις γυναίκες έχει να κανει με την αντίληψη πως ο άντρας είναι φύσει πολυγαμικός αλλά και με το γεγονός πως η ανδρική οπτική για τα πράγματα συχνά καταλήγει να γίνεται αυτή που εντυπώνεται στις κοινωνικές αναπαραστάσεις.

Φυσικά υπάρχουν και ισότιμες μορφές γάμου αλλά σίγουρα οχι με το είδος του άντρα που θεωρεί πως κάνει καποια χάρη στην γυναίκα που θα παντρευτεί.

~Hürrfem Sultan

gamos 1gamos 2

Η Γυναικεία Οικιακή Εργασία

Η πατριαρχία ανέκαθεν επένδυε την γυναικεία οικιακή εργασία με τον μανδύα της αγάπης και του έρωτα ώστε να το παρουσιάζει ως κάτι που αυτή προσφέρει από την καρδιά της και άρα δεν απαιτεί ανταπόδοση -σε αντίθεση με την μισθωτή αντρική εργασία που προσφέρεται πάντα επί πληρωμή. Αυτή η αντίληψη επιτρέπει σε διάφορους τύπους να εξαίρουν τις «καραγυναικάρες»* που αναλαμβάνουν όλα τα καθήκοντα του σπιτιού χωρίς να ζητάνε ποτέ τιποτα ως μια αξία που όλες θα πρέπει να ενστερνιστούμε και σε τύπους/ισσες οπως αυτου του ποστ να τις ψέγουν ως ακαμάτρες που στο τέλος θα τις παρατήσουν. Ταυτόχρονα επιτρέπει την κυκλοφορία τέτοιων σλογκαν σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκα κάνει οικειοθελως την υπηρέτρια με μόνη ανταμοιβή ένα ποίημα και λίγο ρομαντισμό και ταυτίζουν την αγάπη με την νοικοκυροσύνη.
Κορίτσια, ΙT’S A TRAP! Δεν είμαστε υποχρεωμένες να δείχνουμε την αγάπη και αφοσίωσή μας με τέτοιου είδους φροντίδες σε εργατοώρες -εκτός βέβαια αν το απολαμβάνουμε πραγματικά. Ούτε έχουμε την νοικοκυροσύνη στο DNA μας, δεν είναι μεταλλαγμένες όσες δεν γουστάρουν να ψήνουν μηλόπιτες και να σιδερώνουν πουκάμισα ως μέσο συναισθηματικής έκφρασης!

Γράφει ο Π. Μπουρντιέ για το θέμα:
«Αυτή η οικιακή εργασία περνά στην ουσία απαρατήρητη, ή αντιμετωπίζεται αρνητικά (με την τελετουργική καταγγελία, παραδείγματος χάρη, της γυναικείας κλίσης προς τη φλυαρία, στο τηλέφωνο κυρίως…) και, όταν επιβάλλεται στο βλέμμα, αποπραγματοποιείται μέσω της μεταβίβασης της στο χώρο της πνευματικότητας, της ηθικής και του «συναισθήματος», που διευκολύνει το μή κερδοσκοπικό και «ανιδιοτελή» χαρακτήρα της.

Το γεγονός ότι η οικιακή εργασία της γυναίκας δεν έχει αντιστοιχία σε χρήμα συντελεί εντέλει στην υποτίμησή της, ακόμα και στα μάτια των ίδιων των γυναικών, σαν αυτός ο χωρίς εμπορική αξία χρόνος να είναι και χωρίς σημασία και να μπορεί να δοθεί χωρίς αντάλλαγμα, και χωρίς όρια, κατ’αρχάς στα μέλη της οικογένειας, και κυρίως στα παιδιά, καθώς επίσης και έξω από την οικογένεια, για εθελοντικά έργα, στην Εκκλησία, σε φιλανθρωπικές οργανώσεις, ή, όλο και περισσότερο, σε οργανισμούς και κόμματα.»

P. Bourdieu, Η Ανδρική Κυριαρχία, σελ. 178-179

*https://www.facebook.com/698115536949643/photos/a.698189670275563.1073741828.698115536949643/897121183715743/?type=1&theater

μπουρντιε 1μπουρντιε2

Το Γυναικείο Δικαίωμα Ψήφου

O φεμινισμός δεν είναι πια αναγκαίος γιατί οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου και άρα είναι πλέον ίσες με τους άντρες. Οι γυναίκες που πιστεύουν οτι οι φεμινισμός χρειάζεται ακόμα είναι «παρανοικές» αν και ο τρόπος που μιλάνε για το γυναικείο δικαίωμα ψήφου μερικοί άντρες σαν να θεωρούν ότι δεν το αξίζουμε δείχνει μάλλον ότι είναι ακομα απαραίτητος.

Εδώ να υπενθυμίσουμε οτι μια χαρά άνηκαν οι γυναίκες στο εργατικό δυναμικό και πριν το δικαίωμα ψήφου, ακριβώς όπως ανήκουν σήμερα οι μετανάστες. Η όλη προσπάθεια να μειωθούν οι αγώνες των σουφραζετών έχουν ως στόχο να μας πείσει οτι ο φεμινισμός δεν πετυχαίνει τίποτα οπότε δεν έχει νόημα να αγωνιζόμαστε, οι άντρες θα μας παραχωρούν δικαιώμαται μόνο αν και όταν αυτό εξυπηρετεί τους ίδιους -ανάλογη απόπειρα νομίζω παρατηρείται και με το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας που συχνά παρουσιάζεται ως κάτι που απλά εξυπηρετούσε τις οικονομικές συνθήκες του Βορρά. Δυστυχώς κανένα δικαίωμα και καμία ελευθερία δε σου δίνεται απλά επειδή περισσεύει από τους προνομιούχους, πρέπει πάντα να παλεύεις γι αυτά. Ας μην επαναπαυόμαστε.

~Hürrfem Sultan

δικαιωμα ψηφου φιναλ