Ο George Floyd,ένας μαύρος Αμερικανός, συνελήφθη, όχι για κάποιο βίαιο έγκλημα αλλά επειδή επιχείρησε να πληρώσει με πλαστό 20δόλαρο. Οι αστυνομικοί που τον συνέλαβαν τον έριξαν στο έδαφος βάζοντας τα γόνατα τους πάνω του ενώ αυτός έκλαιγε και τους παρακαλούσε να βγάλουν το γόνατό τους επαναλαμβάνοντας γύρω στις 16 φορές «δεν μπορώ να αναπνεύσω». Ο ένας από τους αστυνομικούς που φαίνεται στο βίντεο που κυκλοφόρησε συνέχισε απτόητος να τον πιέζει στο έδαφος με το γόνατό του στο σβέρκο του παρά τις εκκλήσεις του Floyd, με ύφος απαθές και αλαζονικό, ακόμα και όταν οι περαστικοί που τον βιντεοσκοπούσαν του είπαν να τον αφήσει γιατί ήταν προφανές ότι τον πνίγει. Εκείνος δεν το τράβηξε ΟΥΤΕ ΚΑΝ όταν ο Floyd έχασε τις αισθήσεις του. Αποτέλεσμα ήταν ο θάνατός του.

Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό γιατί το ίδιο ακριβώς σκηνικό έχει επαναληφθεί κι άλλες φορές ξεκινώντας το σύνθημα «I can’t breath». Ο Floyd δολοφονήθηκε όχι μόνο από έναν κακό μπάτσο αλλά από ένα ολόκληρο σύστημα ρατσισμού που κάνει τους μαύρους να φαντάζουν πλήρως από-ανθρωποποιημένοι στα μάτια των λευκών και φορέων της εξουσίας και που φυσικά προσφέρει καθεστώς ατιμωρησίας στους αστυνομικούς που αν είχαν το θράσος να ενεργούν έτσι μπροστά στις κάμερες αρκεί να φανταστούμε τι κάνουν πίσω τους.

Σε ΑΥΤΟ το σύστημα λοιπόν οι μαύροι αναμένεται να δώσουν λέει «το καλό παράδειγμα». Ο καταπιεσμένος δηλαδή αναμένεται να ζήσει με τα στάνταρ και τους κανόνες των καταπιεστών γιατί αν τους αψηφήσει τότε αξίζει την καταπίεση. Οφείλει να δώσει το καλό παράδειγμα, να επιδείξει άψογη συμπεριφορά και μετά η τύχη του επαφίεται στην μεγαλοψυχία και γενναιοδωρία των καταπιεστών που θα βγάλουν την ετυμηγορία για το αν αξίζει να τους συμπεριφέρονται σαν σε άνθρωπο. Μόνο που τα χρόνια περνούν και οι ετυμηγορία είναι «όχι». Οι μαύροι όμως θα πρέπει να δείξουν υπομονή και καλή θέληση ελπίζοντας για το καλύτερο. Ίσως αν βάλουν τα δυνατά τους να κερδίσουν το βραβείο της ισότητας που θα τους απονείμουν οι λευκοί.

Όλοι αυτοί που δήθεν αγανακτούν με το σπάσιμο βιτρίνων και το κάψιμο μαγαζιών πολύ θα τους βόλευε να μπορούν να συνεχίζουν να αγνοούν τα αιτήματα των καταπιεσμένων επειδή αυτά αρθρώνονται μακριά από το οπτικό τους πεδίο και την άνεση με την οποία κάνουν το shopping τους. Κάθε θεωρία των δύο άκρων που εξισώνει την βία του συστήματος με την αντίδραση στη βία αυτή, ουσιαστικά δεν κάνει τίποτα άλλο από το να συντηρεί αυτό το σύστημα. Προσδοκά από τους μαύρους, τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους και κάθε λογής καταπιεσμένη ομάδα να κρατούν χαμηλούς τόνους όταν διαμαρτύρονται για τις δολοφονίες και την κακομεταχείρισή τους αλλιώς θα χαρακτηριστούν υστερικές, εγκληματίες, περιθωριακοί. Φυσικά βλέπουμε ότι το κριτήριο αυτό είναι αυθαίρετο αφού ακόμα και όταν οι αγώνες περιλαμβάνουν ειρηνικές εκδηλώσεις όπως οι πορείες των γυναικών, το Pride, το γονάτισμα των μαύρων κατά την απαγγελία του εθνικού ύμνου εις ένδειξη διαμαρτυρίας πάλι χαρακτηριζόμαστε ως φεμιναζί, έκφυλ@, προδότ@ς του έθνους.

Όχι, το κακό δεν ξεκινάει από την απελπισμένη αντίδραση του καταπιεσμένου, το κακό έχει ξεκινήσει αιώνες πριν με την καταπίεση του. Όχι, τιποτα το «αυτοκαταστροφικό» δεν έχει η αντίσταση με τρόπο που δεν μπορούν να αγνοήσουν πια όσοι έχουν βολευτεί στην προνομιάρα τους, που υπενθυμίζει στους νοικοκυραίους και τις πολυεθνικές πως όσα απέκτησαν εις βάρος άλλων μπορούν να εξαφανιστούν. Αν οι εκκλήσεις τους δεν είχαν αγνοηθεί τόσο επιδεικτικά δε θα χρειάζονταν να καταφύγουν εκεί. Αυτοκαταστροφικό είναι να συμπεριφέρεσαι σε ανθρώπους σαν σκουπίδια και να ποντάρεις στο ότι θα το ανέχονται για πάντα.

Δε θα έπρεπε να προκαλεί καμία εντύπωση που οι δραστήριες αντιφεμινίστριες όπως η Αγαθή ή οι διαχειρίστριες του Ακροδεξιού Ladyism είναι και φασίστριες. Οι Ακροδεξιές γυναίκες είναι όχι μόνο πιο επιρρεπείς στην κυρίαρχη συντηρητική προπαγάνδα του status quo αλλά ουσιαστικά ανταλλάζουν πρόθυμα την γυναικεία κατωτερότητά τους για λίγη λευκή ανωτερότητα. Λένε στους λευκούς ρατσιστές άντρες «θα σας στηρίξουμε στο φασιστικό σας έργο αν κι εσείς μας αναγνωρίσετε τα προνόμια της λευκής, αγνής, ανώτερης γυναίκας». Έτσι θυσιάζουν την ισότητα στο βωμό του προνομίου τους ως λευκές.

Στο κείμενο αυτό (που δεν παρατίθεται ολόκληρο) μια από τις διαχειρίστριες μας αναλύει γιατί οι λευκοί θα πρέπει να προτιμούν άλλους λευκούς για τεκνοποίηση χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό ναζιστικής ορολογίας όπως ο «ζωτικός χώρος» (Lebensraum), της φασιστικής ψευδοεπιστήμης της ευγονικής και ένα ταυτολογικό επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο τα παιδιά μεικτών γάμων αντιμετωπίζουν ένα επιπλέον ψυχολογικό βάρος -ακριβώς λόγω του ρατσιστικού παραδείγματος σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει να ανήκεις είτε στη μία φυλή είτε στην άλλη. Η ίδια η έννοια της φυλής βέβαια είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα που δεν έχει την παραμικρή επιστημονική αξία. Όπως το θέτει ο Βρετανός Γενετιστής Adam Rutherfold στο National Geographic*

“Κατά πολλές έννοιες, η γενετική γελάει με την έννοια της φυλής. Τα χαρακτηριστικά της συνήθους ανθρώπινης διακύμανσης που χρησιμοποιούμε για να καθορίσουμε την ευρεία κοινωνική κατηγορία της φυλής –όπως την μαύρη, την Ασιατική ή την λευκή –είναι κυρίως πράγματα όπως το χρώμα του δέρματος, μορφολογικά χαρακτηριστικά, ή η υφή μαλλιών και όλα αυτά είναι βιολογικά κωδικοποιημενα. Αλλά όταν κοιτάξουμε το πλήρες γονιδίωμα ανθρώπων από όλο τον κόσμο, αυτές οι διαφορές αντιπροσωπεύουν ένα ελάχιστο μερίδιο των διαφορών μεταξύ των ανθρώπων. Υπάρχει για παράδειγμα, περισσότερη γενετική ποικιλομορφία εντός της Αφρικής απ’ό,τι σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί. Αν πάρεις κάποιον από την Αιθιοπία και κάποιον από το Σουδάν, είναι πιο πιθανό να είναι περισσότερο γενετικά διαφορετικοί ο ένας από τον άλλον απ’ότι ένας από τους δυό τους από οποιονδήποτε άλλον στον πλανήτη»

Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά όμως είναι αυτά που διευκόλυναν μία εύκολα ορατή, πρόχειρη κατηγοριοποίηση στη βάση της οποίας στηρίχτηκε η ιδεολογία της λευκής ανωτερότητας. Η ιδεολογία αυτή εξάλλου πρεσβεύει πως η λευκή φυλή είναι η ανώτερη ακριβώς επειδή είναι σε θέση να επιβάλλεται δια της βίας στις δήθεν κατώτερες σκουρόχρωμες φυλές με αποτέλεσμα την για αιώνες δουλεία, αποικιοκρατια και ανελέητη λεηλασία τόσων χωρών από τους λευκούς. Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο φυσικά και το να είσαι «pro-white» ισούται με το white supremacy.

Αν η φύση άλλωστε ξέρει καλύτερα, γιατί τώρα που η λευκή φυλή συρρικνώνεται εμείς θα πρέπει να ανησυχούμε? Δε θα πρέπει να αφήσουμε τη φύση να κάνει την δουλειά της? Και τι σημαίνει «πεθαίνουμε». Ποιοι είμαστε «Εμείς»? Αν ως λευκοί κάνουμε παιδιά με άλλες φυλές (ή τελοσπάντων με πιο σκούρους από εμάς ανθρώπους) και τα παιδιά αυτά ζήσουν σε έναν κόσμο ισότητας όπου η φυλή δε θα έχει σημασία, πως «εμείς» θα έχουμε πεθάνει αφού θα ζούμε μέσα από τα παιδιά μας και τις αξίες που τους μεταδίδουμε? Θα έχουμε πεθάνει μόνο αν ταυτιζόμαστε με τα γονίδια αυτά που μας δίνουν το λευκό δέρμα, τα ανοιχτόχρωμα μαλλιά και τα λεπτά χείλια μας, δηλαδή τυχαίες γενετικές μεταλλάξεις που δεν είναι αυτές που μας κάνουν ιδιαίτερους ή μοναδικούς. Είναι σαν να ανησυχούμε για την διατήρηση των γαλανών ματιών και να κάνουμε έκκληση στους γαλανομάτηδες να ζευγαρώνουν μόνο με γαλανομάτες λες και η διατήρηση τυχαίων χρωμοσωμικών μεταλλάξεων θα πρέπει να είναι ο μπούσουλας για το ποιον να αγαπάμε, ποιον να παντρευόμαστε και με ποιον ανατρέφουμε τα παιδιά μας.

Οι γυναίκες του Ladyism και οι ομοϊδεάτισσες τους είναι καταδικασμένες να μεγαλώσουν δυστυχισμένα παιδιά τα οποία θα βλέπουν απλά σαν προέκταση του εαυτού τους και της βιολογίας τους, ως εξυπηρέτηση των ναζιστικών τους στόχων, ανίκανες να τα αγαπήσουν γι αυτό που πραγματικά είναι και να τα αποδεχτούν αν είναι γκέι, τρανς, ανάπηρα, αριστερά ή αν θελήσουν να παντρευτούν κάποιον εκτός της «λευκής» φυλής. Οι επόμενες γενιές δεν χρειάζεται να είναι βιολογικά ή διανοητικά ανώτερες από εμάς (ό,τι κι αν σήμαίνει αυτό στο φασιστικό μυαλό τους) χρειάζονται απλά να μεγαλώσουν σε έναν καλύτερο κόσμο που θα τα κάνει να νιώθουν ευπρόσδεκτα και να ευημερούν ανεξαρτήτως γονιδίων.

*https://www.nationalgeographic.com/news/2017/10/genetics-history-rac

Αναγκάστηκα να δω αυτό το βίντεο και να το σχολιάσω όχι επειδή είναι από αυτά που μου τραβούν το ενδιαφέρον αλλά επειδή  μου το στείλατε ίσα με 40 φορές στο inbox και ξέρετε πόσο επιρρεπής στο να προσαρμόζομαι στις κοινωνικές προσδοκίες είμαι. Αναρωτιόμουν βέβαια στο μεταξύ πώς αυτό το βίντεο απέκτησε τόση δημοσιότητα μέχρι που πέτυχα ένα screenshot από τον λογαριασμό του Mikeus που παρότρυνε τα@ς gourpies του να δουν και να μοιραστούν το βίντεο. Τόσο απλό είναι σήμερα να κάνει θραύση το βίντεο σου, αρκεί να είσαι γυναίκα και να γράψεις ενάντια στον φεμινισμό και όσο ανόητο και να είναι αυτό που θα πεις θα τρέξουν χιλιάδες άντρες να σε επιβραβεύσουν για το γλείψιμο και την υποστήριξη των συμφερόντων τους. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών έρχεται με πολλά προνόμια την ίδια ώρα που οι φεμινίστριες πρέπει να αντιμετωπίζουν τον χλευασμό και το bullying για δικαιώματα που στο τέλος θα απολαμβάνουν όλες οι γυναίκες –ακόμα και οι αντιφεμινίστριες.

Ας αναλύσουμε όμως τα βασικά σημεία του βίντεο που δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα από αντιφεμινιστικά επιχειρήματα που έχουμε δει εκατομμύρια φορές σε αυτή τη σελίδα χωρίς να προσφέρει κάτι νέο στη συζήτηση.

• Το βίντεο ανοίγει με το κλασικό mantra των αντιφεμινιστριών «δεν είμαι θύμα». Ένας παλιός αντιφεμινιστικός μύθος λέει πως αν επαναλάβεις «δεν είμαι θύμα» μπροστά στον καθρέφτη 100 φορές οι συστημικές συνθήκες θα αλλάξουν μόνο για σένα και ενώ παντού θα έχει σεξισμό, γύρω σου θα δημιουργηθεί μια ασπίδα ισότητας. Μπορείτε να πετύχετε το ίδιο εφέ επαναλαμβάνοντας ότι «είναι Σάββατο» τα δύσκολα δευτεριάτικα πρωινά. Στην Αγαθή, λέει, δεν αρέσει να θυματοποιείται «ακόμα και όταν είναι πραγματικά το θύμα» (!!!) , λές και ο ρόλος το θύματος είναι κάτι που παίρνεις σε casting και όχι κάτι που προκύπτει από τη θέση σου σε ένα ευρύτερο σύστημα. Η προσέγγιση αυτή, όπως έχουμε αναλύσει και στην περίπτωση της συντηρητικής δημοσιογράφου και οπαδού του Τραμπ  Tomi Lahren που ισχυρίστηκε ακριβώς το ίδιο, εχει τις ρίζες της στον νεοφιλελευθερισμο και την αντίληψη ότι ο καθένας μπορεί τάχα να ορίσει την μοίρα του και έτσι, αν είσαι θύμα, αυτό είναι δική σου ευθύνη. Η λέξη θύμα έτσι προκαλεί αρνητικές συνδηλώσεις και ενοχικότητα στα θύματα της συστημικής καταπίεσης. Η Αγαθή λέει ότι ο φεμινισμός κάνει τις γυναίκες θύματα κατατάσσοντας έτσι οριστικά τον εαυτό της στη κατηγορίας της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™. Αλήθεια, τι πιστεύει ήταν οι γυναίκες όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια, πριν την έλευση του φεμινισμού;

• Στο δεύτερο λεπτό η Αγαθή φτάνει ήδη στο πρώτο της λογικό σφάλμα. «Δε θα υπήρχε ποτέ πατριαρχία αν εκ φύσεως τα δύο φύλα ήταν όμοια». Περιέργως αυτό είναι το σημείο που επέλεξε να προωθήσει και ο ίδιος ο Mikeus. Πέρα από την προφανή και εσκεμμένη διαστρέβλωση, αφού οι φεμινίστριες δε ισχυρίζονται ότι τα δύο φύλα είναι όμοια αλλά ούτε καν πως οι γυναίκες, οι άντρες ή αλλα φύλα είναι μεταξύ τους είναι όμοια έχουμε ένα εξαιρετικό παράδειγμα ταυτολογικής λογικής. Το να λές ότι δε θα υπήρχε πατριαρχία, δηλαδή εξουσία των αντρών, αν τα δύο φύλα ήταν όμοια, είναι σαν να λές ότι δε θα υπήρχε ρατσισμος και αιώνες δουλείας των μαύρων αν οι λευκή και η μαύρη φυλή ήταν όμοιες ή ότι δε θα υπήρχε αριστοκρατία αν οι αριστοκράτες ήταν όμοιοι με τους πληβείους. Δικαιολογείς δηλαδή την καταπίεση με την ίδια την ύπαρξη της καταπίεσης και ανάγεις την υποτιθέμενη ανομοιότητα σε πηγή της καταπίεσης αυτής, μόνο που την ανομοιότητα αυτή την παράγει, την επιτεινει και την τονίζει το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα.

• Το δευτερο σημείο της Αγαθής είναι ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατί αγαπά την οικογένεια. Οι φεμινίστριες λέει δεν αγαπούν την οικογένεια και μάλιστα δημιουργούν ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν οικογένεια –ειρωνικά λίγο μετά ισχυρίζεται ότι οι γυναίκες βγάζουν λιγότερα λεφτά επειδή αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια και να μεγαλώσουν τα παιδιά, το οποίο σαν να μου φαίνεται ότι δημιουργεί ενοχικό σύνδρομο στις γυναίκες που τολμούν να έχουν βλέψεις για καριέρα παράλληλα με την οικογένεια και να υποστηρίζει ότι είναι δίκαιο να τιμωρούνται γι αυτό με μειωμένες ευκαιρίες ανέλιξης. Εδώ όχι μόνο παραβλέπει ότι χιλιάδες φεμινίστριες έχουν οικογένεια αλλά και πως αυτό στο οποίο οι φεμινίστριες αντιτίθενται είναι η οικογένεια ως καταπιεστικός θεσμός με τον άντρα ως κεφαλή της, που έχει όλη την εξουσία ακριβώς επειδή είναι αυτός που βγάζει τα λεφτά ενώ η γυναίκα κάνει την δουλειά της ανατροφής τσάμπα και έτσι αναγκάζεται να εξαρτάται οικονομικά από τον άντρα. Είναι οι παγιωμένοι ρόλοι που αναθέτει η οικογένεια αυτό στο οποίο αντιτίθενται οι φεμινίστριες και όχι φυσικά η μητρότητα ή οι μονογαμικές σχέσεις με τους άντρες.

• Η γυναίκα, μας πληροφορεί η Αγαθή, είναι αυτή που ως νοικοκυρά έχει εξουσία στο σπίτι. Αυτό ισχύει αν με τον όρο εξουσία εννοούσε ότι μπορεί να επιβάλλει στον άντρα να μην πατήσει στα σφουγγαρισμένα, αδυνατεί όμως να εξηγήσει γιατί χιλιάδες γυναίκες αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν  ακόμα, βία και υποτίμηση εντός του σπιτιού τους και όχι μόνο όταν  βγαίνουν στο μπαλκόνι. Αν οι γυναίκες μπορούν σήμερα να έχουν σχέσεις με τους άντρες επί ισοις όροις ακομα και όταν δεν δουλεύουν οι ίδιες, αυτό συμβαίνει γιατί θεωρητικά έστω μπορούν πλέον, χάρη στον αγώνα τον φεμινιστριών, να χωρίσουν ανα πάσα στιγμή τον άντρα τους και να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Χωρίς αυτό το δικαίωμα οι γυναίκες είχαν μηδενική διαπραγματευτική δύναμη μέσα στην σχέση και αναγκάζονταν να προσαρμοστούν για την επιβίωση τους στις επιθυμίες του άντρα τους. Φυσικά η δυνατότητα να βρεις δουλειά σήμερα, ειδικά αν έχεις βγει από την αγορά εργασίας λόγω της ανατροφής των παιδιών, είναι τόσο πιο αυξημένη όσο πιο προνομιούχα είσαι. Η Αγαθή όμως χέστηκε για όσες γυναίκες δεν μπορούν γιατί δεν αγαπάει τις γυναίκες, αγαπάει τις μορφωμένες και δυναμικές αστές γυναίκες όπως πιστεύει ότι είναι η ίδια.

• Ταυτόχρονα προσποιείται ότι οι φεμινίστριες υποτιμούν την δουλειά της νοικοκυράς και το πόσα προσόντα απαιτεί ενώ στην πραγματικότητα οι φεμινίστριες ισχυρίζονται το αντίθετο: πως μία τόσο δύσκολη και σημαντική για την κοινωνία εργασία δε θα έπρεπε να γίνεται τσάμπα, σε συνθήκες πλήρους εξάρτησης από τον άντρα που βγάζει τα λεφτά. Και στο φινάλε αν ο ρόλος της ανατροφής των παιδιών είναι τόσο μαγικός γιατί τόσοι λίγοι άντρες στις πατριαρχικές κοινωνίες δεν τον αναλαμβάνουν οι ίδιοι; Θέλει να μας πει ότι οι άντρες δεν αγαπούν τα παιδιά τους όσο οι γυναίκες και δεν απολαμβάνουν εξίσου να περνούν χρόνο μαζί τους; Γιατί αυτό μου ακούγεται λίγο προσβλητικό για τους άντρες.

• Στο τέταρτο σημείο η Αγαθή τα βάζει με το κίνημα αποδοχής του πάχους. Ευτυχώς μας διευκρινίζει ότι αυτό ισχύει μονο για τις χοντρες που τρώνε ανθυγιεινά γιατί αν παχαίνεις με σαλάτες ας πάει στα κομμάτια, θα κάνει τα στραβά μάτια.  Το ότι η αντίθεσή της στο χοντρό σώμα δεν έχει ουδεμία σχέση με την υγεία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στην ίδια κατηγορία αποδοχής αηδιαστικών προτύπων από τις φεμινίστριες βάζει και τις αξύριστες μασχάλες, δλδ τις μασχάλες που διατηρούν τις τρίχες που έβαλε εκεί η φύση. Δεν μας εξηγεί το παράδοξο η φυσική τριχοφυΐα να θεωρείται αηδιαστική μόνο στο γυναικείο σώμα.  Η Αγαθή λέει ότι το κίνημα αποδοχής εμποδίζει την «αυτοβελτίωση» μόνο που δεν μας εξηγεί ούτε γιατί η συμμόρφωση με αυθαίρετα αισθητικά κριτήρια αποτελεί βελτίωση. Για τις φεμινίστριες αυτοβελτίωση αποτελεί να ξεπερνάμε τα πρότυπα που μας επέβαλλαν ή τουλάχιστον να κοιτάμε τη δουλειά μας και να μην προσπαθούμε να τα επιβάλλουμε σε άλλες γυναίκες ίσα ίσα για να κάνουμε τη ζωή τους μίζερη και να νιώσουμε εμείς ξεχωριστές και πολύτιμες που προσαρμοζόμαστε.

• Η Αγαθή αποκαλύπτει σε επόμενο σημείο ότι ο φεμινισμός συνδέεται με την Αριστερά και τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σοκ! Αυτό βέβαια δεν κάνει κάτι άλλο από το να δηλώνει την δική της απέχθεια προς την Αριστερά την οποία δεν μας αναλύει, ενώ ταυτόχρονα δεν κάνει τίποτα για να μας εξηγήσει γιατί η Δεξιά δεν έχει δείξει ποτέ το παραμικρό ενδιαφέρον για τις γυναικείες διεκδικήσεις αλλά αντιθέτως τις αντιμετώπιζε ανέκαθεν εχθρικά.

• Η Αγαθή ισχυριζεται πως δεν είναι φεμινίστρια γιατί δεν μισεί τους άντρες ενω παρακάτω δηλώνει πως δεν είναι φεμινίστρια γιατι δεν μισεί τις γυναίκες. Λογικά οι φεμινίστριες μισούν ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι φεμινίστριες λέει ισχυρίζονται ότι αγαπούν τις γυναικες αλλα τρέχουν να μειώσουν οποια γυναικα δεν συμφωνεί μαζί τους. Οι φεμινίστριες βέβαια δεν δηλώνουν ότι αγαπούν τις γυναίκες, έτσι γενικά και αόριστα. Αντιθέτως βλέπουν τις γυναικες ως ανθρώπους και τις κρίνον από τα λόγια και τις πράξεις τους. Ο συναισθηματικός εκβιασμός «αν δεν αγαπάτε εμένα μισείτε τις γυναικες» μας αφήνει αδιάφορες.

• Όπως ήταν αναμενόμενο η Αγαθή είναι  εναντίον των εκτρώσεων ενώ θεωρεί πως είναι άδικο που οι άντρες πληρώνουν διατροφή ακόμα και όταν δεν ήθελαν το παιδί. Με λίγα λόγια η Αγαθή θεωρούσε δικαιότερο αυτό που γινόταν επί χιλιάδες χρόνια: οι γυναίκες έμεναν έγκυες και για τους άντρες ήταν καθαρά προαιρετικό να στηρίξουν το παιδί που αναγκαστικά, απουσία αυτοδιάθεσης αλλά και ιατρκής τεχνολογίας, θα προέκυπτε. Έτσι οι γυναίκες επωμίζονταν όλο το βάρος της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους  χωρίς καμία εγγύηση την ίδια ώρα που η αναπαραγωγή αυτή γίνεται εις βάρος αποκλειστικά του δικού της σώματος και παρόλο που γίνεται προς όφελος του συνόλου.

• Από το βίντεο δε θα μπορούσα να λείπει και η Ισλαμοφοβία αφού η Αγαθη έχει ιστορικό εθνικιστικών εξάρσεων, οπότε αναγκάζεται σοκαρισμένη να μας πει ότι στο Ισλαμ οι γυναίκες κακοποιούνται ομαδικά, κάτι που εντελώς συμπωματικά συμβαίνει και στη Δύση.  Αλήθεια γιατί θεωρεί πως τα πράγματα για τις γυναίκες σε κάποιες μη δυτικές χώρες είναι ακόμα χειρότερα; Δε φαντάζομαι να είναι επειδή, ξέρω γω, δεν έχει αναπτυχθεί εκεί το φεμινιστικό κίνημα;

• Στο τελευταίο της επιχείρημα δηλώνει ότι δεν είναι φεμινίστρια γιατι είναι χριστιανή και πιστεύει στον Χριστό. Τώρα, για να πούμε την αλήθεια, ενώ στον φεμινισμό θα έπρεπε να υπάρχει χώρος για τις χριστιανές εκείνες η πίστη των οποίων σέβεται το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των άλλων γυναικών και δεν προσπαθεί να επιβληθεί σε άλλες γυναίκες, εδώ έχει δίκιο πως οι χριστιανές φεμινίστριες  αντιμετωπίζονται με περίσσια ειρωνεία και εχθρικότατα από τις φεμινίστριες, I will give her that. Να κάτι που θα μπορούσαμε όντως να βελτιώσουμε.

Ως επίλογο θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο γενικά για τον αντιφεμινισμό. Ο αντιφεμινισμός των γυναικών, ως ένα  ιδιαίτερο είδος αντιφεμινισμού που εμπεριέχει μια αντίφαση, οφείλεται στο γεγονός πως συνεχίζουμε να ζούμε σε ένα πατριαρχικό σύστημα εντός του οποίου η αξία, η αυτοεκτίμηση και συχνά η ίδια επιβίωση της γυναίκας εξακολουθεί να βασίζεται στην αντρική αποδοχή, αγάπη και οικονομική στήριξη. Για να ρισκάρεις να χάσεις την βόλεψή σου σε αυτό και να αντιμετωπίσεις το bullying, το εξευτελισμό και την στοχοποίηση που δέχονται οι φεμινίστριες θέλει ένα βαθμό αυταπάρνησης. Ειδικά για τις προνομιούχες γυναίκες, πχ για τις αδύνατες, λευκές, αστές είναι μεγάλος ο πειρασμός να απολαύσεις απλά τον θαυμασμό, την προσοχή και την στοργή που θα σου δείξουν οι άντρες στο βαθμό που δε θα αμφισβητήσεις την εξουσία τους. Οι φεμινίστριες έχουν αντιληφθεί βέβαια πως η λιγοστή αυτή εξουσία είναι ολοκληρωτικά εξαρτημένη από την αντρική ματιά με αποτέλεσμα να μην είναι αυτόνομη και να μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποτραβηχτεί αν ξεπεράσεις τα όρια του αποδεκτού ή αν χάσεις όσα σε κάνουν ποθητή και πολύτιμη σε αυτούς –πχ το αδύνατο σώμα, το όμορφο πρόσωπο ή την καλλιεργημένη από την πατριαρχία τάση μας να τους παρηγορούμε, να τους περιποιούμαστε και να τους στηρίζουμε συναισθηματικά.

Ωστόσο, στο άρθρο  “Bargaining with Patriarchy” η Deniz Kadiyoti αναλύει τον αντιφεμινισμό ως μια στρατηγική κίνηση των γυναικών που νιώθουν ανασφάλεια βλέποντας τις εγγυήσεις που τους προσέφερε παραδοσιακά η οικογένεια να οπισθοχωρούν. Στο κείμενο αναφέρει πως «Είναι σαν, αντιμέτωπες με την παμπάλαια ανασφάλεια του εισοδήματος που θα πρέπει να επαρκεί για την ανατροφή μιας οικογένειας, οι γυναίκες να επέλεξαν αντιθετικές στρατηγικές: είτε να βγούνε έξω (μεταφορικά μιλώντας) και να παλέψουν για την ισότητα εισοδήματος και ευκαιριών είτε να μείνουν σπίτι και να επιχειρήσουν να δεσμεύσουν του άντρες πιο στενά κοντά τους. Η εμμονή του αντιφεμινιστικού κινήματος με την οικογένεια θα μπορούσε έτσι να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια παλινόρθωσης της παλιάς πατριαρχικής διαπραγμάτευσης, με τις φεμινίστριες να προσφέρονται ως ένας βολικός αποδιοπομπαίος τράγος για να κατηγορηθούν για την τωρινή  δυσαρέσκεια και αποξένωση ανάμεσα στους άντρες. Επομένως για την Kandiyoti “ οι μορφές συνείδησης και αγώνων που αναδύονται σε καιρούς τέτοιας γοργής κοινωνικής αλλαγής απαιτούν μια ανοιχτόμυαλη και με κατανόηση εξέταση, παρά μια βιαστική κατηγοριοποίηση. Γι αυτό η Ginsburg αξιολογεί τον ακτιβισμό του κινήματος κατά των εκτρώσεων από τις γυναίκες στις ΗΠΑ σαν στρατηγικό παρά σαν αναγκαστικά αντιδραστικό. Τονίζει πως η αποδέσμευση της σεξουαλικότητας από την αναπαραγωγή και την οικιακή ζωή  γίνεται αντιληπτή από πολλές γυναίκες ως επιζήμια για τα ίδια τους τα συμφέροντα καθώς, ανάμεσα στα άλλα, αποδυναμώνει την κοινωνική πίεση προς τους άντρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τις αναπαραγωγικές συνέπειες των σεξουαλικών τους δραστηριοτήτων».

Οι αντιφεμινίστριες  γυναίκες με λίγα λόγια προσπαθούν να διαπραγματευτούν με την πατριαρχία και να βελτιστοποιήσουν την θέση τους μέσα στο υπάρχον πατριαρχικό σύστημα ακόμα και εις βάρος άλλων γυναικών αντί να παλέψουν για την οριστική καταλυσή του γιατί αδυνατούν να φανταστούν την θέση τους σε ένα νέο κόσμο χωρίς έμφυλες ιεραρχιες και ρόλους και δεν είναι πρόθυμες να αναλάβουν το ρίσκο.