O Άντρας βλέπει την γυναίκα ως σκεύος ηδονής και η γυναίκα τον άντρα ως σκεύος επιτυχίας. Αυτό δεν είναι πατριαρχία ,είναι φύση.

Γι αυτό άλλωστε και στην φύση ένας προσεκτικός παρατηρητής θα δει πως η θηλυκή καμηλοπάρδαλη απαγορεύεται να έχει τραπεζικό λογαριασμό στο όνομά της όπως συνέβαινε μέχρι πριν λίγες δεκαετίες για τις γυναίκες, ενώ η θηλυκή ζέβρα αποκλείεται από την πολιτική σφαίρα και απαγορεύεται να ψηφίζει γιατί αυτοί απλά είναι οι νόμοι τις ζούγκλας. Επιπλέον, στο βασίλειο τον λιονταριών όπου η εργατική νομοθεσία δεν προστατεύει την μητρότητα, οι λέαινες κυνηγοί συχνά απολύονται όταν μένουν έγκυες ενώ σε περίπτωση που διατηρήσουν την θέση τους οι ευκαιρίες καριέρας τους στο εξής είναι μειωμένες επειδή είναι φυσικό ο βασιλιάς της ζούγκλας να μη θέλει να συμμετέχει εξίσου στην ανατροφή των παιδιών και να θεωρείται σημαντικότερη η δική του καριέρα. Και τέλος, είναι εξακριβωμένο από ζωολόγους πως οι αρσενικοί ουραγκοτάγκοι, λόγω της μεγαλύτερης συγκέντρωσης τεστοστερόνης κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης, έλκονται από θηλυκούς ουραγκοτάγκους που μοιάζουν με το εκάστοτε ουραγκοτακγικό πρότυπο ομορφιάς ενώ οι θηλυκοί μπαμπουίνοι μετά το γάμο προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουντ τα συζυγικά τους καθήκοντα γιατί απλά δε βλέπουν τα αρσενικά ως σκεύη ηδονής και ήθελαν απλά να τα «τυλίξουν».

Το ενδιαφέρον σε όλο αυτό το «discourse» περί υποτιθέμενης φύσης δεν είναι μόνο το πώς ο άνθρωπος κάθε φορά ερμηνεύει πολιτισμικά την «φύση» καθ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν της εκάστοτε (δυτικής) ανθρώπινης κοινωνίας αγνοώντας τόσο άλλες ιστορικές μορφές ανθρώπινης οργάνωσης όσο και το πόσο σκληρά προσπάθησε η ανθρώπινη κοινωνία να επιβάλλει αυτό που θεωρεί φυσικό (και που αν όντως ήταν φυσικό δε θα χρειαζόταν την επιβολή των νόμων και των θεσμών). Ενδιαφέρον είναι κυρίως το πώς ενώ οι αντρικές συμπεριφορές που αποδίδονται στην φύση επιβραβεύονται, οι γυναικείες συμπεριφορές που αποδίδονται στη φύση, τιμωρούνται. Οι άντρες μπορούν να καυχιούνται όλη μέρα ότι έλκονται από μεγάλα βυζιά και τουρλωτούς κώλους γιατί αυτο είναι υποτίθεται στην φυση τους και η κριτική σταματάει εκεί. Αντιθέτως, οι γυναίκες κατηγορούνται ως «π@@τ@νες» ακριβώς εξαιτίας της υποτιθέμενης έλξης τους προς τους επιτυχημένους άντρες. Εκεί η φύση σταματά να αποτελεί δικαιολογία και γίνεται ξαφνικά ένδειξη κατωτερότητας. Ενώ για τους άντρες η φύση είναι μαγκιά για τις γυναίκες δε θα μπορούσε ποτέ να είναι. Σαν η «μαγκιά» να είναι κάτι αντρικό από τη «φύση» του.

Κάθε φορά λοιπόν που κάποιος επικαλείται την φύση για να δικαιολογήσει τον μισογυνισμό του αυτό που στην πραγματικότητα κάνει είναι να φυσικοποιεί την έμφυλη ιεραρχία, μια ιεραρχία που είναι αποκλειστικά ανθρώπινη κατασκευή. Γιατί η απόδοση του status quo στη φύση είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να μην διεκδικήσει ο καταπιεσμένος καμία αλλαγή. Η «Φύση» δεν είναι παρά το άλλοθι της εξουσίας.

Θέλω να πιστεύω πως όταν λέει ότι όλοι από ένα πουλί ήρθαμε στον κόσμο να εννοεί τον πελαργό.
Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι κάθε γυναίκα που απορρίπτει τον φεμινισμό οφείλει σήμερα να το κάνει πάντα τονίζοντας 1) τη σημασία του πουλιού και γενικά των αντρών στη ζωή της και 2) το πόσο δυναμική και διεκδικητική είναι η ίδια. Το σχόλιο αυτό συμπυκνώνει ένα νέο τύπο θηλυκότητας, αυτόν της Δυναμικής Αντιφεμινίστριας™, , που προωθείται από το μετα-φεμινιστικό discourse -το πλαίσιο δηλαδή που επικράτησε μετά την έλευση του φεμινισμού αλλά φροντίζει να αγνοεί τον φεμινισμό και να προσποιείται ότι έχει επιτευχθεί η πλήρης ισότητα.

Ο τύπος αυτός θηλυκότητας έχει υποχρέωση συνεχώς να διακηρύσσει πόσο σεξουαλική αλλά και δυναμική είναι και ταυτόχρονα να απορρίπτει τον φεμινισμό ακριβώς επειδή απολαμβάνει το σεξ και έχει δυνατή προσωπικότητα -υπονοώντας δηλαδή ότι το να είσαι φεμινίστρια αποκλείει αυτά τα δύο. Ο τύπος της θηλυκότητας που απορρίπτει τον φεμινισμό γιατί θεωρεί τον άντρα εκ φύσεως ανώτερο και αποδέχεται την υποταγή της δεν αρμόζει στον Δυτικό κόσμο και αποδίδεται από αυτόν στις γυναίκες της «Ανατολής». Η Δυτική αντιφεμινίστρια αντιθέτως είναι αυτή που αγαπάει το (ετεροφυλόφιλο) σεξ και δεν έχει βιώσει σεξισμό γιατί τον έχει απωθήσει με την δύναμη της προσωπικότητας ως ασπίδα. Η ιδία αρέσκεται να πιστεύει ότι είναι διεκδικητική, επειδή όμως αυτό το κάνει σε ατομικό και όχι σε συλλογικό επίπεδο παραμένει ευάλωτη απέναντι στην πατριαρχική εξουσία.

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς των αντιφεμινιστριών πως οι ίδιες δεν έχουν βιώσει ποτέ τον σεξισμό ή αντρική παραβιαστική συμπεριφορά, προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Τον σεξισμό και την παραβιαστικότητα η κοινωνία μας έχει μάθει να τα φυσικοποιούμε αλλά και να τα εκλογικεύουμε τόσο πολύ που καταλήγουμε σχεδόν να μην τα βλέπουμε χωρίς τα απαραίτητα εργαλεία. Ακόμα και αν αληθεύει όμως και η συγκεκριμένη στάθηκε τόσο τυχερή, κάθε αντιφεμινίστρια έχει ζήσει στον ίδιο κόσμο με εμάς, όπου η απειλή της αντρικής βίας είναι υπαρκτή. Δεν υπάρχει γυναίκα που δεν της έχουν πει να προσέχει, να μην γυρνάει αργά σπίτι της ή να μην της έχουν δώσει οδηγίες για το πώς να αποφύγει τον βιασμό. Επομένως ακόμα και δεν έχει βιώσει την σεξουαλική βία ως προσωπική εμπειρία, έχει αναγκαστεί να προσαρμόσει τη ζωή της σε αυτήν. Και το γεγονός ότι δεν αμφισβήτησε ποτέ τους κανόνες του πατριαρχικού παιχνιδιού δεν την κάνει δυνατή αλλά μάλλον αδύναμη να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα αντί να βυθιστεί στην άρνηση

Αλλεπάλληλα χτυπήματα δέχονται οι καημένοι οι άντρες από την επέλαση του φεμινισμού που δεν τους αφήνει να χαλαρώσουν λίγο και να απολαύσουν την ευγνωμοσύνη μας για όλα τα δικαιώματα που μας έδωσαν. Μετά τη διαφήμιση της Gillette σειρά έχει η ταινία On the Basis of Sex που ξύνει πληγές που έχουν επουλωθεί πια μιλώντας για την καταπίεση των γυναικών πολλές δεκαετίες πριν όταν οι σχολιαστές δεν είχαν γεννηθεί, εύχονται όμως να ζούσαν τότε γιατί ήταν πιο αγνές εποχές, όπου οι άντρες ήταν άντρες και οι γυναίκες γυναίκες, όχι σαν τώρα με τα ξέκωλα που σπρώχνουν τα παιδιά στα ναρκωτικά.

Και τι είναι άλλη μια βιογραφική ταινία για τη ζωή μιας γυναίκας αν όχι φεμινιστική προπαγάνδα? Όλοι ξέρουμε ότι οι κανονικές ταινίες θα πρέπει να ασχολούνται μόνο με τις ζωές των ανδρών που έχουν όντως ενδιαφέρον και το πώς ξεπέρασαν όλες τις δυσκολίες και έσωσαν τον κόσμο από τους εξωγήινους/ τους τρομοκράτες/ τα αντίπαλα έθνη. Όχι για το πώς βγήκαν οι γυναίκες από την κουζίνα τους, ποιον νοιάζει πια αυτό?

Και στο κάτω κάτω πώς θα επιτευχθεί πραγματική ισότητα αν συνεχίζουμε να μιλάμε για την καταπίεση που αντιμετώπισαν ιστορικά οι γυναίκες? Το μόνο που έχει ως αποτέλεσμα είναι να κακοκαρδίζει τους άντρες που προτιμούν να μην τα θυμούνται αυτά και να δίνει στις γυναίκες την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να παλεύουν για κάτι καλύτερο. Αν δεν είναι αυτό καταπίεση δεν ξέρω τι είναι και πώς να μην αναρωτιέται μετά ο Γιώργος, 29, σεφ από Πάτρα πότε θα βάλουν μυαλό εκεί στο Χόλιγουντ.

Σήμερα, τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, ας θυμηθούμε ότι ο αντισημιτισμός δεν αποτελεί μια μακρινή ανάμνηση αλλά παραμένει μια ακόμα μορφή ρατσιστικής απειλής χαραγμένης βαθιά στο συλλογικό φαντασιακό μέσα από ανέκδοτα, αστεία και θεωρίες συνωμοσίας.

Η εικόνα του φιλάργυρου και τσιγκούνη εκμεταλλευτή Εβραίου έχει μακρόχρονη ιστορία στην Ευρώπη. Ο αντισημιτισμός όμως στην σύγχρονη ιστορία της λειτουργούσε ανάμεσα στα άλλα ως ένας τρόπος να αποδίδονται τα δεινά του καπιταλισμού στον Άλλον, μετατοπίζοντας έτσι την κριτική του συστήματος εκτός της υποτιθέμενης εθνικής ενότητας.

Αυτό το στένσιλ είναι γραμμένο για τον Ζακ. Οπως και οτιδήποτε τον θυμίζει, θα έπρεπε να είναι ένας καθρέφτης, στον οποίο όλοι αυτοί που έλεγαν/λένε «ένα ακόμη πρεζάκι, να μην προκαλούσε, γιατι να ασχοληθούμε με τον κάθε περιθωριακό, αυτη τη ζωή διάλεξε, καλύτερα να ασχοληθω με την πάρτη μου που να μπλέκω τώρα» θα έπρεπε να βλέπουν τα χέρια τους βαμμένα με το αίμα του. Άλλα, η παραχάραξη αυτού του στενσιλ σε έναν αντισημιτικό εμετό συνοψίζει σε μία εικόνα την λειτουργία αυτή που στρέφει την προσοχή απο τον πραγματικό εχθρό σε μια αόρατη, φανταστική απειλή. Μπορεί όμως αυτη η σκέψη να βοηθά τον κάθε εν δυνάμει δολοφόνο να κοιμάται πιο ήσυχα.