Άντρες από τον Άρη, Γυναίκες από την Αφροδίτη

μεγαλωσε τους γιους σου σαν αρσενικα

Το πιο θλιβερό κομμάτι αυτού του status δεν είναι το οτι υπάρχουν γονείς που θεωρούν οτι τα αγόρια και τα κορίτσια πρέπει να ανατρέφονται διαφορετικά, δεν είναι η απλή αυθαίρετη αναπαραγωγή του έφυλου διπόλου μέσα από στιλιστικές επιλογές. Δεν πρόκειται εδώ καν για κάποιον μπαμπά που φρίκαρε στη θέα ενός αγοριού με ροζ μπλούζα ή με μακριά μαλλιά. Εδώ «κοριτσιστικες» θεωρούνται οι ενδείξεις αγάπης και τρυφερότητας! Ο μπαμπάς που συνέταξε το στατους θεωρεί πως οι προσφωνήσεις «αγάπη μου» και «καρδούλα μου», οτι η έκφραση στοργής του αντίπαλου μπαμπά προς τον δικό του γιο, είναι έμφυλα φορτισμένες και θα έπρεπε να απευθύνονται μονο σε κορίτσια. Ότι το αγόρι μπορεί να μπερδευτεί ακούγοντας τον μπαμπά του να του απευθύνεται τόσο γλυκά και να ξεχάσει τη θέση του στον κόσμο. Εδώ ομολογεί δηλαδή οτι «Κομάντο» θα γίνεις μέσα από την εκπαιδευση -όχι λόγω της αντρικής φύσης. Και μάλιστα μέσω μιας εκπαίδευσης που θα σε σκληραγωγήσει στερώντας σου από παιδί την αγάπη και την τρυφερότητα που επιτρέπεται να δίνουμε στα κορίτσια, γιατί δύναμη και ανάγκη για αγάπη στο μυαλό του δεν πάνε μαζί, αφού η τελευταία μάλλον υποδηλώνει μια «γυναικεία’ αδυναμία που δεν ταιριάζει στους μελλοντικούς στρατιώτες, στα «παλικάρια».

Ανατρέφοντας τα αγόρια και τα κορίτσια διαφορετικά η πατριαρχία όχι μόνο κοπιάζει να διαμορφώσει διαφορετικές προσωπικότητες και διαφορετικους χαρακτήρας τους οποίους ύστερα αποδίδει στην «φύση» αλλά δημιουργεί δύο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων με διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και συχνά διαφορετική συναισθηματική ανάπτυξη. Και ύστερα, όταν δυσκολεύονται να συνεννοηθούν στις μεταξύ τους σχέσεις σηκώνει τα χέρια ψηλά και αναφωνεί «τι να κάνουμε, οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη!».

Γιατί η Κοπέλα δεν Πρέπει να Κάνει την Πρώτη Κίνηση

πρωτη κινηση.jpg

«Πόσο άσχημο που στις μέρες μας οι κοπέλες κάνει την πρώτη κίνηση» λέει ένα παιδί που είναι δεν είναι 18 χρονών και ήδη νοσταλγεί το μυθικό παρελθόν της πατριαρχίας. Η φράση αυτή είναι η υπέρτατη απόδειξη οτι περισσότερο από το να πηδήξουν, κάποιους άντρες τους ενδιαφέρει να διατηρήσουν τη θέση τους στην πατριαρχία, να είναι ΑΥΤΟΙ το ενεργητικό μέρος της εξίσωσης ενώ η γυναίκα παραμένει το παθητικό, γιατι αυτό είναι εν τέλει που τους κάνει ΑΝΤΡΕΣ

Αντι να χαρούν δηλαδή που η γυναικα κάνει την πρώτη κίνηση και τους το κάνει λίγο πιο εύκολο νιώθουν να απειλούνται, νιώθουν τα προνόμια που συνοδεύουν την πρωτοβουλία και την αποφασιστικότητα ως αντρικό χρακτηριστικό να απειλούνται δηλαδή. Για χρόνια οι γυναίκα απαγορευόταν να εκφράσει τη δική της επιθυμία, μπορούσε στην καλύτερη να κάνει κανέναν ξόρκι για να την ερωτευτεί ο αγαπημένος της. Η γυναικεία επιθυμία θεωρείται ντεκαβλέ, δε θέλουν ρε παιδί μου να ξέρουν οτι γουστάρεις, θέλουν να παραμένεις ένα μυστήριο, ένας μακρινός στόχος τον οποίο αυτοί προσπαθούν να κατακτήσουν και να διεκδικήσουν.

Και όσο κλαίγονται τα διάφορα incelοειδή πως δήθεν έχουν το δύσκολο μέρος στο φλέρτ, αυτό του να βρουν την αυτοπεποιθηση να κάνουν την πρώτη κίνηση, τόσο ταυτόχρονα θα τους ξενερώνει να βρίσκει την ίδια αυτοπεποίθηση η γυναίκα διαταράσσοντας τους προκαθορισμένους ρόλους που την θέλουν πάντα σε θέση αντικειμένου, ποτέ υποκειμένου.

Τι του Έκανε του Φουκαρά Άραγε

πεταξε τη γυναικα του απο το αμαξι

Ο,ΤΙ και να κάνει ένας άντρας σε μία γυναίκα δικαιολογειται εκ των πρότερων στη βάση μιας φανταστικής εικόνας όπου αυτος σίγουρα θα ειναι το θύμα της γυναικείας γκρίνιας και στην οποία απλά αντιδρά παρορμητικά. Δικαιολογείται από ανθρώπους που δεν ήταν εκεί ούτε έχουν όντως κανένα στοιχείο για το τι προηγήθηκε, απλά έχουν πρόχειρο στο μυαλό τους ένα προκατασκευασμένο πατριαρχικό σενάριο που το έχουν δει σε μυριάδες ταινίες, σειρές, γελοιογραφίες, ανέκδοτα

Οι Γκρινιάρες Γυναίκες και οι Αθώοι Άντρες

56219983_274958993415387_8126911055629647872_n

Εδώ βλέπουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα του πως οι γυναίκες θεωρούνται εκ των προτέρων και by default γκρινιάρες πριν καν αναπτύξουν την δική τους προσωπικότητα, ενώ οι άντρες τα άμοιρα θύματά τους. Φυσικά μεγαλώνοντας παιδιά προβάλλοντας πάνω τους αυτα τα σεξιστικά στερεότυπα είναι αδύνατο να μην τα διαμορφώσεις αναλόγως. Τα κορίτσια θα μεγαλώσουν πιο παθητικά και σιωπηλά από φόβο μην χαρακτηριστούν γκρινιάρες και οι άντρες θα μάθουν να μεταφράζουν οποιαδήποτε επιθυμία των γυναικών κόντρα στη δική τους ως «γκρίνια». Οι γυναίκες «πρήζουν» τους άντρες και γι αυτο οι άντρες μαθαίνουν να μην τις ακούνε και να μη δίνουν σημασία σε αυτά που λένε -δεν φταίει κάποια αντρική φύση που δεν γίνονται καλοί ακροατές.

Αυτό απαντάει και στο ερώτημα πολλών «τι θα έλεγες αν ήταν κόρη σου». Οι πατεράδες και οι μητέρες που εχουν εσωτερικεύσει αυτα τα σεξιστικά στερεότυπα λένε ακριβώς τα ίδια και για τις κόρες τους. Πιθανότατα αν ο «αθωος» άντρας της ριξει και καμία σφαλιαρα να τον δικαιολογήσουν κιόλας και να μην την προτρέψουν να φύγει -γιατι στο κάτω κάτω που θα βρει και άλλον να ανέχεται την γκρίνια της?

Κορίτσια και αγόρια με το που γεννιούνται μαζί με το φύλο τους αποδίδονται και αντίστοιχοι ρόλοι και προσωπικότητες αλλά και η μεταξύ τους δυναμική. Η αντρική βία δικαιολογείται γιατι οι γυναίκες είναι προορισμένες να «πρήζουν» τους άντρες.

Άγιος Βαλεντίνος vs Sex

51906501_400901550684416_7155600035520970752_n

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια αφορμή για τους ερωτευμένους να γιορτάσουν την αγάπη τους, κυρίως μέσω της κατανάλωσης όπως και σε κάθε άλλη επέτειο -γιατί αυτή να είναι διαφορετική? Για τους μισογύνηδες όμως αποτελεί άλλη μία ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν ότι ενώ η αγάπη είναι «γένους θηλυκού» το σεξ είναι η μόνη αντρική επιθυμία. Τα αστειάκια σχετικά με τα προφυλακτικά αλλά και η ίδια η επέτειος που καθιερώθηκε ένα μήνα μετά στις 14 Μάρτη, την λεγόμενη Steak and a Blowjob day, έχουν ως μοναδικό σκοπό να επιβάλλουν άλλον έναν έμφυλο διαχωρισμό. Σύμφωνα με αυτόν η αγάπη είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες ενώ οι άντρες που είναι απλά πλάσματα θέλουν σκέτο σεξ (και καμία μπριζόλα για να μην ξεχνάμε την αρρενωπότητα της κατανάλωσης κρέατος). ‘

Είναι πολύ σημαντικό να μας υπενθυμίζουν συνεχώς οι σεξιστές ότι η αγάπη και οι τρυφερές κινήσεις είναι απλά το τίμημα που πρέπει να πληρώνουν οι άντρες για να μας πηδήξουν γιατί διαφορετικά μπορεί να γίνει κάνα λάθος και να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι οι γυναίκες και οι άντρες μπορούν να σχετίζονται επί ίσοις όροις. Όχι φίλες μου, οι σχέσεις στην πατριαρχία πρέπει να παρουσιάζονται ως ανταλλαγή -δίνεις σεξ, παίρνεις αγκαλίτσα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Γι’ αυτό και η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου παρουσιάζεται ως μία γυναικεία επινόηση που επιβάλλουν οι καταπιεστικές γυναίκες στα αγόρια τους ενώ αυτοί έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους και τα βαριούνται μωρέ αυτά. Η γελοιοποίηση του ρομαντισμού κατά αυτόν τον τρόπο είναι μέρος της επιτέλεσης της ηγεμονικής αρρενωπότητας. Ο σωστός άντρας πρέπει να διατυμπανίζει πως αυτό που θέλει από τη γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα το σεξ, όχι αυτά τα γυναικουλίστικα πράγματα.

Πέρα από αυτό, η αντίληψη ότι ένας άντρας πρέπει να υπερπηδήσει τις «δικαιολογίες» της γυναίκας για να την πηδήξει είναι βαθιά μισογυνική και παρουσιάζει το σεξ ακριβώς ως κάτι που η γυναίκα παραχωρεί. Ακριβώς αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που οι γυναίκες αναγκάζονται συχνά να επινοήσουν «δικαιολογίες» για να αποφύγουν το «καθήκον τους» αντί να πουν απλά ότι δεν έχουν όρεξη. Η αντρική εμμονή όμως να καμφθούν οι αντιστάσεις της αντί να σεβαστούν τον πονοκέφαλό της -πραγματικό ή φανταστικό- είναι ακριβώς η απόδειξη ότι η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για την σεξουαλική απόλαυση της γυναίκας αλλά ακριβώς να την φέρει στη θέση που δε θα μπορεί να πει όχι.

Η Μπουγάδα της Μαμάς

ΝΕΟΜΑΤ

Πρίν λίγο καιρό άκουγα δύο άντρες στο μετρό να συζητάνε για το πώς σιδερώνουν τα πουκάμισα μέχρι που ένας από αυτούς έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας «βέβαια αν δεν μπει γυναικείο χέρι δεν είναι το ίδιο», παρατήρηση στην οποία ο άλλος έγνεψε καταφατικά και με μία παραίτηση. Παρόμοιο επιχείρημα χρησιμοποιούσα κι εγώ όποτε ήθελα να αφήσω την μανούλα μου να καθαρίσει τον νεροχύτη μου. Μα αφού όταν τον καθαρίζω εγώ δεν αστράφτει το ίδιο ισχυριζόμουν. Κι αυτή είναι η υπέρτατη μορφή πατροναρίσματος που απευθύνεται στις γυναίκες. Γιατί όταν μου έδειξε πώς να καθαρίζω το σιφόνι ξαφνικά μπορούσα να είμαι κι εγώ αποτελεσματική και να μην έχω ανάγκη το χεράκι της μαμάς. Το τίμημα ήταν ότι από τότε έπρεπε να κάνω την συγκεκριμένη δουλειά μόνη μου.

Το mama’s laundry λοιπόν δεν είναι κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις ανώτερες καθαριστικές δεξιότητες των γυναικών, ή το ευχαριστώ για τις υπηρεσίες τους. Είναι απλά ένας τρόπος να χειραγωγούνται οι μαμάδες θεωρώντας ότι η οικιακή εργασία είναι αποκλειστικά δική τους αρμοδιότητα. Η κολακεία είναι απλά ο τρόπος που η πατριαρχία τους χρυσώνει το χάπι.

Και μιλώντας πολύ για διαφημίσεις τελευταία, ας παρατηρήσουμε πως απεικονίζοντας τις οικιακές εργασίες να επιτελούνται σταθερά από γυναίκες η διαφήμιση συντηρεί τους έμφυλους ρόλους. Η ίδια αναπαράσταση όταν επαναλαμβάνεται συνεχώς δημιουργεί ένα στερεότυπο από το οποίο μετά είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιος που απλά μαθαίνει κοιτώντας γύρω του ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν χρειάζεται να πεις στις γυναίκες ρητά ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική τους ευθύνη. Μπορείς να τους δώσεις το ίδιο μήνυμα απλά φροντίζοντας να μην υπάρχει αντίθετο πρότυπο.

Οι διαφημίσεις είχαν ανέκαθεν ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή της πατριαρχίας γιαυτό δεν είναι παράλογο να αξιολογούμε θετικά την ανάδυση νέων προτύπων δίπλα στα παλιά -χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως τρέφουμε ψευδαισθήσεις για την ηθική του καπιταλισμού.