Η Γυναικεία Αντιζηλεία και ο Μύθος της «Αντροχωρίστρας»

τασος ζαγος

Θυμάστε τον τουρίστα στην Ζάκυνθο που δολοφονήθηκε απο την παρέα των Σέρβων μέσα σε 11 δευτερόλεπτα μετά από καβγά που ξεκίνησε με αφορμή μια selfie που έβγαλε μια σερβιτόρα μαζί του? Θυμάστε τους 2 Κρητικούς πριν λίγες βδομάδες που δολοφονήθηκαν μετά από λογομαχία? Θυμάστε ΟΛΟΥΣ εκείνους τους καβγάδες που έχουν ξεκίνήσει σε μπαρ, στο δρόμο, στο γήπεδο επειδή ένας άντρας στραβοκοίταξε έναν άλλο, λοξοκοίταξε την κοπέλα του, του έφαγε την θέση του παρκαρίσματος ή απλα φορούσε κασκόλ αντίπαλης ομάδας? Θυμάστε ολες εκείνες τις γυναικοκτονίες, οχι πολύ παλιά, μονο αυτο τον χρονο, που χαρακτηρίστηκαν από τα ΜΜΕ «εγκλήματα πάθους» επειδή μια γυναίκα χώρισε τον άντρα της και συνέχισε την ζωή της? Τις δολφονικές επιθεσεις των incels επειδή καμία γυναίκα δεν τους κάθεται τις θυμάστε?

Σε καμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν είδα να μιλάει κανείς για «αντρική αντιζηλεία» και για άντρες που φοβούνται οτι θα πεθάνουν μονοι τους, που μονο με την απειλή ξύλου νιώθουν ότι μπορούν να κρατήσουν μια γυναίκα αλλά δεν έχουν πρόβλημα με αυτό γιατί το προτιμούν από το να τους αφήσει εκείνη. Εκεί μιλάμε μονο για «αγάπη που του όπλισε το χέρι», νεύρα λόγω καραντίνας, και «αντρική τεστοστερόνη». Τι περίεργο ότι την μια και μοναδική περίπτωση επίθεσης απο γυναίκα σε γυναίκα που πήρε δημοσιότητα εδώ και χρονια την διογκώνουν τα Media κάνοντάς την σαπουνόπερα με πρωταγωνίστριες με καλλίγραμμα κορμία και εφαρμοστά παντελόνια. Και τι περίεργο πως ό,τι κάνουν οι γυναίκες, όσο σπάνιο και να είναι, οδηγεί τα μισογυνικα σκουπίδια σε βολικά συμπεράσματα που επιβεβαιώνουν τις πανηλίθιες, ψεκασμένες θεωρίες τους για να νιωσουν καλά με την μίζερη ζωούλα τους, ελπίζοντας οτι οταν φτάσει και το target group τους στα 35 θα αρχίσουν να μαλλιοτραβιούνται για πάρτη τους.

Το πιο περίεργο από όλα όμως είναι που τόσος κόσμος κάνει τον βλάκα και ότι δεν καταλαβαίνει τάχα την σύνδεση του συγκεκριμένου εγκλήματος με τον μισογυνισμό και την πατριαρχία. Λες και είναι σύμπτωση που η λέξη «αντροχωρίστρα» δεν έχει αρσενικό αντίστοιχο. Λες και το μίσος που καλλιεργείται εντατικά για το γυναικείο σώμα και την γυναικεία σεξουαλικότητα δεν έχει καμία σχέση και λες και οι γυναίκες δεν το απορροφούν. Λες και αιώνες δαιμονοποίησης της γυναικείας σεξουλικότητας, στην οποία αναφερόμαστε ως «πειρασμό», πειρασμό στον καημένο, αθώο άντρα που δεν μπορεί να αντισταθεί, δεν βρίσκονται στον πυρήνα του μισογυνισμού. Να μην ξεχάσουμε βέβαια οτι σε περίπτωση ερωτικών τριγώνων ο κερατωμένος άντρας στρέφει τη βία του τόσο εναντίον του εραστή όσο και εναντίον της συντρόφο του, η πατριαρχία όμως θέλει την απατημένη ή τελοσπάντων ζηλιάρα γυναίκα να τα βάζει πάντα με την ερωμένη αντιμετωπίζοντας τον άντρα σαν θύμα της πλεκτάνης της γιατί είναι πάντα δυσκολότερο να τα βάζεις με τον ισχυρό.

Που είναι οι φεμινίστριες? Εδώ ειναι εδώ και χρονια και φωνάζουν πως το slut shaming ειναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ για τις γυναίκες.

Βγες με Ένα Κορίτσι που δε Διαβάζει για τον Φεμινισμό

πρωτοπορια
Πριν μερικές βδομάδες το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία ανέβασε αυτό το μισογυνικό meme το οποίο κατέβασε λίγο μετά λόγω του κραξίματος που έφαγε χωρίς να απολογηθεί. Το meme αυτό βασίζεται στον κλασικό πατριαρχικό διαχωρισμό ανάμεσα στα διαβασμένα, μορφωμένα, σωστά κορίτσια και τα ματαιόδοξα, αυτά που το μόνο που έχουν στο κεφάλι τους είναι το μεικ απ και τα ρούχα. . Το δίπολο αυτό όχι μόνο δεν αφήνει χώρο για κορίτσια που μπορούν να διαβάζουν και να βάφονται ταυτόχρονα αφού υπονοεί ότι τα δυο αυτά είναι αλληλοαποκλειόμενα αλλά δημιουργεί και την καρικατούρα μιας γυναίκας που όσες διαβάζουν καλούνται να συμμετάσχουν στον χλευασμό της. Το meme δλδ δημιουργεί δύο αντιμαχόμενες κατηγορίες γυναικών και τοποθετεί τη μία ενάντια στην άλλη έτσι ώστε όσες διαβάζουν να αντλούν την αξία τους μέσα από το πόσο διαφορετικές –το πόσο ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ- είναι από αυτές τις χαζογκόμενες που δεν διαβάζουν.
Συμπτωματικά, λίγο αφότου μου έστειλαν το meme αυτό στο inbox, κατέφτασε και ένα κείμενο με τίτλο «Βγες με ένα κορίτσι που δε διαβάζει» το οποίο ήταν πολύ της μόδας γύρω στο 2012 και εξεπλάγην από το πός@ φίλ@ μου το είχαν μοιραστεί τότε. Το κείμενο αυτό πάει πακέτο με το κείμενο «Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει». Και τα δύο αποτελούν μια ακραία ρομαντικοποίηση, αν όχι φετιχοποίηση, των κοριτσιών που διαβάζουν ως μια ιδιαίτερη κάστα. Το πρώτο κείμενο προτρέπει ειρωνικά τον άντρα αναγνώστη να βρεί ένα κορίτσι που δε διαβάζει και περιγράφει το μίζερο, βαρετό μέλλον που περιμένει τη σχέση τους υπονοώντας ότι ένα κορίτσι που διάβαζει είναι όχι μόνο πιο ενδιαφέρον αλλά θα έχει και ανώτερη συναισθηματική νοημοσύνη. Το δεύτερο κείμενο προτρέπει τον αναγνώστη, που εξυπακούεται ότι είναι μάστερ της λογοτεχνίας, να τεστάρει το κορίτσι που ισχυρίζεται ότι διαβάζει: «Προσπάθησε να καταλάβεις αν κατάλαβε τον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις ή αν το λέει για να φανεί έξυπνη». Αυτό ανήκει σε μια ευρύτερη παράδοση όπου κάθε φορά που μια γυναίκα αναφέρει ένα χόμπι ή ένα ενδιαφέρον της που θεωρείται αντρικό (χοντρικα όσα δεν είναι από αυτά που η πατριαρχία υποτιμά ως «γυναικουλίστικα») ο άντρας την περνάει από ένα άτυπο τεστ όπου πρέπει να αποδείξει ότι όντως ανήκει στον χώρο και κατέχει τα απαραίτητα trivia ώστε να μπορεί να το επικαλείται.
Το περίεργο με αυτό τον διαχωρισμό είναι ότι δεν τον βλέπουμε να αναπαράγεται για άντρες –δεν βλέπουμε να χωρίζονται οι άντρες σε αυτούς που διαβάζουν και αυτούς που βλέπουν ποδόσφαιρο κυρίως γιατί οι άντρες θεωρειται ότι διαβάζουν by default. Το διάβασμα είναι γενικά αντρική ασχολία ενώ αντιθέτως προορίζεται για μια ελίτ κοριτσιών, τις λίγες και εκλεκτές. Αυτή η αντίληψη υπάρχει από τότε που επιτράπηκε στις γυναίκες να μάθουν γράμματα μαζικά μετά από αιώνες αποκλεισμού από τον αλφαβητισμό. Οι γυναίκες θα επιτρεπόταν να μορφωθούν αλλά η πραγματική παιδεία θα θεωρούταν χαρακτηριστικό μόνο λίγων από αυτές. Και όλες θα έπρεπε να επιλέξουν κατηγορία, θέλουν να είναι (πατριαρχικά) όμορφες ή έξυπνες? Μπορεί συμπωματικά να ήταν και τα δύο αλλά θα πρέπει αναγκαστικά να διαλέξουν μόνο ένα από τα δύο για να αυτοπροσδιοριστούν. Οι γυναίκες που διαβάζουν έτσι νιώθουν όντως σπάνιες και ξεχωριστές και θεωρούν ότι ανήκουν σε μια μειοψηφία που αξιζει καλύτερη συμπεριφορά από αυτές τις Άλλες, τις χαζές.
Όλοι οι άντρες θεωρούν ότι αξίζουν αυτόν τον μονόκερο, το κορίτσι που διαβάζει. Εκτός φυσικά αν αυτή διαβάζει φεμινιστική κριτική. Τότε είναι απλά μια υστερική, κουραστική γκόμενα. Βγες με ένα κορίτσι που διαβάζει αλλά όχι Σιμόν ντε Μπωβουάρ ή Judith Butler γιατί τότε δε θα μπορούμε να της πουλήσουμε βιβλία με μισογυνικά τρικ που θα την κάνουν να νιώθει ανώτερη από τις υπόλοιπες.

Πατριαρχικοί Αφορισμοί

φονικό κουνελι
Το να μοιράζεσαι μια μισογυνική μαλακιούλα που διάβασες γιατί εκείνη την ώρα σου φάνηκε έξυπνη δεν είναι το χειρότερο πράγμα στον κοσμο. Το να αδυνατείς να καταλάβεις σε δεύτερη ανάγνωση γιατι είναι μισογυνική ενώ στο εξηγεί τόσος κόσμος και αντ’αυτού να επιστρατευεις τόσο πατρονάρισμα, gaslighting και ψυχολογικούς χειρισμούς σε κουραστικά υστερόγρφα και σε μετέπειτα ποστ είναι το πραγματικό παράπτωμα. Είναι πάντα πώς αντιδρά ο άλλος στην κριτική περι μισογυνισμού που δείχνει το πραγματικό ποιόν του και πόσο βαθιές ρίζες έχει αυτός ο μισογυνισμός. Το Φονικό Κουνέλι, σαν το ανέκδοτο του Ζιζεκ με την χύτρα, αραδιάζει μια σειρά αυτοαναιρούμενων επιχειρημάτων: η ατάκα δεν ήταν μισογυνική, και να ήταν ήταν μισογυνική είναι απλα τα λόγια ενός ερωτευμένου και τέλοπσάντων ήταν ενα «τεστ» για το κοινό του κι εμείς σαν χαζές πέσαμε στην παγίδα του -η σωστή απάντηση στο τεστ ηταν να το αντιμετωπίσουμε με χιουμορ. Επίσης θα έπρεπε να μη το κρίνουμε τον διαχειριστή της σελίδας γιατι έχει προσφέρει έργο τόσα χρόνια και άρα του συγχωρείται και λίγος μισογυνισμούλης. Α, ναι, και το all time classic αγαπημένο μου: δεν είναι μισογυνικό γιατί θα μπορούσε να λέει και για τους άντρες παρόλο που λεει συγκεκριμένα για τις γυναίκες.
 
Εχεί πλάκα βέβαια και το mansplaining όπου επαναλαμβάνει πωςς ειναι «αφορισμός» και οι αφορισμοί επιβάλλουν γενικεύσεις, λες και το πρόβλημα μας είναι οτι δεν σκαμπάζουμε εμείς από λογοτεχνια. Ναι, φυσικά και το πιασάρικο τσιτάτο που έχουμε δεί ούτως ή άλλως να μοιράζονται πολλοί δήθεν διαβασμένοι τύποι αποτελεί γενίκευση, και συνοψίζει τέλεια τον τρόπο που βλέπει τις γυναίκες η πατριαρχία: Είτε ως κομπάρσους στη ζωή των αντρών που οφείλουν να «σώσουν» καταβάλλοντας ενέργεια και συναισθηματική εργασία είτε αυτές που τους καταστρέφουν. Οι γυναίκες ως σωτήρες και ψυχολόγοι των ανδρών σε αντιπαραβολή με τις καταστροφικές άκαρδες που τους καταντούν ναυάγια είναι βασικά πατριαρχικά αφηγήματα που καλλιεργούν όχι μόνο την ιδέα οτι η γυναίκα οφείλει να θυσιάζεται για τον άντρα αλλα και την αντίληψη της γυναίκας ως πηγής Κακού. Το πρώτο προωθεί την εικονα της γυναίκας ως κατευναστικής ύπαρξης, το δεύτερο πάλι αποτελει πηγή μισογυνικών στάσεων που επικροτούν την βία και την τιμωρία της καταστροφικής γυναίκας. Σε κάθε περίπτωση βέβαια η «δύναμη» αυτή της γυναίκας υπάρχει μόνο σε σχέση με τον άντρα και γι αυτο και ολόκληρο το τσιατάτο είναι μισογυνικό. Η γυναίκα γίνεται αντιληπτή μόνο μέσα από την σχέση της με έναν άντρα που οδηγεί είτε στον σωστό δρόμο είτε στον όλεθρο, και ξέρετε τι? Η γυναίκα δεν βγαίνει κερδισμένη σε ΚΑΜΙΑ απο τις δύο περιπτώσεις, γιατί στην πρώτη εξαντλείται και στη δεύτερη ξέρουμε οτι τιμωρείται. Το απόσπασμα αυτό εμπεριέχει όλο τον μισογυνισμό αλλα και το entitlement μιας κοινωνίας που θεωρεί οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καθοδηγουν τους άντρες αλλιώς τους καταστρέφουν. Και άρα οι γυναίκες αξίζουν είτε την αγαπη μας επειδή ήταν πονόψυχες είτε το μίσος μας επειδή ήταν κάρχιες.
 
 
Διαβασμένοι, δήθεν ψαγμένοι κουλτουριάρδηες αδυνατούν να αναλύσουν αυτά που διαβάζουν μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, παραμένουν σε μια επιφανειακή αναλυση οχυρωμένοι πίσω απο την ανάγωνση που κάνουν οι ίδιοι μέσα από την προνομιάρα αποδεικνύοντας τελικά πως ούτε η μόρφωση ούτε το διάβασμα σε απαλλάσσουν απο το μισογυνισμό σου αν εσύ δεν είσαι διατεθειμένος να ακούσεις και να δεχτείς κριτική.

Γιατί το Σποτάκι της Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας είναι Σεξιστικό

Διαβάζοντας ένα thread σχολίων και μάλιστα ανάμεσα σε άτομα εξοικειωμένα με τον φεμινισμό , παρατήρησα οτι η αντίληψη του σεξισμού δεν είναι πάντα αυτονόητη ούτε αυταπόδεικτη. Συνειδητοποίησα λοιπόν οτι στο σχετικό με το σποτάκι ποστ που έκανα ίσως θα έπρεπε να είχα επιμείνει περισσότερο σε αυτό το σημείο αντί να δώσω έμφαση στον μισογυνικο αντίλογο. Ας το κανω τώρα έστω και καθυστερημένα.
Ο σεξισμός λειτουργεί μέσω της αναπαραγωγής στερεοτύπων. Οσο περισσότερες φορές βλέπουμε να αναπαράγεται ένα στερεότυπο τόσο περισσότερο θεωρούμε οτι αυτό ειναι «φυσικό», αυτονόητο και συχνότερο από οτι όντως είναι. Στην προκειμένη περίπτωση στο στερεότυπο του λογικού άντρα και της ανεύθυνης γυναίκας πάει πολλούς αιώνες πίσω καθώς για αιώνες οι άντρες ταυτίζονται με τον ορθολογισμό και την ψυχραιμία και οι γυναίκες με το συναίσθημα και τον παρορμητισμό. Αυτό δεν είναι απλά ένα αθώο στερεότυπο είναι το βασικό επιχείρημα με το οποίο κρατούνται μακριά από θέσεις εξουσίας. Επιπλέον το κλισέ της γυναίκας με την «γλυκιά φωνή» που «κάνει ό,τι θέλει» τον άντρα δεν είναι απλά ένα αθώο στερεότυπο, είναι στην ουσία αντιστροφή της πραγματικότητας γιατι αν οι γυναίκες κάνουν τους άντρες ο,τι ήθελαν με την γλυκιά, λεπτή φωνούλα της μαλλον θα αντιμετώπιζαν λιγότερη βία και υποτίμηση απ’οτι αντιμετωπίζουν τώρα. Επομένος η εικόνα της γυναίκας που χρησιμοποιεί την θηλυκή φωνή της και κατ’επέκταση τη θηλυκότητα της για να ελέγξει τον άντρα και μαλιστα να τον κάνει να παραστρατήσει είναι τουλάχιστον όσο παλιά είναι η Παλαιά Διαθήκη και η λειτουργεία της εικόνας αυτής είναι ακριβώς να κατηγορούνται οι γυναίκες για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας -από την εκπτωση από τον Παράδεισο μέχρι τη διάδοση του κορονοιου, οπως ειδαμε και σε αρκετά ποστ στην αρχή της εμφάνισης κορουσμάτων.
Ωραια θα μου πείτε, κάποιες γύναίκες όμως, οπως και καποιοι άντρες, είναι ΟΝΤΩΣ συναισθηματικές, παρορμητικές και γενικά «χαζές» και οντως ελέγχουν τους άντρες τους. Απαγορεύεται να αναπαραστήσουμε τώρα και για πάντα οποιαδήποτε γυναικα έτσι?! Κοίτα να δεις, εξαρτάται πόσο τεμπέλης είσαι. Αλλα οκ, αν γράψεις το σενάριο μιας σειράς 6 σεζόν μπορεί ένας από τους χαρακτήρες που γράφεις να είναι μια «χαζοβιόλα» που τα έχει με έναν ψύχραιμο άντρα που αναγκάζεται να την επαναφέρει στον ίσιο δρόμο. Μπορεί να το δώσεις περισσότερο βάθος στους χαρακτήρες πέρα από αυτό αντί να τους κάνεις μονοδιάστατους αλλά μην εκπλαγείς αν πάλι κατηγορηθείς για μισογύνισμό και τεμπέλικο γράψιμο. Οταν κανεις ένα κλιπάκι λίγων δευτερολέπτων και μαλιστα εκ μέρους της κυβέρνησης και το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΟΥ plot line είναι αυτό, που στο κάτω κατω δεν χρειαζόταν καν υπόθεση σε μια ανακοίνωση της δημόσιας υγείας, ε Ναι, Είσαι Μισογύνης. Όπως αν έκανες ενα κλιπάκι για την δημόσια ασφάλεια και έδινες το ρόλο του ληστή σε έναν μαύρο ή έναν μετανάστη. Υπάρχουν μαύροι και μετανάστες ληστές? Φυσικά. Αλλά το να συνεισφέρεις στον επιπλέον στιγματισμό μιας ΗΔΗ καταπιεσμένης ομάδας είναι ακριβώς ο ορισμός του ρατσισμού και ο τροπος που κάθε σύστημα εξουσιας αναπαραγεται και φυσικοποιείται. Μπορεις βεβαια να βαλεις μαύρους και μεταναστες εμπόρους ναρκωτικών δείχνοντας τις συνθήκες που τους οδήγησαν εκεί οπως πχ εκανε το Wire, αλλα αυτο θα χρειαστεί ή καλύτερο γράψιμο ή περισσότερα επεισόδια από ότι ενα κλιπάκι δευτερολέπτων.
Οσ@ λοιπόν δεν βλέπουν σεξισμό στο σποτάκι γιατι προτιμούν να το βλέπουν μεμονωμένα, κάνουν το θεμελιώδες λαθος να θεωρήσουν οτι ένα κείμενο στερείται διακειμενικότητας, δηλαδή διαβάζεται μόνο του και όχι μέσω αναφορών και συνειρμών σε χιλιάδες αλλα κλιπάκια, εικονες, ανέκδοτα και κάθε λογής πολιτισμικά κείμενα.

O Πρίγκιπας Harry ως το Αρχέτυπο του Ευνουχισμένου Αρσενικού

χαρυ
Η απόφαση του πριγκιπικού ζεύγους Harry και Meghan να απομακρυνθεί από το παλάτι έγινε αφορμή για νέα μισογυνικά ξεσπάσματα. Εκεί που η Μέγκαν απεικονιζόταν ως η πονηρή, καπάτσα γυναίκα που «τυλιξε» τον πρίγκιπα για να μπορεί να ζει στα παλάτια μες στα λούσα, τώρα απεικονίζεται ως η χειριστική, πιεστική γκόμενα που μπαίνει ανάμεσα σε αυτόν και την οικογένειά του και τον αναγκάζει να κάνει πράγματα ενάντια στον συμφέρον του. Οι δύο απεικονίσεις μπορεί να είναι αντιφατικές (τελικά η Μέγκαν ήθελε να φοράει τιάρες και να το παίζει πριγκίπισσα ή όχι) αλλά έχουν ως κοινό οτι και στις δύο περιπτώσεις ο άντρας παρουσιάζεται ως άβουλος και παθητικός, θύμα της πλεκτάνης. Tο μ@@νί σέρνει καράβια σύμφωνα με το μισογυνικό ρητό, τώρα σέρνει και πρίγκπες σύμφωνα με τα updated memes που κυκλοφόρησαν.
Το ενδεχόμενο ο Harry να κάνει αυτό που ο ίδιος θέλει αγανακτισμένος από τον άθλιο τρόπο με τον οποίο τα Media αντιμετωπίζουν την σύζυγό του, τα ίδια Media που είναι υπεύθυνα για τον θάνατο της μητέρας του τον οποίο βίωσε πολύ τραυματικά όπως έχει παραδεχτεί ο ίδιος, δεν εξετάζεται από κανέναν. Να σημειωθεί εδώ ότι για τους πολύ ψαγμένους αντικαθεστωτικούς ακολούθους μας οι ειδήσεις για την βασιλική οικογένεια μπορεί να μην είναι παρά κουτσομπολιά, το γεγονός όμως ότι ακόμα και μια πλούσια, όμορφη, πετυχημένη και πλέον πριγκίπισσα αντιμετώπισε τόσο ρατσισμό ΈΧΕΙ σημασία για τους μαύρους και τις μειονότητες που όταν μιλάνε για τον ρατσισμό που βιώνουν τους λένε ότι όλα είναι στο μυαλό τους και φαντάζονται πράγματα.

Ο πρίγκιπας Harry παρουσιάζεται ως το αρχέτυπο τους ευνουχισμένου αρσενικού, θύμα της σατανικής φεμινίστριας που δεν τον σέβεται και τον κάνει ό,τι θέλει γιατί αυτός είναι ο μονος τρόπος με τον οποίο τα μισογυνικά σκουπίδια μπορούν να ερμηνεύσουν ένα εμφανώς αγαπημένο ζευγάρια. Κάθε θυσία που κάνει μια γυναικα για τον γάμο της αποτελεί πάντα μια φυσική συνέπεια της αγάπης της, κάθε θυσία που κάνει ένας άντρας σημαίνει ότι τον χειραγωγεί ή οπως λέει ο λαός «τον έβαλε στο βρακί της» και «θα του φορέσει και ποδιά» το οποίο είναι για έναν άντρα η επιτομή του εξευτελισμού καθώς η ποδιά είναι σύμβολο της γυναικείας οικιακής εργασίας. Eξίσου σημάδι ευνουχισμού θεωρείται και η χορτοφαγία καθώς τα Πραγματικά Αρσενικά κάνουν δίαιτα Keto και τρώνε ένα μοσχάρι με μπέικον για πρωινό.

Ας ηρεμήσουμε όμως λίγο, ο Ηarry δεν κάνει καμία τρομερή θυσία, δε θα βρεθεί στο δρόμο ούτε θα τον αποκληρώσουν, παίρνει απλά κάποια απόσταση από το ασφυκτικό περιβάλλον το παλατιού και τον υπερβολικό ρατσισμό των βρετανικών ΜΜΕ που απεικόνισαν τον νεογέννητο γιο του ως πίθηκο, σε πλήρη συμφωνία με τα ρατσιστικά στερεότυπα αιώνων.

ΥΓ: Αν θέλετε μια πλήρη εικόνα για το τι αντιμετώπισε η Μέγκαν από τα Βρετανικά ΜΜΕ το παρακάτω άρθρο συγκρίνει δίπλα δίπλα τον τρόπο που παρουσίασαν το ίδιο ακριβώς πράγμα όταν το έκανε η ίδια και όταν το έκανε η πριγκίπισσα Kate

Τα Χαζογκομενίστικα Πράγματα

το καλύτερο απ ολο το δισκο.jpg

Ένας τρόπος να απαξιωθούν οι γυναίκες αλλά και η ίδια η ιδέα της θηλυκότητας είναι να απαξιωθεί οτιδήποτε αρέσει στις γυναίκες. Στις γυναίκες είτε αρέσουν «γυναικεία» πράγματα που είναι εξ’ορισμού σαχλά, ηλίθια, ανούσια και επιφανειακά είτε αρέσουν «αντρικά» πράγματα στην οποία περίπτωση θα πρέπει να γυρίσουν στην κουζίνα τους και μην μπαίνουν σε αντρικά χωράφια προσποιούμενες τις cool.

Οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα να δηλώνουν την αγάπη ή την αρέσκεια τους για τίποτα χωρίς να χλευάζονται γι αυτό. Ταυτόχρονα η έννοια της θηλυκότητας κατασκευάζεται μέσα από αυτά που υποτίθεται αρέσουν στις γυναικες, πχ «αγάπες, φιλάκια και σαλιαρίσματα» τα οποία θεωρούνται αηδιαστικά και κατώτερα από αυτά που υποτίθεται αρέσουν στους άντρες -σεξ, πόλεμος και μπριζόλες φαντάζομαι. Η διχοτόμηση αυτή των πραγμάτων που αρέσουν στις γυναίκες και αυτών που αρέσουν στους άντρες, αυτών που είναι θηλυκά και αυτών που είναι ανδρικά και αρρενωπά , αντιστοιχεί αλλά και αναπαράγει την ιεραρχία των φύλων. Οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες γιατι τους αρέσουν κατώτερα και ευτελέστερα πράγματα αλλά και τα πράγματα αυτά ειναι κατώτερα και ευτελή απλά στη βάση οτι αρέσουν στις γυναίκες -ή σε ομοφυλόφιλους και άρα «εκθηλυσμένους» στα μάτια της πατριαρχίας άντρες. Τίποτα δεν γλιτώνει από αυτόν τον κανόνα: ταινίες, reality, τραγούδια, καλλιτέχνες, ψηλόμεσα παντελόνια, μπότες Ugg, φουσκωτά φλαμίνγκο, pumpkin spice latte, γάμοι, αλλά και συναισθήματα όπως η αγάπη, αντιδράσεις όπως τα δάκρυα. Η πατριαρχία λέει στις γυναικες «εδώ είναι η γκάμα από πράγματα και συναισθήματα που απευθύνονται σε σένα» και ταυτόχρονα κοιτάει πλάγια την κάμερα όπως ο Jim στο Τhe Office με ένα ειρωνικό μειδίαμα που υπονοεί «πόσο χαζογκόμενες είναι που τους αρέσουν αυτά τα πράγματα!»

Έχει εν τέλει σημασία αν το συγκεκριμένο τραγούδι είναι «κοριτσίστικο»? Οχι, σημασία έχει ότι η γυναικα απαξιώνεται επειδή της αρέσει κι το τραγούδι επειδή αρέσει στην γυναίκα και έτσι ο σχολιαστής μπορεί να προχωρήσει ήσυχος έχοντας επιβεβαιώσει την αρρενωπότητα και άρα την ανωτερότητά του. Συχνά όμως αυτός είναι και ο τρόπος να διαφυλάξει την αγνότητα του είδους ή του καλλιτέχνη που του αρέσει, εξοστρακίζοντας τις γυναικες που μπορεί να μεταφέρουν το μιασμά τους στο αγαπημένο του κατα τ’άλλα αρρενωπό άλμπουμ.

Άντρες από τον Άρη, Γυναίκες από την Αφροδίτη

μεγαλωσε τους γιους σου σαν αρσενικα

Το πιο θλιβερό κομμάτι αυτού του status δεν είναι το οτι υπάρχουν γονείς που θεωρούν οτι τα αγόρια και τα κορίτσια πρέπει να ανατρέφονται διαφορετικά, δεν είναι η απλή αυθαίρετη αναπαραγωγή του έφυλου διπόλου μέσα από στιλιστικές επιλογές. Δεν πρόκειται εδώ καν για κάποιον μπαμπά που φρίκαρε στη θέα ενός αγοριού με ροζ μπλούζα ή με μακριά μαλλιά. Εδώ «κοριτσιστικες» θεωρούνται οι ενδείξεις αγάπης και τρυφερότητας! Ο μπαμπάς που συνέταξε το στατους θεωρεί πως οι προσφωνήσεις «αγάπη μου» και «καρδούλα μου», οτι η έκφραση στοργής του αντίπαλου μπαμπά προς τον δικό του γιο, είναι έμφυλα φορτισμένες και θα έπρεπε να απευθύνονται μονο σε κορίτσια. Ότι το αγόρι μπορεί να μπερδευτεί ακούγοντας τον μπαμπά του να του απευθύνεται τόσο γλυκά και να ξεχάσει τη θέση του στον κόσμο. Εδώ ομολογεί δηλαδή οτι «Κομάντο» θα γίνεις μέσα από την εκπαιδευση -όχι λόγω της αντρικής φύσης. Και μάλιστα μέσω μιας εκπαίδευσης που θα σε σκληραγωγήσει στερώντας σου από παιδί την αγάπη και την τρυφερότητα που επιτρέπεται να δίνουμε στα κορίτσια, γιατί δύναμη και ανάγκη για αγάπη στο μυαλό του δεν πάνε μαζί, αφού η τελευταία μάλλον υποδηλώνει μια «γυναικεία’ αδυναμία που δεν ταιριάζει στους μελλοντικούς στρατιώτες, στα «παλικάρια».

Ανατρέφοντας τα αγόρια και τα κορίτσια διαφορετικά η πατριαρχία όχι μόνο κοπιάζει να διαμορφώσει διαφορετικές προσωπικότητες και διαφορετικους χαρακτήρας τους οποίους ύστερα αποδίδει στην «φύση» αλλά δημιουργεί δύο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων με διαφορετικούς τρόπους έκφρασης και συχνά διαφορετική συναισθηματική ανάπτυξη. Και ύστερα, όταν δυσκολεύονται να συνεννοηθούν στις μεταξύ τους σχέσεις σηκώνει τα χέρια ψηλά και αναφωνεί «τι να κάνουμε, οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη!».

Γιατί η Κοπέλα δεν Πρέπει να Κάνει την Πρώτη Κίνηση

πρωτη κινηση.jpg

«Πόσο άσχημο που στις μέρες μας οι κοπέλες κάνει την πρώτη κίνηση» λέει ένα παιδί που είναι δεν είναι 18 χρονών και ήδη νοσταλγεί το μυθικό παρελθόν της πατριαρχίας. Η φράση αυτή είναι η υπέρτατη απόδειξη οτι περισσότερο από το να πηδήξουν, κάποιους άντρες τους ενδιαφέρει να διατηρήσουν τη θέση τους στην πατριαρχία, να είναι ΑΥΤΟΙ το ενεργητικό μέρος της εξίσωσης ενώ η γυναίκα παραμένει το παθητικό, γιατι αυτό είναι εν τέλει που τους κάνει ΑΝΤΡΕΣ

Αντι να χαρούν δηλαδή που η γυναικα κάνει την πρώτη κίνηση και τους το κάνει λίγο πιο εύκολο νιώθουν να απειλούνται, νιώθουν τα προνόμια που συνοδεύουν την πρωτοβουλία και την αποφασιστικότητα ως αντρικό χρακτηριστικό να απειλούνται δηλαδή. Για χρόνια οι γυναίκα απαγορευόταν να εκφράσει τη δική της επιθυμία, μπορούσε στην καλύτερη να κάνει κανέναν ξόρκι για να την ερωτευτεί ο αγαπημένος της. Η γυναικεία επιθυμία θεωρείται ντεκαβλέ, δε θέλουν ρε παιδί μου να ξέρουν οτι γουστάρεις, θέλουν να παραμένεις ένα μυστήριο, ένας μακρινός στόχος τον οποίο αυτοί προσπαθούν να κατακτήσουν και να διεκδικήσουν.

Και όσο κλαίγονται τα διάφορα incelοειδή πως δήθεν έχουν το δύσκολο μέρος στο φλέρτ, αυτό του να βρουν την αυτοπεποιθηση να κάνουν την πρώτη κίνηση, τόσο ταυτόχρονα θα τους ξενερώνει να βρίσκει την ίδια αυτοπεποίθηση η γυναίκα διαταράσσοντας τους προκαθορισμένους ρόλους που την θέλουν πάντα σε θέση αντικειμένου, ποτέ υποκειμένου.

Τι του Έκανε του Φουκαρά Άραγε

πεταξε τη γυναικα του απο το αμαξι

Ο,ΤΙ και να κάνει ένας άντρας σε μία γυναίκα δικαιολογειται εκ των πρότερων στη βάση μιας φανταστικής εικόνας όπου αυτος σίγουρα θα ειναι το θύμα της γυναικείας γκρίνιας και στην οποία απλά αντιδρά παρορμητικά. Δικαιολογείται από ανθρώπους που δεν ήταν εκεί ούτε έχουν όντως κανένα στοιχείο για το τι προηγήθηκε, απλά έχουν πρόχειρο στο μυαλό τους ένα προκατασκευασμένο πατριαρχικό σενάριο που το έχουν δει σε μυριάδες ταινίες, σειρές, γελοιογραφίες, ανέκδοτα

Οι Γκρινιάρες Γυναίκες και οι Αθώοι Άντρες

56219983_274958993415387_8126911055629647872_n

Εδώ βλέπουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα του πως οι γυναίκες θεωρούνται εκ των προτέρων και by default γκρινιάρες πριν καν αναπτύξουν την δική τους προσωπικότητα, ενώ οι άντρες τα άμοιρα θύματά τους. Φυσικά μεγαλώνοντας παιδιά προβάλλοντας πάνω τους αυτα τα σεξιστικά στερεότυπα είναι αδύνατο να μην τα διαμορφώσεις αναλόγως. Τα κορίτσια θα μεγαλώσουν πιο παθητικά και σιωπηλά από φόβο μην χαρακτηριστούν γκρινιάρες και οι άντρες θα μάθουν να μεταφράζουν οποιαδήποτε επιθυμία των γυναικών κόντρα στη δική τους ως «γκρίνια». Οι γυναίκες «πρήζουν» τους άντρες και γι αυτο οι άντρες μαθαίνουν να μην τις ακούνε και να μη δίνουν σημασία σε αυτά που λένε -δεν φταίει κάποια αντρική φύση που δεν γίνονται καλοί ακροατές.

Αυτό απαντάει και στο ερώτημα πολλών «τι θα έλεγες αν ήταν κόρη σου». Οι πατεράδες και οι μητέρες που εχουν εσωτερικεύσει αυτα τα σεξιστικά στερεότυπα λένε ακριβώς τα ίδια και για τις κόρες τους. Πιθανότατα αν ο «αθωος» άντρας της ριξει και καμία σφαλιαρα να τον δικαιολογήσουν κιόλας και να μην την προτρέψουν να φύγει -γιατι στο κάτω κάτω που θα βρει και άλλον να ανέχεται την γκρίνια της?

Κορίτσια και αγόρια με το που γεννιούνται μαζί με το φύλο τους αποδίδονται και αντίστοιχοι ρόλοι και προσωπικότητες αλλά και η μεταξύ τους δυναμική. Η αντρική βία δικαιολογείται γιατι οι γυναίκες είναι προορισμένες να «πρήζουν» τους άντρες.