Δέκα Αντρικές Λέξεις

αντρικές λεξεις.png

Zυγοστάθμιση, απολελέ, οφσάιντ, αποκρατικοποίηση, βεντιλατέρ, γκατζολία, ούπα, αντικούκου, pick ‘n’ roll, πληθωρισμός. Αυτές είναι οι 10 «αντρικές λέξεις που σύμφωνα με αυτό το άρθρο οι γυναίκες ούτε ξέρουν ούτε θα μάθουν ποτέ. Ο συντάκτης αφού παραθέτει έναν αριθμό πιθανών λόγων τους οποίους δήθεν θα επικαλούνταν κάποιοι πιο φαλλοκράτες από τον ίδιο, αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να είμαστε απλά πιο ηλίθιες. Δεν προσφέρει την δική του ερμηνεία άλλωστε, παίρνει ως δεδομένο ότι αυτές τις λέξεις δεν θα τις καταλαβαίνουμε ποτέ.

Τι δείχνει όμως για το ΔΙΚΟ του φαλλοκρατικό μυαλό η επιλογή αυτών των λέξεων? Πως οι μισογυνηδες σαν τον ίδιο αρέσκονται να θεωρούν καθαρά αντρικούς τομείς όχι μονο τον αθλητισμό και τα μαστορέματα αλλά και την πολιτική και την οικονομία. Η πατριαρχία μας αποκλείει όχι μόνο από τις «αντρικές» δουλειές και τα «αντρικά» χόμπυ, αλλά και από τομείς που άπτονται των πολτικών συμφερόντων μας, όπως οι αποκραιτκοποιήσεις και ο πληθωρισμός. Δεν έχει σημασία που χιλιάδες γυναίκες σπουδάζουν πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιστήμες -για να μην πούμε για τις γυναίκες αθλήτριες ή τις γυναίκες μηχανικούς. Ο γυναικείος μας εγκέφαλος αδυνατεί να συλλάβει τέτοιες έννοιες. Προσέξτε, δεν ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ για έννοιες όπως το offside και το pick’n’roll, αδυνατεί να τις συλλάβει γιατί κάθε έμφυλη διαφορά πρέπει να φυσικοποιηθεί τόσο που να παρουσιάζεται σχεδόν ως βιολογικό δεδομένο.

Αυτό όμως δεν είναι σεξιστικό κατά τον συγγραφέα γιατί οκ, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ο καθένας είναι καλός στον τομέα του. Ας μην το πάρουμε προσωπικά γιατί ούτε ο αντρικός εγκέφαλος είναι καλός σε κάποια πράγματα, για παράδειγμα στο να συλλαμβάνει διαφορετικούς χρωματικούς τόνους, όπως το πετρόλ. Επομένως, θα ήταν απόλυτα δίκαιο οι άντρες να ψηφίζουν και να ασχολούνται με την πολιτική και την οικονομία ενώ οι γυναίκες να παίρνουν εξίσου σημαντικές αποφάσεις, πχ τι χρώμα να βάψουμε το σαλόνι ή με τι γραβάτα να φορέσει ο αντρούλης μας σήμερα το πουκάμισό του.

~Hürrfem Sultan

Advertisements

Ροζ Φλαμίνγκο και Μισογυνισμός

ροζ φλαμινγκο.png

Mισογύνηδες, είστε τόσο γελοίοι! Αντί να πάτε και να απολαύσετε το μπάνιο σας στη θάλασσα κάθεστε και ασχολείστε διαρκώς με το τι κάνουν οι γυναίκες εκεί και εξοργίζεστε μονοι σας -τι μαγιώ φοράνε, πόση κυτταρίτιδα έχουν, τι βιβλίο κάνουν οτι διαβάζουν (οι γυναίκες δεν διαβάζουν πραγματικά,μόνο για ποζεριά), πόσες selfies βγάζουν, τι παιχνδία παίζουν.
Το ροζ φλαμίνγκο φυσικά δεν αποτελεί από μονο του πρόβλημα, είναι απλά η αφορμή για άλλο ένα μισογυνικό παραλήρημα που περιλαμβάνει άκυρο slut shaming (δεν ήξερα οτι υπάρχει πορνό με ροζ φλαμίνγκο) και φυσικά ξεκάρφωτη αναφορά στη φυσική μας θέση ως αυτές που θα ικανοποιούν τις αντρικές επιθυμίες.
Ο παροξυσμός εναντίον του ροζ φλαμίνγκο είναι άλλη μία περίπτωση που άλλh μία «γυναικεία» μόδα γίνεται αφορμή να ξεσπάσει ο καθένας τα μισογυνικά του απωθημένα, καθώς ΤΙΠΟΤΑ δεν επιτρέπεται να αρέσει στις γυναίκες χωρίς να γίνεται αντικείμενο χλευασμού που τα αντίστοιχα δημοφιλή στους άντρες πράγματα ποτέ δεν αντιμετωπίζουν. Από τις μπότες Ugg μέχρι το Twilight (και ποτέ τα δερμάτινα αντρικά παπούτσια ή οι Transformers) και το ροζ φλαμινγκο, κάθε φορά που κάτι γίνεται διαδεδομένο ανάμεσα στις γυναίκες αναπτύσσετεαι σχεδόν ένα αυθόρμητο κοινωνικό κίνημα εναντίον του, χωρίς κανέναν πραγματικο λόγο πέρα απο το ότι απλα αρέσει στις γυναίκες, άρα πρέπει να είναι γελοίο και ηλίθιο όπως αυτές.

~Hürrfem Sultan

«Μία Πλάκα Κάναμε»: Γιατί δεν Γελάμε με τα Σεξιστικά αστεία

-Ποιος είναι ο ορισμός ενός queer Φιλανδού?

-Κάποιος που του αρέσουν οι γυναίκες περισσότερο από τα λεφτα.

-Πώς ανακαλύπτεις τους Κορεάτες στη γειτονιά σου?

-Άσε ένα κέρμα να κυλήσει στον δρόμο.

-Γιατί οι Αμερικάνοι έχουν μεγάλες μύτες?

-Γιατί ο αέρας είναι δωρεάν.

Αν δεν πιάσατε τα παραπάνω ανέκδοτα, δεν φταίει το χιούμορ σας. Άλλωστε δεν χρειάζεται να γελάσεις όντως με ένα ανέκδοτο για να το «πιάσεις». Αρκεί να γνωρίζεις τις παραδοχές και τα στερεότυπα στα οποία βασίζεται. Στην αυθεντική εκδοχή τα ανέκδοτα αυτά αφορούσαν Εβραίους και το αστείο συνίσταται ακριβώς στο ότι είναι οικουμενικά γνωστό πως οι αυτοί είναι φιλοχρήματοι. Και έχουν μεγάλες, γαμψές μύτες. Χωρίς αυτές τις παραδοχές το ανέκδοτο δεν μπορεί να λειτουργήσει. Και αντίστροφα: τα ανέκδοτα αυτά μας μαθαίνουν ότι οι Εβραίοι είναι φιλοχρήματοι. Και ότι τους αναγνωρίζουμε από τις γαμψές μύτες -όπως απεικονίζονται και στις γελοιογραφίες.

Μα είναι απλά ένα αστείο στερεότυπο θα πείτε. Το στερεότυπο αυτό όμως δεν είναι καθόλου άσχετο με το Ολοκαύτωμα και γενικότερα τις διώξεις των Εβραίων στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η εικόνα του φιλάργυρου Εβραίου που θα έκανε τα πάντα για τα λεφτά διαιωνίζεται διαμέσου των αιώνων με λιβελογραφήματα όπως τα Πρωτόκολλα των Σοφών των Σιών. Αυτά τα “άκακα” αστειάκια δεν είναι παρά μια πιο εκλεπτυσμένη μορφή του αντισημιτισμού που έχει αποτελεσει τη βάση για τα πογκρομ στην Τσαρική Ρωσία μέχρι και δομικό στοιχείο την ναζιστική προπαγάνδας η οποία παρουσίαζε τους Εβραίους ως στυγνούς εκμεταλλευτές και τους κατεξοχήν φορείς του καπιταλισμού. Αυτό δε σημαίνει ότι τα ανέκδοτα για τους Εβραίους προκάλεσαν το Ολοκαύτωμα. Τα ανέκδοτα αυτά όμως είναι ταυτόχρονα σύμπτωμα του αντισημιτισμού και μέσο διάδοσής του. Τα στερεότυπα που αναπαράγουν τέτοιου είδους αστεία λοιπόν δεν είναι αθώα και πρέπει να τα βλέπουμε κριτικά. Βασίζονται στην ύπαρξη ενός συστήματος καταπίεσης και συμβάλλουν στην διαιώνισή του.

Ομοίως, τα σεξιστικά αστεία δεν είναι απλά αθώα αστεία. Στηρίζουν και ταυτόχρονα αναπαράγουν κλασικές πατριαρχικές παραδοχές: οι γυναίκες είναι τρελές, υστερικές, πουτάνες, φιλάρεσκες, υπερευαίσθητες, ζηλιάρες και αξίζουν τον χλευασμό μας αν είναι χοντρές, «γεροντοκόρες» ή φεμινίστριες. Όλα αυτά βασίζονται σε υπάρχουσες αντιλήψεις που στηρίζουν την ιδέα περί γυναικείας κατωτερότητας. Τα ανέκδοτα απλά φροντίζουν να τις φυσικοποιούν, να τις κανονικοποιούν και να τις σερβίρουν ως μια οικουμενική αλήθεια. Το δε δήθεν χιουμοράκι τις κάνει να φαίνονται ακίνδυνες. «Δεν είναι μισογυνικες γιατί δείτε, γελάμε όταν τα λέμε. Γελάστε κι εσείς. Μην είστε ξινές». Και μερικές γυναίκες όντως γελάνε –όπως ορισμέν@ γελάνε με τα κακά αστεία του αφεντικού τους.

Σύμφωνα με δύο θεωρίες σχετικά με το χιούμορ, αυτό χρησιμοποιείται είτε ως μηχανισμός ανακούφισης από μια δύσκολη κατάσταση (relief theory), είτε ως μέθοδος bonding μιας ομάδας γελώντας εις βάρος κάποιου τρίτου (superiority theory). Τα σεξιστικά αστεία ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία καθώς βοηθούν τους άντρες που αστειεύονται εις βάρος των γυναικών να δεθούν μεταξύ τους και ταυτόχρονα να διατηρήσουν την αίσθηση ανωτερότητάς τους απέναντί μας. Η αναπαραγωγή των ίδιων αστείων περισσότερο ακούγεται σαν τα αλυχτά μιας αγέλης λύκων για να τρομάξουν το θήραμα, παρά με την βουβή κραυγή του απελπισμένου. Για παράδειγμα η οικονομική κρίση έχει αποτελέσει την αφορμή για γαλόνια χιούμορ. Είναι άλλο όμως να αυτοσαρκάζεσαι για την πενιχρή οικονομική σου κατάσταση, έχοντας το χιούμορ σαν μηχανισμό άμυνας όπως στο πρώτο παράδειγμα και κάτι ολότελα διαφορετικό να χρησιμοποιείς το χιούμορ προκειμένου να επιτεθείς, χλευάζοντας την επισφαλή θέση ενός λιγοτέρου προνομιούχου συμπολίτη σου. Από τα δύο αστεία μόνο το δεύτερο προκάλεσε αποστροφή.


βενζιναδικο

ζορμπα

Η παρακάτω γελοιογραφία για παράδειγμα έχει την ίδια θεματική με το post. Η διαφορά όμως έγκειται στο ότι αντί να κάνει πλάκα εις βάρος της πωλήτριας εμπαίζοντάς την για την επισφαλή της θέση, την προσεγγίζει με συμπόνοια και κατανόηση λειτουργώντας ανακουφιστικά και συνάμα υποστηρικτικά.

πωλήτρια.png

πηγή: http://www.socomic.gr/2016/12/the-working-dead-athens-working/

Η σάτιρα είναι επιτυχής όταν χτυπάει από κάτω προς τα πάνω (“punching up, not down” όπως λένε στα αγγλικά), όχι όταν έχει στόχο τον αδύναμο από θέση προνομίου. Τα αστεία για το βιασμό, το Ολοκαύτωμα, την δουλεία δεν είναι αστεία που γίνονται από τα θύματα βιασμού, τους Εβραίους και τους μαύρους για να μειώσουν την ένταση που τους προκαλεί ο μισογυνισμός, ο αντισημιτισμός, ο ρατσισμός. Είναι κατά κανόνα αστεία που γίνονται από τους προνομιούχους και είτε εσκεμμένα είτε όχι μειώνουν τη σοβαρότητα των καταστάσεων αυτών έτσι ώστε τα θύματα τους όχι μόνο να νιώθουν άβολα αλλά και να αντιλαμβάνονται ως εχθρικό έναν κόσμο όπου τα προβλήματά τους αντιμετωπίζονται ελαφρά. Επιπροσθέτως, τα αστεία για τον βιασμό αναπαράγουν βασικά αξιώματα της κουλτούρας του βιασμού, για παράδειγμα ότι οι γυναίκες κατά βάθος τον απολαμβάνουν ή ότι οι άντρες είναι αδύνατο να κρατηθούν. Ο βιασμός δεν πρέπει να γίνεται αστείο όχι γιατί είναι κάτι ιερό που κανείς δεν πρέπει να αγγίξει αλλά γιατί ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται για πλάκα είναι επιβλαβής για τις γυναίκες που ζουν σε έναν κόσμο όπου ο βιασμός είναι ένας διαρκής κίνδυνος. Αν υπάρχει καλό rape joke αυτό θα ήταν κάποιο που αναδεικνύει ακριβώς αυτή την κατάσταση, όπως πολύ πετυχημένα το κάνει εδώ ο Louis C.K.: https://www.youtube.com/watch?v=yRzs7v0do_Q


«Και τι γίνεται με τα αστεία εναντίον των αντρών;», με ρωτάνε συχνά. Τα αστεία που αφορούν τους λευκούς, ετεροφυλόφιλους, cis άντρες (όταν δηλαδή δεν χλευάζουν έναν άντρα για την φυλή, την σεξουαλικότητά του, την ταυτότητα φύλου του αλλά ακριβώς για την ιδιότητά του ως άντρα) είναι συνήθως αστεία που δείχνουν ότι είναι «γουρούνια» και έχουν στο μυαλό τους μόνο το σεξ και το φαγητό. Ας αναλογιστούμε όμως, ποιος βλάπτεται πραγματικά όταν οι άντρες είναι (ή θεωρείται ότι είναι) αναίσθητοι και αναζητούν πάση θυσία σεξ και φαί. Οι άνδρες απλά αυτοσαρκάζονται παρουσιάζοντας τους εαυτούς του σαν άμοιρα έρμαια των αταβιστικών τους ορέξεων, δικαιολογώντας κάθε μη πολιτισμένη συμπεριφορά τους, ενώ οι γυναίκες βρίσκονται για μια ακόμα φορά στη θέση του θύματος. Πρώτον γιατί έτσι μαθαίνουν ότι δεν είναι παρά σεξουαλικά αντικείμενα που δε θα πρέπει να έχουν προσδοκίες συναισθηματικής φύσης από αυτούς. Δεύτερον, επειδή το πατριαρχικό αυτό μοντέλο αρρενωπότητας για τον άντρα τον σκληρό, τον άντρα γαμιά, είναι ακριβώς η ουσία στην οποία βασίζεται η αντρική ανωτερότητα στην πατριαρχία. Η αντρική σεξουαλικότητα δεν στιγματίζεται, αντίθετα εξυμνείται, ενώ η αναισθησία θεωρείται προτέρημα σε σχέση με τον γυναικείο συναισθηματισμό, που είναι και ο λόγος για τον οποίο αυτές ακόμα δε θεωρούνται κατάλληλες για ηγετικές θέσεις. Επομένως, ακόμα και αν τα αστεία αυτά περιορίζουν τους άντρες σε στερεότυπα, αυτό γίνεται και πάλι στον βωμό της πατριαρχίας. Και όπως έχουμε πει και αλλού, η πατριαρχία είναι ένα σύστημα ιεραρχίας που ευνοεί τους άντρες εις βάρος των γυναικών.

Το χιούμορ δεν είναι ένα είδος free pass που σου επιτρέπει να πεις οτιδήποτε χωρίς καμία κριτική ή ανάλυση. Αν συνεχίσεις λοιπόν να υπερασπίζεσαι τα μισογυνικά και ρατσιστικά σου αστεία θα κριθείς όχι μόνο ως μισογύνης και ρατσιστής αλλά και ως τεμπέλης. Δεν μπορείς καν να σκεφτείς έξω από τα καθιερωμένα. Και όχι, δεν είσαι edgy και τολμηρός γιατί απλά δεν υπάρχει τίποτα πιο προβλέψιμο και ασφαλές από ένα αστείο που θίγει τον ήδη καταπιεσμένο.

Το μένος που Αντιμετωπίζουν οι Γυναίκες Οδηγοί

Ποια είναι η πηγή όλων αυτών των αστείων σχετικά με τις γυναίκες που οδηγάνε αλλά και όλου αυτού το μένους που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες οδηγοί? Καταρχάς ότι η οδήγηση τις τοποθετεί στο δημόσιο χώρο αντί για τον οικιακό -πιο συγκεκριμένα την κουζίνα- όπου ανήκουν. Κατά δεύτερον ότι τους προσφέρει την ανεξαρτησία που μόνο ένας άντρας θα έπρεπε να έχει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στη Σαουδική Αραβια -την χώρα που όλοι οι Δυτικοί Μισογύνηδες κατακρίνουν ως το κατεξοχήν παράδειγμα της πατριαρχίας, σε αντίθεση με την Δύση της δήθεν ισότητας- οι γυναίκες απαγορεύεται να οδηγήσουν και παραμένουν εξαρτημένες από έναν άντρα οδηγό. Ακριβώς αυτόν τον περιορισμό ονειρεύονται οι ντόπιοι μισογύνηδες που θα προτιμούσαν άλλωστε να μην έχουμε λόγο ή έστω την δυνατότητα να βγούμε από την κουζίνα μας. Και ακριβώς γι αυτό προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε χειρότεροι οδηγοί από αυτούς, θεωρώντας άλλωστε ως ανώτερο είδος οδήγησης αυτό που έχει συνδεθεί με την τοξική αρρενωπότητα -και που προκαλεί και τα περισσότερα θανατηφόρα ατυχήματα.

~Hürrfem Sultan

γυναικα οδηγος

We read this article so that you don’t have to:Society is creating a new crop of alpha women unable to love

αλφα.png

We read this article so that you don’t have to:
Στο κείμενο αυτό του συντηρητικού Fox News, η συγγραφέας μας προειδοποιεί, γυναίκα προς γυναίκα, για τον κίνδυνο που προκύπτει από τις νέες γενιές γυναικών που είναι πολύ σκληρές για να αγαπήσουν (τους άντρες). Ο όρος φεμινισμός δεν αναφέρεται στο κείμενο, τι είναι όμως αυτό που κάνει άραγε τις γυναίκες πλέον τόσο διαφορετικές αν όχι το γεγονός οτι απέκτησαν περισσότερα δικαιώματα και πήραν αέρα?

Η συγγραφέας συμβουλεύει τις ομόφυλές της κυριολεκτικά να αναλάβουν δευτεραγωνιστικό ρόλο στις σχέσεις τους με τους άντρες αν θέλουν αυτές να είναι ομαλές αφήνοντας αυτούς να είναι πρωταγωνιστές -κάτι που κρύβεται πίσω απο την ανάδειξη του προτύπου του alpa male που θα πρέπει να συνοδεύεται από ένα beta female, λέξεις που εμπεριέχουν ξεκάθαρη ιεραρχία.

Η φράση κλειδί σε αυτό το κείμενο -όπως και σε όλα τα παρόμοια- είναι πως «οι γυναίκες γίνονται σαν τους αντρες». Στο συγκεκριμένο άρθρο αυτο σημαίνει πως οι σύγχρονες γυναίκες γίνονται «υπερβολικά ανταγωνιστικές, υπερβολικά αρρενωπες, υπερβολικά alpha». Και ενώ θα νόμιζε κανείς οπως τα παρουσιάζει πως τα χαρακτηριστικά αυτά είναι αρνητικά και ίσως να είναι οι άντρες αυτοί που θα έπρεπε να αλλάξουν, με ένα πατριαρχικό plot twist τα χαρακτηριστικά αυτά ειναι αρνητικά ΜΟΝΟ όταν υιοθετούνται απο γυναικες. Οι τελευταίες αντιθέτως καλούνται να διατηρήσουν την θηλυκότητά τους που, με τα λόγια της συγγραφέως, σημαίνει να έιμαστε «ήπιες» (soft) και «ευγενικές» (nice).

Στο κείμενο αυτό, ως συνήθως, τα δύο φύλα παρουσιάζονται ως δύο αντιθετικοί πόλοι που θα πρέπει ο ένας να εξισορροπεί τον άλλο, καθώς, όπως το θέτει η αρθρογράφος, μια σχέση χρειάζεται τόσο αρσενική όσο και θηλυκή ενέργεια. Και είναι κρίμα που η συγγραφέας έτσι αδυνατεί να φανταστεί μια σχέση όπου και οι δύο θα ειναι ήπιοι και ευγενικοί ή έστω, και οι δύο ανταγωνιστικοί και δυναμικοί αλλά με αμοιβάιους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.Και της είναι αδιανόητο γιατί το θεωρεί δεδομένο πως οι άντρες δρουν με ένα συγκεκριμένο τρόπο (δε μας λέει βέβαια τι τους κάνει έτσι καθως και η λέξη πατριαρχία έντεχνα αποσιωπάται και εδώ) και είναι οι γυναίκες αυτές που θα πρέπει να προσαρμοστούν στις ανάγκες των αντρών, αφού αυτοί αποκλείεται να γίνουν διαφορετικοί.

Το άρθρο αυτό έρχεται να προστεθεί σε μία πλούσια αρθρογραφία με θέμα «πώς να κρατήσετε τον άντρα σας» η οποία εναποθέτει το βάρος της αποτυχίας μια σχέσης στη γυναίκα η οποία καλείται να επιτελέσει όλη την συναισθηματική εργασία (emotional labor) με σκοπό να κρατήσει την ισορροπία του ζευγαριού. Ο φεμινισμός αντιθέτως, πιστεύοντας στους άντρες περισσότερο από την πατριαρχία, θεωρεί πως και οι άντρες μπορεί να είναι ήπιοι, ευγενικοί, να κάνουν υποχωρήσεις και να μην νιώθουν άβολα σε μία σχέση που δεν έχουν τον πρώτο λόγο. Κι αν τους είναι αδύνατον, τότε ίσως η σχέση μαζί τους να είναι κάτι που μερικές από εμάς δεν επιθυμούμε ούτως ή άλλως.

~Hürrfem Sultan

H Δεξιά και η «Μαλθακοποίηση των Αγοριών»

16195299_696395093875382_3550744676727303321_n

Τυπικό δείγμα της πατριαρχικής ιδεολογίας που αναπαράγει τις γνωστές ουσιοκρατικές έμφυλες αντιλήψεις περί ντομπροσύνης, θάρρους, σκληραγωγίας, κλπ, ως αρετές ενδογενώς αρσενικές- και φυσικά, τις αντίστοιχες περί διπροσωπίας, μαλθακότητας, και αβουλίας ως χαρακτηριστικά που ταυτίζονται με μια μυθική θηλυκότητα. Με βάση τα ασφυκτικά, και άκρως ιδεολογικά αυτά δίπολα, οποιαδήποτε παρέκκλιση από το πρότυπο της αρσενικότητας που προβάλλεται από την πατριαρχία (εδώ στην ακροδεξιά εκδοχή της) ως ιδανικό σημαίνει αυτόματα θηλυκοποίηση για τους άνδρες, αλλά, ίσως ακόμα χειρότερα, οτιδήποτε εκλαμβάνεται από την πατριαρχία, λ.χ. ως απατηλή συμπεριφορά, ή ως εκδήλωση μαλθακότητας, αυτόματα σημαίνει ‘γυναίκα’.

Όλα λειτουργούν προκειμένου να διασωθεί το πατριαρχικό ιδεολογικό οικοδόμημα, που φυσικοποιεί, και βιολογικοποιεί ανελέητα: ένας άνδρας που, λ.χ., ψεύδεται, δεν μπορεί να είναι άνδρας, άρα είναι γυναίκα. Συνήθως για να λειτουργήσει αυτός ο ‘κανόνας’, η (πατριαρχική) ιδεολογία επιτρέπει μια εξαίρεση: στο ελληνικό-ορθόδοξο πολιτισμικό περικείμενο/συγκείμενο (context), αυτή δεν είναι άλλη από την Ελληνίδα μάνα, η οποία αναπαρίσταται τυπικά στα πλαίσια του συντηρητικού λόγου ως σκληραγωγημένη, θαρραλέα, και γενικώς ως φορέας των αρετών που η πατριαρχία θεωρεί σύμφυτες με την ανδρική ‘φύση’. Το βλέπεις στο λόγο των alt-right (και των παραρτημάτων τους εδώ – βλ. τον Right to the Bone): μιλούν νοσταλγικά για μια ιδανική αρσενικότητα που οι ρίζες της χάνονται σε ένα μυθικό παρελθόν, και απορρίπτουν μετά βδελυγμίας όλες τις άλλες εκδοχές αρσενικότητας ως εκφυλισμένες. Αν κάποιος άνδρας εκφράσει πόνο, αδυναμία, ή ενσυναίσθηση (empathy), αυτομάτως χαρακτηρίζεται ως ‘cuck’ και ‘pussy’, που ψάχνει για ‘safe space’, θεωρείται παραπροϊόν (υπερβολικά) φιλελεύθερης γαλούχησης, και πρέπει να περιθωριοποιηθεί για να μην μολύνει/εκθηλύνει και τους υπόλοιπους.

-Herculine

 

Τα Δύο Συναισθήματα των Αντρών

16142675_693680537480171_3257914868589506770_n

Είναι αστείο γιατι οι άντρες είναι απλά πλάσματα, δεν είναι μυστηριώδεις σαν εμάς τις γυναίκες με όλα αυτα τα πολύπλοκα, μπερδεμένα, ακατανότηα συναισθήματα, τις αλληλοσυγκρουόμενες επιθυμίες και την ενοχλητική μας ανάγκη για συναισθηματικό δέσιμο και άλλες τέτοιες γυνακείς αηδίες.Σε αντίθεση με την αντίληψη ότι «οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν» οι άντρες υποτίθεται ξέρουν: σεξ και φαί.

Κι αν αυτό ειναι προσβλητικό για τους άντρες που παρουσιάζονται (με περηφάνια) από την πατριαρχία ως μονολιθικοί και επιφανειακοί, ακόμα πιο προσβλητικό είναι ότι από τις γυναίκες αναμένεται να ικανοποιήσουμε αυτές τις ανάγκες λες και υπάρχουμε για να προλαβαίνουμε τις επιθυμίες τους.

~HürrFem Sultan