Άγιος Βαλεντίνος vs Sex

51906501_400901550684416_7155600035520970752_n

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια αφορμή για τους ερωτευμένους να γιορτάσουν την αγάπη τους, κυρίως μέσω της κατανάλωσης όπως και σε κάθε άλλη επέτειο -γιατί αυτή να είναι διαφορετική? Για τους μισογύνηδες όμως αποτελεί άλλη μία ευκαιρία να μας υπενθυμίσουν ότι ενώ η αγάπη είναι «γένους θηλυκού» το σεξ είναι η μόνη αντρική επιθυμία. Τα αστειάκια σχετικά με τα προφυλακτικά αλλά και η ίδια η επέτειος που καθιερώθηκε ένα μήνα μετά στις 14 Μάρτη, την λεγόμενη Steak and a Blowjob day, έχουν ως μοναδικό σκοπό να επιβάλλουν άλλον έναν έμφυλο διαχωρισμό. Σύμφωνα με αυτόν η αγάπη είναι αυτό που θέλουν οι γυναίκες ενώ οι άντρες που είναι απλά πλάσματα θέλουν σκέτο σεξ (και καμία μπριζόλα για να μην ξεχνάμε την αρρενωπότητα της κατανάλωσης κρέατος). ‘

Είναι πολύ σημαντικό να μας υπενθυμίζουν συνεχώς οι σεξιστές ότι η αγάπη και οι τρυφερές κινήσεις είναι απλά το τίμημα που πρέπει να πληρώνουν οι άντρες για να μας πηδήξουν γιατί διαφορετικά μπορεί να γίνει κάνα λάθος και να σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι οι γυναίκες και οι άντρες μπορούν να σχετίζονται επί ίσοις όροις. Όχι φίλες μου, οι σχέσεις στην πατριαρχία πρέπει να παρουσιάζονται ως ανταλλαγή -δίνεις σεξ, παίρνεις αγκαλίτσα και ένα μπουκέτο λουλούδια. Γι’ αυτό και η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου παρουσιάζεται ως μία γυναικεία επινόηση που επιβάλλουν οι καταπιεστικές γυναίκες στα αγόρια τους ενώ αυτοί έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους και τα βαριούνται μωρέ αυτά. Η γελοιοποίηση του ρομαντισμού κατά αυτόν τον τρόπο είναι μέρος της επιτέλεσης της ηγεμονικής αρρενωπότητας. Ο σωστός άντρας πρέπει να διατυμπανίζει πως αυτό που θέλει από τη γυναίκα είναι πάνω απ’ όλα το σεξ, όχι αυτά τα γυναικουλίστικα πράγματα.

Πέρα από αυτό, η αντίληψη ότι ένας άντρας πρέπει να υπερπηδήσει τις «δικαιολογίες» της γυναίκας για να την πηδήξει είναι βαθιά μισογυνική και παρουσιάζει το σεξ ακριβώς ως κάτι που η γυναίκα παραχωρεί. Ακριβώς αυτός άλλωστε είναι ο λόγος που οι γυναίκες αναγκάζονται συχνά να επινοήσουν «δικαιολογίες» για να αποφύγουν το «καθήκον τους» αντί να πουν απλά ότι δεν έχουν όρεξη. Η αντρική εμμονή όμως να καμφθούν οι αντιστάσεις της αντί να σεβαστούν τον πονοκέφαλό της -πραγματικό ή φανταστικό- είναι ακριβώς η απόδειξη ότι η πατριαρχία δεν ενδιαφέρεται για την σεξουαλική απόλαυση της γυναίκας αλλά ακριβώς να την φέρει στη θέση που δε θα μπορεί να πει όχι.

Advertisements

Η Μπουγάδα της Μαμάς

ΝΕΟΜΑΤ

Πρίν λίγο καιρό άκουγα δύο άντρες στο μετρό να συζητάνε για το πώς σιδερώνουν τα πουκάμισα μέχρι που ένας από αυτούς έκλεισε τη συζήτηση λέγοντας «βέβαια αν δεν μπει γυναικείο χέρι δεν είναι το ίδιο», παρατήρηση στην οποία ο άλλος έγνεψε καταφατικά και με μία παραίτηση. Παρόμοιο επιχείρημα χρησιμοποιούσα κι εγώ όποτε ήθελα να αφήσω την μανούλα μου να καθαρίσει τον νεροχύτη μου. Μα αφού όταν τον καθαρίζω εγώ δεν αστράφτει το ίδιο ισχυριζόμουν. Κι αυτή είναι η υπέρτατη μορφή πατροναρίσματος που απευθύνεται στις γυναίκες. Γιατί όταν μου έδειξε πώς να καθαρίζω το σιφόνι ξαφνικά μπορούσα να είμαι κι εγώ αποτελεσματική και να μην έχω ανάγκη το χεράκι της μαμάς. Το τίμημα ήταν ότι από τότε έπρεπε να κάνω την συγκεκριμένη δουλειά μόνη μου.

Το mama’s laundry λοιπόν δεν είναι κάποιου είδους κομπλιμέντο προς τις ανώτερες καθαριστικές δεξιότητες των γυναικών, ή το ευχαριστώ για τις υπηρεσίες τους. Είναι απλά ένας τρόπος να χειραγωγούνται οι μαμάδες θεωρώντας ότι η οικιακή εργασία είναι αποκλειστικά δική τους αρμοδιότητα. Η κολακεία είναι απλά ο τρόπος που η πατριαρχία τους χρυσώνει το χάπι.

Και μιλώντας πολύ για διαφημίσεις τελευταία, ας παρατηρήσουμε πως απεικονίζοντας τις οικιακές εργασίες να επιτελούνται σταθερά από γυναίκες η διαφήμιση συντηρεί τους έμφυλους ρόλους. Η ίδια αναπαράσταση όταν επαναλαμβάνεται συνεχώς δημιουργεί ένα στερεότυπο από το οποίο μετά είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιος που απλά μαθαίνει κοιτώντας γύρω του ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν χρειάζεται να πεις στις γυναίκες ρητά ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική τους ευθύνη. Μπορείς να τους δώσεις το ίδιο μήνυμα απλά φροντίζοντας να μην υπάρχει αντίθετο πρότυπο.

Οι διαφημίσεις είχαν ανέκαθεν ενεργό ρόλο στην αναπαραγωγή της πατριαρχίας γιαυτό δεν είναι παράλογο να αξιολογούμε θετικά την ανάδυση νέων προτύπων δίπλα στα παλιά -χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως τρέφουμε ψευδαισθήσεις για την ηθική του καπιταλισμού.

Tι Θέλουν οι Άντρες και οι Γυναίκες μετά το Σεξ

51456715_755052774893990_2421985925694226432_n

Προσέξτε λίγο πώς είναι οι ίδιοι οι άντρες που αναπαράγουν με μία αίσθηση ανωτερότητας το στερεότυπο πως οι άντρες θέλουν μόνο να γαμήσουν. Παρατηρήστε με πόση αυτοπεποίθηση και πόση μοχθηρία ο σχολιαστής μειώνει τις γυναίκες σε σεξουαλικά αντικείμενα υπενθυμίζοντάς τους πως οι άντρες θέλουν σκέτο σεξ και οι γυναίκες είναι αυτές που θέλουν αγαπούλες και το πώς αυτό τις κάνει ενοχλητικές και απωθητικές. Εστιάστε στην άνεση με την οποία οι μισογύνηδες θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν όλο το αντρικό φύλο και μιλάνε εκ μέρους του σε τέτοιες περιπτώσεις -και το πως αυτό δεν θεωρείται «μισανδρία» παρόλο που ανάλογα πιστεύω συνήθως αποδίδονται στις «μίσανδρες» φεμινίστριες. Είναι οι άντρες συνήθως που δηλώνουν με αυταρέσκεια πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ και «είναι ζώα» που έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους. Αυτό δεν είναι μισανδρία. Αυτό είναι η πατριαρχία.

Οι φεμινίστριες φυσικά δεν ισχυρίζονται πως οι άντρες θέλουν μόνο σεξ ενώ οι γυναίκες αγκαλιές και στοργή. Οι φεμινίστριες όμως είναι αυτές που έχουν δει το πώς η αντίληψη ότι οι άντρες θέλουν σεξ και υποτίθεται δυσανασχετούν με επίδειξη στοργής και τρυφερότητας σχετίζεται με την επιτέλεση της κυρίαρχης αρρενωπότητας. Αυτή είναι η εικόνα του άντρα που προωθεί η ίδια η πατριαρχία. Ένας επιβήτορας που στερείται συναισθημάτων, χρησιμοποιεί τις γυναίκες για το σεξ και ιδανικά θα τις πετούσε απο το κρεβάτι του δευτερόλεπτα μετά την εκσπερμάτωση -γιατί έτσι είναι η «αντρική φύση».

Η εμπειρία πολλώ γυναικών βέβαια θα το διέψευδε αυτό. Δεν έχει σημασία η πραγματικότητα όμως, δεν έχει σημασία αν ξέρουμε πως και οι άντρες θέλουν σχέση, αγάπη και τρυφερότητα. Σημασία έχει το πώς η επιτέλεση σαν αυτή του σχολίου δίνει το μήνυμα του πώς ένας άντρας θα έπρεπε να είναι, το πως είναι το «φυσιολογικό», το «κανονικό». Η πατριαρχία καλλιεργεί στους άντρες την εντύπωση πως έχουν το πάνω χέρι στις σχέσεις και στις γυναίκες πως δε θα πρέπει να έχουν υψηλές προσδοκίες απο τους άντρες και θα πρέπει να αποδεχτούν την θέση τους ως αντικείμενα για την ικανοποίησή τους. Και εδραιώνοντας αυτή την ιδέα όλοι οι άντρες ωφελούνται από αυτήν γιατί ακόμα και αυτοί που θέλουν αγκαλιές και γούτσου γούτσου μετά το σεξ νομίζουν οτι αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση ενώ οι γυναίκες θα πρέπει να νιώθουν ευγνώμονες που πέτυχαν έναν άντρα που δεν είναι σαν τους άλλους. Αν ένας ένας άντρας είναι τρυφερός μαζί μας θα πρέπει να νιώθουμε τυχερές. Αν δεν είναι, ε τι να κάνουμε, έτσι είναι οι άντρες.

Το σχόλιο αυτό περιγράφει τον σχολιαστή όπως θα ήθελε να είναι, όπως φαντάζεται τον εαυτό του. Ταυτόχρονα είναι ένα σχόλιο που απευθύνεται στις γυναίκες με σκοπό να τις βάλει στη θέση τους. Γιατί πρωταρχικός στόχος της πατριαρχίας είναι κυρίως να ξέρουμε εμείς οτι δεν αξίζουμε κάτι περισσότερο. Και όλα αυτά τα σχολια έχουν στόχο να μας το υπενθυμίσουν αυτό.

Το Πατρονάρισμα των Γυναικών που «Καταφέρνουν τα Πάντα»

02_-_Womens-Day-Planet-Fitness.jpg

H Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας όχι μόνο αποστερήθηκε όλο της το επαναστατικό και ανατρεπτικό της περιεχόμενο και μετατράπηκε σε μια «γιορτή», αλλά έγινε και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για πατρονάρισμα υπενθυμίζοντάς μας ποια είναι τα καθήκοντά μας. Αυτό όμως δεν γίνεται σε μορφή επιταγής, γίνεται σε μορφή κομπλιμέντου ότι τάχα καταφέρνουμε τα πάντα, την ίδια ώρα που φροντίζουν να μας κάνουν μία λίστα με αυτά τα «πάντα», με όλα τα πρότυπα θηλυκότητας στα οποία οφείλουμε να συμμορφωθούμε: εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά και φυσικά σεξουαλικό αντικείμενο, καθώς οφείλουμε εκτός από αυτά να βρίσκουμε χρόνο και για το γυμναστήριο και για την φροντίδα της εμφάνισής μας. Μην ανησυχείτε όμως, η πατριαρχία θα φροντίσει να μας ανταμείψει, με τι άλλο, με την αντρική ευγνωμοσύνη. Κι αν νομίζετε ότι είστε χαμένες από όλο αυτό το πατριαρχικό παιχνίδι, πάρτε μία έκπτωση για να έχουν να λένε μετά και οι μισογύνηδες για τον «αντίστροφο σεξισμό» που βιώνουν γιατί κανείς δεν τους στέλνει κουπόνια προσφορών την παγκόσμια ημέρα του Άντρα -ποιος τη θυμάται άλλωστε αυτή τη μέρα στον μητριαρχικό κόσμο που ζούνε?

~Hürrfem Sultan

Οι Άντρες Είναι Απλά Πλάσματα και Τι Σημαίνει Αυτό για τις Γυναίκες

27939561_10160116860125438_560487900_n

Πολύ συχνά χρησιμοποιούν οι αντιφεμινιστές το επιχείρημα ότι στερεότυπα υπάρχουν για όλα τα φύλα και ότι δε θα πρέπει να παραπονιόμαστε για τα μισογυνικά κλισέ που παρουσιάζουν τις γυναίκες με έναν συγκεκριμένο τρόπο την ίδια ώρα που και οι άντρες παρουσιάζονται ως μονοδιάστατα πλάσματα που θέλουν μόνο σεξ, φαί, την ησυχία τους και καμιά μπύρα.

Τι μας λένε όμως στην ουσία αυτά τα στερεότυπα για τους άντρες? Καταρχάς πως οι ανάγκες τον αντρών είναι «απλές» σε αντίθεση των γυναικών που είναι μυστηριώδεις, ακατανόητες και αντικρουόμενες (οι γυναίκες δεν ξέρουν τι θέλουν, οι άντρες ξέρουν). Κι αφού είναι απλές δεν έχουμε καμία δικαιολογία όταν δεν καταφέρνουμε να τις ικανοποιήσουμε -σε αντίθεση με τους άντρες που παλεύουν να μας κάνουν ευτυχισμένες αλλά δεν τα καταφέρνουν γιατι women are crazy, amirite? Για να μας αγαπούν άλλωστε οφείλουμε να πετύχουμε την ικανοποίηση των αναγκών τους, αυτό το μήνυμα είναι ξεκάθαρο σε κάθε τέτοια γενίκευση.

Τι άλλο μας διδάσκουν αυτού του είδους οι ατάκες όπου οι άντρες έχουν ως επί το πλείστον υλικές ανάγκες, σε αντίθεση με αντίστοιχα stickers σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες έχουν ανάγκη ευγένεια, κατανόηση, ασφάλεια? Τα στερεότυπα αυτά προσφέρουν ένα γενικευμένο σενάριο της σωστής θηλυκότητας και αρρενωπότητας. Δεν περιγράφουν τόσο τις ανάγκες του κάθε φύλου, όσο μας μαθαίνουν τι είναι επιτρεπτό να ζητάει ο καθένας διαμορφώνοντας έτσι τις υποκειμενικότητές μας με έναν έμφυλο τρόπο. Μια γυναίκα δε μπορεί να θέλει μόνο φαί, σεξ και την ησυχία της, κάτι τέτοιο θα ήταν τερατώδες. Ένας άντρας δε μπορεί να ζητάει απλά ευγένεια, ασφάλεια, στοργή -αυτό θα τον έκανε φλώρο.

Τα στερεότυπα αυτά μαθαίνουν ότι η σωστή επιτέλεση της αρρενωπότητας περιστρέφεται γύρω από το σεξ και το φαί ενώ η σωστή επιτέλεση της θηλυκότητας οφείλει αυτά να τους τα προσφέρει αλλά και να φροντίζει να μην τους πολυπρήζει με τις δικές μας συναισθηματικές και λιγότερο ορθολογικές ανάγκες γιατί τότε δε θα μας αγαπάνε. Το να θέλει ένας άντρας την ησυχία του είναι στο DNA του -όπως είναι στο δικό μας να τους την χαλάμε με την ακατάπαυστη γκρίνια μας και την συναισθηματική μας εξάρτηση από αυτούς. Θα πρέπει να μάθουμε όμως να το βουλώνουμε και να τους αφήνουμε ήσυχους κι αυτό να το εκλαμβάνουμε ως αγάπη γιατί τι να κάνουμε έτσι είναι οι άντρες.

~Hürrfem Sultan

Φεμινιστές – Μισογύνηδες & Σεξουαλική Ανταπόδοση

Δύο είναι οι υποθέσεις που διατυπώνονται σε αυτό το ποστ με τρόπο που δήθεν εκθέτουν την υποκρισία τόσο των φεμινιστριών όσο και των αντρών συμμάχων. Η μία είναι οτι οι άντρες σύμμαχοι μας περιμένουν κάποιου είδους σεξουαλική ανταπόδοση για το γεγονός οτι στηρίζουν το κίνημα. Η άλλη είναι οτι οι γυναίκες φεμινίστριες δε θα επιλέξουν ποτέ ως σεξουαλικό σύντροφο έναν άντρα φεμινιστή γιατί θα προτιμήσουν το ΣΩΣΤΟ το μπρουτάλ, αρσενικό όπως  το μισογύνη που πόσταρε αυτό το ποστ – που σε κάποιο αλλο ποστ θα παραπονιέται ότι οι γυναίκες δεν επιλέγουν τον ίδιο γιατί δεν έχει φραγκα.

Οι υποθέσεις αυτές ρωτάνε και απαντάνε σε ερωτήματα που μόνοι τους οι αντιφεμινιστές θέτουν, όχι με τρόπο που να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά με προβολή των δικών τους φαντασιώσεων και απωθημένων. Αφενώς δηλαδή προβολή της δικής τους αίσθησης ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ όποτε είναι καλοί μαζί τους. Και αφετέρου της δικής τους φαντασίωσης ότι οι γυναίκες μπορούν να γουστάρουν μόνο μισογυνικά σκουπίδια όπως οι ίδιοι γιατί δήθεν ενσαρκώνουν κάποιο ιδεώδες αρρενωπότητας το οποίο οι άντρες με φεμινιστικές ανησυχίες αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν καθως είναι εκθηλυμένοι και «ευνουχισμένοι» από τον φεμινισμό.

To meme αυτό απεικονίζει το πόσο εγκλωβισμένοι παραμένουν οι μισογύνηδες στην δική τους πατριαρχική φαντασίωση στην οποία τα πιστεύω τους επιβεβαιώνονται πλήρως αποδεικνύοντας την φαυλότητα των γυναικών και των αντρών που δεν ασπάζονται τις δικές τους μισογυνικές αντιλήψεις. Η κυκλική αυτή πατριαρχική λογική δεν έχει σημασία που δεν αντιστοιχεί στον πραγματικό κόσμο, όπου οι άντρες δεν στηρίζουν τον φεμινισμό για να βγάλουν γκόμενα και που οι φεμινίστριες νταραβερίζονται όπως είναι φυσικό
κυρίως με άντρες φεμινιστές όχι για να τους ανταμείψουν για την καλή τους διαγωγή αλλά επειδή με αυτούς αναπόφευκτα συναναστρέφονται σε προσωπικό επίπεδο και αυτούς εκτιμούν και θαυμάζουν -πράγματα που τυχαίνει να γεννούν κι αυτά την ερωτική επιθυμία παρά την πεποίθηση των μισογύνηδων πως αυτή προκαλείται στις γυναίκες μόνο από κάποια εξελικτική ανάγκη να βρουν τον πιο δυνατό προστάτη για τα αγέννητα παιδιά τους. Στον post-truth κόσμο τους τα πραγματικά δεδομένα δεν έχουν καμία σημασία.

Φυσικά οι φεμινίστριες μπορούν αν επιθυμούν να πηδηχτούν και με κάποιον μισογύνη καθως δεν ζητάνε πιστοποιητικό φεμινιστικών φρονημάτων πριν επιδοθούν σε στοματικό σεξ. Το να ισχυρίζεται κάποιος πως αυτό θα τις έκανε λιγότερο φεμινίστριες είναι τόσο valid όσο το οτι δεν μπορείς να είσαι πραγματικός αντικαπιταλιστής αν έχεις smartphone. Το σεξ άλλωστε ειναι μια win-win πράξη, όχι κάτι που παραχωρούν οι γυναίκες στους άντρες ως χάρη, παρά την προσπάθεια να το παρουσιάσουν ως μειωτικό για την γυναίκα με τη χρήση εκφράσεων όπως «τον ρουφάει» υποτιμητικά.

~Hürrfem Sultan

μισογυνησ - φεμ

Η Ελληνίδα Μάνα & η Ευθύνη της για την Χρεοκοπία της Ελλάδας

Στην συνέντευξη του γνωστού ψυχολόγου Ματθαίου Γιωσαφάτ στον Φιλελεύθερο βλέπουμε πώς μεγάλο μέρος της ψυχολογίας σήμερα συνίσταται στο αναμάσημα έμφυλων στερεοτύπων, μισογυνικών κλισέ και «λαϊκής σοφίας» με τρόπο που συντηρεί το υπάρχον σύστημα χωρίς να του ασκεί καμία κριτική. Η γοητεία της pop ψυχολογίας άλλωστε έγκειται συχνά στο ότι προσδίδει αληθοφάνεια και επιστημοσύνη σε πράγματα που η κοινωνία ούτως ή άλλως πιστεύει -ίσως καταλληλότερη θα ήταν η λέξη «truthiness» που εισήγαγε ο Colbert για να περιγράψει αντιλήψεις που έχουν την αίσθηση της αλήθειας χωρίς να είναι απαραίτητα αληθινές ή να επιβεβαιώνονται από τα γεγονότα.

Ο Κος Γιωσαφάτ καταρχάς μας πληροφορεί πως οι γυναίκες έχουν μερίδιο ευθύνης στην χρεοκοπία του ελληνικού κράτους γιατί φυσικά οι γυναίκες είναι πάντα η πηγή όλων των κακών σε κάθε εποχή. Η αποτυχία του να λάβει υπόψη του τις σχέσεις εξουσίας δεν είναι εμφανής μόνο στην απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στο παγκόσμια καπιταλιστικό σύστημα που αναπόφευκτα δημιουργεί κρίσεις αλλά και στην αποτυχία του ακόμα και να λάβει υπόψη τον ρόλο της γυναίκας στην πατριαρχία. Μιλώντας για τις «γυναίκες της παλιάς εποχής» (το οποίο προφανως αποτελεί ευφημισμό  για τις γυναίκες που είχαν ακόμα λιγότερα δικαιώματα και βίωναν ακόμα μεγαλύτερη καταπίεση από τώρα) αλλά και τις σημερινές, ξεχνάει πολύ βολικά να αναφέρει ΓΙΑΤΙ οι γυναίκες δεν αυτοπραγματώνονται με άλλους τρόπους -παρόλο που ΠΑΝΤΑ συμμετείχαν στην εργασία, γεγονός που η πατριαρχία έχει αποσιωπήσει. Η απάντηση είναι φυσικά η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ που καταξιώνει την γυναίκα μόνο ως μάνα. Αυτό όμως θα μετέθετε την ευθύνη από τις γυναίκες σε ένα καταπιεστικό σύστημα που επέβαλε σε αυτές την ανατροφή των παιδιών και τις κατηγόρεί για οποιαδήποτε αποτυχία του συστήματος που οι ίδιες στην καλύτερη αναπαράγουν. Φυσικά ο  Γιωσαφάτ κάνει αυτή την μανούβρα για να καταλήξει στην χρήση της λέξης «προστατευτισμός» γιατί η λέξη αυτή δημιουργεί συνειρμούς με τον σοσιαλισμό και στην νεοφιλελεύθερη ρητορική είναι αυτός που δήθεν αποτρέπει την ανάπτυξη μιας εύρωστης ανταγωνιστικής επιχείρησης.

Σε επόμενη ερώτηση ο Γιωσαφάτ καταφέρνει πάλι να κατηγορήσει εμμέσως τις γυναίκες υπονοώντας πως αν αυτές έκαναν ευκολότερο στους άντρες να συνάψουν μία σχέση, αυτοί δεν θα αναγκάζονταν να στρέφονται σε ανόητες ιδέες όπως ο σοσιαλισμός και έχοντας την γυναίκα στο σπίτι να τους πλένει τα σώβρακα και να τους ικανοποιεί σεξουαλικά, θα μπορούσαν να αφοσιωθούν απερίσπαστοι στην μετατροπή τους σε υπάκουα και παραγωγικά πιόνια του καπιταλισμού -το μικροαστικό όνειρο κάθε άντρα. Και πάλι όμως είναι εμφανής η αδυναμία του να δει πέρα από τα στενά όρια της ψυχολογίας , κατανοώντας τις ευρύτερες σχέσεις εξουσίας  που περικλείει ο καπιταλισμός αλλά και των αντιστάσεων που αναπόφευκτα δημιουργούνται, ενώ ταυτόχρονα φαίνεται να θεωρεί τους άντρες ως τα μοναδικά πολιτικά υποκείμενα. Οι ΆΝΤΡΕΣ είναι αυτοί που στρέφονται στον σοσιαλισμό επειδή δεν γαμάνε, οι γυναίκες προφανώς δεν ασχολούνται με την πολιτική, μάλλον επειδή μοναδικό κανάλι αυτοπραγμάτωσης τους θα παραμένει η ανατροφή των γιών τους.

Ο Γιωσαφάτ καταφέρνει να γελοιοποιήσει όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και την ψυχολογία δείχνοντας πώς μία επιστήμη που έχει σκοπό να βοηθήσει το άτομο να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση του μετατρέπεται σε μια βαλβίδα ασφαλείας που αναγκάζει το άτομο να προσαρμοστεί στις κυρίαρχες ιδεολογίες  στερώντας του κάθε επαναστατικό πνεύμα.

~Hürrfem Sultan

gisafat