Ο Νοσταλγός του Παρελθόντος

χωρις

Η νοσταλγία του παρελθόντος είναι τόσο μία αισθητική όσο και μια ιδεολογία. Είναι τόσο μια νοσταλγία για τα παλιά πράγματα, το σπιτικό φαί της μαμάς, το στιλ μιας άλλης εποχής όσο και μια νοσταλγία για την παλιά τάξη πραγμάτων, τις παλιές βεβαιότητες, τις παλιές ιεραρχίες. Είναι μια τεχνοφοβική αντιμετώπιση του κόσμου που καταλήγει σε μια νοσταλγία για τα πράγματα των παιδικών χρόνων, όχι επειδή ήταν πιο εύχρηστα ή λειτουργικά αλλά επειδή είναι δεμένα με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας, μιας ηλικίας που φαντάζει πιο αθώα και απλή γιατί ήταν μια περίοδος χωρίς υποχρεώσεις, χωρίς ευθύνες και χωρίς δεσμεύσεις. Είναι μια νοσταλγία για την πουριτανική ηθική που υπαγορεύεται από την ντροπή, την πειθαρχία των έφηβων στους μεγαλύτερους μέσω του κώδικα των «καλών τρόπων», την υποταγή των γυναικών μέσω του φόβου, την ανάδειξη του έθνους ως μόνου γνώμονα πολιτικής συγκαλύπτοντας κάθε άλλη ταυτότητα. Ειναι ταυτόχρονα μια εξιδανίκευση ενός παρελθόντος που δεν υπήρξε ΠΟΤΕ, όπου τάχα τα συναισθήματα ήταν πιο αγνά και οι σχέσεις πιο δυνατές ενώ στην πραγματικότητα αυτές κρατούσαν παραπάνω ακριβώς λόγω της εξαιρετικής κοινωνικής πίεσης, του φόβου για το «τι θα πει ο κόσμος» και φυσικά της οικονομικής εξάρτησης των γυναικών από τους άντρες.

Η νοσταλγία του παρελθόντος είναι γι’αυτό ΠΑΝΤΑ μισογυνική γιατί κάθε εποχή που ο νοσταλγός αναπολεί είναι μία εποχή που οι γυναίκες είχαν λιγότερα δικαιώματα και λιγότερες επιλογές. Αυτό όμως ο νοσταλγός το προσπερνάει πολύ βολικά ρομαντικοποιώντας απροσδιόριστες περασμένες εποχές και σπέρνοντας ηθικό πανικό, αποδίδοντας έτσι τα δεινά της σημερινής εποχής στις αλλαγές που έχουν επέλθει, παρουσιάζοντας μια εικόνα όχι απελευθέρωσης αλλά ηθικής κατάπτωσης και αποσύνθεσης. Ο 21ος πρώτος αιώνας είναι τάχα ο αιώνας με τα «Παιδιά χωρίς πατέρα», δηλαδή παιδιά χωρισμένων γονιών ή ανύπαντρων μητέρων, αγνοώντας όλες τις προηγούμενες εποχές όπου οι άντρες δεν είχαν καν υποχρέωση να αναγνωρίσουν οποιοδήποτε παιδί και τα «παιδιά χωρίς πατέρα» αποκαλούνταν αποκαλούνταν απροκάλυπτα «μπάσταρδα» ή δυσκολεύονταν να επιβιώσουν.

Ο νοσταλγός του παρελθόντος είναι πάντα άνθρωπος χωρίς κριτική σκέψη, ποστάρει αναρτήσεις χωρίς νόημα και πιστεύει σε πράγματα χωρίς ουσία γιατί παραμένει πάντα προσκολλημένος στους τύπους και την επιφάνεια. Ο νοσταλγός του παρελθόντος είναι άνθρωπος χωρίς μέλλον γιατί στοιχειώνεται από τα φαντάσματα άλλων εποχών καταδικάζοντας τον σε έναν κόσμο που βιώνει ως εχθρικό ακριβώς λόγω του entitlement που αυτά τα φαντάσματα του καλλιεργούν και λόγω των ψεύτικων υποσχέσεων που του έδωσαν. Μπορούμε σχεδόν με βεβαιότητα να πούμε όμως πως ο νοσταλγός του παρελθόντος θα παρέμενε νοσταλγός του παρελθόντος σε όποια εποχή και να ζούσε.

Η Τυραννία της Αισθητικής

βρες το λαθος
H άλλη όψη του «μου χαλάει την αισθητική» είναι η εμμονή με την αισθητική σε τέτοιο βαθμό που να αναπολείς μια εποχή όπου οι γυναίκες στερούνταν βασικών δικαιωμάτων απλά επειδή τότε σου φαίνονταν πιο κομψές. Η ανάδειξη της γυναίκας του ’50 ως το απόλυτο θηλυκό, ως την μοιραία γυναίκα που «ήξερε να είναι γυναίκα», έχει να κάνει όχι μόνο με την συντηρητική συνήθως νοσταλγία του παρελθόντος αλλά και με το μίσος προς την «μοντέρνα» γυναίκα που ντύνεται πρακτικά και που ξεφεύγει από τις παραδόσεις. Στο φινάλε, αν θες να ντυθείς και σήμερα με κλός φορέματα κανένας δε σε εμποδίζει, αν λοιπόν τραβάς ζόρια με το πώς ντύνονται οι άλλες γυναίκες μάλλον το πρόβλημά σου είναι ο σεξισμός και η αντίληψή σου πως όλες οι γυναίκες πρέπει να συμμορφώνονται με κάποιο ιδανικό θηλυκότητας. Το λάθος βρίσκεται στην αντίληψη οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να ικανοποιούν την αισθητική μας λες και είναι διακοσμητικά αντικείμενα.
Σε κάθε περίπτωση η τυραννία της αισθητικής συνήθως χρησιμοποιείται για να συσκοτίσει την ουσία και έχει πάντα μια συντηρητική νότα -ακόμα και όταν αναφέρεται στους άντρες και πχ την εμμονή με την γραβάτα τους.

Καλώς Ήρθατε στον 21ο αιώνα

golden age syndrome 1

 

Σας έχω πει πόσο κριντζάρω με την νοσταλγία του παρελθόντος, αυτή την νοσταλγία για μια παλιά καλή εποχή όπου τα πράγματα ήταν απλά, αθώα, αγνά και αμόλυντα και που κανείς δεν μας εξηγεί ποτέ πότε ακριβώς ήταν? Ναι σας το χω πει αμέτρητες φορές, αν δεν με πιστεύετε στο site της σελίδας έχω και ετικέτα Golden Age Thinking που κατατάσω όλα αυτα τα νοσταλγικά, ρομαντικά τσιτάτα που τάχα περιγράφουν τα κακά του 21ου αιώνα ενώ στην πραγματικότητα απλά ξερνούν συντηρητισμό.

Όχι φυσικά ότι έχει κάτι εγγενώς κακό να ψέγεις τα χαρακτηριστικά μιας νέας εποχής, αλλα συνήθως αυτά τα γλυκανάλατα αναγουλιαστικά κείμενα υπονοούν οτι θα έπρεπε να γυρίσουμε πίσω, στην εποχή που σκοπος τη ζωής κάθε ζευγαριού ήταν να κάνει παιδί (και άρα δεν υπήρχαν εκτρώσεις),οι νέοι δεν έβγαζαν selfies στο μπανιο τους κατί το οποίο δηλώνει τον ξεπεσμό τους, τα παιδιά αποζητούσαν απελπισμένα την αποδοχή και την αγάπη των κακοποιητικών γονιών τους ακομα και αν αυτό τους πλήγωνε. Σε ποιο αιώνα οι άντρες δεν απατούσαν τις γυναίκες τους και σε ποιον αιώνα δε κόστιζε η αγάπη, τότε που παντρεύονταν με συνοικέσιο και βάσει προίκας? Σε ποιο αιώνα τα ρούχα δεν υποδήλωναν στατους και σε ποιο αιώνα οι άνθρωπι δεν αναγκάζονταν να υποταχθούν στην εξουσία για την επιβίωση τους? Και τι πρόβλημα υπάρχει που το σεξ να είναι δωρέαν, πρέπει να μας κοστίζει κάτι το σεξ, μήπως ψυχικά μέσω τους στίγματος που επιβαλλόταν? Το σεξ είναι από τις λίγες τσάμπα απολάυσεις αλλά αν θες να το πληρώνεις υπάρχει και η σεξεργασία, υποψιάζομαι όμως ότι ούτε υπερ της θα ήσουν.

Το κείμενο συνοδεύεται με μια πολύ ταιριαστή εικόνα, από αυτές που τάχα αποτελούν ένα βαθύ και έξυπνο σχόλιο για την αντικειμενοποίηση της γυναίκας και την κουλτούρα της Είκόνας. Μονο που όταν μια εικόνα για να θίξει αυτό που υποκρίνεται οτι κατακρίνει δείχνει τουρλωτούς γυναικείους κώλους και σφριγηλά βυζιά (εντελώς συμπτωματικά οι άντρες του σκίτσου είναι καλλυμένοι), ή -όπως έχουμε δει σε αντίστοιχα σκίτσα, ημίγυμνες γυναίκες σε στάσεις υποταγής- στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία των γυναικών αλλά μονο για τον χλευασμό και τον υποβιβασμό τους ενω φυσικά χρησιμοποιεί τα ίδια μέσα για να τραβήξει την προσοχή με την κουλτούρα στην οποία ταχα επιτίθεται.

Oι Παλιοί Καλοί Καιροί που δεν είχαμε Εσπρεσιέρες

giagia
Δίχως μπότοξ, δίχως σιλκόνη, δίχως, διχως εξτένσιον, δίχως iphone. Επίσης δίχως δικαιωμα ψήφου, δίχως πλυντήριο, δίχως δικαίωμα διαζυγίου χωρίς να την κράξει όλο το χωριό, δίχως αυτοδιάθεση του σώματός της, δίχως πρόσβαση σε έκτρωση και αντισύλληψη, δίχως δικά της λεφτά, δίχως δουλειά και δικαίωμα επαγγελματικής εξέλιξης, δίχως βασική εκπαίδευση, ακαδημαική μόρφωση και συχνά χωρις καν δυνατότητα ανάγνωσης. Δίχως δική της θέση στην κοινωνία, ξεχωριστή από αυτή του άντρα και του πατέρα της, δίχως κανέναν σεβασμό στο πρόσωπό τους αν δεν τους υπακούν, δίχως καμία δυνατότητα να αναζητήσουν μια διαφορετική ζωή και να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους.
 
Κι όμως, αυτό ειναι το πρότυπο γυναίκας που μας πλασάρουν τώρα ορισμένοι μισογύνηδες, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι αυτές ήταν πραγματικά ευτυχισμένες. Λες και δεν έχουμε δει εμείς γιαγιάδες να υποφέρουν στα χέρια των κακοποιητικών παππούδων, λες και δεν έχουμε δει τη βία, ψυχολογική και σωματική, που τους ασκούσαν η οικογένεια και ο άντρας τους, λες και δεν έχουμε δει πώς έσπαγε η μέση τους να κάνουν τις δουλείες του σπιτού χωρίς ηλεκτρικές συσκευές -κατι που εδώ ο Βασίλης μας παρουσιάζει ως ευλογία- λες και δεν μας έχουν πιάσει παράμερα γιαγιαδες να μας πουν να έχουμε πάντα έναν δικό μας λογαριασμό στην τράπεζα που να μην τον ξέρει ο άνταρς μας για να μπορούμε να χωρίσουμε αν θελουμε. Λες και στο φινάλε δε θα μπορούμε αν θέλαμε να βρούμε ένα σεξιστικό μπαζο σαν αυτούς που τα γράφουν αυτά, να παντρευτούμε παρθένες από τα 19 και να μείνουμε μαζι τους για πάντα υπηρετώντας τον όπως η γιαγια στην φωτογραφία. Κάποιος λόγος μάλλον θα υπάρχει που οι γυναίκες πάλεψαν για κάτι παραπάνω; Ή ήταν απλά η σιωνιστική συνωμοσία του φεμινισμού που τις παρέσυρε, γιατί οι ίδιες είναι χαζές και δεν ξέρουν το καλό τους;
 
Ο Συντηρητισμός είναι σχεδόν εξ ορισμού η εξιδανίκευση και η νοσταλγία του παρελθόντος, ενός παρελθόντος σκληρου και άδικου για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Συντηρητισμός είναι να δοξάζεις ένα παρελθόν, δήθενα άσπιλο και αγνό, δαιμονοποιώντας ακόμα και την εσπρεσιέρα. Και mansplaining είναι εξ ορισμού ένας άντρας να προσπαθει να μας πατρονάρει εξητώντας μας ότι είμασταν πιο ευτυχισμένες όταν είχαμε λιγότερς επιλογές. Η πατριαρχία πάντα στηριζόταν αλλωστε στην ρομαντικοποίηση της γυναικείας αυτοθυσίας για χάρη των αντρών. Εμείς ως φεμινίστριες δε κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, σε ένα μέλλον που δε θα μας καθορίζουν οι άντρες και που θα κάνουμε μποτοξ αν γουστάρουμε, και δε θα κάνουμε αν δεν γουστάρουμε. Δεν πέφτουμε στην παγίδα των ψεύτικων διπόλων.

Ελευθερία ή Γάτες!

afanizoun to eidow mas

Πώς γίνεται στην μία πρόταση να παραπονιέσαι ότι ο στρατός αφανίζει τους άντρες και στην επόμενη να απαιτείς υποταγή από τις γυναικες επειδή πολεμάς; Νόμιζα ότι αυτό το είδος θεωρει ότι ο στρατός είναι που σε κάνει Άντρα. Αυτό είναι και το μόνο πρωτότυπο στοιχείο σε άααααλλη μια αντρική κλάψα για τις ένδοξες εποχές που οι άντρες είναι πραγματικοί άντρες και οι γυναικες ήταν υπηρέτριές τους ώστε να μας προστατεύουν από τους πολέμους που έκαναν άλλοι άντρες στο όνομα των δικών τους υπηρετριών. Άλλη μιά φορά που άντρες αναπολούν τις εποχές που ήμασταν οι οικιακές τους σκλάβες, αδυνατούν να χωνέψουν οτι πλέον οι ζωές μας δεν περιστρέφονται γύρω από αυτούς και άλλη μια φορά που επιβεβαιώνουμε ότι θα προτιμούσαμε να περιποιούμαστε σαλιγκάρια αντι για τέτοιους.

Η Ελληνική Οικογένεια και Νοσταλγία του Παρελθόντος

67207388_2517354608295831_8397927550751342592_n

Όλοι αυτοί που σκάνε σε αυτή τη σελίδα να εκθεσουν τις ρατσιστικές και μισογυνικές τους απόψεις και να υποστηρίξουν το χυδαίο χιουμορ με το οποίο γελανε εις βάρος καταπιεσμένων και μετά εκπλήσσονται που δεν τους μιλάμε ευγενικά ή που είμαστε θυμωμέν@ είναι οι ίδιοι που τους ενοχλούν οι χοντρές γιατί τους χαλάνε την αισθητική, δεν θέλουν τοξικομανείς, άστεγους και μετανάστες στις γειτονίες τους γιατί τους βρομίζουν τις πλατείες, ψήφισαν Κούλη γιατί θέλουν το πολιτικό τους σενιαρισμένο, με γραβάτα και ακριβά κοστούμια, όχι κανέναν λέτσο.

Είναι συχνά οι ίδιοι που νοσταλγούν την «ελληνική οικογένεια» με το σπιτικό φαί που έφτιαξε η γυναίκα νοικοκυρά και την πειθαρχία να τρώνε όλοι μαζί οταν γυρίζει ο άντρας του σπιτιού με την γραβάτα και όχι όταν πεινάνε γιατί στο κάτω κάτω αυτή ειναι και η μόνη τους κοινή οικογενειακή δραστηριότητα. Η πολύτεκνη ελληνική οικογένεια γιατί μοναδικό στόχο είχε ούτως ή αλλως μόνο την τεκνοποίηση για την δόξα του έθνους.

Συντηρητικός είναι αυτός που δεν τον ενδιαφέρει να πνίγονται μετανάστες στο Αιγαίο ούτε να βιάζονται γυναίκες, αρκεί να τρώει σε ένα καθαρό τραπεζομάντηλο το γιουβέτσι που του μαγείρεψε και του σερβίρει η οικιακή του σκλάβα και τα παιδιά του να κάθονται σούζα μπροστά του -δεν χρειάζονται να τον αγαπάνε, αρκεί να μην τσιμπάνε καμία τηγανητή πατάτα από λιγούρα πριν κάτσουν όλοι στο τραπέζι όπου θα τους υπηρετήσει η γυναικα.

Άδεια κουφάρια που τους ενδιαφέρουν μόνο οι τύποι και το φαίνεσθαι, νοικοκυραίοι που θέλουν απλά όλα να φαίνονται καθαρά και τακτοποιημένα ακόμα και όταν οι ανθρώπινες ζωές και η ανθρώπινη δυστυχία (συχνά η δική τους) κρύβονται κάτω από το χαλάκι. Golden Age thinking και νοσταλγί του παρελθόντος για «Παραδοσιακές αξίες», δηλαδή μόνο επιφάνεια χωρίς καμία ουσία, φόρμα χωρίς περιεχόμενο. Καθωσπρεπισμός, μικροαστιστισμός και savoir vivre, αυτά είναι τα ιδανικά τους,γι αυτό σοκάρονται όταν τους αποκαλούμε αυτό που είναι: ανθρώπινα απορρίμματα σε μια γυαλιστερή σακούλα σκουπιδιών, από αυτές με το άρωμα φρεσκάδας.