Μία Συντηρητική Γυναίκα που δε Θέλει να Είναι Θύμα

Σε συνέντευξή της για το Daily Show η συντηρητική, αντιφεμινίστρια οπαδός του Trump και ο παρουσιαστής Trevor Noah συζητώντας για το κίνημα Black Lives Matter έχουν την εξής ανταλλαγή:

Lahren: Εγώ, ως γυναίκα, δεν είχα δικαιώματα μέχρι που απέκτησαν οι μαύροι, μέχρι που οι γυναίκες απέκτησαν το δικαίωμα ψήφου. Αλλά δεν διαμαρτύρομαι εναντίον της χώρας μου επειδή νιώθω πως είμαι γυναίκα και περιθωριοποιούμαι με κάποιο τρόπο. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτός διαμαρτύρεται. Θα ήθελα να ξέρω ακριβώς για ποιο πράγμα διαμαρτύρεται.
Noah: Οπότε εσύ πώς διαμαρτύρεσαι?
Lahren: Δεν διαμαρτύρομαι. Γιατί δεν είμαι θύμα. Διαλέγω να μην θυματοποιήσω τον εαυτό μου. Διαλέγω να μην κάνω τον εαυτό μου θύμα. Αυτή είναι η διαφορά.

Αυτή είναι η λογική πίσω από κάθε Δυναμική Αντιφεμινίστρια™, που ενώ αναγνωρίζει ότι περιθωριοποιείται επιλέγει να σφίξει τα δόντια και να μη μιλήσει γι αυτό επειδή δε θέλει να είναι το θύμα. Η λογική αυτή που από την μία αναγνωρίζεις τη συστημική καταπίεση που δέχεσαι και από την άλλη θεωρείς ότι θύμα γίνεσαι μόνο αν μιλήσεις γι αυτή είναι συνέπεια του στίγματος που φέρνει η λέξη «θύμα», βασισμένο σε μία νεοφιλελεύθερη λογική που θύμα γίνεσαι μόνο αν αφήσεις τον άλλον να σε πατήσει. Η ευθύνη δηλαδή μετατοπίζεται αποκλειστικά στο άτομο, επομένως αν είσαι θύμα είναι επειδή επέλεξες να γίνεις, επειδή δεν είσαι αρκετά δυνατός. Αγνοώντας έτσι τελείως το σύστημα και τους θεσμικούς ή πολιτισμικούς περιορισμούς, υποχρεώνει τις γυναίκες, τους μαύρους, τους ομοφυλόφιλους και άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες να το βουλώνουν και να παλεύουν να κάνουν απλά τη ζωή τους καλύτερη μέσα στο υπάρχον σύστημα. Φυσικά το να μιλάς εναντίον της καταπίεσής σου δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμ@, αντιθέτως, σημαίνει ότι εισαι αρκετά δυνατ@ για να αντιταχθείς σε όσους θα σπεύσουν να σου κλείσουν το στόμα με mansplaining, victim blaming , gaslighting και άλλες πατριαρχικές τακτικές αποσιώπησης.

H ειρωνεία: Η Tomi Larhen απολύθηκε από το συντηρητικό σταθμό στον οποίο δούλευε λόγω σχολίων που έκανε υπερ του δικαιώματος μιας γυναίκας στην έκτρωση. Η απόλυσή της αποδεικνύει ότι κάθε γυναίκα που υπερασπίζεται την πατριαρχία αργά ή γρήγορα θα την βρει μπροστά της.

~Hürrfem Sultan

https://www.youtube.com/watch?v=F2xv4fba65U

Οι Γυναίκες ως Proxy της Ηθικής των Ανδρών

19894941_263277174150353_8831112489413367094_n

Eδώ έχουμε την ευκαιρία να ξεράσουμε με ένα απο αυτά τα πατριαρχικά quotes (γραμμένο απο άντρα φυσικά) που ενώ φαίνεται να εξυμνεί τις γυναίκες στην πραγματικότητα απλά τις βάζει υπεύθυνες για τους άντρες και την δική τους ηθική. Η ιδέα οτι οι γυναίκες υπάρχουν για να καλυτερεύουν/να εμπνέουν/ να κινητοποιούν τους άντρες δεν είναι άλλη από την ιδέα της γυναίκας ως του δεύτερου φύλου, της Έυας ως «βοηθού» του Αδαμ, που δημιουργήθηκε για να μην είναι αυτός μόνος του, ως παρέα του και συντροφιά του. Η έτεροκανονικοτητα που επιβάλλει αυτή η λογική παρουσιάζει τους άντρες και τις γυναίκες για αλλη μια φορά ως συμπληρωματικά και όχι αυτόνομα υποκείμενα, λες και η ετεροφυλόφιλη σχέση είναι το πεπρωμένο μας και ο μόνος τρόπος να ολοκληρωθούμε ως άνθρωποι.

Επιπλέον, αναθέτοντάς στις γυναικες την ηθική εξύψωση των ανδρών, η κοινωνία μπορεί να κατηγορεί αυτές όποτε ένας σύζυγος, ένας γιός, ένας αδελφός παρεκτρέπεται, αλλά και γενικότερα για ολόκληρη την «ηθική κατάπτωση» της κοινωνίας. Επιπροσθέτως, η αντίληψη αυτή ρίχνει στους ώμους τον γυναικών το βάρος της «συναισθηματικής εργασίας» (emotional labor) που τις μετατρέπει κάτι ανάμεσα σε μόνιμη cheerleader και full time ψυχολόγους των αντρών γύρω τους. Kάπως έτσι οι άντρες συνεχίζουν να αντιμετωπίζονται σαν συναισθηματικά ανώριμα παιδιά που έχουν ανάγκη την «γυναικεία φύση» για να δώσουν το 100% των δυνατοτήτων τους και γι αυτο εμείς θα πρέπει να προσπαθήσουμε συνέχεια να κερδίζουμε την αγάπη τους ώστε με τη σειρά τους να γίνονται αντάξιοί μας.

Η ιστορία του πολιτισμού θα έπρεπε να γραφτεί μέσα από τη σκοπιά των ίδιων των γυναικών ώστε να σταματήσουν οι άντρες να μιλούν εκ μέρους τους χρησιμοιώντας τις ως proxy της δική τους ηθική.

Οι Εσπαντρίγιες και η Σύγκρουση Αρρενωποτήτων

Lavlarous_2

Στο tweet αυτό εκτυλίσσεται μία σύγκρουση αρρενωποτήτων, μεταξύ του κυρίαρχου μοντέλου του μάτσο άντρα και του άντρα που δήθεν έχει εκθηλυνθεί αφού φοράει και ασχολείται με «γυναικεία» πράγματα -όπως η μόδα και οι εσπαντρίγιες. Στη διαμάχη αυτή η γυναίκα δεν αποτελεί παρά το τρόπαιο το οποίο θα δοθεί στον νικητή, ο οποίος εδώ υπονοείται ότι είναι ο «παραδοσιακός» άντρας ο οποίος θα διεκδικήσει την γυναίκα για τον εαυτό του κρίνοντας ότι ο άλλος δεν είναι «αρκετά άντρας» για να την κρατήσει. Η γυναίκα παρουσιάζεται έτσι χωρίς agency, ανήκοντας απλά στον δυνατότερο. Με τον τρόπο αυτό η πατριαρχία προσπαθεί να θέσει τα όρια μέσα στο οποία θα κινούνται οι άντρες και τα κριτήρια με τα οποία θα κρίνεται η αρρενωπότητά τους έτσι ώστε αυτοί να συμμορφώνονται διατηρώντας την ανωτερότητά τους προς τις γυναίκες, κάτι που η εσπαντριγια, ως unisex παπούτσι, φαίνεται προς στιγμήν να απειλεί.

~Hürrfem Sultan

Πότε Επιτρέπεται να Βαράς τη Γυναίκα σου στην Πατριαρχία

20046668_267338187077585_4330705409080143522_n

Ενας άντρας ξυλοκόπησε την γυναίκα του σε ενα κατάμεστο στάδιο και όχι μόνο δεν βρέθηκε κανείς να τον σταματήσει αλλά εκατοντάδες σχόλια στο διαδίκτυο δικαιολόγησαν και επικύρωσαν την πράξη του με τα συνήθη επιχειρήματα που η κοινωνία κάνει πλάτες στην έμφυλη βία: είτε εκείνη θα το ξεκίνησε πρώτη ασκώντας του ψυχολογική βία, όπως συχνά κάνουν εκείνες οι μέγαιρες, οι γυναίκες. Είτε κάτι θα έκανε και θα το άξιζε.

Ανάμεσα στους αποδεκτούς λόγους να χτυπάς την γυναίκα σου καθώς φαίνεται είναι το κέρατο, η ζέστη καθως και το ακατάστατο σπίτι και η ανατροφή των παιδιών πού προφανώς αποτελούν όχι απλά αποκλειστική αρμοδιότητα της γυναίκας αλλά προσφέρονται και στον άντρα ως αφεντικό που μπορεί να την τιμωρεί όταν αυτή δεν τις εκτελεί σωστά. Να σημειωθεί οτι ενώ το κέρατο αποτελεί υπέρτατο αμάρτημα σε μια σχέση, είναι οι γυναίκες που κακοποιούνται και συχνα δολοφονουνται ως τιμωρία αφού το male entitlement είναι αυτό που σπρώχνει τους άντρες στο να επαναφέρουν στην τάξη την ιδιοκτησία τους. Αντίθετα η γυναίκα οφείλει να αντιδράσει με αξιοπρέπεια αλλιώς είναι μια υστερική ζηλιάρα.

Η βία κατά των γυναικών είναι λοιπόν πάντα έμφυλη γιατί είναι η πατριαρχία που επιτρέπει στους άντρες να ξεσπάσουν στις γυναίκες, καθορίζει τα αποδεκτά κινητρα και μετά τους δικαιολογεί έτσι ώστε να ξέρουν οτι δε θα αντιμετωπίσουν συνέπειες. Ο συγκεκριμένος άντρας δεν ηταν ένας «τρελός», ήταν απλά άλλος ένας άντρας στην πατριαρχία που βλέπει την γυναίκα σαν σάκο του μποξ.

~Hürrfem Sultan

Όταν μια Γυναίκα δεν Φεύγει από μια Κακοποιητική Σχέση

19990416_267356580409079_2760818172816374598_n

Και όταν η κοινωνία δεν κατηγορεί τις γυναίκες για την ίδια την ανδρική βία που υφίστανται, τις κατηγορεί που δεν φεύγουν. Φυσικά τα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η σχολιάστρια είναι αυτά που εμφυτεύει η κοινωνία στις γυναίκες απο μικρές και αυτά για τα οποία θα την κατηγόρησει αν φύγει καθώς η γυναίκα που «διαλύει» την οικογένεια της υφίσταται κριτική ως κακή μάνα. και αποτυχημένη σύζυγος. Το victim blaming της σχολιάστριας βέβαια αγνοεί όχι μόνο τις συνθήκες οικονομικής και ψυχολογικής εξάρτησης που καλλιεργεί η πατριαρχία αλλα και το γεγονός πως το μεγαλύτερο ποσοστό νεκρών απο τη βια του συντρόφου τους γυναικών δολοφονείται ακριβώς όταν αποφασίζουν να τον εγκαταλείψουν.

Σε κάθε περίπτωση, το να θεωρίες ότι μια γυναίκα ΑΞΙΖΕΙ να κακοποιείται απλά επειδή δεν βρίσκει το σθένος να φύγει, συντηρεί μια ταυτολογική λογική σύμφωνα με την οποία κάθε θύμα αξίζει να είναι θύμα και άρα εμείς δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τον θύτη ούτε με τη ρίζα του προβλήματος, την πατριαρχία.

~Hürrfem Sultan

 

Πώς το #NotAllMen Εκτροχιάζει τη Συζήτηση για την Ανδρική Βία

not all men

Στο σχόλιο αυτό στο χθεσινό ποστ και σε άλλα παρόμοια που μας αφήνουν καθημερινά διακόπτοντας τη συζήτηση σχετικά με τη πατριαρχία, βλέπουμε ΑΚΡΙΒΩΣ πώς το #ΝotAllMen -δηλαδή το επιχείρημα πως δεν είναι όλοι οι άντρες βίαιοι/βιαστές/μισογύνηδες κτλ- λειτουργεί ως εκτροχιασμός της συζήτησης. Ο σχολιαστής στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες γυναίκες καθημερινά αλλά μόνο για να διαχωρίσει τη θέση του από αυτούς τους «κακούς» άντρες και να υπερασπιστεί τους «καλούς» σαν αυτον απο ένα φανταστικό τσουβάλιασμα που δεν έγινε ποτε. Γιατι κανείς δεν ισχυρίστηκε ποτέ οτι ΟΛΟΙ οι άντρες δέρνουν τις γυναίκες τους ή έστω επικροτούν τέτοιες πράξεις.

Για να ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία, σε μια κουλτούρα βιασμού, σε ένα κόσμο όπου χιλιάδες γυναίκες κακοποιούνται καθημερινά από άντρες αρκεί ένα ποσοστό ανδρών που βιάζει και κακοποιεί, ένα ποσοστό που τους δικαιολογεί, ένα ποσοστό που αδιαφορεί και ένα ακόμα ποσοστό που αρκείται στο ότι δεν το κάνουν οι ίδοι ή έστω οι περισσότεροι. Ποτε θα αλλάξει η κοινωνία? Όταν αρχίσουμε να αναζητούμε τις αιτίες της ανδρικής βίας, όταν ΟΛ@ κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα και συνειδητοποίσουμε ότι η ανδρική βία δεν είναι ζήτημα μια μικρής μερίδας ανδρών αποκομμένων από την υπόλοιποι κοινωνία αλλά εκφανση της ίδιας της αρρενωπότητας όπως κατασκευάζεται.Το ότι η αρρενωπότητα συχνά γίνεται τοξική δεν σημαίνει πως ΟΛΟΙ οι άνδρες είναι έτσι. Το NotAllMen λοιπόν εκτροχιαζει τη συζήτηση καταλαμβάνοντας περιττό χώρο ο οποίος θα έπρεπε να αφιερώνεται στην έυρεση λύσης και λέγοντας μας ουσιαστικά οτι η συζήτηση είναι άνευ σημασίας καθώς το πρόβλημα δεν είναι και τόσο μεγάλο.

Να σημειώσουμε εδώ πως ο ισχυρισμός του σχολιαστή ότι αν ήταν εκεί θα του «πάταγε δύο ξανάστροφες να του σπάσει το σαγόνι» δεν είναι κι αυτό παρά μια εκδήλωση τοξικής αρρενωποτητας. Και όχι ότι είμαστε κατά της βίας σε τέτοιες περιπτώσεις -κάθε άλλο- αλλά ο τρόπος που διατυπώνεται σε συνδυασμό με το #NotAllMen δείχνει να υπονοεί πως η λυση στην ανδρική ματσίλα είναι η ανδρική ματσίλα από την αντίθετη πλευρά. Οι γυναίκες όμως δε θέλουμε να ζούμε σε έναν κόσμο που η σωματική μας ακεραιότητα θα εξαρτάται από άνδρες σωματοφύλακες οι οποίοι θα σπεύδουν να μας προστατεύουν κάθε φορά ή που θα τιμωρούν τους κακοποιητές μας εκ των υστέρων. Θέλουμε να ζούμε σε ένα κόσμο που στους άνδρες να μην τους έρχεται τόσο εύκολο να σηκώνουν το χέρι τους ή να βιάσουν μία γυναικα. Και για να γίνει αυτό δε θα πρέπει να μιλάμε για το ποιός θα έσπαγε το σαγόνι ποιου αλλά για την πατριαρχία και τον φεμινισμό, πράγματα στα οποία ο σχολιαστής και οι όμοι@ του φαίνεται να προσπαθούν να αποφύγουν.

Όταν λοιπόν νιώθεις την ανάγκη να διακόψεις μια φεμινιστική συζήτηση για να μας πεις οτι εσύ δεν είσαι έτσι, θυμίσου οτι ΙΤ’S NOT ABOUT YOU και αντί να μιλήσεις σκάσε και σκέψου πώς θα μπορούσες να βοηθήσεις.

~Hürrfem Sultan

H Γονιμότητα ως Αντίτιμο

19965063_152138835355250_1760366391_n (1).png

Η γονιμότητά μας είναι το ΑΝΤΙΤΙΜΟ που πρέπει να καταβάλουμε στους άντρες για να τους πείσουμε να δεσμευτούν μαζί μας, γιατί όλοι ξέρουμε ότι οι άντρες σιχαίνονται την δέσμευση ενώ οι γυναίκες απο τη φύση τους είναι αυτές που ανυπομονούν να ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας από τα 20.
Παρουσιάζοντάς το γάμο σαν μια σχέση ανταλλαγής απογόνων με αποκατάσταση ο σχολιαστής μιλάει για «ρομαντικά» ζευγαράκια. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ρομαντικό από το να μετατρέπεσαι σε παιδομηχανή μπας και φιλοτιμηθεί κανείς να σου δώσει τον τίτλο της κυρίας, πριν σε «χαλάσει» κανας άλλος. Και φυσικά αναφέρονται στα «ζευγαράκια» παππούδων γιαγιάδων που παντρεύτηκαν πιθανότατα με συνοικέσιο όταν οι γυναίκες δεν είχαν και άλλη επιλογή και όταν το να παραμένεις ανύπαντρος έκανε τους άντρες ύποπτους για ομοφυλοφιλία. Πάρα πολύ ρομαντικό!
Όλο αυτό το discourse εννοείται πως συνδέεται με το «πρόβλημα» υπογεννητικότητας της Ελλάδας για το οποίο φυσικά κατηγορούνται μόνο οι γυναίκες που δεν παντρεύονται και δε αρχίζουν να γεννοβολάνε όσο το δυνατόν γρηγορότερα ώστε να διαιωνίσουν ένα έθνος που θα θεωρεί πως διαφορετικά «ξοδεύουν» την νιότη της και κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα πρέπει να της πάρει στα σοβαρά μετα τα 25.

~Hürrfem Sultan

Μπικίνι, Ολόσωμα και Αντρική Ματιά

19511527_259633834514687_2455671220647047397_n.png

Τόσο καιρό τα έβαζαν με τα μπραζίλιαν μαγιώ και όσες τα φορούσαν χωρίς να έχουν τα ανάλογα «βραζιλιάνικα» οπίσθια. Τώρα που βγήκαν στη μόδα τα ολόσωμα τα βάζουν και με αυτά ίσα ίσα για να αποδείξουν ότι οι γυναίκες θα γίνουν αντικείμενο χλευασμού Ο,ΤΙ και να κανουν. Όσο και να αλλάξει η γυναικεία μόδα πάντα θα ενοχλεί απλά και μόνο επειδή είναι γυναικεία και κάθε τι γυναικείο αυτόματα υποτιμάται. Οι γυναίκες δεν μπορούν να αποφύγουν να γίνουν αντικείμενο κριτικής για το σώμα τους, ούτε κρύβοντάς το ούτε αναδεικνύοντάς το περισσότερο, οι γυναίκες θα γίνουν αναπόφευκτα στόχος κριτικής επειδή υπάρχουν στο δημόσιο χώρο σε ένα πατριαρχικό πλαίσιο.

Οι γυναίκες υποβάλλονται στην αντρική ματιά διαρκώς με στόχο όχι μόνο την ικανοποίησή της αλλά και τον εντοπισμό ακριβώς αυτών των ελαττωμάτων που θα χρησιμεύσουν ως απόδειξη της κατωτερότητάς μας και άρα του δίκαιου χλευασμού με την αιτιολογία ότι δεν φταίει το σώμα μας, φταίμε εμείς που είμαστε τόσο ηλίθιες που το παρουσιάζουμε λάθος.
Η κριτική στις ενδυματολογικές επιλογές των γυναικών δηλαδή δεν είναι απλά θέμα αισθητικής, γινεται ακριβώς για να επιχειρηματολογήσει για το πόσο ανόητες είμαστε που είτε ακολουθουμε τη μόδα και άρα είμαστε ρηχές, είτε την ακολουθούμε χωρίς να μας πάει και άρα είμαστε χαζές, πόσο ηλίθιες και ενοχλητικές είμαστε γενικά που υπάρχουμε με λάθος τρόπο και άρα καλά κάνουν και μας υποτιμάνε.

~Hürrfem Sultan

Γιατί Τρομάζει τους Αντιφεμινιστές η Wonder Woman

 

wonder woman.jpg

«O δρόμος μίλησε» δηλώνει θριαμβευτικά το αντιφεμινιστικό (ανυπέρ)βλίτο, σαν να λέει «ο λαός μίλησε, η δημοκρατία νίκησε». Το μονο που μίλησε στην πραγματικότητα βέβαια είναι το κόμπλεξ του κάθε μισογυνή που δεν μπορεί να αντέξει ούτε καν την ιδέα μιας φαναστικής υπερηρωίδας χωρίς να νιώσει την ανάγκη να υπενθυμίσει στις πραγματικές γυναίκες ότι ανήκουν στην κουζίνα για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα.

Τόσο τεράστιο το κόμπλεξ τους που μιλάνε για ταινία «μονο με γυναίκες» ενώ κάτι τετοιο ισχύει μόνο στο πρώτο κομμάτι που εκτυλίσσεται στο νησί των Αμαζόνων. Το κυρίως μέρος έχει μόνο μία γυναίκα πρωταγωνίστρια και όλοι οι υπολοιποι ειναι άντρες. Ένας ακόμα λόγος λοιπόν που οι ταινίες με γυναίκες πρωταγωνίστριες προκαλούν το μένος των αντιφεμνιστών δεν ειναι άλλος από το γεγονός ότι οι άντρες σαν αυτούς εκλαμβάνουν την ορατότητα των γυναικών ως απειλή για τους ίδους. Όπως εξηγείται και σε άρθρο* για άλλη μία ταινία που προξένησε την οργή των αντιφεμινιστών -το τελευταίο Ghostbusters- σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα που εξέτασε την αναλογία αντρών και γυναικών σε διάφορες ομάδες, οι ερευνητές βρήκαν πως «όταν το 17% είναι γυναίκες οι άντρες στην ομάδα πιστεύουν ότι ειναι 50-50. Και αν είναι 33% γυναίκες, οι άντρες θεωρούν πως υπάρχουν περισότερες γυναίκες από ότι άντρες στο δωμάτιο». Παρόμοιες έρευνες που αναφέρονται στο άρθρο δείχνουν γενικά το πώς οι άντρες φαίνεται να συγκρίνουν το πόσο οι γυναίκες μιλάνε όχι με το πόσο μιλάνε οι άντρες αλλά μάλλον με το πόσο θεωρούν οι ίδοι ότι θα έπρεπε να μιλάνε οι γυναίκες.

Είναι λογικό λοιπόν μία απο τις ελάχιστες ταινίες με γυναίκα υπερ-ηρωίδα να θορυβεί τους μισογύνηδες οι οποίοι, συνηθισμένοι στο προνόμιό τους, προφανώς θεωρούν οτι ο κόσμος γύρισε τούμπα και ο κίνδυνος της φεμινιστικής δικτατορίας μετά το Wondar Women είναι υπαρκτός. Οπότε νιώθουν την ανάγκη να κάνουν κι αυτοί την μικρή τους επανάστασή αυθόρμητα στους δρόμους, σαν αντιφεμινιστική αντιστασιακή δύναμη, ζωγραφίζοτας σφουγγαρίστρες,

*https://www.dailydot.com/…/all-female-ghostbusters-backlas…/

Όταν το Μεγαλύτερο Πρόβλημα Κάποιου είναι το «Ελλειμμα Χιούμορ»

λευκαδίτης

Κι αφού γράψαμε ένα εκτενές και σαφές άρθρο που εξηγούσε οτι το χιούμορ πρέπει να κρίνεται όταν αναπαράγει και συντηρεί σχέσεις εξουσίας, έρχεται ο κλασικός λευκός, ετεροφυλόφιλος, cis άντρας και συγκρίνει το σεξιστικό και ρατσιστικό χιουμορ με το χιουμορ για τους Κρητικούς και τους Λευκαδίτες. Λες και υπάρχει ανάμεσα στην Λευκάδα και την Κρήτη κάποια εμπεδωμένη σχέση εξουσίας που συστηματικά υποτιμά τους Λευκαδίτες ή βάζει σε κίνδυνο τις ζωές τους από τους Κρητικούς. Είναι πραγματικα αξιοθαύμστη η επιμονή με την οποία υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να θίγουν ευάλωτες ομάδες διαιωνίζοντας καταπιεστικά και επικίνδυνα γι αυτές στερεότυπα. Η προσκόλληση αυτή στο προνόμιό τους φαίνεται και από τον τρόπο που θεωρούν την έλλειψη χιουμορ το βασικότερο πρόβλημα της εποχής μας, όχι τον ίδιο τον ρατσισμό, την ομοφοβία και τον μισογυνισμό εξαιτίας των οποίων δολοφονούνται και κακοποιούνται μαύροι, γυνάικες και ομοφυλόφιλοι. Η χειρότερη μορφή καταπιεσης που αντιμετωπίζουν είναι να μη γελάμε με τα αστεία τους.

~Hürrfem Sultan