Όταν το Λαϊκό Δικαστήριο Αθωώνει την Έμφυλη Βία

άβολη φάση.png

Σε μια κοινωνία που χιλιάδες σχολιαστές (κυρίως άντρες) έσπευσαν να ταχθούν με τον κερατωμένο σύζυγο θεωρώντας τον ηθικά αθώο, οι αντιφεμινιστές προσποιούνται ακόμα ότι δεν βλέπουν τη συσχέτιση ανάμεσα στα βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών και την γενικευμένη μισογυνική στάση απέναντί τους όπως αυτή εκφράζεται σε καθημερινή βάση στα social media. Για τους αντιφεμινιστές τα σχόλια αυτά υπάρχουν σε μια διαφορετική σφαίρα από τον πραγματικό κόσμο όπου εντελώς συμπτωματικά όλα αυτά τα σχόλια γίνονται πράξη καθημερινά.

Η πατριαρχία είναι αυτή που δημιουργεί το εύφορο έδαφος για την έμφυλη βία όπου οι γυναίκες θεωρείται ότι την αξίζουν ως τιμωρία για την σεξουαλικότητά τους την ίδια ακριβώς στιγμή που η αντρική σεξουαλικότητα και απιστία όχι μονό κανονικοποιείται αλλά εξαίρεται ως μέρος της αντρικής «φύσης». Το «όλες οι γυναίκες είναι <insert slut shaming λέξη>» που εμφανίστηκε σε αφθονία στα σχόλια κάτω από την είδηση, δεν είναι απλά μια προσβολή που μπορούμε να αγνοήσουμε αν έχουμε αρκετή αυτοπεποίθηση για την σεξουαλική μας ζωή. Είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες κατασκευάζονται από την πατριαρχία ως κάποιες που εγγενώς αξίζουν την βία ακόμα και όταν δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο σε μορφή sex tape. Και είναι ακριβώς ο τρόπος που οι άντρες κατασκευάζονται ως θύματα της σεξουαλικότητας αυτής -με την ίδια την gazzetta να δίνει έμφαση στο «άβολο» της φάσης.

Και ενώ οι γυναίκες που κάνουν «σκηνή» επειδή τις απάτησε ο σύντροφός τους παρουσιάζονται σαν τρελές, υστερικές, παθολογικά ζηλιάρες ή απλά ηλίθιες που δεν έβλεπαν τι έπαιζε μπροστά στα μάτια τους και διάλεξαν τον λάθος άντρα, οι άντρες θεωρούνται απλά «αθώοι» και έχουν κάθε δικαίωμα να κακοποιήσουν ή και να σκοτώσουν την άπιστη γυναίκα. Και ακριβώς γι’ αυτό το κάνουν και τόσο συχνά, γιατί η κοινωνία τους επικροτεί, τους χτυπάει φιλικά την πλάτη και τους μεγαλώνει με την ιδέα οτι οι ζωές και η σεξουαλικότητα των γυναικών τους ανήκουν.

Ανάμεσα στους χιλιάδες που κάνουν σχόλια τύπου «αθώος» κάτω από είδηση για έμφυλη βία και γυναικοκτονία, βρίσκεται και ο επόμενος γυναικοκτόνος.

Ο Μύθος της Μητριαρχίας

προχωράμε

Mπροστά στην δολοφονική μανία της πατριαρχίας οι σκληροπυρηνικοί μισογύνηδες δεν εθελοτυφλούν απλά αλλά κατασκευάζουν ενεργά το μισογυνικό discourse της υποτιθέμενης «μητριαρχίας» όπου οι ρόλοι αντιστρέφονται. Η θεωρία της μητριαρχίας δεν υπονοεί απλά ότι την πραγματική εξουσία την έχουν οι γυναίκες -κόντρα σε κάθε δεδομένο σύμφωνα με το οποίο η πολιτική και οικονομική εξουσία ήταν και ειναι συγκεντρωμένη παγκοσμίως στα χέρια αντρών- αλλά υποθέτει κιόλας ότι αυτές είναι και ηλίθιες γιατί επινόησαν ένα σύστημα που στρέφεται εναντίον τους. Η υποτιθέμενη μητριαρχία υπονοεί ότι ξύπνησαν μία μέρα οι γυναίκες και ενώ είχαν ισότητα αποφάσισαν κόντρα στα συμφέροντά τους να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα σύμφωνα με το οποίο θα θεωρούνται υποδεέστερες, θα έχουν λιγότερα δικαιώματα και θα κακοποιούνται ή και δολοφονούνται μαζικά απλά επειδή αυτό το σύστημα τις «καυλώνει» -ίσως και για να τη σπάσουν σε εκείνη την γειτόνισσα που υπονόησε ότι πήραν βάρος.

Η θεωρία της μητριαρχίας και κάθε κοσμοθεωρία που υπονοεί οτι οι γυναίκες έχουν την εξουσία δεν είναι παρά μια ακόμα θεωρία συνωμοσίας που δεν βγάζει κανένα νόημα γιατί υποθέτει οτι ο αδύναμος είναι αυτός που συντηρεί ένα σύστημα που στην ουσία είναι εις βάρος του. Είναι παρόμοια με τη αντισημιτικές θεωρίες που ήθελαν τους Εβραίους να ελέγχουν τον κόσμο, γιατί τίποτα δεν βγάζει περισσότερο νόημα από το να ελέγχεις έναν κόσμο που σε διώκει και δολοφονεί μαζικά.

Στην περίπτωση των γυναικών, η αναπαραγωγή της πατριαρχίας μέσω της ανατροφής των παιδιών, χρησιμοποιείται εναντίον τους -λες και όταν οι μαύρες σκλάβες είχαν την ευθύνη για την ανατροφή των λευκών παιδιών διάλεγαν αυτές τους κανόνες του παιχνιδιού και τις αξίες που θα τους μεταδώσουν. Οι γυναίκες,στις οποίες η πατριαρχία έχει ανέκαθεν αναθέσει την ανατροφή των παιδιών ως φυσικές baby sitters και τίποτα παραπάνω, αναγκάζονται να τα μεγαλώσουν με πατριαρχικές αξίες για τον απλό λόγο πως και οι ίδιες τις έχουν εσωτερικεύσει μέσω της δικής τους ανατροφής αλλά επιπλέον και λόγω του γεγονότος ότι η αξία τους κρίνεται σχεδόν αποκλειστικά από το πόσο ο γιος τους θα γίνει «σωστός» άντρας και η κόρη τους μια σεμνή γυναίκα κατάλληλη για σύζυγος και -με τη σειρά της- μητέρα. Η κοινωνική πίεση και ένα αυστηρότατο σύστημα κοινωνικών ποινών και επιβραβεύσεων εμποδίζει τις μητέρες να αποκλίνουν από τους κανονες αρρενωπότητας και θηλυκότητας που θα μεταδώσουν στα παιδιά τους. Στο προσωπικό τους συμφέρον προστίθεται και ο φόβος πώς αν τα παιδιά τους αποκλίνουν θα στιγματιστούν και θα υποφέρουν. Το σύστημα επομένως έχει έτσι την ικανότητα να αναπαράγει τον εαυτό του όσο η εξουσία παραμένει στα χέρια των αντρών.

Οι γυναίκες δεν ξύπνησαν μία μέρα και αποφάσισαν οτι γουστάρουν τους άντρες που τις υπερασπιζονται από άλλους άντρες για τον απλούστατο λογο πως αν δε υπήρχε η πατριαρχια δε θα χρειάζονταν την υπεράσπιση κανενός. Οι γυναίκες λοιπό αν και όταν ψάχνουν άντρες που τις «προστατεύουν» είναι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή ζούνε στην πατριαρχία.

Οι Άντρες δεν Σκοτώνονται για Χάρη μας

 

ag.png

Άλλη μία μέρα που η πατριαρχική κοινωνία κατηγορεί μία γυναίκα για τη δολοφονία ενός άντρα από έναν άντρα, αντί να σταματήσει λίγο και να αναλογιστεί τι είναι αυτό που κάνει τους άντρες να σκοτώνουν με τέτοια συχνότητα αλλά και τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο πρόθυμους να βγουν έξω να «λογαριαστούν» και να σκοτωθούν απλά για να μην χαρακτηριστούν «φλώροι» ή»π@@@@@@@ς»

Και ενώ η πατριαρχία παρουσιάζει τις γυναίκες ως αιτία θανάσιμου ανταγωνισμού μεταξύ αντρών που χωρίς αυτές θα ζούσαν αδελφωμένοι βλέποντας μπαλα και πίνοντας μπυρα, συνεχίζει να μας λέει οτι είναι οι γυναίκες που είναι ανταγωνιστικές και ζηλεύουν η μία την άλλη. Γιατί οι γυναίκες είναι απλά κατίνες που ζουν και αναπνέουν για την προσοχή ενός άντρα, ενώ οι άντρες είναι απλά επιθετικοί λόγω της φύσης τους ως κυνηγοί και επειδή είναι γενετικά προγραμματισμένοι να <insert ερμηνεία του κώλου εμπνευσμένη από την εξελικτική ψυχολογία που παραβλέπει εντελώς τον πατριαρχικό τρόπο κοινωνικοποίησης>

Η Διαφορά Μιας Φεμινίστριας από μία Αντιφεμινίστρια

49080581_867950760042118_6114185313666465792_n

H διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη παλεύει για να έχει κάθε γυναίκα το δικαίωμα να κάνει όποιες επιλογές κάνουν την ίδια ευτυχισμένη ενώ η δεύτερη παλεύει να πείσει τους γύρω της και τον εαυτό της πως όσες γυναίκες δεν έκαναν τις ίδιες επιλογές με την ίδια είναι καταδικασμένες σε αιώνια μιζέρια, γιατί η φαντασίωση αυτη την κάνει να νιώθει καλύτερα με τη ζωή της.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι οτι η πρώτη διεκδικεί σεβασμό για όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως προσωπικών επιλογών ενώ η δεύτερη διεκδικεί σεβασμό για τον εαυτό της μειώνοντας και υποτιμώντας τις άλλες γυναίκες που δεν ακολούθησαν την γνωστή πατριαρχική συνταγή γάμος-παιδιά.

Η διαφορά ανάμεσα σε μία φεμινίστρια και σε μια αντιφεμινιστρια είναι οτι η πρώτη αγωνίζεται για να διευρύνει τα διαθέσιμα μονοπάτια για μία γυναίκα -χωρίς να απορρίπτει τα παλιά- ενώ η αντι-φεμινίστρια παλεύει να τα περιορίσει, να διατηρήσει τον μονόδρομο που επέβαλε η πατριαρχία στις γυναίκες, σαν να την καταβάλει ένα υπαρξιακό άγχος μπροστά στην δυνατότητα πολλαπλών επιλογών.

Η διαφορά ανάμεσα σε μια φεμινίστρια και σε μία αντιφεμινίστρια είναι ότι η πρώτη έχει την αυτοπεποίθηση ότι αξίζει την αγάπη ανεξάρτητα από το αν υποτάχθηκε στα πατριαρχικά στερεότυπα και ρόλους ενώ η δεύτερη πιστεύει ότι η αγάπη ενός συντρόφου έρχεται μόνο ως ανταμοιβή για την υποταγή της στην πατριαρχική παράδοση.

Η διαφορά ανάμεσα στον φεμινισμό και τον αντιφεμινισμό είναι πως μόνο ο δεύτερος μιλάει για «φυσιολογικές’ γυναίκες γιατί μόνο ο δεύτερος προσπαθεί να χωρέσει τις γυναίκες σε καλούπια.

We Read this Article So that You Don’t Have to: «Γιατί οι Γυναίκες δεν Πρέπει να Φοράνε Παντελόνια;»

γιατι οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελονια.png

We Read this Article So that You Don’t Have to: «Γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελόνια;»

Οι Oρθόδοξες Xριστιανικές Oμάδες των Xαρούμενων Αγωνιστών έχουν ιστοσελίδα και στήλη αποριών -σε περίπτωση που απορούσατε για το πόσο εκτός πραγματικότητας παραμένει η Εκκλησία και η θρησκεία ακόμα και όταν προσπαθεί να ακολουθήσει τις νέες τεχνολογίες. Στο άρθρο «γιατί οι γυναίκες δεν πρέπει να φοράνε παντελόνια» προσφέρει τα επιχειρήματά της που συνοψίζονται ως εξής

-«Η ενδυμασία μας είναι χαρακτηριστικό/διακριτικό του φύλου μας»
Αυτή είναι η πασίγνωστη πατριαρχική κυκλική λογική σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να διαφοροποιούμαστε με βάση το φύλο μας διαφορετικά οι διαφορές ανάμεσα στα φύλα θα εκλείψουν. Κανείς ποτέ δεν μας εξηγεί πειστικά γιατί κάτι τέτοιο θα ήταν κακό καθώς το επιχείρημα είναι εντελώς ταυτολογικό: η διάκριση των φύλων είναι αυτοσκοπός και όχι το αποτέλεσμα κάποιας λειτουργίας -πέρα φυσικά από το να δημιουργεί εμφυλες ιεραρχίες εις βάρος των γυναικών

-«Το παντελόνι εισάγεται ορμητικά στον γυναικείο κόσμο με το φεμινιστικό κίνημα του 20ου αιώνα»
Αυτο φυσικά έγινε για να μπορούμε οι φεμινίστριες να καβαλάμε τις ιπτάμενες σκούπες μας με μεγαλύτερη ευκολία επομένως η απαγόρευση των παντελονιών από την Εκκλησία δεν είναι παρά ένας σύγχρονος διωγμός μαγισσών και δε θα περάσει!

-«Γιατί να μην φοράνε φούστα οι άνδρες;»
Αν οι γυναίκες φοράνε παντελόνια τότε θα καταλήξουν και οι άντρες να φοράνε φούστες που όλοι ξέρουμε ότι ειναι ΑΚΟΜΑ χειρότερο, γιατι εντάξει να προσπαθούν οι γυναίκες να μιμηθούν τους άντρες, πα το διαλο, αλλά αν οι άντρες αρχίσουν να μιμούνται τις γυναίκες αυτό σημαίνει οτι η θρησκεία και η κοινωνία εν γένει απέτυχαν στο να στιγματίσουν και να υποτιμήσουν αρκετά κάθε τι γυναικείο. Κι αυτό η Εκκλησία θα το πάρει προσωπικά.

-«Ο Λόγος του Θεού υπαγορεύει ‘κανένας άνδρας να μην ενδύεται γυναικεία στολή ούτε η γυναίκα αυτήν που αρμόζει στους άνδρες'»
Το επιχείρημα αυτό αποδυναμώνεται όταν φοράς skinny jeans από τον όροφο με τα γυναικεία γιατί αυτόματα μετατρέπεται σε γυναικεία στολή

-«Είναι θέμα σεμνότητας, Το παντελόνι ως γνωστόν υπερτονίζει την ανατομία του σώματος»
Αυτό είναι σαφέστατη αναφορά στο λεγόμενο camel toe, εκτός αν «γυναικεία ανατομία» σημαίνει το να έχεις δύο πόδια. Προτιμήστε λοιπόν ένα παντελόνι που να μη σας πιέζει στον καβάλο αλλιώς φορέστε ένα φορεματάκι ή μία φουστίστα που ως γνωστόν είναι εντελώς αποσεξουαλικοποιημένα και δε θα βάλουν τα άμοιρα τα αρσενικά σε πειρασμό

-«αυτό που τελικά κάνει ανδρεία τη γυναίκα είναι το να μην υποχωρεί ούτε μπροστά στη συνήθεια ούτε μπροστά στη μάζα»
Μην υποχωρείτε στην συνήθεια της μάζας, υποχωρήστε στην συνήθεια και τις γελοίες παραδόσεις χιλιάδων χρόνων ενός ξεπεσμένου θεσμού που με τις μαλακίες που συνεχίζει να υποστηρίζει ο μόνος τρόπος να ξαναφέρει την νεολαία στην Εκκλησία είναι να βάλει ανοιχτό μπουφέ

Ένας Φίλος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας -και Όχι και Τόσο Φίλος των Γυναικών

george staf

O φίλος της αστυνομικής λογοτεχνίας ήθελε απλά να πει στις γυναίκες «πηγαίνετε στην κουζίνα σας να διαβάσετε κανέναν τσελεμεντέ», το είπε όμως περισσότερες λέξεις γιατί πίστεψε λανθασμένα ότι επειδή είναι μέλος μιας ομάδας βιβλιόφιλων έχει και ο ίδιος συγγραφικό ταλέντο.

Πίσω όμως από την εμπάθειά του για τις γυναίκες που διαβάζουν το ίδιο είδος με αυτόν κρύβεται το μισογυνικό μοτίβο σύμφωνα με το οποίο ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ αρέσει στις γυναίκες -από τον καφέ που πίνουν μέχρι τις ταινίες που βλέπουν- είναι αυτομάτως ανόητο, βαρετό και κατώτερο ακριβώς επειδή αρέσει στις γυναίκες και οι γυναίκες είναι κατώτερες, βαρετές και ανόητες. Γι αυτό το λόγο κάπως έπρεπε ο συντάκτης της κριτικής να διαφοροποιηθεί από αυτές για να μπορέσει να απολαύσει το συγκεκριμένο λογοτεχνικό είδος, επομένως προέβη σε έναν αυθαίρετο διαχωρισμό ανάμεσα στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας που αρέσει στον ίδιο και σε αυτό που υποθέτει θα αρέσει στις γυναίκες. Τα μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστη και η σύγχρονη Σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνίας στιγματίζονται έτσι ως κατεξοχήν «γυναικεία» είδη, κάνοντας λίγο δύσκολο να δικαιολογηθει μετά το diss το πώς ακριβώς η Αγκάθα Κρίστι αρέσει εξίσου και στους άντρες. Από την άλλη ονομάζοντας κάτι ‘mainstream» και κατηγορώντας τις γυναίκες ότι έλκονται από αυτό είναι σαν να υπονοεί οτι το mainstream στην ουσία το διαμορφώνουν οι άντρες και οι γυναίκες απλά ακολουθούν επειδή είναι προβατα, χωρίς να έχουν κανέναν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του mainstream. Οι γυναίκες παρουσιάζονται να δρουν πάντα στο περιθώριο της κουλτούρας, είτε ως fans περιθωριακών γυναικείων πραγμάτων είτε απλά αποδεχόμενες τα ανώτερα, αντρικά πράγματα.

Σε κάθε περίπτωση είναι ενδιαφέρον και το πώς αναπαράγεται εδώ ο μύθος περί «καταναλωτισμού» της γυναίκας που συναντάμε συχνά, σύμφωνα με τον οποίο ό,τι αγοράζουν οι γυναίκες είναι καταναλωτισμός ενώ ό,τι αγοράζουν οι άντρες είναι όπως φαίνεται επενδυση -κάτι που φυσικά αντικρούεται απο την οικονομική θεωρία που εκλαμβάνει οτιδήποτε προορίζεται για προσωπική χρήση -είτε είναι κραγιόν είτε ένα αχρείαστα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα gadget- ως κατανάλωση. Έτσι οι γυναίκες μπορούν πάντα να παρουσιάζονται ως «θύματα» της μόδας, ως καταναλωτικά όντα χωρίς δική τους κρίση και προσωπικότητα ενώ παράλληλα ο καταναλωτισμός που είναι σύμφυτος με τον καπιταλισμο αποκτά ξαφνικά έμφυλο πρόσημο. Δημιουργούνται με αυτόν τον τρόπο ιεραρχίες προτιμήσεων και γούστου που εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες έτσι ώστε οι άνδρες να αντλουν ταυτολογικά την αίσθηση ανωτερότητάς τους απο το γεγονός οτι τους αρέσουν «αντρικά» πράγματα.

Αξιοσημείωτο είναι εδώ οτι τα σεξιστικά στερεότυπα αξιολογούνται θετικά απο τον κριτικό μας, σαν να παραδέχεται οτι είναι και ο σεξισμός αντρική υπόθεση ενώ η ρομαντικοποίηση του παρελθόντος (τότε που οι άντρες πήγαιναν στο περίπτερο με γραβάτα και οι γυναίκες κάθονταν στην κουζίνα και τους μαγείρευαν αντί να αλωνίζουν στα facebookικά γκρουπ έτοιμες να κατηγορήσουν τον εν λόγω σχολιαστή για μισογυνισμό) ολοκληρώνει την εικόνα.

Βαθμολογία: ένα αστεράκι για τα «χρόνια πολλά» στο τέλος που ζέσταναν την παγωμένη μας καρδιά μετά το μισογυνικό ξέσπασμα.

 

Ο Zizek για τα Τρολ

48393263_358369714956257_962660663916756992_n (1).jpg

Στην πατριαρχία η έμφυλη βία χρησιμοποιείται ακριβώς για να υποτάξει τις γυναίκες στις ανδρικές επιθυμίες -από τον βιασμό γυναικών που λένε όχι, μέχρι τη δολοφονία γυναικών που επιχειρούν να χωρίσουν τον κακοποιητικό σύντροφό τους. Ταυτόχρονα επεκτείνεται και στον τρόπο που η απειλή της βίας αυτής χρησιμοποιείται από άντρες απλά για να εμφυσήσουν τον τρόμο στις γυναίκες που τολμούν να αμφισβητούν την αυθεντία τους. Αντλώντας από την ευρέως διαδεδομένη εικονοποιία της έμφυλης βίας (τόσο πραγματικά συμβάντα όσο και τις αναπαραστάσεις στον κινηματογράφο κτλ) οι άντρες αυτοί επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τις γυναίκες οι οποίες δεν έχουν τρόπο φυσικά να γνωρίζουν οι απειλές είναι αξιόπιστες ή οχι. Και πριν αρχίσουν οι αρνητές της πατριαρχίας να λένε για «τρολάρισμα», την αγαπημένη τους λέξη με την οποία πιστεύουν οτι ακυρώνουν την on-line κακοποίηση που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες καθημερινά, ας διαβάσουμε τι έχει πει ο Ζίζεκ για την on-line περσονα που υιοθετείται:
 
«Η θεμελιώδης μας πλάνη σήμερα δεν έγκειται στην πίστη στην φαντασία, στο να παίρνουμε πολύ στα σοβαρά τις φαντασιώσεις αλλά αντιθέτως στο να μην παίρνουμε αρκετά σοβαρά τις φαντασιώσεις. Νομίζετε ότι είναι απλά ένα παιχνίδι? Είναι πιο πραγματικό απ’ό,τι σας φαίνεται. Για παράδειγμα οι άνθρωποι που παίζουν βιντεοπαιχνίδια, υιοθετούν έναν χαρακτήρα σαδιστή, βιαστή, οτιδήποτε.
 
Η ιδέα είναι ότι στην πραγματικότητα είμαι ένας αδύναμος άνθρωπος, επομένως για να αντισταθμίσω την πραγματική μου αδυναμία, υιοθετώ την ψεύτικη εικόνα ενός δυνατού σεξουαλικά ασύδοτου χαρακτήρα. Αυτή θα ήταν η αφελής ανάγνωση. Θέλω να φανώ δυνατότερος, πιο δραστήριος επειδή στην πραγματικότητα είμαι αδύναμος. Γιατί να μην το διαβάσουμε όμως από την ανάποδη. Ότι αυτός ο σκληρός, ωμός βιαστής είναι ο πραγματικός μου εαυτός. Με την έννοια ότι αυτή ειναι η ψυχική αλήθεια του εαυτού μου και οτι στην πραγματική ζωή εξαιτίας των κοινωνικών περιορισμών κτλ δεν είμαι ικανός να την ενεργοποιήσω. Συνεπώς, ακριβώς επειδή πιστεύω ότι είναι μόνο ένα παιχνίδι, απλά ένας χαρακτήρας, μια εικόνα εαυτού σε έναν εικονικό χώρο, μπορώ να είμαι εκεί περισσότερο αληθινός. Μπορώ να ενεργοποιήσω εκεί μια ταυτότητα που είναι πιο κοντά στον αληθινό μου εαυτό. «
 
Zizek, The Pervert’s Guide to Cinema (2006)

Ο Αντι-Φεμινισμός και ο Μύθος της Χαρωπής Νοικοκυράς

ladyism1.png

O συντηρητισμός βασιζόταν ανέκαθεν σε μία εξιδανίκευση του παρελθόντος με την ταυτόχρονη διάδοση ενός ηθικού πανικού για το τι η πρόοδος μπορεί να φέρει. Ο αντιφεμινισμός επικαλείται ένα φανταστικό παρελθόν που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά σε μια πλαστή ρομαντικοποίση του, όπου οι γυναίκες ήταν πραγματικά ευτυχισμένες εκτελώντας το ρόλο της μητέρας και νοικοκυράς που τους προόριζε η πατριαρχία. Η επίκληση αυτή γίνεται με την χρήση εικόνων χαρούμενων νοικοκυρών που κρατάνε ψητά φούρνου ή κέικ και στυλάτων γυναικών και ανδρών σε στάσεις πραγματικού «gentleman» όπου βοηθάνε τις γυναίκες να φορέσουν το παλτό τους ή να βγουν από το αμάξι – γιατί όλες ξέρουμε ότι η δυσκολία του να φορέσουμε μόνες μας το παλτό μας ή να ανοίξουμε την πόρτα του αυτοκινήτου έχει αναδειχθεί μετά την επέλαση του φεμινισμού στην μάστιγα που πλήττει αλύπητα τις γυναίκες.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε σύγχρονες της γυναίκες που έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία -κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.
Η εικόνα λοιπόν της χαρωπής νοικοκυράς προβάλλεται ως κάτι που θα ικανοποιούσε όλες τις γυναίκες και αντιπαραβάλλεται με εικόνες μεθυσμένων γυναικών σε πόζες που η ίδια η πατριαρχία κρίνει ως υποτιμητικές αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι εικόνες αυτές είναι ακριβώς μία επιλογή για τις γυναίκες, σε αντίθεση με τον ρόλο της συζύγου και νοικοκυράς που ήταν μάλλον μονόδρομος στην εποχή που νοσταλγούν οι αντιφεμινίστριες. Ταυτόχρονα δεν γίνεται καμία αναφορά στο γεγονός πως σε καμία εποχή τα μεθύσια και η «ξέφρενη» σεξουαλική ζωή των ανδρών δεν θεωρούταν υποτιμητική για τους ίδιους (αντιθέτως και τα δύο αποτελούν μέρος της επιτέλεσης μιας ηγεμονικής αρρενωπότητας) αλλά ούτε και τους εμπόδιζε από το να παντρευτούν. Αντιθέτως ήταν και είναι οι γυναίκες σε κάθε περίπτωση που θεωρείται ότι πρέπει να συμμορφώνεται στις αντρικές προσδοκίες με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα τις κάνει γυναίκα τους.

Αυτό που οι γναίκες του ladyism και γενικότερα οι αντιφεμινίστριες προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν είναι να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες -ίσως σε μια προσπάθεια να πείσουν τον εαυτό τους ότι οι ίδιες επέλεξαν το σωστό δρόμο.

*https://en.wikipedia.org/wiki/The_Feminine_Mystique

Η Γυναίκα ως Σόμπα

48418589_2343231549233930_1312557531964375040_n

Καλωσήρθατε στην πατριαρχία όπου οι γυναίκες θεωρούνται υπεύθυνες για τον μισογυνισμό σε τέτοιο βαθμό που να απαιτείται από αυτές να καλοπιάσουν ένα άντρα μπας και εξιλεωθούμε όλες στα μάτια τους. Το να μισεί ένας άντρας τις γυναίκες θεωρείται φυσιολογικό, ξεκινάμε όλες ένοχες μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Και για να αποδείξουμε το αντίθετο θα πρέπει να κανακεύουμε έναν άντρα, να καταβάλουμε όλο αυτό το emotional labor για να νιώθει αυτός την ασφάλεια και ζεστασιά μιας σχέσης και φυσικά να του κάνουμε και όλες τις σεξουαλικές χάρες που αυτός ζητά. Για άλλη μια φορά βλέπουμε πώς οι γυναίκες καθίστανται υπεύθυνες για την αντρική ηθική και συμπεριφορά με τρόπο που η τελευταία να δικαιολογείται αν εμείς δεν τρέξουμε να τους προφυλάξουμε από τις κακοτοπιές και τις κακές σκέψεις και να τον εξευμενίζουμε συνεχώς με την στοργή και την τρυφερότητά της. Οι γυναίκες και τα δικά μας συναισθήματα δεν είμαστε παρά προσάναμμα για να ζεσταθεί η παγωμένη καρδιά των ανδρών.

Μόνο που ένας άντρας που περιμένει όλον αυτόν τον κόπο από τις γυναίκες για να μη τις μισεί ως σύνολο, παραμένει μισογύνης και βαθιά entitled στην αγάπη μας, που θεωρεί ότι του αξίζει απλά επειδή είναι άντρας. Και ένα σύστημα που οι άντρες δεν μισούν τις γυναίκες μόνο όταν αυτές τους κάθονται και τους κανακεύουν, παραμένει μισογυνικό.

Όταν το Γέλιο κρύβει από πίσω τα Male Tears

review 1

Μισογύνηδες: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧ πόσο γελάμε με τη σελίδας σας, έχουμε πεθάνει στα γέλια ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ τι αστείος που είναι ο φεμινισμός , πραγματικά διασκεδάζουμε, δεν ξέρετε πόσο δυνατά γελάμε αυτή την στιγμή, ΚΛΑΙΜΕ απο τα γέλια, ΧΑ ΧΑ ΧΑ μπα σε καλό σας, καλά που είστε κι εσείς εδώ αλλιώς η ζωή μας θα ήταν τόσο θλιβερή

Also Μισογύνηδες: *κάνουν αναφορά για να πέσει η σελίδα*

8 στα 8 reviews αυτή τη στιγμή είναι από άντρες οπότε κάπως δε μας πείθετε ότι είστε τόσο cool με τη σελίδα