Καιρό βλέπουμε αυτό το meme να επανέρχεται σε φεμινιστικές σελίδες, από αντιφεμινιστές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πρότυπα ομορφιάς δεν βαραίνουν μόνο τις γυναίκες και γι αυτό δεν έχουμε δικαίωμα να εξεγειρόμαστε εναντίον τους. Φυσικά όπως κάθε φορά οι αντιφεμινιστές δε θέλουν απλά να μας πείσουν ότι δεν τίθεται θέμα αλλά και ότι για τους άντρες το ζήτημα είναι σοβαρότερο. Αφού όμως αυτοί δεν παραπονιούνται γιατί να παραπονιόμαστε εμείς? Ας το βουλώσουμε όπως αυτοί που υποφέρουν σιωπηλά και κάνουν την καρδιά τους πέτρα ως σωστοί άντρες. Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα πρότυπα ομορφιάς των αντρών και γιατί ο He-Man δεν αποτελεί το ίδιο σύμβολο καταπίεσης με την Barbie.

Πρώτον ο He-Man είναι ένας υπερ-ήρωας και ως τέτοιος είναι αναμενόμενο η μυϊκή του δύναμη να υπερτονίζεται. Η Barbie εκπροσωπεί μια καθημερινή γυναίκα –τη Barbie δασκάλα, τη Barbie νοσοκόμα, τη Barbie σύζυγο και μητέρα. Αυτό μας δίνει ένα σημάδι για το πώς λειτουργούν τα πρότυπα ομορφιάς για τα δύο φύλα γενικότερα. Οι γυναίκες απαιτείται να είναι όμορφες και αδύνατες Ο,ΤΙ ρόλο και να έχουν στη ζωή. Η μη εμφανίσιμη γυναίκα γενικά ενοχλεί. Κι ενώ υπάρχουν πρότυπα ομορφιάς και για τους άντρες, η κοινωνία δεν τους λέει ότι το να είναι όμορφοι είναι το πιο σημαντικό τους καθήκον. Η κοινωνία τους λέει ότι το να είναι αστείοι, έξυπνοι, πλούσιοι, πετυχημένοι, γοητευτικοί, ενδιαφέροντες είναι εξίσου σημαντικά και θα τους επιβραβεύσει και γι αυτά με γυναικείο θαυμασμό και κατακτήσεις.

Για να έχουμε μία πραγματική εικόνα του μηνύματος που δίνει στα δύο φύλα η κοινωνία σχετικά με τη σημασία της εμφάνισης, αρκεί να στραφούμε στον χώρο της show-business, του κατεξοχήν χώρου που παράγει και διαδίδει πρότυπα θηλυκότητας και αρρενωπότητας. Οι άντρες μπορούν να κοιτάξουν τον κόσμο του Hollywood χωρίς να δυσκολευτούν τόσο να βρουν κάποιον να ταυτιστούν. Οι άντρες εκπροσωπούνται στο Hollywood ανεξαρτήτως εμφάνισης, βάρους και ηλικίας (αν και υπάρχουν αποκλεισμοί όσον αφορά τη φυλή, την σεξουαλικότητα, την αναπηρία). Μπορεί το πρότυπο του γυναικοκατακτητή να είναι συνήθως (αλλά όχι πάντα) ένας εμφανίσιμος άντρας, υπάρχει όμως ποικιλία στα είδη των ηρώων και πρωταγωνιστών με τρόπο που οι άντρες αντιλαμβάνονται ως πλήρως αποδεκτό να έχουν κοιλιά, ρυτίδες, λευκές τρίχες.

Ας σκεφτούμε πρόσφατες ταινίες όπως το Blade Runner, to Thor, το Death of Stalin. Από την επιστημονική φαντασία και τη δράση ως την κωμωδία οι άντρες ακόμα κι αν δεν είναι ο Chris Hemsworth ή ο Ryan Gosling μπορούν να μοιάζουν στον Tom Hiddleston, τον Harrison Ford, τον Antony Hopkins, τον Steve Buscemi. Αντιθέτως, υπάρχει ΜΟΝΟ ένας σωστός τρόπος για να είσαι γυναίκα κι αυτός είναι : νέα, όμορφη και αδύνατη. ΟΛΕΣ οι γυναίκες στις παραπάνω ταινίες αλλά και στην συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών είναι όμορφες με την συμβατική έννοια. Στον κόσμο του Blade Runner φαντάζει αδιανόητο να μπει κάποιος στον κόπο να φτιάξει θηλυκή ρέπλικα χωρίς να είναι αφάνταστα εμφανίσιμη και σέξι, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ισχύει για τις αρσενικές ρέπλικες οι οποίες αντιπροσωπεύονταν από άντρες ηλικιωμένους και όχι παραδοσιακά εμφανίσιμους.

Στο Hollywood, οι γυναίκες που δεν συμμορφώνονται στα πρότυπα ομορφιάς είτε απλά δεν υπάρχουν,είτε παίζουν αυτόν ακριβώς τον ρόλο: της άσχημης –όπως πχ στην περίπτωση της Amy του Big Bang Theory που όλος της ο ρόλος περιστρέφεται ακριβώς γύρω από το πόσο μη σεξουαλικά ποθητή είναι. Σε αντίθεση φυσικά με τους συμπρωταγωνιστές της που, αν και δεν πληρούν τα κριτήρια της αντρικής ομορφιάς, επιβραβεύονται πάντα με γυναίκες που θεωρούνται πολύ πιο εμφανίσιμες από τους ίδιους επειδή αυτοί είναι αστείοι, έξυπνοι και γλυκούληδες. Ας προσθέσουμε πως οι γυναίκες ηθοποιοί έχουν συνήθως ημερομηνία λήξης γύρω στα 40 και μετά εξαφανίζονται από τη σκηνή υπό μυστηριώδεις συνθήκες -ή απλά παίζουν τις μητέρες των νεαρών πρωταγωνιστριών.

Συνοψίζοντας λοιπόν: οι γυναίκες θα πρέπει να είναι όμορφες ακόμα και για να παίξουν τις κομπάρσες. Και στην πραγματική ζωή όμως απαιτούμε να είναι όμορφες ακόμα και για τους ρόλους της σερβιτόρας, της πωλήτριας ή της απλής περαστικής στο δρόμο. Οι άντρες αν δεν είναι συμβατικά εμφανίσιμοι έχουν πολλές εναλλακτικές επιλογές στη ζωή τους για να μην τους κάνει η κοινωνία να νιώσουν ως άχρηστη σπατάλη οξυγόνου. Γι αυτό λοιπόν δε θα πρέπει να συγκρίνουμε τα πρότυπα αντρικής και γυναικείας ομορφιάς αλλά μάλλον το πόσο σημαντική θεωρείται η συμμόρφωση με αυτά για το κάθε φύλο.

Εδώ βλέπουμε άλλη μια περίπτωση εσωτερικευμένου μισογυνισμού από γυναίκα που όχι μόνο φαίνεται να έχει αποδεχτεί την πατριαρχία αλλά να την απολαμβάνει κιολας. Θα μπορούσε να πει κάποια ότι οι περιπτώσεις αυτές εμπεριέχουν κάποιο είδος «μαζοχισμού», το σχόλιο όμως εξηγείται περισσότερο αν αναλογιστούμε οτι οι γυναίκες έχουν μάθει να βλέπουν το σπίτι και τον νοικοκυριό ως το «βασίλειό» τους, ως την ιερή αποστολή τους και άρα τον μόνο τομέα που μπορεί να εξασκήσουν κάποιο είδος επιρροής, ευθύνης και εξουσίας τα οποία η πατριαρχία τους έχει στερήσει από τον δημόσιο χώρο. Βλέποντας τον νοικοκυριό ως αναπόσπαστο μέρος του ρόλου τους ως γυναίκες, είναι σχεδόν αναμενόμενο κάποιες απο αυτές να αντιστέκονται στο να ανακατευτεί κάποιος με αυτό, να το αντιλαμβάνονται περισσότερο ως εισβολή παρά ως βοήθεια.

Πέρα από τα πατριαρχικά double standards σύμφωνα με τα οποία όταν ο άντρας κερατώνει φταίει που δεν τον ικανοποιεί η γυναίκα του ενώ όταν η γυναίκα κερατώνει φταίει που είναι «πουτ@ν@», εδώ βλέπουμε να επανέρχεται το κλασικό μοτίβο που θέλει το σεξ κάτι που προσφέρει η γυναίκα με σκοπό να ικανοποιήσει τον άντρα της και για να τον κρατήσει αντί για κάτι αμοιβαίο που θα πηγάζει από την ερωτική επιθυμία και των δύο. Το σεξ ως κάτι που κρατάει τον άντρα καταλήγει να μετατρέπει το σεξ για τις γυναίκες σε μία υποχρέωση, ως ένα task που πρέπει να κάνει όπως το σφουγγάρισμα και τις άλλες δουλειές του σπιτιού για να θεωρείται καλή σύζυγος. Και αφού η πατριαρχία μετατρέψει έτσι το σεξ σε αγγαρεία για τις γυναίκες απειλώντας τις με κέρατο ή και με διαζύγιο αν δεν το επιτελούν «σωστά» και με την συχνότητα που επιθυμεί ο σύζυγος, τις κατηγορεί μετά όταν προφασίζονται πονοκέφαλο για να αποφύγουν την αγγαρεία αυτή ενώ παράλληλα θεωρεί ότι είναι λιγότερο σεξουαλικές από τους άντρες και πως δεν τους αρέσει εξίσου το σεξ από τη «φύση» τους. Η αλήθεια είναι πως οποιοδήποτε «χόμπι» το μετατρέψεις σε «δουλειά» θα σταματήσει να σου αρέσει το ίδιο. Θλιβερός είναι εδώ ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός της σχολιάστριας που έχει αποδεχτεί την σεξουαλικότητά της ως υποτελή σε αυτήν του συζύγου της και κατηγορεί την εαυτό της για την δική τους ανειλικρίνεια όπως δυστυχώς την έχει διδάξει η πατριαρχία.

~HürrFem Sultan